Μπορεί όλα αυτά που θα διαβάσετε να είναι αποκύημα της φαντασίας μου, μπορεί και όχι. Μου συμβαίνει συχνά να παθαίνω κάτι σαν εμμονή και να είμαι σίγουρη ότι έχω δίκιο, όπως τότε που ήμουν σίγουρη ότι είχα δει το σκύλο και την "κοπέλα" του *άρη *απάρη. Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι πολλές φορές βλέπουμε τα πράγματα καθαρότερα από απόσταση.
Με τους ήχους του τραγουδιού των red hot chili peppers στα αυτιά μου, που περιγράφουν άψογα ηχητικά την ένταση στο κεφάλι μου, θα προσπαθήσω να αφηγηθώ μια άλλη πλευρά της ιστορίας στη χώρα του ποτέ ποτέ, μιας άλλης ιστορίας, στην οποία πιθανά έπαιζαν άλλοι άνθρωποι. Μη με ρωτάτε γιατί μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία, μπορεί να προκύπτει από το σοκ και δέος που έζησα κατά το ταξίδι της επιστροφής, μπορεί να θέλω απλά να επιβληθώ στο παρελθόν μου με την ερμηνεία της ιστορίας που με βολεύει περισσότερο. Δεν ξέρω. Πάντως δεν ξέρω αν παρατηρήσατε ότι μέχρι σήμερα έχω καταγράψει μόνο στιγμιότυπα αυτής, κυρίως μέσα από τον πανικό που μου προκαλούσε.
Γνωριστήκαμε σε ένα beach bar στο γνωστό νησί. Είχα βάλει στο μάτι κάποιον άλλο από την παρέα του, μελαχροινό, ο οποίος δεν έδινε και καμιά σημασία, αλλά ούτε κι εγώ το είχα ζορίσει. Μια όμορφη φάτσα που εντόπισα στο χώρο, τίποτε άλλο. Κάποια στιγμή πήγα στην τουαλέτα και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και μου φάνηκα όμορφη. Είχα μόλις αρχίσει να μαυρίζω, φορούσα το φουλάρι που μου χάρισε η 7 τραγούδια, ένα λευκό φανελάκι, μια βερμούδα και καφέ σανδάλια. Τϊποτε το ιδιαίτερο, αλλά ένιωθα καλά. Γύρισα στο μπαρ, που είχε γεμίσει ασφυκτικά. Η Missbulletproof άρχισε να μου αφηγείται μια ιστορία, στη διάρκεια της οποίας κατάλαβα ότι μια ιδιαίτερα συμπαθητική φάτσα με ζεστό βλέμα με κοιτούσε. Δε θυμάμαι πόση ώρα μετά και με ποιο τρόπο μου έπιασε την κουβέντα, πάντως η πρώτη του ατάκα ήταν: είσαι εξαιρετική ακροάτρια, κατευθύνεις την κουβέντα με το βλέμα σου! Οι επόμενές μας κουβέντες ήταν περίεργες. Ξεκινώντας από τις βασικές ερωτήσεις που πρέπει να κάνει κανείς, τύπου τι δουλειά κάνεις, από πού είσαι κλπ, και αφού έπαιξα το κλασικό μου παιχνίδι "είμαι * υπάλληλος" (ένα παιχνίδι στο οποίο η MissBulletProof δε μου χαρίζεται ποτέ και με δίνει πάντα ασύστολα) καταλήξαμε να μιλάμε για την ερμηνεία της ιστορίας, για το παρελθόν και το *αντίνη, μια αμφίσημη προσωπικότητα που κατά τα λεγόμενά του παρεξηγήθηκε γιατί αυτοκτόνησε. Whatever. Κι εκεί που όλα πήγαιναν μια χαρά, ένας κάφρος που είχαμε πετύχει το απόγευμα στο φαγητό ήρθε και μας έπιασε με ενθουσιασμό την κουβέντα, κερνώντας μας σφηνάκια. Το παιδί ενοχλήθηκε και μου είπε να ανταλλάξουμε τηλέφωνα για να τα πούμε στην Αθήνα. Το κάναμε και έφυγε και μετά από λίγο φύγαμε κι εμείς.
Την επόμενη μέρα, στο πλαίσιο του "είμαι διακοπές", είχα κλείσει το κινητό μου. Είχαμε πάει σε ένα διπλανό νησάκι με το πλοίο, οπότε όταν το ξαναάνοιξα, το απόγευμα, είδα την αναπάντητη κλήση του. Πριν καν καταλάβω τι έκανα, γιατί δεν μου είχε βγάλει από την αρχή αναγνώριση, βρίσκομαι να του μιλάω. Την προηγούμενη η Miss μου είχε πει ότι ο τύπος δεν ήθελε απλά σ*άκι, γιατί θα φρόντιζε να το πάρει το ίδιο βράδυ και ότι ήταν πολύ καλό που ήθελε να τα πούμε στην Αθήνα. Δεν ξέρω γιατί πήρε τόσο γρήγορα και ίσως όλα να ήταν αλλιώς αν δε μου είχε καρφωθεί στο μυαλό ότι μόνο αυτό ήθελε από εμένα. Την ίδια μέρα δε βρεθήκαμε, πολύ άνετα του είπα κάτι πολύ ασαφές ότι θα συνδυαστούμε το βράδυ, αλλά το άφησα να πάει άπατο.
Αποφασισμένη ότι δε θα έκανα καμία κίνηση, την επόμενη μέρα βρεθήκαμε σε μια παραλία μαζί με κάποια μέλη της παρέας του, που δεν τα είχαμε συμπαθήσει καθόλου. Δεν τους μιλήσαμε και δε μας μίλησαν. Όλα καλά μέχρι που ήρθε ένα φουσκωτό και άραξε στην παραλία και από αυτό κατέβηκε κι εκείνος. Έκανα σα να μην τον είδα και το ίδιο έκανε αρχικά κι αυτός. Ήμουν με το μαγιό και ντρεπόμουν απίστευτα για το σώμα μου και τη γύμνια μου. Κυτταρίτιδα, τρίχες, τα σημάδια από την εγχείρηση, το χνούδι που έχω σε όλο μου το σώμα, ένιωθα η Διαβολογυναίκα και δεν ήθελα να με δει κανείς στο φως της μέρας. Τι ασφάλεια που σου δίνει το σκοτάδι... Παρόλ' αυτά, ήρθε και μου μίλησε και ήταν πολύ παράξενα αυτά που έλεγε. Σα να το όφειλε, μας έδωσε μια πλήρη αναφορά του πώς πέρασε από την τελευταία φορά που τον είχαμε δει. Έφυγε και ανέπνευσα κι εγώ, απελευθερώνοντας τη ρουφηγμένη μου κοιλιά και επιτέλους λύνοντας τα κακοξυρισμένα μου πόδια. Και μετά το έβαλα στα πόδια, πήρα το κινητό και σας πήρα σχεδόν όλες τηλέφωνο με τη σειρά. Σε κάποιες τα είπα, σε κάποιες όχι. Όταν επέστρεψα στην παρέα, το φουσκωτό είχε λύσει κάβους και ξεκινούσε, αλλά τα κορίτσια μου είπαν, σχεδόν με περηφάνια, ότι τις χαιρέτησε φεύγοντας. Αν μη τι άλλο, είχε τρόπους, γεγονός που τον απέμπλεκε από την a priori ομάδα των κάφρων αντρών. Αναθάρρησα κι εγώ και του τηλεφώνησα, κουνώντας του το χέρι, για να τον αποχαιρετήσω. Λίγα λεπτά μετά μου ήρθε ένα μήνυμα, που έλεγε ότι θα ήθελε να πάμε να περπατήσουμε πριν φύγει από το νησί, κάνοντας μια γλυκιά emoticon γκριμάτσα :-}, στην οποία εγώ απάντησα σαν έτοιμη από καιρό, δίνοντας μια σαφή σ*ξουαλική τροπή στην κουβέντα, κάνοντας φυσικά λογοπαίγνιο με βάση μια παλιά μας συζήτηση.
Με τα πολλά με τα λίγα, μετά από απίστευτες κρίσεις πανικού που έσκαγαν στα μούτρα της MissBulletproof, βρεθήκαμε το ίδιο βράδυ στο λιμάνι για να περπατήσουμε. Μέχρι τελευταία στιγμή ήμουν μέσα στον πανικό, φοβούμενη ότι θα με βάλει στο φουσκωτό και θα με πάει ένας θεός ξέρει πού για να μου κάνει ένας θεός ξέρει τι. Ησύχασα γρήγορα και πέρασα ωραία. Οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει σε παραθαλάσσιες περιοχές ξέρουν πώς να καθίσουν στην προβλήτα, κι έχει αξία αυτό. Ξέρουν τι να συζητήσουν δίπλα στη θάλασσα, σε αστικό ή ημιαστικό τοπίο, ξέρουν πώς να τοποθετήσουν το σώμα τους. Ήταν ωραία, είχα να το κάνω πολλά χρόνια και ήταν ιδανικά. Και οι κουβέντες μας είχαν ενδιαφέρον. Ήταν τρελό που μου έλεγε πράγματα που δεν ήξερα, μου πετούσε ερμηνείες και ιδεολογήματα που είχα να ακούσω πολλά χρόνια, αποκαλύπτοντας έναν τρόπο σκέψης πολύ κοντά στο δικό μου. Λέξεις κλειδιά, ο Φουκώ, η ερμηνεία και το Κουκάκι.
Το Κουκάκι είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Με ρώτησε πού μένω και του απάντησα. Σιώπησε αρχικά και σκέφτηκα ότι η σιωπή οφειλόταν στο ότι δεν ήξερε πού είναι αυτή η γειτονιά, οπότε αφελώς τον ρώτησα αν την ξέρει. Μου είπε πως ναι. Εντάξει, σκέφτηκα κι εγώ και για λίγο ξεχάστηκα. Μετά σκέφτηκα ότι ήταν τουλάχιστον αγενές να μην του ανταποδώσω την ερώτηση. Το έκανα, για να λάβω την ίδια απάντηση. Επισήμως ήμασταν γείτονες. Είχα πάθει πανικό, γιατί αυτή ήταν μια απιστευτη σύμπτωση για να είναι αληθινή. Ίσως με είχε παρακολουθήσει από τη γειτονιά, ίσως είχε εντοπίσει το blog, ίσως κινδύνευα. Σίγουρα κινδύνευα. Πανικός. Το πρώτο φιλί ήρθε λίγη ώρα αγότερα, αφού είχα κάνει όλα τα κόλπα που θυμόμουν για να τον βοηθήσω. Έστρωσα κάτω το παρεό μου και ξαπλώσαμε, μετά άρχισα να τρέμω και με πήρε αγκαλιά, μετά πήγε να με φιλήσει και τραβήχτηκα, μετά τελικά υπέκυψα (λέμε τώρα). Σε όλη αυτή τη φάση, θα έπρεπε να θυμάμαι και άλλα πράγματα, που να προμηνύουν ότι το σ* δε θα αργούσε καθόλου, ότι όλο αυτό ήταν σκηνοθετημένο και από τις δυο πλευρές, αλλά δε μπορώ να θυμηθώ. θυμάμαι μόνο ότι "το κέφι" άναψε πολύ γρήγορα και λίγη ώρα μετά έσβηνα την τελευταία πικρή μου γεύση απότο Ν. σε μια σκεπαστή βάρκα, πάνω στα σωσίβια. Δεν ήταν όμως πολύ βολικά, οπότε πήγαμε στο δωμάτιό του. Στη διαδρομή φαίνεται ότι είχα ήδη ξενερώσει ή μετανιώσει, γιατί με θυμάμαι να του λέω: δε χρειάζεται να συζητάμε άλλο, εντάξει, θα το κάνουμε! Δε θυμάμαι όμως γιατί το είπα, δε θυμάμαι τι μου το προκάλεσε. Βαρύ, έ;
Φτάνουμε στο δωμάτιο και ξεκινάμε, δίνοντας την καλύτερη performance homemade soft p**n ever. Κι εκεί που έδινα την ερμηνεία της ζωής μου, με κόλλησε στον τοίχο ρωτώντας με εμένα πώς μου αρέσει. Εμπλοκή. Δεν ήξερα. Δεν υπήρχε λόγος να του το πω. Ήταν ένας ξένος, ένας άσχετος, ένα σ*άκι στο νησάκι. Με δυσκολία και μετά από λίγη ώρα συνήλθα και συνεχίσαμε και τελειώσαμε και μπήκα τρέχοντας για ντους. Βγήκα κι όση ώρα πήρε σε αυτόν να φρεσκαριστεί, εγώ είχα ήδη ντυθεί και καθόμουν στο μπαλκόνι καπνίζοντας. Ήρθε κι αυτός και είπαμε δυο χαζομάρες για τον ΠΑΟΚ και άρχισε να μου λέει για το πόσο θα του άρεσε να ζει σε νησί και για το ότι τα είχε κάποτε με μια κοπέλα από νησί και περνούσε πολύ χρόνο εκεί, μαζί της. Αποφάσισα ότι είχε έρθει η ώρα μου να φύγω. Φιληθήκαμε, χαιρετηθήκαμε και έφυγα, χωρίς να πούμε τίποτε περισσότερο για το μέλλον, το άμεσο τουλάχιστον. Το ίδιο βράδυ μου έστειλε μήνυμα ότι βιάστηκα πολύ να φύγω, είχε κι άλλο. Στο μυαλό μου ήρθαν τα ειδώλια των σατύρων με τα υπερμεγέθη όργανα ανά χείρας και χαλάστηκα λίγο, αλλά έπαιξα το παιχνίδι που πίστευα ότι παίζαμε και του απάντησα ότι δε βιάστηκα, πάντα θα έχει κι άλλο, (εννοώντας ότι το σ*ξ δεν τελειώνει ποτέ, αλλά μπορεί να γίνεται με άλλους, τύπου ξέχνα με), μήνυμα που εξέλαβε λάθος, προφανώς, αν κρίνω από την απάντησή του that's the spirit, που ήρθε λίγο αργότερα.
Την επόμενη μέρα, αργά το απόγευμα, επικοινώνησε με ένα κρύο αστειάκι, τύπου τι κάνει ο παοκ, στο οποίο απάντησα με επιθετική χαλαρότητα, ξέρετε, αυτή που καιροφυλακτεί να σε πιάσει απροετοίμαστο, και αποφασίσαμε να βρεθούμε για rematch. Ήμουν ήδη πολύ φορτισμένη από την προηγούμενη νύχτα. Δεν ήταν και λίγο. Τελευταίος μου εραστής είχε υπάρξει ο Ν., ενάμισυ χρόνο πριν. Βρεθήκαμε λοιπόν σε μια παραλία, νύχτα, με μουσική που είχε φροντίσει να φέρει, ξαπλωμένοι κάτω από τα αστέρια, να είμαστε αγκαλιά με τον τρόπο που μόνο όποιος έχει υπάρξει σε μόνιμη σχέση νομίζω ότι μπορεί να απαιτήσει, όπως έκανε αυτός. "Χεράκι", "ποδαράκι", σα να ήμασταν ερωτευμένοι, σα να ξάπλωνα με το Ν. Το σ*ξ δεν το άντεξα εκείνο το βράδυ, πανικοβλήθηκα και τον σταμάτησα, γιατί φοβήθηκα ότι θα γινόταν βίαιος. Ξαφνιάστηκε και με ρώτησε γιατί, και του είπα ότι είμαι στη μέση του πουθενά, νύχτα, με έναν άγνωστο μέσα στο σώμα μου, έχω κάθε λόγο να φοβάμαι. Πανικός και πάλι. Με αγκάλιασε και με σκέπασε, αλλά εγώ ήμουν πολύ σφιγμένη και πολύ χάλια και αποφάσισα να του πω για το Ν. Στην πορεία της κουβέντας, που ειλικρινά δε θυμάμαι ούτε πώς το αντιμετώπισε, ούτε τι έλεγε, με ρώτησε -και με αιφνιδίασε- αν το θεωρούσα δεδομένο ότι θα το κάναμε το προηγούμενο βράδυ και του απάντησα ευθαρσώς πως ναι, γιατί ήταν το δοκιμαστικό μου, μετά από τόσο καιρό. Ένας έξυπνος, όμορφος και συμπαθητικός νεαρός ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία που δεν έπρεπε να αφήσω να πάει χαμένη. Ωραίο; Δεν ξέρω αν έγινε πριν ή μετά, πάντως τον ρώτησα για τα τατού του και αρνήθηκε να μου απαντήσει τι συμβόλιζαν και γιατί τα έκανε. Σε κάποια από όλες αυτές τις στιγμές, μου είπε ότι εγώ προκάλεσα το βίαιο σ*ξ, γιατί ήθελα να τιμωρήσω τον εαυτό μου που είχα αφήσει το Ν. Τεράστιο το σοκ. Πόνος και θυμός. Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος που με διαβάζει έτσι; Δε θυμάμαι πώς φύγαμε, θυμάμαι μόνο ότι μου έβαλε να ακούσω στο αυτοκίνητο ένα τραγούδι που μου φάνηκε τόσο συγκλονιστικό. Το e isso ai, το ξέρετε, σας έχω πρήξει από τότε με αυτό. Τι πικρό τραγούδι, ακόμη κι αν δεν καταλάβαινα τους στίχους. Στη διαδρομή μου την έλεγε για το πόσο ό,τι νάναι μουσική είχα στο αυτοκίνητο και άρχισα να του φωνάζω να μην πειράζει το αυτοκίνητό μου, να μην ψάχνει τα πράγματά μου, και ότι ένιωθα σαν να έψαχνε τη ντουλάπα του σπιτιού μου. Δεν ξέρω πώς φτάσαμε στο ξενοδοχείο του, θυμάμαι όμως να μου λέει κάτι που δεν άκουσα καθώς έβγαινε και να τον τραβάω από το χέρι λέγοντας ότι έπρεπε τουλάχιστον να ακούσω την τελευταία του λέξη. Ήταν ένα it was fun και μάλλον του πήρε λίγη ώρα να καταλάβει τι του είχα πει, γιατί αργότερα μου έστειλε μήνυμα ρωτώντας με αν ήθελα να είναι η τελευταία του λέξη. Πολύ μπέρδεμα. Νομίζω τελικά ότι όλο το δράμα το έζησα μόνη μου και είμαστε ακόμη στην τέταρτη μέρα. Τι περίεργο!
Την επόμενη μέρα δε βρεθήκαμε, - και μάλιστα εγώ δεν ακολούθησα τα κορίτσια για να καθίσω να σκεφτώ όλα όσα είχαν γίνει και κυρίως όλα όσα αυτά μου είχαν ξυπνήσει - αλλά μου έστειλε μήνυμα να περάσουμε μια μέρα μαζί και μια και η επόμενη ήταν η τελευταία μου στο νησί, ήταν υποχρεωτικό να γίνει άμεσα. Δέχτηκα και φόρεσα τα καλά θαλασσινά μου, τα χαρούμενα, και τον συνάντησα έξω από το βασιλόπουλο, όπου είχε πάει για να πάρει "καλούδια", φρούτα και κρουασάν, για να τρώμε. Κάθε φορά που έμπαινε στο αυτοκίνητο δεν τον φιλούσα, αυτός μου φιλούσε τους ώμους και το λαιμό, και με χάιδευε λίγο στο λαιμό και στα πόδια. Περίεργο πράγμα, κάθε φορά που τον συναντούσα ήταν σα να αρχίζαμε από την αρχή, όπως με το Γιάννη, την καβάντζα μου από πάντα. Περάσαμε μια φανταστική μέρα, που είχε λίγο από όλα. Μάθημα βουτιάς με μάσκες, κατά τη διάρκεια του οποίου φυσικά και έπαθα κρίση κλειστοφοβίας, αναρρίχηση σε βράχο, στην κορυφή του οποίου φυσικά και έπαθα κρίση υψοφοβίας, ταξίδι με το αυτοκίνητο και κουβέντες του περί ρόλου, κατά τη διάρκεια της οποίας φυσικά έπαθα κρίση υστερίας, φωνάζοντάς του να εκτελεί καλύτερα τα καθήκοντά του ως συνοδηγός, γιατί αλλιώς είναι φύρα στο αυτοκίνητο and so on. Αλλά είχε και άλλες, ήρεμες στιγμές, που με αποκαλούσε barcelona girl, και μου έλεγε για τη δουλειά του και τους γονείς του, που μπήκα και βγήκα εύκολα από ένα λαβύρινθο κι αυτός με καμάρωνε για την εξυπνάδα μου, που του είπα κι εγώ για τους γονείς μου και τις αρρώστιές τους. Μόνο κάποιες στιγμές που κοιτούσα στο υπερπέραν μου έκανε κάτι ζήλιες ότι δήθεν κοίταζα άλλον και όταν είδε τις μελανιές στο σώμα μου με ρώτησε αν μου τις έκανε αυτός κι εγώ του απάντησα να μην είναι αδιάκριτος, ότι εγώ δεν τον είχα ρωτήσει τι είχε κάνει όταν δεν είμασταν μαζί. Και μόνο προς το τέλος μου έπιασε μια κουβέντα για το τι ρόλο παίζει αυτός κι εγώ ξέφυγα ολίγον χοντροκομμένα, απαντώντας του ότι εγώ δεν ήθελα να παίξω κανένα ρόλο πια γιατί είχα κουραστεί κι ότι αυτός είχε ρόλο, ήταν ο κλειδοκράτορας, μιας και κουβαλούσε στην τσέπη του τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Περίεργα ήταν, γιατί περπατούσαμε πιασμένοι χέρι χέρι και ενίοτε με αγκάλιαζε και από τους ώμους. Πολύ περίεργα. Και μετά είχε έρθει η ώρα να φύγω και με ρώτησε ποιο ήταν το πρόγραμμά μου μέχρι να αρχίσει η δουλειά και μόνο τότε του είπα ότι θα συνέχιζα τις διακοπές μου. Τον αιφνιδίασα, το είδα. Και μετά μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να φύγουμε και άρχισε να με αποκαλεί "ρε κορίτσι, θα με αφήσεις στο λιμάνι" κι εγώ του έλεγα, "εντάξει τρελό αγόρι" και άλλα τέτοια. Φτάσαμε στο λιμάνι και χαιρετηθήκαμε αμήχανα στο αυτοκίνητο, χωρίς καν να φιληθούμε, χωρίς να πούμε τίποτε άλλο πέραν του να είσαι καλά, ακλό ταξίδι και άλλα ευρωπαϊκά.
Και μετά, λίγο πριν σαλπάρει το πλοίο, μου έστειλε σε μήνυμα ένα δίστιχο, που μόνο σεξουαλικά μπόρεσα να το εκλάβω, δυστυχώς, τότε. Μου πήρε ώρες να απαντήσω, γιατί είχα ξενερώσει, αλλά κυρίως μου πήρε ακόμη περισσότερες ώρες να καταλάβω ότι μόλις μου είχε αποκαλύψει το κείμενο του τατού του. Ένα μυστικό λιγότερο.
Περισσότερα... »
