Αποφάσισα να μετράω τις εβδομάδες με τις Παρασκευές. Φαίνεται να βολεύει, για να καταγράφω τα τεκταινόμενα τα Σάββατα το πρωί, καλή ώρα. Ήταν μια γεμάτη εβδομάδα. Πολλή δουλειά, αρκετές έξοδοι, καινούρια πράγματα, πολλαπλά come-backs από τη χώρα του ποτέ ποτέ και μία πρώτη πράξη, σε δύο επίπεδα. Και ένα μικρό, σχεδόν μωρουδιακό, κοτσίδι να κρατάει τα πετσοκομμένα μου μαλλιά που άρχισαν να μακραίνουν και με ενοχλούν. Να θυμηθώ να αγοράσω τικ-τακ (και δεν αναφέρομαι στις καραμέλες, για τους μη μυημένους).
Ποτό με τη Νότια σε κλασικό και κλασάτο μπαρ του κέντρου, συζητήσεις περί μπλογκο-ταυτότητας και ρόλων και Σάμμερ και δώρων γάμου και γενεθλίων. Σινεμά με το συμμαθητή και αργοί σινεφίλ ρυθμοί και ένταση που σου σφίγγει τα μηνίγγια και μια απόρριψη που δε μοιάζει να έχει ξεπεραστεί. Η απόρριψη, όχι ο "έρωτας". Και η απέλπιδη διεκδίκηση της κεκτημένης τρυφερότητας, ταυτόχρονα με λογομαχίες για τα πιο απίθανα πράγματα, με επιχειρηματολογία που ανασύρει βιβλιογραφικές emailικές αναφορές. Δύσκολα.
Ο προβολέας της σκληρής δουλειάς πάνω μου. Έλεγχος, απολογισμός, τεχνικά δελτία, αναθέσεις, συμβάσεις, χεστήριες επιστολές, χιόνι, και το πόνημα της προκατόχου μου προς δικό μου έλεγχο. Και πώς να διορθώσεις το γραπτό ενός ανθρώπου που έφυγε με τα χίλια ζόρια, αφού πρόλαβε να σε διαβάλει όπου μπορούσε; Και που κανείς δεν αποδέχεται, τουλάχιστον όχι σε σένα, ότι μάλλον δεν έκανε καλά τη δουλειά του; Και όσο σκέφτομαι ότι αυτός ο άνθρωπος διδάσκει ήδη σε φοιτητές μια δουλειά που δεν ξέρει να κάνει... Πού τα δίνουνε αυτά τα διδακτορικά; Ποιοι άσχετοι τους προσλαμβάνουν; Αν δεν μπορείς να το εφαρμόσεις, πώς μπορείς να το διδάξεις; Και όχι, δεν είναι η περίπτωση του δασκάλου μας, σε προλαβαίνω Νότια.
Ρακόμελο στον γνωστό πεζόδρομο, emailική ένταση με το συμμαθητή για εναλλακτική και ανερχόμενη τραγουδίστρια, που κατέληξε άδοξα με copy-paste του ορισμού της λέξης πλάκα από ηλεκτρονικό λεξικό από πλευράς του και τη φράση "έχεις δίκιο, δεν έχει καθόλου πλάκα", συνοδευόμενη από το εξής emoticon από πλευράς μου : |
Τεχνίτης στο σπίτι για να μου φτιάξει το παντζούρι που χάλασε, μπας και μπει καμιά αχτίδα ήλιου παραπάνω στο χώρο, επιτέλους αντίγραφα κλειδιών για να τα μοιράσω, μπας και έχω και καμιά καβάντζα κάπου αν κλειδωθώ έξω, πολλά ταξί και πολλοί ταξιτζίδες. Ο πόντιος, ο αθηναίος, ο τίμιος, ο μάγκας, ο κοινωνικός, ο θολός. Φράσεις σημαντικές και ασήμαντες. Ο πόντιος: έχεις κανένα συγγενή εδώ να πηγαίνεις; Ναι, η γνωστή ποντιακή οικογένεια, πριν φυσικά αποδομηθεί. Ο αθηναίος: επιτρέψτε μου να σας πω ότι χαμογελάτε πολύ εγκάρδια, είναι πολύ σπάνιο αυτό. Χμ, είναι αλήθεια ή μήπως πάλι ξεπέρασα εαυτόν ως προς το ρόλο μου; Ο μάγκας: θα δεις θέατρο ή παίζεις σε αυτό; Μήπως να τη συμπεριλάβω στις ατάκες μεγάλων ανδρών; Ο τίμιος: πάντως είσαι αποπροσανατολισμένη. Πρέπει να πάμε από εκεί. Οκ. Είναι η δουλειά σου, ας σε εμπιστευτώ. Είναι καλό που αποσυντονίστηκε η πυξίδα μου, μάλλον είμαι χαλαρή. Η καλή αίσθηση του χώρου, εξάλλου, είναι ανδρικό χαρακτηριστικό, από τα χρόνια που οι άντρες ήταν κυνηγοί και οι γυναίκες τροφοσυλλέκτριες.
Προσπάθεια για επίλυση του προαιώνιου ζητήματος που συνδέει τον ανδρισμό με τη συγκρότηση του έθνους, που μπορεί, λόγω λανθασμένου δελτίου τύπου να μην παρακολουθήσαμε ποτέ, ανόθρωσε όμως τον καταρρακωμένο ανδρισμό του πατέρα μου, ο οποίος ήρθε να μας σώσει από την άσκοπη περιπλάνηση, αξιοποιώντας τις ικανότητές του στη χρήση του Internet. Διπλά περήφανος: το σπλάχνο του του ζήτησε βοήθεια και αυτός τα κατάφερε, και... πολύ τρέντυ σχεδόν εξηντάρης, που παίζει το διαδίκτυο στα δάχτυλα. Μεγάλες στιγμές, υψηλές βαθμολογίες.
Φαγητό σε conceptual design εστιατόριο του Κολωνακίου, όπου πρέπει να φοράς μαύρα για να ταιριάζεις στο χώρο, αλλιώς ξεχωρίζεις σα να φορούσες κόκκινο σε κηδεία. Πολύ πολύ καλό φαγητό, όμως, ωραίο κρασί, καλή εξυπηρέτηση, προσιτές τιμές και καλή παρέα. Καμιά μέρα που θα φοράω μαύρα θα ξαναπάω. Και η Νότια, που πάντα φοβάται ότι δεν είναι καλή στο human resources, για άλλη μια φορά απέδειξε το αντίθετο. Να σας θυμίσω ότι χάρη σε αυτήν βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά; Μήπως οι μεγαλύτεροι φόβοι μας είναι τελικά τα πιο ισχυρά μας σημεία; Την εμπιστεύτηκα και πάλι και έκανα κάτι που δεν έχω ξανακάνει ποτέ. Έστειλα επιστολή σε περιοδικό, για να σχολιάσω το εναρκτήριο κείμενο του εκδότη. Ήταν απελευθερωτικό, πολύ. Δεν ξέρω τι αποτέλεσμα θα έχει, αν έχει. Αλλά μίλησα, πολύ. Ορίζοντας και πάλι τον εαυτό μου ως παράδειγμα. Το βρίσκω έντιμο αυτό, αν και είναι γκαραντί συνταγή αποτυχίας.
Πολλές ώρες στο τηλέφωνο με τη Ρομ Τσιγγάν, να μου κάνει support για την κατάφαση και τη διαμεσολάβηση του μονήρους ρόλου μου, τονίζοντάς μου αυτό που λέω, χωρίς να συνειδητοποιώ (σαν τη μαμά μου, ένα πράγμα...). Ότι και πάλι φόρεσα ένα ρόλο και τον παίζω μέχρις εξαντλήσεως. Πολύ σωστά, message taken.
Για να φτάσουμε στο χθες, που είχε λίγο από όλα: ημερίδα για τον ηλεκτρονικό πολιτισμό (αυτός είναι δικός μου όρος, τελείως αδόκιμος), για να συνειδητοποιήσω ότι πολιτισμός και τεχνοφοβικότητα είναι άμεσα συνδεδεμένες έννοιες. Απογοητευτικό, αλλά χρήσιμο. Δουλειά έντονη, που κατέληξε στην αποκάλυψη ενός ελλείματος. Νέος κύκλος πολέμου στα επαγγελματικά μου. Ας οπλιστώ με δύναμη και τσαμπουκά, γιατί εγώ θα τα λουστώ πάλι. Πίτα και φλουρί στο επαγγελματικό κοινωνικό μας δίκτυο, φιδίσιες ατάκες και η πλήρης απομυθοποίηση ενός χώρου όπου πολύ μόχθησα να εισχωρήσω. Και ένας νεαρός, τύπου πολιτισμού, που πολύ με γυρόφερνε. Ίδιος ο Κώστας Νούμερο 1. Αλλά εγώ δεν τό' χω πια με αυτά τα γκομενάκια.
Για το τέλος, σας έχω την ανατροπή. Θέατρο με τον αιώνιο blogικό μου ήρωα, κατόπιν δικής του sms πρόσκλησης και μετά από ένα διάλογο χωρίς ρήματα μέσω email. Το μοναδικό ρήμα, σε δική μου απάντηση - ερώτηση: Γιατί είσαι τόσο βλαμμένος; Και ναι, πολύ το ευχαριστήθηκα. Επιτέλους το είπα! Φυσικά δεν πήρα απάντηση. Θέμα προς συζήτηση τέθηκε από πλευράς του, και μάλιστα ήταν επαγγελματικο-δεοντολογικο-προσωπικό. Αιφνιδιάστηκα, και κατάλαβα από πού προέκυψε η πρόσκληση. Ήθελε τη γνώμη μου. Δεν είναι κακό. Προχωράμε σε άλλη πίστα. Πάλι όμως τον φίλησα σταυρωτά όταν βρεθήκαμε και δεν ανταπέδωσε. Τι κουλό... Μια μικρή βόλτα προς άδοξη αναζήτηση ενός μπαρ, επίμονες ερωτήσεις του για catching-up και αποχαιρετισμός με συνοπτικές διαδικασίες για να πάω να βρω τα παιδιά, στο σπίτι τους. Πριν με βάλει στο ταξί, με ρώτησε αν θα πάω να αλλάξω. Μπορεί να σκεφτόταν ότι θα πήγαινα και σε γκόμενο, δεν ξέρω. Του χρωστάω πάντως θέατρο.
Και μετά ήρθε η πιο ωραία κατάληξη μιας εβδομάδας που βίωσα άσκημα, αλλά που τελικά δεν ήταν και τόσο κακή. Μεταμεσονύκτια ουίσκι, με τον πιο τρυφερό και δοτικό οικοδεσπότη που έχω συναντήσει, ο οποίος φέρθηκε με τόση αγάπη και κατανόηση στις δύο έξτρα τρελές, προβληματικές, εντασιακές γυναίκες φίλες της γυναίκας του - και ελπίζω και δικές του φίλες πια... Chapeau! Τα ζεστά σπίτια τα φτιάχνουν οι ζεστοί άνθρωποι. Πολύ γέλιο, πολλή αποφόρτιση, πολλή οικειότητα, πολλή ζεστασιά. Ωραία, ε;
Ανακεφαλαιώνοντας, η καταγραφή αυτή έρχεται για να μου αποδείξει με λογικά επιχειρήματα το αυτονόητο. Αυτό που διαβάσατε δεν είναι η περιγραφή μιας δυστυχισμένης ζωής, έτσι δεν είναι; Εγώ γιατί νιώθω ότι ζω τη μεγαλύτερη δυστυχία ever; Τελικά, γιατί είμαι τόσο βλαμμένο;
Και φυσικά αυτή η ερώτηση θα μείνει αναπάντητη...
Περισσότερα... »
