urn:www-thessalonikiblogs-gr:feeds:atom Thessaloniki Blogs » 30 πάνω 30 κάτω... Thessaloniki Blogs » 30 πάνω 30 κάτω... 2010-09-10T20:26:01-04:00 http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/08/01/%ce%9a%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%af%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Κύριος και κυρία 2010-08-01T22:36:00-04:00 2010-08-01T22:36:00-04:00











Πόσο γρήγορη είναι η ζωή μου τις τελευταίες εβδομάδες! Σαν ο "χωρισμός" μου με τον (τ)Άκη να επέσπευσε τα πράγματα. Σαν ξαφνικά να εκτοξεύτηκαν όλα. Δεν ξέρω προς τα πού. Αλλά ξέρω ότι δεν ελέγχω την πορεία των κομματιών μου.

Επιστροφή από το χωμάτινο νησί μου, προξενιό από συνάδελφο, πρώτο ραντεβού με την γνωριμία του νησιού, ταξίδι στην πατρίδα και την οικογένεια, πολλή δουλειά, έξοδος για να λύσουμε τα του χωρισμού με τον (τ)Άκη, το πρώτο φιλί, το πρώτο σ*ξ, το πρώτο βράδυ που κοιμηθήκαμε μαζί, το πρώτο σαββατοκύριακο που περάσαμε μαζί, το εβδομαδιαίας διάρκειας επαγγελματικό μου ταξίδι και η καθημερινή μας επικοινωνία, η "απαγωγή" μου από το αεροδρόμιο και το σαββατοκύριακο που μόλις τελείωσε. Με πολλές αγκαλιές και (ξε)κούραση, σινεμά, μπάνιο στη θάλασσα, φίλους του, φαγητό, ποτό, και πολλή, μα πάρα πολλή τρυφερότητα.

Διαβάζω την τελευταία μου ανάρτηση και σκέφτομαι ότι αυτός ο άνθρωπος, "ο κύριος", όπως τον ανέφερα στη συνάδελφο που με ρωτούσε πώς τα είχα περάσει στο νησί κάποιες εβδομάδες πριν, είναι τόσο αλλιώτικος από τον αθηναίο γκόμενο που περιέγραφα παλαιότερα. Άλλη πίστα. 'Αλλο πράγμα. Με αμηχανία αναφέρω ότι πια υπάρχει μια οδοντόβουρτσα δική μου στο δικό του σπίτι. Μου την έδωσε χθες το απόγευμα. Και παντόφλες ξενοδοχείου δικές μου (και ναι, Ρομ Τσιγγάν, του ανέφερα το βρίσιμο που σου έριχνα για τις παντόφλες ξενοδοχείου που είχες δώσει στο Πουλί).

Μόνο που ξαφνικά, χθες βράδυ που ήρθαμε από το σπίτι μου για να ελέγξω ότι δεν μου το είχαν ανοίξει στο διάστημα της απουσίας μου και να πάρω μαγιό για σήμερα, μου σφηνώθηκε ότι αυτός ο άνθρωπος δεν χωράει σε αυτό το σπίτι. Δεν θέλω να τον βάλω εδώ μέσα. Περίεργο δεν είναι;

Και σήμερα στη θάλασσα, πριν έρθει το φιλικό του ζευγάρι, για καποια στιγμή συννέφιασα. Και το κατάλαβε και με ρώτησε τι συνέβη. Στην αρχή δεν του απάντησα, αλλά μετά σκέφτηκα ότι δεν έχω τίποτε να χάσω. Και του είπα ότι μάλλον κάποιος εκεί πάνω γελάει με τη ζωή μας και τις αποφάσεις μας και μας δοκιμάζει για να δει πώς θα αντιδράσουμε αυτή τη φορά. Του είπα ότι ποτέ άλλοτε δεν έχω φιλοξενηθεί σε σπίτι άλλου (και να νιώθω τόσο πιο άνετα από ότι στο δικό μου σπίτι) και ότι πάντα είχα πρόβλημα με τους φίλους των καλών μου. Χαμογέλασε μικρά και μου είπε ότι το ξέρει.

Νομίζω ότι μου έρχεται εκείνος ο μεγάλος έρωτας που περιμένει εδώ και καιρό η πάλαι ποτέ Νότια ότι θα μου συμβεί. Και φοβάμαι ότι θα είναι σαρωτικός. Αλλά δε φοβάμαι να το ζήσω. Δεν θέλω να μαζευτώ. Μόνο ανυπομονώ πότε θα γυρίσει και πώς θα είμαστε όταν τον ξαναδώ, δέκα μέρες μετά.

Και σήμερα μου είπε ότι μιλώντας μετά το νησί με το φίλο του που γνώρισα σήμερα, με αποκάλεσε κυρία. Είπε ότι γνώρισε μια κυρία. Ωραίο δεν είναι αυτό; Αχ, όλα ωραία μου φαίνονται. Αλλά κάνω ότι ξεχνάω το βασικό. Μόλις τον έβαλα σε αυτό το blog. Κι αυτό μοιάζει να προδιαγράφει το τέλος, μαρκάροντας έναν ενδιάμεσο χώρο μεταξύ αυτού και εμού. Γίνεται πάλι κατάσταση υπό παρατήρηση.

Υ.Γ. Κι επειδή φυσικά δεν κρατήθηκα, τον πέρασα και από το μαγικό excelάκι. Σκόραρε το απίθανο 29/ 37, χολαίνοντας στα κοινωνικά χαρακτηριστικά, που ειλικρινά πιστεύω ότι δουλεύονται. Νομίζω ότι με λίγη κοινή προσπάθεια, μπορεί να γίνει ένα 34 στα 37. Αλήθεια το πιστεύω...
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/07/13/%ce%a4%ce%bf_%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81_%cf%84%ce%bf_%ce%bd%ce%b1%cf%85%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Το μπαρ το ναυάγιο 2010-07-13T13:08:00-04:00 2010-07-13T13:08:00-04:00 About last night...

Δύο καραβοτσακισμένες δεσποσύνες, συν μία τρίτη, ναυαγήσασα άμα τη αφίξει, σε φιλανθρωπικό gala. Αμφιταλαντεύτηκα ανάμεσα στο "Over the Rainbow" της ενάρξεως και το "Stand by me", για ευνόητους λόγους, αλλά κατέληξα στο πιο ξέφρενο, κατ΄εμέ, τραγούδι της μπάντας, το οποίο ελπίζω να έπαιξε μετά τη φυγή της Σταχτοπούτας ακριβώς την κατάλληλη στιγμή πριν την αρπάξει ή το κλάμα ή το κέφι.Υ.Γ. Η μαύρη γάτα είναι για τη σημερινή Τρίτη και 13. Προληπτικό δεν το λες, εξάλλου χθες που ήταν Δευτέρα και 12 λίγα σ***ά έβρεξε στο κεφάλι μας;

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/07/08/%ce%95%cf%85%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%af%ce%b1%cf%82_%ce%b4%ce%bf%ce%b8%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b7%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Ευκαιρίας δοθείσης 2010-07-08T23:49:00-04:00 2010-07-08T23:49:00-04:00




















Αυτή τη φορά ξεκινάω από την εικόνα. Ήθελα να βρω μια κίτρινη οδοντόβουρτσα, για να καλύψει το κενό αυτής που πέταξα. Και στέκεται πάνω σε κίτρινο χαρτί, σαν το κίτρινο post-it που τη συνόδευε.

Κουβέντες τριών γυναικών κυριάρχησαν στο μυαλό μου αυτές τις μέρες. Η Μπουλουτλού, που παρατήρησε ότι άλλαξε πάλι ο τόνος της φωνής μου όταν του μίλησα στο τηλέφωνο. Η Μάνα Μανούλα που φώναξε αγανακτισμένη "ε, παράτα τον πια, αυτός δεν ξέρει τι θέλει!". Και η πολύτιμη Πολυτίμη, που με έκανε να καταλάβω ότι για άλλη μια φορά έπαιζα ένα ρόλο: αυτόν του ότι δεν με ένοιαζε, ήμουν cool με όλο αυτό.

Ε, λοιπόν δεν είμαι. Και σήμερα του το είπα. Όταν στις 10 παρά το βράδυ με πήρε τηλέφωνο για να με καλέσει σπίτι του, σε ένα κατά τα άλλα ευχάριστο και αξιοπρεπές τηλεφώνημα, τον ρώτησα αν έχουμε ποτέ βρεθεί με το φως της ημέρας. Με ρώτησε τι εννοώ και υπήρξα πολύ συγκεκριμένη. Έχουμε βρεθεί ποτέ έξω πρωί; Όχι, απάντησε. Έχουμε βγει ποτέ μεσημέρι; Όχι, ξανααπάντησε. Μήπως έχουμε βγει απόγευμα και δεν το θυμάμαι; Μάλλον όχι, τόλμησε να ψελλίσει. Συνοψίζοντας, κατανοήσαμε ότι μάλλον η "σχέση" μας πληροί όλα τα χαρακτηριστικά του occasional s*x, μόνο που στη δική μας περίπτωση έχει και οδοντόβουρτσα. Και αν δεν το καταλάβατε, όχι πια. Βρίσκεται στη σακούλα των σκουπιδιών.

Παραδεχτήκαμε επίσης ότι "δεν καλπάζουμε", αν και προσπάθησε (και καλά) να το αποδώσει στο busy πρόγραμμα και στις πολλές του υποχρεώσεις σαν πατέρας. Υπάρχουν και άλλες μέρες, όμως. Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη πρόθεση. Και ας αναρωτιόταν "καλά, πώς έγινε αυτό;" Ο τύπος που του έλειπε η δικαιολογία. Που δεν είχε επιχείρημα.

Αναρωτήθηκε σε κάποια φάση της κουβέντας αν του λέω κάτι. Κάτι συγκεκριμένο. Του απάντησα πως του λέω αυτά που σκέφτομαι και του πρότεινα αν θέλει να τα σκεφτεί και να τα συζητήσουμε όταν επιστρέψω.

Απολογισμός της ημέρας:
1. χαίρομαι που τα είπα. Είμαι περήφανη που τα είπα σαν να ήταν δεδομένα, όχι συναισθήματα. Και τώρα, δεν έχω θυμό. Δεν ήταν καυγάς, ήταν κουβέντα.
2. ντρέπομαι που του άφησα την επιλογή. Το έχω ξαναπαίξει αυτό το έργο. Θα έπρεπε να δηλώσω την απόφασή μου. Είναι αφελές και ρομαντικό αυτό. Και μετά με κάνει θύμα. Σας θυμίζει κάτι; Τις κατά συρροήν προτάσεις γάμου, ίσως;
3. δεν ξέρω αν είναι μαγκιά ή ήττα το να παραδέχεσαι ότι κάτι δεν τραβάει. Ξέρω σίγουρα ότι, σαν γωνστός χαμαιλέοντας που ήμουν για χρόνια, προσπάθησα πάλι να παίξω με τους κανόνες των άλλων. Αλλά ευτυχώς, αντέδρασε το είναι μου. Και νιώθω σίγουρη γι' αυτό. Γιατί όσο και αν αργεί λίγο να ενεργοποιηθεί, συμβαίνει τελικά. Με εμπιστεύομαι πια.
4. αναρωτιέμαι πώς μπλέχτηκα σε αυτή τη βαβούρα in the first place. Σαν να άδειασε το κεφάλι μου ξαφνικά. Ηρεμία. Ησυχία. Nice...

Ακριβώς δύο μήνες μετά, νιώθω κερδισμένη που ξαναθυμήθηκα πώς είναι να κοιμάσαι με μαξιλάρια στην αγκαλιά ή στα πόδια σου. Και δηλώνω αποφασισμένη να βρω μια τέτοια αγκαλιά, που τα έξτρα μαξιλάρια στο κρεβάτι θα με ενοχλούν. Και θα τα πετάω στο πάτωμα, για να δώσω χώρο στην αγάπη.

Και αρνούμαι εκ των προτέρων να ακούσω ότι ευθύνομαι. Δεν ευθύνομαι. Δεν φταίει κανείς. Και μην τολμήσετε να ισχυριστείτε ότι δεν το προσπάθησα. Το παιχνίδι ήταν στημένο. Και οι κανόνες είχαν ήδη διαμορφωθεί. Χωρίς εξαιρέσεις.

Αυτά.

Υ.Γ. 1 Δεν εγγυώμαι ότι δεν θα φάω τις φρίκες μου και ότι δεν θα χρειαστεί να με παρηγορήσετε ever για αυτόν τον τύπο. Αλλά δεν το φοβάμαι κιόλας...
Υ.Γ. 2 Κι αν έπαιζε αυτό το γ**ήδι, θα σας έβαζα να ακούσετε το τραγούδι που πάντα ήθελα να φέρνει την ανάμνησή μου στους άντρες της ζωής μου που πέρασαν. "Πού νά'σαι τώρα", Νταλάρας, Κατσιμίχα, Bregovic. (Εντάξει, είμαι ψώνιο, πώς να το κάνουμε;)

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/07/05/Check_list Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Check list 2010-07-05T23:41:00-04:00 2010-07-05T23:41:00-04:00
































Πιστεύατε αλήθεια ότι δεν θα το έκανα; Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να καταλάβω τι παίζει με τον τύπο, που χθες μου έλεγε ότι θα έρθει στο νησί με δική του παρέα, γιατί, αφού είμαι εγώ εκεί, πρέπει να είναι κι αυτός, και σήμερα μου λέει ότι η παρέα του μάλλον δεν θα ακολουθήσει, με αποτέλεσμα να μην έρθει και ο ίδιος. Αλλά, ω τι έκπληξη, θα το ξέρει τελευταία στιγμή!

Λοιπόν, έψαξα και βρήκα εκείνο το excelάκι από την κόλαση, που ανέλυα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ψάχνω σε έναν άντρα. Και σκόραρε ένα απλό 25/ 37. Δε λέω, είναι περισσότερο από το 21 των *απάρη και Ν., αλλά πάλι δεν είναι αρκετό.

Ανάλυση δεδομένων: φαίνεται πως ο τύπος ΜΟΥ φαίνεται καλός στις εξής κατηγορίες:

Φυσικά χαρακτηριστικά: 5/6. Είναι προφανές ότι τον θεωρώ μπάνικο γκομενάκι

Προσωπικότητα: 4/5. Του λείπει μόνο η άνεση ως προς τη σωματική έκφραση, βλ. χορός. Γενικά μου φαίνεται ότι το μάτι του είναι χορτάτο. Ίσως υπερβολικά χορτάτο, τώρα που το ξανασκέφτομαι...

Οικογενειακή κατάσταση: 2/4. Αλλά το δύο χ που λείπουν στη βαθμολογία είναι και τα πιο προβληματικά. Όταν τα έγραφα αυτά, δεν φανταζόμουν ότι θα μου τύχαινε χωρισμένος πατέρας...

Κοινωνικά χαρακτηριστικά: 6/7. Καλό σκορ, αλλά το έλλειμα στα κοινά ενδιαφέροντα πολιτισμού μήπως είναι αξιολογικά σημαντικότερο;

Συμπεριφορά σε σχέση: 8/15. Φτωχό σκορ, αξιοπρεπές συγκριτικά με τους παλαιότερους διαγωνιζόμενους. Εντυπωσιακά τα επάλληλα χ στις κατηγορίες άνεση, χαλαρότητα, επικοινωνία, σεβασμός. Μήπως έχω πάρει κάτι; Αν όντως όλα ήταν έτσι, εγώ γιατί τρώγομαι; Κάποιος βλέπει ό,τι θέλει...

Λοιπόν, να τα γράψω μπας και τα συνειδητοποιήσω κάποτε. Ο τύπος θέλει να έχει σχέση. Δεν βλέπει κανένα μέλλον σε αυτό, πολύ απλά γιατί τρέμει να διαχειριστεί την ένταση που αυτό θα επέφερε στη σχέση του με την κόρη του και με την πρώην γυναίκα του. Δεν είναι ότι πάει τραγικά αργά, θέλει πολλή δουλειά για να φτάσει να δώσει και να καταλάβει χώρο σε μια σχέση, και ειλικρινά δεν νομίζω ότι έχει τέτοια πρόθεση. Όσο άνετος κι αν φαίνεται, δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ κατά τη διάρκεια της ημέρας. Μια σχέση καβάντζα, για να βιώνουμε λίγη συντροφικότητα. Πολύ λίγη, πολύ αποστασιοποιημένη, αλλά παραδόξως πολύ ζεστή.

Τι τεράστιο μπέρδεμα. Διαρκώς μπρος πίσω, όλα ευμετάβλητα. Αλλά εγώ σταθερά μελαγχολική, να περιμένω το τίποτε για να γιορτάσω τη χαρά της σχέσης: μια κουβέντα που πίστευα ότι θα είχε ξεχάσει, μια έκπληξη, ένα δωράκι. Πολλή εσωτερική ένταση, απογοήτευση και τρελός ενθουσιασμός. Σαν να μην τον βλέπω πραγματικά. Και δεν τον έχω δείξει και σε καμιά σας (ή σχεδόν), σαν να μην θέλω ή να μη με αφήνει να το κάνω, για να μη λυθούν τα μάγια.

Αχ, Ρομ, φοβάμαι ότι δεν θα τον δεις ποτέ. Κι ας τραβιόμαστε για χρόνια (φευ)!

Κι εγώ η ηλίθια, τι ήθελα και κάλεσα τον Άκη στη ζωή μου; Χάθηκε ένα καλό παιδί, χωρίς τάσεις φυγής;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/07/04/The_beach_party Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: The beach party 2010-07-04T18:11:00-04:00 2010-07-04T18:11:00-04:00





















Πριν από 4 - 5 χρόνια, στην Αθήνα, στο Μπρίκι, γιορτάζαμε τη φιλενάδα μας, για να ξεστοιχειώσουμε την ανάμνηση του δικηγορίσκου από το Βόλο που μετοίκησε στην Αθήνα. Μεθυσμένες κατά την έξοδο, βλέπουμε τις κολλημένες στο κουτί της ΔΕΗ αφίσες: " Ο Άρης Βελουχιώτης live στη Βάρκιζα".

Χθες το βράδυ, με άλλη σύσταση παρέας, αλλά παραδόξως σχετική, βρέθηκα στη Βάρκιζα, για ένα beach party. Εκεί έμαθα ότι, "με εξαίρεση τη σχέση γονιών -παιδιού, με όρους ψυχολογίας δεν νοείται απόρριψη μεταξύ ενός ζευγαριού. Απλά δεν ταιριάζουν." Και μου φάνηκε πολύ ok σκέψη.

Και σήμερα, σκεπτόμενη πόσο πολύ γκρινιάζω για έναν άνθρωπο που μου είναι άγνωστος, it just hit me: ο τρόπος της σχέσης μου με τον (τ)Άκη μου θυμίζει τόσο μα τόσο πολύ τα τελειώματα της σχέσης μου με το Ν.! Μόνο που τώρα είναι αντίστροφο! Δεν βλέπω κάτι να ξεφτίζει, μέσα από αυτή την ανεξαρτησία, αλλά να στήνεται. Για την ακρίβεια πρόκειται περί ανεξαρτησίας, όχι περί ανεξαρτητοποίησης.

Βέβαια εδώ έρχεται ο αντίλογος, που είναι ισχυρός. Από όσα μου διηγήθηκε η Bulletproof για το σεμινάριο αυτογνωσίας, ένα πράγμα χαράχτηκε στη μνήμη μου. And it makes sense. Καθρεφτίζουμε στον άλλον αυτό που σκεφτόμαστε. Έτσι, όταν ο (τ)Άκης μου πρότεινε να πάμε διακοπές για μια βδομάδα, του είπα έντρομη: "κι αν με βαρεθείς;"Δεν ήταν αλήθεια. Του πέταξα το μπαλάκι του φόβου μου ότι θα τον βαρεθώ εγώ.

"Με τούτα και με κείνα" όπως θά'λεγε και η Ρομ, δεν ξέρω τι κάνω ή τι πάω να κάνω. Αλλά, όπως χθες μου ήταν πια εύκολο να κάνω νυχτερινό μπάνιο μόνη μου, έτσι νομίζω ότι μπορώ να αντιμετωπίσω και τις φρίκες μου με τον πολιούχο. Σιγά σιγά και με την εμπειρία και τη λογική.

Και όσο και αν φαίνεται άσχετο, χθες όντως γνωρίσαμε έναν Άρη στη Βάρκιζα. Αλλά και πάλι δεν ήταν ο Βελουχιώτης!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/07/03/I_hate_summer Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: I hate summer 2010-07-03T20:57:00-04:00 2010-07-03T20:57:00-04:00
Σιχαίνομαι να φοβάμαι στο χτύπημα του τηλεφώνου, απεχθάνομαι τη ζέστη και τη βρώμα που αναδύουν οι δρόμοι της Αθήνας, δεν ονειρεύομαι κανένα νησί και καμία θάλασσα. Ή μάλλον το αντίθετο. Ονειρεύομαι να ήταν πέρσι. Βγάζει νόημα;

Και θέλω να έρθει το φθινόπωρο ASAP. Να ξεκαθαρίζουμε με τους καρκίνους, τους πολιούχους, την οικονομική κρίση και την πολυπόθητη μονιμοποίηση στη δουλειά. Βαρύ καλοκαίρι.

Και όλο βρέχει. Πάνω που λες ότι θα πας για μπάνιο, μια μπόρα στα αναιρεί όλα. Και τέτοια μουντάδα... Χρειάζομαι επειγόντως τα χειμωνιάτικα μαντήλια μου και τις μπότες μου. Αυτή η χαλαρότητα του καλοκαιριού μου σπάει τα νεύρα.

Όλοι χαλαροί, μαυρισμένοι, αισιόδοξοι, κι εγώ σκάω από ανυπομονησία για να τελειώσουν όλα αυτά, να μπουν στη θέση τους οι εκκρεμότητες. Βιάζομαι.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/30/%ce%91%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82_%ce%b3%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Αθηναίος γκόμενος 2010-06-30T20:12:00-04:00 2010-06-30T20:12:00-04:00
Εξηγούμαι: η γκάμα μπορεί να είναι ιδιαίτερα διευρυμένη: γραφίστες, media men, managers (ω θεέ, πόσοι managers…), που κυκλοφορούν κυρίως με μηχανή (ω θεέ, πόσες μηχανές, χωρίς ποτέ να κουβαλάνε δεύτερο κράνος), με παιδί από προηγούμενο γάμο ή με σκύλο, ή απλά με ένα ιδιαίτερα απαιτητικό χόμπυ και με πολλά τατού. Τατού παντού, αλλά δεν μοιράζονται ποτέ την ιστορία που τους οδήγησε να τα κάνουν. Ίσως και να μην υπάρχει, τελικά… Ίσως να είναι απλά μούφα!

Νιώθουν ωραίοι, γυμνάζονται, νιώθουν εναλλακτικοί ή αθλητικοί, ανάλογα με την περίπτωση, παίζουν μπάλα ή κάνουν πυγμαχία ή ιστιοπλοία ή πετάνε αετό και αεροπλάνα, αλλά πάντα θα ξυρίζουν κάτι παραπάνω… «για λόγους υγιεινής».

Και πάντα κάπου εκεί υπάρχει ένα δράμα, που κάνει το βλέμμα τους να σκοτεινιάζει. Σαν τον Ντύλαν από το Μπέβερλυ Χιλς, οι αθηναίοι γκόμενοι σκέφτονται συνέχεα πόσο άσκημα τους έχει φερθεί η ζωή και παίρνουν έτσι αυθαίρετα το δικαίωμα να «αποσύρονται» και να δικαιούνται να μην έχει κανείς καμία απαίτηση από την αφεντιά τους. Άντρες που ζουν χαζοχαρούμενα, αλλά επικαλούνται το μέγιστο δράμα για να την περνάνε μέλι-γάλα.

Και στη φάση που έχεις χαλαρώσει έστω και λίγο μαζί τους – αν για παράδειγμα σου έχουν κάνει κάτι που το βρίσκεις πολύ οκ, που και γυναίκα ή ένας άγνωστος στο δρόμο να σου το έκαναν, θα θεωρούσες δεδομένη μια οικειότητα - τότε αποφασίζουν να σου φερθούν σαν τη Φλώρα στους Δύο Ξένους: «μη Μένιοοοο, αφού ξέρεις, δεν μου αρέσει!». Κοινώς, «μου φαίνεται πολύ fair που ασχολείσαι μαζί μου, αλλά να ξέρεις, I am worth it 100%! Και μην ξεχνάς, είμαι hot προϊόν, έχω ζήτηση, πρέπει να με διεκδικήσεις! Αλλά όχι πολύ ενοχλητικά… ξέρεις εσύ! Σαν τη μάνα μου, επίμονα και διακριτικά, ό,τι πρέπει για να μη μου ζαλίζεις και τον έρωτα…!»

Και γιατί το διαπιστώνεις τώρα, θα με ρωτήσετε εύλογα. Εδώ παίζουν δύο δεδομένα: είτε εγώ είχα βγει από το παιχνίδι για πολλά χρόνια, πράγμα που ισχύει, οπότε η συμπίπτουσα μετάβαση από τη μία πόλη στην άλλη με οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα, ή αυτοί έχουν καταλάβει ότι είναι λίγοι και το τραβάνε ως εκεί που δεν πάει!

Σκεφτόμουν τις προάλλες –ίσως και λανθασμένα και φαντασμένα- ότι εγώ έχω φροντίσει να αφήσω χώρο στη ζωή μου για άλλον άνθρωπο: κυκλοφορώ με αυτοκίνητο, δεν έχω χόμπυ δεσμευτικό, δεν έχω παιδιά και σκυλιά. Είμαι ένας άνθρωπος που βγαίνει στην αγορά αδέσμευτος, χωρίς ορατά disclaimers. Ένας άνθρωπος που όταν του προτείνουν να του χαρίσουν σκυλί απαντά: δεν θέλω σκύλο, θέλω άνθρωπο.

Αντίθετα, αυτοί φροντίζουν να έχουν τόσο ασφυκτικά γεμάτες ζωές, που κάποια θα ήταν τρελή να διαταράξει τις λεπτές-οργανωτικές- τους ισορροπίες. Και ειλικρινά, ποιος θέλει να μπλέξει; Αλλά… κι αν δεν μπλέξει;

Όσο για τον (τ)Άκη, νομίζω ότι ζω την ολοκλήρωση της μακράς πορείας της εξέλιξής του από retrosexual σε metrosexual. Και όποιος αντέξει, αν αντέξει φυσικά. Γιατί, αν είναι να πρέπει να ανταποκρίνομαι στα κορδελάκια μιας ντίβας, τι με κρατάει και δε γίνομαι λ*σβία;

(Μην απαντήσετε στο ερώτημα, ξέρω…)
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/28/Blame_it_on_the_rain Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Blame it on the rain 2010-06-28T12:50:00-04:00 2010-06-28T12:50:00-04:00
Ακόμη βρέχει.
Αιωνίως φαίνεται θα βρέχει.
Κι αιωνίως θα κυκλοφορώ με μιαν ομπρέλα ψάχνοντας για μια πολίχνη ροζ γεμάτη ωραία υπαίθρια ζαχαροπλαστεία.

(Οδυσσέας Ελύτης, Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου)
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/25/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b2%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8e%cf%82_%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%bf%ce%bd_%ce%bc%ce%b1%cf%82* Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας* 2010-06-25T11:39:00-04:00 2010-06-25T11:39:00-04:00
Τελευταία Παρασκευή του Ιουνίου και πλέον είναι επίσημο. Είμαι αναγκασμένη να μην κάνω καλοκαιρινές σκέψεις ούτε αυτό το καλοκαίρι. Άλλωστε, είμαι και η μόνη που δεν έχω δηλώσει μέρες άδειας. Την προηγούμενη Παρασκευή τέτοια ώρα ένιωθα ναυτία στη σκέψη ότι η μαμά μου ταξίδευε ήδη προς τα εδώ. Πέρασε το Σ/Κ (άλλο ένα «επίσημο» είναι ότι οι αντοχές συνύπαρξης λήγουν στις 48 ώρες ακριβώς, με τον ύπνο μετρημένο) και ξέμεινα με φρέσκιες πικρές διαπιστώσεις που ακόμα με βασανίζουν μια βδομάδα μετά.

Από χθες εξάλλου, είμαι λίγο σοφότερη καθώς το σύμπαν και η Υπηρεσία με δίδαξαν ένα χρήσιμο μάθημα. Στο πλαίσιο εφαρμογής ενός καινούριου και καινοτόμου ηλεκτρονικού συστήματος, ήδη προ τριών εβδομάδων, παρακολούθησα ένα σύντομο σεμινάριο και για μέρες μετά δεν έκρυβα τον ενθουσιασμό μου. Ωστόσο, επίσης από χθες, γίνομαι μάρτυρας μιας εντελώς παράλογης κατάστασης, ενός μνημείου ανοργανωσιάς και προχειρότητας. Το χαριτωμένο και ταυτόχρονα διδακτικό της υπόθεσης είναι ότι εγώ ως η πλέον ενθουσιώδης και θετική αποδέκτης του νέου συστήματος και έτοιμη να το υπερασπιστώ στους ουκ ολίγους σκεπτικιστές, από χθες έχω βρεθεί εκτός, όσο πιο εκτός γίνεται, άνευ συστήματος και άνευ Η/Υ. Ωραίο; Σ’ ευχαριστώ ω Υπηρεσία!

Η υστερία δε που επικρατεί στα γύρω γραφεία και από τη στιγμή που αποφάσισα να πάρω το μάθημα μου σαν καλή μαθήτρια που υπήρξα από μικρή, με έχει κάνει να «διασκεδάζω» με την όλη κατάσταση και να απολαμβάνω το εδώ μπάχαλο, μέσα στο ευρύτερο μπάχαλο της πιο όμορφης χώρας του κόσμου (της δικής μας ντε!).

Άλλωστε, η άλλη μου επιλογή είναι σαφής: Να αρχίσω να ουρλιάζω. Γιατί το πρωί από την άλλη πλευρά της γραμμής άκουσα τον καλό μου με κλονισμένη φωνή να μου αραδιάζει τελεσίγραφα και προθεσμίες. Που του τέθηκαν. Ξανά, ξανά, ξανά.

Για να τεθούν όλα τα υπόλοιπα, σημαντικά και ασήμαντα, σε δεύτερη, τρίτη, τέταρτη μοίρα.
Ξανά, ξανά, ξανά.



(*Ο τίτλος είναι από ένα βιβλίο του Γ. Σκαμπαρδώνη)
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/22/%ce%9b%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c%ce%bd_%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Λαϊκόν άσμα 2010-06-22T20:19:00-04:00 2010-06-22T20:19:00-04:00
Αυτό σκέφτηκα και πήρα την απόφαση να σηκώσω το τηλέφωνο και να αφήσω μήνυμα στον τηλεφωνητή της. Και μετά από την απάντησή της, άρχισα να σκέφτομαι τι θα της πω για το χρόνο που πέρασε. Πολλά συνέβησαν, πολλές διεργασίες έγιναν στο κεφάλι μου, αλλά τελικά θα το ξαναπιάσω εκεί από όπου το άφησα. "Είμαι σίγουρη ότι θα ξανάρθω όταν ερωτευτώ", της είχα πει αποχαιρετώντας την.

Δεν ξέρω αν είμαι ερωτευμένη, δεν ξέρω αν ο έρωτας είναι και κάτι παραπάνω από όλο αυτό. Δεν με ενδιαφέρει, όμως. Και ούτε θέλω να ψάξω όλα εκείνα που με έκαναν να ακολουθήσω αυτή την πορεία ζωής. Μόνο που χρειάζομαι βοήθεια να κατανοήσω ποια ήταν εκείνη η πρώτη στιγμή που ένιωσα εγκατάλειψη. Και μετά όλα θα είναι αλλιώς. Δεν θα πέφτω με τα μούτρα σε άγνωστους, δεν θα φοβάμαι, δεν θα πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω όλο τον κόσμο.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/21/%ce%a6%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%ba%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%b5%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Φυλακισμένη στην οικειότητα 2010-06-21T20:28:00-04:00 2010-06-21T20:28:00-04:00




















Δεν ξέρω από πού ξεφύτρωσε αυτός ο τίτλος. Σκεφτόμουν ξεκαρδισμένη το περιστατικό με το Κουτσουμπιλό (όπως πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει η Bulletproof το τραγούδι του Bob Marley Could you be loved) και την ατάκα μου "Να αγιάσουν τα κόκκαλά του" στο στίχο "I wanna love you and treat you right". Είναι αλήθεια ότι πολλές από εμάς έχουμε να το ακούσουμε χρόνια, αν είχαμε και ποτέ την τύχη να το ακούσουμε... Αλλά δεν είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάποιος άντρας το είπε, κάποτε, σε κάποια γυναίκα;

Το κατά τα άλλα ολίγον blue σαββατοκύριακό μου ολοκληρώθηκε μάλλον οξύμωρα. Ο (τ)Άκης με πήρε τηλέφωνο γύρω στις 21.30, as usual. Και αυτά που συζητήσαμε μου έφεραν μεγάλο εκνευρισμό και του είπα ότι δεν ήθελα να μιλήσουμε άλλο. Και το έκλεισα, μόνο για να του τηλεφωνήσω λίγα λεπτά αργότερα, αποφασισμένη ότι δεν θα σκάσω μόνο εγώ από νεύρα, θα επικοινωνήσω το πρόβλημα. Και το πρόβλημα δεν ήταν η γυναίκα του και το παιδί του, για τα οποία συζητούσαμε πριν, αλλά το ότι με τη στάση του φαίνεται σαν να μην χωράω πουθενά. Και παρότι καταλαβαίνω την ποιότητα του χαρακτήρα του και των προθέσεών του, στη φάση που περνάω χρειάζομαι πολλή αγάπη, όχι σπάσιμο νεύρων. Πρέπει να είμαι δυνατή, αποτελεί μεγάλο distraction.

Και με ρώτησε αν μπορεί να έρθει σπίτι μου να κοιμηθούμε μαζί.

Και έσκασε μύτη χαλαρός και άνετος, κρατώντας στο χέρι ένα βρεγμένο παντελόνι που μόλις είχε βγει από το πλυντήριο. Για να το απλώσουμε (για την ακρίβεια να το απλώσει) και να το φορέσει την επόμενη μέρα.

Με τα πολλά με τα λίγα καθίσαμε στον μυθικό καναπέ και συζητούσαμε για ώρες. Χωρίς τρυφερότητες, σαν φίλοι. Και μετά πήγαμε για ύπνο. Πήρε την οδοντόβουρτσά του και για πρώτη φορά παρατήρησε ότι την αποθηκεύω στο ίδιο σακουλάκι με το κίτρινο εκείνο post-it της καταστροφής. Και όταν γελώντας μου είπε ότι δεν υπάρχει λόγος να το κρατάω, θα υπάρξουν και άλλα, του είπα πολύ σοβαρά ότι το κρατάω γιατί δεν πρέπει να ξεχάσω.

Και φυσικά στο κρεβάτι, παρότι κόντευε να τον πάρει ο ύπνος, του ζήτησα να μείνει λίγο ακόμη ξυπνητός για να συζητήσουμε για το πόσο δεν πρέπει να μου σπάει τα νεύρα σε αυτή τη φάση, που μόνο μεθώντας με δύο μαργαρίτες καταλαβαίνω ότι είμαι πολύ ζορισμένη. Δεν εκτονώνομαι. Γελώντας πικρά φάνηκε να κατανοεί ότι ζούμε και οι δύο "στη χαρούμενη πλευρά του νησιού" και μου είπε ότι θα είναι εκεί για να εκτονώνομαι όταν θέλω, δεν έχει πρόβλημα.

Εκεί απέκτησα εγώ πρόβλημα. Κατάλαβα, μέσα από τον απίθανο καθρέφτη μου, ότι το παιχνίδι αυτό το έχω πάρει αστεία σοβαρά, κι εγώ και εκείνος. Μου φαίνεται σαν να είμαστε δύο άνθρωποι αποφασισμένοι να είμαστε σε κάτι που μοιάζει με σχέση, διατηρώντας ποιότητες οικειότητας και φιλίας ολίγον περίεργες. Ούτε δυο μήνες δεν είμαστε μαζί, δεν έχουμε περάσει ούτε ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο μαζί, κι εγώ διεκδικώ τα πρωτεία της φιλίας και αυτός αποδέχεται το ρόλο του σάκου του μποξ. Δεν είναι πολύ περίεργο όλο αυτό, όταν μάλιστα συνοδεύεται και από αυτά τα διαλείμματα απουσίας;

Από την άλλη βλέπω στ' αλήθεια μικρά βήματα από τις τελευταίες μας κουβέντες. Για την ακρίβεια, κάθε φορά που είπα κάτι, χωρίς καν να το ζητήσω πραγματικά, το έκανε την επόμενη φορά. Χωρίς ένταση, χωρίς φανφάρα. Με ηρεμία. Πολύ πρωτόγνωρο μου είναι όλο αυτό. Και παρότι κρατάω στην άκρη του μυαλού μου συνεχώς ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν πρόλαβα ούτε μια φορά να τον χορτάσω, σχεδόν τσιγκούνικα μου το αρνείται, από την άλλη δείχνω μια έμμεση εμπιστοσύνη σε αυτά που κυρίως δεν μου λέει. Τζογάρω, νομίζω.

Τελικά, γιατί ο τίτλος; Γιατί νομίζω ότι ΚΑΙ με αυτόν τον άνθρωπο, η οικειότητα είναι που με μαγεύει. Η οικειότητα που δεν έχει νόημα, δεν έχει λογικό έρεισμα. Και η οποία μου προκαλεί ακατανόητο πανικό.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/19/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ad%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b1_%cf%80%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b9(%ce%ba)%ce%ac Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Προσφορές στα παιδι(κ)ά 2010-06-19T19:03:00-04:00 2010-06-19T19:03:00-04:00











Ένα χαλαρό απόγευμα Παρασκευής, μετά τη δουλειά, βόλτα για ψώνια. Έχοντας διαλέξει τα καινούρια s*xy μου εσώρουχα, βρίσκομαι να περιμένω στην ουρά για να τα δοκιμάσω. Όταν πια έχω απομείνει η τελευταία που δεν έχει "αποκατασταθεί" σε ένα δοκιμαστήριο, ο υπεύθυνος της γκαρνταρόμπας αποφασίζει να με ενημερώσει ότι "μόνο για σήμερα, στον 1ο όροφο γίνονται προσφορές στα παιδικά. Να πάτε, θα βρείτε εξαιρετικά χαριτωμένα πράγματα". Χαμογέλασα ευγενικά.

Χαμογέλασα, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θα ήθελα να κάνω είναι να του πω: "ξέρω κι εγώ ένα εξαιρετικό μαγαζί στη Συγγρού που πουλάει 12ποντες γόβες για τραβεστί, να πας, είμαι σίγουρη ότι θα βρεις κάτι στο νούμερό σου!" Αλλά φυσικά κρατήθηκα, γιατί σκέφτηκα ότι είναι προφανές ότι μια γυναίκα άνω των τριάντα έχει ήδη παιδί, όμως κυρίως επειδή σοκαρίστηκα με τη δριμύτητα της κατά τα άλλα καταπιεσμένης αντίδρασής μου.

Και βάλθηκα να σκέφτομαι. Μπήκα σε αυτή τη διαδικασία σκέψης ένα εικοσιτετράωρο μετά από μια τηλεφωνική κουβέντα που είχαμε με τον (τ)Άκη σχετικά με ζητήματα ανατροφής παιδιών, κατά τη διάρκεια της οποίας πολύ τρυφερά και συγκροτημένα με έβαλε στη θέση μου. Περίεργη κουβέντα, ιδιαίτερα διαφωτιστική για το πώς φέρεται σε ανθρώπους που αγαπάει. Θετική ως προς αυτό, υπερ-τρομακτική ως προς τα άλλα: πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό;

Και σήμερα, κλεισμένη στο σπίτι από δειλία να αναζητήσω παρέα, περιμένω από το πρωί μια καλημέρα, έστω και γραμμένη. Και φυσικά δεν έρχεται. Και πάλι θα μου γκρινιάξετε γιατί δεν το κάνω εγώ, και πιθανά θα έχετε και δίκιο, αλλά αυτό το ΣΚ έχει τη μικρή (του). Και δεν θέλω να σκεφτεί ούτε δευτερόλεπτο ότι διεκδικώ από το χρόνο ή το χώρο τους. Οπότε απλά κοιτάζω το κινητό μου ανά ώρα περίπου, κάνω αποτρίχωση και πεντικιούρ και βλέπω στο ψυγείο μου τα κουρκουμπίνια που του αγόρασα χθες, σε μια παρόρμηση μπροστά στον πάγκο του Χατζή, παρόλο που ήξερα ότι θα έκανα πολύ καιρό να τον δω.

Σκέφτομαι ότι η μικρή του, όπως και η οικογένειά μου, ορθώνονται σαν εκείνο το 1% που δεν καλύπτεται το σήμα της κινητής τηλεφωνίας. Ούτε εγώ επικοινωνώ μαζί του όταν είμαι επάνω. Ωστόσο, αν μέχρι χθες δικαιολογούσα την απόσταση μεταξύ μας από το προφανές, ότι έχει ένα παιδί να συντηρεί και να αγαπάει, τώρα νομίζω ότι όλα κορυφώνονται στην απόφασή του (ή μη) να αλλάξει μια δεδομένη κατάσταση. Αν μέχρι τώρα δεν έβαζε κανέναν και τίποτε ανάμεσα σε αυτή τη σχέση και κυρίως σε αυτή την προϊστορία, τι μου εγγυάται ότι εγώ θα χωρέσω, κάποτε;

Και καλά όλα αυτά. Εγώ γιατί να θέλω να αγοράζω παιδικά σε προσφορά; Γιατί να μην έχω το δικαίωμα να ξεκινήσω από την αρχή; Συχνά πυκνά σκέφτομαι ότι προκαλώ τέτοιες κουβέντες για την κόρη του, σε μια προσπάθεια να κατανοήσω καλύτερα τον πατέρα μου, να βρω τι έγινε λάθος μεταξύ μας. Ειλικρινά πιστεύω ότι αν είχε γιο, the child issue δεν θα με είχε απασχολήσει τόσο, ίσως και να μην μου είχε κινήσει καν την προσοχή, όπως έκανε εκείνο το ροζ ποδηλατάκι στην κατάμεστη από πανωφόρια κρεβατοκάμαρα του σπιτιού ενός αγνώστου που διοργάνωνε το open party.

I am having second-thoughts. And he did his best to provoke me. Και τσίμπησα. Speechless, όπως με αποκάλεσε.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/13/%ce%9a%ce%ac%ce%bd%ce%b5_trust Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Κάνε trust 2010-06-14T01:17:00-04:00 2010-06-14T01:17:00-04:00


















Αυτή είναι η ατάκα που συχνά πυκνά μου λέει ο (τ)Άκης. Άλλοτε με ρωτάει: "κάνουμε trust; Πρέπει να ξέρω."

Ποιος ξέρει, όμως, για να σου πω κι εσένα, ρε φίλε! Ναι, γενικά απέναντι στη ζωή και τους ανθρώπους κάνουμε περισσότερο trust τον τελευταίο καιρό. Και προς το παρόν μας βγήκε σε καλό. Εμπιστευτήκαμε τη δουλειά μας, τους φίλους μας, αλλά κυρίως τον εαυτό μας. Όσο για το αν εμπιστευόμαστε τους γονείς μας ή την αφεντιά σου, αυτό είναι άλλο καπέλο.

Όσο για τον καναπέ- σύμβολο, του οποίου την αγορά διεκδίκησα και του οποίου η κυριότητα μου παραχωρήθηκε, με δυσκολία σωπαίνω όταν μου λες πόσο ωραίος είναι και πόσο δεν εκτιμώ τη χρηστικότητά του. Πού να σου εξηγώ ότι όταν τον αγόραζα ονειρευόμουν αχαλίνωτο σ*ξ με το ζουζούνι πάνω σε αυτόν, αλλά τελικά δεν εγκαινιάστηκε ποτέ, παρά μόνο από άλλον, από εσένα. Πώς να σου εξηγήσω ότι τα βράδια που η απουσία του πονούσε πιο πολύ, ξάπλωνα στον καναπέ και προσάρμοζα το σώμα μου στην πλάτη του, που τόσο μου έμοιαζε με την αγκαλιά του Ν.

Η εμπιστοσύνη και η οικειότητα είχαν για μένα στη ζωή μου δύο πρόσωπα: της γιαγιάς μου και του Ν. Η γιαγιά μου ακόμη δεν την πρόδωσε, αλλά ο Ν. το έκανε, με τεράστια επιτυχία. Βλέποντας πόσο δεδομένο θεωρούσα από τα χρόνια του Θ. ακόμη τον επερχόμενο όλεθρο των σχέσεων, κατάλαβα ότι μόνο με τον Ν. δεν πίστευα ότι αυτός ήταν ένας κίνδυνος που έπρεπε να υπολογίζω. Είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη μου, από τότε που ήταν απλά μια σιωπηλή αγκαλιά για να πνίγει το θόρυβο του πόνου. Από τότε που κανείς άλλος δεν θα άντεχε να βρίσκεται εκεί. Είναι να μην το εμπιστευτείς αυτό;

Γιατί τα συζητώ αυτά τώρα; Γιατί ο εξαφανισμένος διασώστης έψαξε και με βρήκε στο ραδιόφωνο, για να με ακούσει, και χάρηκε με τη χαρά μου. Χωρίς να του το ζητήσω, χωρίς να του το επιτρέψω. Γιατί σήμερα μου είπε ότι το άβαταρ που χρησιμοποιεί είναι το παρατσούκλι με το οποίο με φωνάζει. Αυτός ο τύπος, ο ό,τι να’ναι, κάτι μου ζητάει, αλλά δεν το λέει καν. Αυτό το εμπιστεύεσαι;

Κι αν το εμπιστευτείς, τότε πώς να διαχειριστείς τις ημέρες της απουσίας; Πώς να εξηγήσεις ότι δεν τολμάς να του τηλεφωνήσεις, για να μην μπεις στο χώρο του, για να μην φας τα μούτρα σου από μια ενδεχόμενη κλήση που έμεινε αναπάντητη;

Κι αυτά τα τριαδικά σχήματα, η οικογένειά μου, την οποία πίστευα ότι θα ξεχνούσα αν κάποιος με σήκωνε αγκαλιά και με έβαζε να πιάσω το ταβάνι, τώρα ξαφνικά ορθώνονται μπροστά μου, με μια οπτική εξίσου αποστασιοποιημένη. Εγώ, 4-5 ετών, να επαναδιαπραγματεύομαι τη σχέση μου με τους γονείς μου μετά τη φυγή της μάνας μου και την απουσία του πατέρα μου, και η κόρη του, να παλεύει να αποφασίσει σε ποιο όνομα θα ακούει κάθε φορά, ανάλογα με το ποιος γονιός τη φωνάζει.

Σήμερα αποφάσισα ότι άργησα πολύ να κάνω εκείνο το τατού, που τόσο καιρό σκέφτομαι. Και αν τα καταφέρω, θα το κάνω αυτήν την εβδομάδα. Την ίδια μέρα που ο πατέρας μου θα κάνει την πρώτη του χημειοθεραπεία. Γιατί ο πόνος είναι τεράστιος και γιατί πρέπει να φυτρώσει ένα δέντρο μέσα στα χαλάσματα, ένα δέντρο ελπίδας, που τώρα θα έχει μόνο τρεις ρίζες, γερό κορμό και κλαδιά που γέρνουν στο φύσηγμα του αέρα. Και μια μέρα, όταν όλα θα είναι καλά και θα είμαι σίγουρη ότι η ευτυχία μου χτύπησε την πόρτα, θα του βάλω και πράσινα φύλλα.

Η ανάρτηση αυτή γράφεται στον καναπέ του σαλονιού μου. Ακούγοντας τον Passaggio- Πλούταρχο.

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/13/%ce%91%cf%80%ce%bf%ce%b2%ce%bf%ce%bb%ce%ae Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Αποβολή 2010-06-13T17:47:00-04:00 2010-06-13T17:47:00-04:00
Επίσης νομίζω ότι πρέπει να κάνω μια κουβέντα με τον (τ)Άκη. Όλα ωραία όταν βρισκόμαστε, όλα ωραία όταν τα λέμε στο τηλέφωνο. Αλλά νομίζω ότι αυτό το πράγμα μόνο εγώ το βλέπω ως σχέση, ξέρετε, από εκείνες με πρόγραμμα, κοινές δράσεις, σχέδια. Αντίθετα, το όταν αναδεικνύεται σε λέξη μείζονος σημασίας. Όταν βρισκόμαστε, έρχεται και με παίρνει από το σπίτι. Συνήθως ανεβαίνει επάνω για λίγα λεπτά και κατεβαίνουμε μαζί. Δεν ξέρω γιατί το προτιμάει έτσι, εγώ σχεδόν πάντα είμαι έτοιμη όταν φτάνει. Και μετά βγαίνουμε, κυρίως για φαγητό και ποτό. Περπατάμε στο δρόμο αγκαλιασμένοι, ή και χέρι χέρι και φιλιόμαστε δημόσια. Κάποιες φορές –λιγότερες- έχει τύχει να βρεθούμε και με φίλους του. Τις προάλλες πήγαμε και σε ένα surprise birthday party, σε σπίτι. Όλα καλά, φυσιολογικά.

Και μετά καταλήγουμε σπίτι μου κυρίως, όπου πέφτουμε για ύπνο. Μην βιαστείτε να βγάλετε το συμπέρασμα ότι παραλείπω τα ευκόλως εννοούμενα, αυτά συμβαίνουν μετά από την τελετουργία που έχουμε αναπτύξει: μου ζητάει την οδοντόβουρτσά του, του δίνω καθαρή πετσέτα, παίρνει το μαξιλάρι του από την ντουλάπα και φροντίζουμε για το ξυπνητήρι. Και μετά πέφτουμε για ύπνο. Και μετά, κάπου μεταξύ της κουβέντας και του χουζουριού, έρχονται τα ευκόλως εννοούμενα. Όλα ωραία ως εδώ, ε; Γλυκά και τρυφερά και οικεία.

Το θέμα είναι ότι μετά εξαφανιζόμαστε για μέρες. Μιλάμε μεν στο τηλέφωνο κάποια βράδια, συχνά και για ώρες, αλλά μόνο τα βράδια. Αυτή τη βδομάδα μόνο περάσαμε τηλεφωνικά μαζί τρία βράδια, από τα τέσσερα της εργάσιμης. Αλλά βγήκαμε μόνο το ένα. Στη διάρκεια της ημέρας θα σκάσει κανένα mail, τύπου καλημέραααα, και αν είμαστε ακόμη ζεστοί από το προηγούμενο βράδυ, θα μιλήσουμε και λίγο παραπάνω.

Και οι κουβέντες μας είναι ανθρώπινες και σοβαρές, σαν να είμαστε φίλοι. Συζητάμε πολύ για τη σχέση του με τη γυναίκα του και την κόρη του. Προχθές μάλιστα μου είπε ότι φαίνεται πως τον ακούω, γιατί από όλες τις κοπέλες του μετά το διαζύγιο, είμαι η μοναδική που του κάνει κριτική και μάλιστα δίκαιη. Τι να το κάνεις όμως τέτοιο κομπλιμέντο;

Και ξέρετε ποιο είναι το πρόβλημά μου; Θα ήθελα να θεωρώ την οικειότητα κεκτημένη και να μην πρέπει να την ξαναχτίζω κάθε φορά που τον βλέπω. Γιατί βλεπόμαστε τόσο αραιά, που κάθε φορά νιώθω ότι βγαίνω ραντεβού. Και γιατί ένα μήνα και κάτι μέρες μετά, δεν τολμάω να του στείλω πρώτη mail καλημέρας και δεν τολμάω να του τηλεφωνήσω. Και όλη μέρα κοιτάζω το mail μου και δεν έχω τα κότσια να του στείλω κάτι, έστω και λίγο. Γιατί φοβάμαι ότι αυτό θα παράβαινε τους κανόνες.

Αλλά ποιους κανόνες; Τι είναι αυτό; Σας παρακαλώ, μην μου την πείτε πάλι για το απροσδιόριστο του ορισμού της λέξης «σχέση». Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άπειρα είδη σχέσεων, σε απίστευτους συνδυασμούς, αλλά εγώ νιώθω άθλια με αυτό. Και εντάξει, μου αρέσει και το προτιμώ που δεν είναι σαν τους άλλους, που έτρεχαν πίσω μου και μου αρέσει που μου επιτρέπει να ζω τη ζωή μου ανεμπόδιστα. Ποιος θα άντεχε έναν αγαπούλη ακόμη; Αλλά αυτό τι είναι; Γιατί τόση -και τόσο περίεργη- απόσταση; Κι εγώ γιατί έφαγα τέτοια φρίκη; Γιατί θέλω να τον βλέπω συνέχεια; Αφού τη φοβάμαι την οικειότητα που γίνεται εκκρεμότητα.

Κάθε φορά στην αρχή είμαι τρελή από γλύκα και από έρωτα. Και μόλις ένα εικοσιτετράωρο μετά, η εικόνα της καταστροφής. Μου λείπει. Θέλω κι άλλο. Θέλω περισσότερο. Και το μόνο που μένει είναι το ανικανοποίητο. Χάλια. Τόση ομορφιά, για να νιώθεις μετά τόσο χάλια.

Νομίζω ότι πρέπει να τον βγάλω από την αίθουσα, έτσι, προληπτικά, μόνο για να μην (με) πονάει.

Υ.Γ. Άλλη μια ετεροχρονισμένη ανάρτηση, της Παρασκευής 11 Ιουνίου, γραμμένη σε word. Might come in hand... ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/07/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_%ce%b4%ce%ad%cf%83%ce%bc%ce%b7%cf%82_(%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b4%ce%b5%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d) Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Ιστορία δέσμης (και δεσμού) 2010-06-07T22:50:00-04:00 2010-06-07T22:50:00-04:00
Suis-je ensainte? Je vais savoir. J' ai peur

9.3.1996 I am a woman in love

Τροχιές παράλληλες. Άτοπο

Je te deteste, mais pas assez

Να μ΄αγαπάς, διάολε, και να με προσέχεις. Δεν είναι που θα φύγω, είναι που θα χαθώ.

Baby, please, don't treat me bad

No, no, no, you don't love me, yes, I know now

Όλα τα παραπάνω ήταν γραμμένα στην τελευταία σελίδα της ιστορίας δέσμης, τότε που παράλληλα με τις πανελλαδικές, ήμουν ερωτευμένη με το Θ. Σήμερα έψαξα τα κουτιά μου, τα πραγματικά κουτιά παπουτσιών όπου θάβονται οι έρωτες στα χρόνια της μη ηλεκτρονικής αλληλογραφίας. Και διαβάζω τους "μήνες" μου, και τα ημερολόγια της σχέσης εκείνης, και όλα είναι ίδια. Πάντα είναι ίδια.

"Είμαι σίγουρη πως εμείς οι δύο δεν έχουμε μέλλον μπροστά μας. Αφού ουσιαστικά δεν ταιριάζουμε, τι κάνουμε μαζί; Γιατί έχω γαντζωθεί τόσο σφιχτά πάνω σου;", έγραφα εν έτει 1996.

Και επειδή κάποια πράγματα είναι κλασικά, ιδού μία από τις απολαυστικές ατάκες που ξέθαψα: " αν είναι να μου πεις και τον τρόπο, τότε ας κάνεις σχέση μόνη σου!"

Κι άλλα ωραία: "Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να σε ξαναζεστάνω, Είναι που δεν μου το επιτρέπεις κιόλας. Και μετά, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω; Το παίζω όσο πιο πρόσχαρη και ζεστή μπορώ..." Σε αυτή τη στιγμή ένα αστέρι γεννήθηκε.

Υ.Γ. Μια ανάρτηση που έμεινε πρόχειρη για πολλές μέρες. Όμως κάποιο λόγο θα είχε που γράφτηκε, γι' αυτό και την εμφανίζω, έστω και ετεροχρονισμένα.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/06/06/Just_a_thought Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Just a thought 2010-06-06T11:37:00-04:00 2010-06-06T11:37:00-04:00





















Κυριακή πρωί. Λίγο μουντή μέρα, με δροσούλα. Κάθομαι στο γραφείο μου. Χωρίς μουσική. Ποιος αντέχει άλλη φασαρία;

Ο πιο τρελός μήνας της ζωής μου μόλις τελείωσε επίσημα. Ταξίδια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, για δουλειά και για οικογένεια, οδικώς ή με αεροπλάνα. Πολλά αεροπλάνα, τόσα που μου τελείωσε επιτέλους και το κόκκινο moleskine της Πολυτίμης και των πρώτων γκομενικών μετά την μακρά περίοδο της ανομβρίας. Και επιτέλους ζω μια Κυριακή σαν τις παλιές, με καφέδες που κρυώνουν από τη ραστώνη, με zapping, με άραγμα στον καναπέ. Και προς το παρόν σιωπή. Ακόμη δεν έχω μιλήσει με κανέναν στο τηλέφωνο, σαν να κρατάω το χρόνο του ξύπνιου μου κρυφό.

Πέρα από όλα όσα αντικειμενικά συνέβησαν τον τελευταίο μήνα, όρα λεμφώματα, εγκαίνια, γκόμενους, με την επιμονή και την παρατηρητικότητα της Bulletproof προέκυψε και ένα άλλο θέμα, που πολύ με προβλημάτισε, όσο είχα χρόνο να το σκεφτώ. Από πού εκπηγάζει αυτή η βεβαιότητά μου ότι κάθε άντρας που γίνεται γκόμενός μου πρέπει να "ζέχνει"; Γιατί τους περιμένω όλους στη γωνία, γιατί δεν μπορώ απλά να το ζήσω; Για όσες με γνώρισαν την μ.Ν. (μετά Νίκον) εποχή, θεωρείται λογικό αυτό να είναι αποτέλεσμα ενός συνδρόμου εγκατάλειψης. Αλλά μια γρήγορη αναδρομή θα μας αποδείκνυε ότι πάντα -μα πάντα- πρώτα γκρίνιαζα και μετά "αγαπούσα". Γιατί; Δεν είναι παράλογο;

Όταν τα πρωτοφτιάξαμε με τον Κώστα Νούμερο 1, ήθελα απλά να του βγάλω αυτό το ηλίθιο χαμόγελο επιτυχίας από τη φάτσα. Με τον Κώστα Νούμερο 2 μου πήρε έξι μήνες να αποδεχτώ το τι μου έτυχε, και με το γιγαντιαίο ζουζούνι αρνούμουν την ύπαρξή του ως σχέσης συντρόφου για δύο χρόνια. Ήταν απλά το ζουζούνι, με το οποίο όμως κοιμόμουν μαζί, κάθε βράδυ. Εντάξει, μετά κάποιοι έφυγαν κλωτσηδόν, και κάποιος άλλος μας απασχόλησε λίγο παραπάνω, προκαλώντας και την μήνιν των φίλων. Και τώρα ο (τ)Άκης, μακρινός και οικείος μαζί, σε (μη) σχέση, ή καλύτερα, σε ένα είδος σχέσης πολύ διαφορετικό από ό,τι έχω ζήσει ως τώρα.

Από την άλλη, looking back, σκέφτομαι ότι αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά στη ζωή μου, δεν θα κατάφερνα ποτέ να νιώσω τα απόλυτα συναισθήματα, πόνου ή χαράς, δεν έχει σημασία. Γιατί μόνο τώρα καταλαβαίνω ότι ο Κώστας νούμερο 1 ήταν μια εξαιρετική παρέα για να περάσω 7 χρόνια από τη ζωή μου, με τρόπο ιδανικό. Με σιγουριά και αφέλεια, με κινητικότητα και δημιουργία, όσο έντονα μπορούσα να τα ζήσω τότε, αντίστοιχα της συναισθηματικής μου ωριμότητας. Δεν ήταν αποτυχία, επιτυχία ήταν. Ήταν ωραία χρόνια, που καλώς τελείωσαν. Όλα καλώς τελείωσαν, και όλα καλώς προχώρησαν. Όχι όμως γραμμικά, σαν να με οδηγούν κάπου. Αλλά αν έπρεπε να τελειώσω τώρα, νομίζω ότι θα έφευγα ευχαριστημένη. Αγάπησα, έζησα, γνώρισα, δοκίμασα, έκανα, είμαι. Όλα "έπρεπε να συμβούν". Ακόμα και οι καρκίνοι.

Όμως γιατί ανακαλώ μνήμες εγκατάλειψης και προδοσίας; Ποια ήταν η πρώτη εκείνη φορά, που δημιούργησε τη νόρμα; Η Bulletproof, σε μια πρωινή της τρυφερή έκλαμψη, προτείνει ως πρώτη φορά τη στιγμή που κατάλαβα ότι ο νονός μου με "ξέχασε". Ίσως και για χρόνια να το καλλιεργούσα κι εγώ, υποσυνείδητα. Αλλά πια έχω καταλάβει ότι το ζουμί κρύβεται σε αυτά που δεν θυμόμαστε, όχι το αντίθετο.

Κι εγώ δεν θυμάμαι τον χρόνο που η μαμά μου έφυγε από το χωριό για την πόλη. Τότε που έπιασε δουλειά στη Θεσσαλονίκη κι εμείς την ακολουθήσαμε ένα χρόνο μετά. Αν δεν την είχα ρωτήσει πρόσφατα, θα πίστευα ότι η περίοδος της μετάβασης είχε κρατήσει μόλις κάποιες εβδομάδες, αλλά προς έκπληξή μου μου είπε ότι κράτησε ένα χρόνο. Ένα χρόνο ζούσαμε χωριστά. Κι εγώ δεν θυμάμαι τίποτε. Δεν έχω καμία ανάμνηση, πέρα από μια εικόνα θολή, σκοτεινή, στην κρεβατοκάμαρα των γονιών μου. Με είχε πάρει ο μπαμπάς μου στο σπίτι (και από αυτό συνάγω το συμπέρασμα ότι δεν ζούσα μαζί του, αλλά στις γιαγιάδες) και ξαφνιασμένη έβλεπα ότι όλα ήταν άνω κάτω, τα επιπλα ήταν σε άλλες θέσεις, το σπίτι είχε αποσυντεθεί. Κομοδίνα στη μέση, κρεβάτι άστρωτο, παντζούρια κλειστά. Και μετά η ανάμνηση της μαμάς μου, μια ηλιόλουστη μέρα στην λουλουδιασμένη αυλή της γιαγιάς μου, με πολύχρωμα ρούχα και όμορφη όπως ποτέ άλλοτε. Είχε έρθει από την πόλη.

Η εγκατάλειψη του νονού συμπίπτει ακριβώς με τη φυγή της μαμάς, αλλά κυρίως με τη σιωπηλή παραίτηση του μπαμπά. Πού ζούσα εγώ τότε; Δεν θυμάμαι τίποτε. Και μετά ήρθαμε στην πόλη, και τις πρώτες κιόλας ημέρες έγινε εκείνο το περιστατικό με τον παιδόφιλο. Και μετά άρχισα να θυμάμαι και πάλι. Περίεργο, έτσι;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/29/To_the_rescue Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: To the rescue 2010-05-29T21:38:00-04:00 2010-05-29T21:38:00-04:00








"Περιμένω τον (τ)Άκη να έρθει να με πάρει να πάμε για φαγητό. Ξύπνησα στις 5 το πρωί στην μαμά πατρίδα, έκανα ένα τελευταίο empowerment στον καταρρακωμένο πατέρα, φορτώθηκα σε ένα αεροπλάνο με άλλους αγουροξυπνημένους επιβάτες και έφτασα στο El (Venizelos) Paso, μόνο για να μπω στο αυτοκινητάκι μου, να κάνω 200 χιλιόμετρα μέχρι το κέντρο του επαγγελματικού μου πανικού, να επιβλέψω - νταντέψω όοοοοολους τους συνεργάτες μας, για να επιστρέψω 200 χλμ μετά στο σπίτι μου, να κάνω μπάνιο, να δοκιμάσω όοοολα μου τα ρούχα να δω τι αντέχω να φορέσω για να είμαι όμορφη, και εδώ και μισή ώρα είμαι έτοιμη και περιμένω τον εν λόγω κύριο να έρθει να με πάρει. Ναι, γκρινιάζω, το ξέρω! Αλλά σήμερα μου φαίνεται ότι όλοι οι άνθρωποι που με τριγυρίζουν είναι κακομαθημένες γκόμενες, που μπορούν να με κάνουν ό,τι θέλουν, μόνο γιατί τους το επιτρέπω!"

Αυτά έγραφα χθες το βράδυ, προφανώς απίστευτα κουρασμένη και γκρινιάρα. Και πριν τελειώσω την ανάρτηση, ήρθε και με πήρε. Και πήγαμε για φαγητό και μιλούσαμε περί ανέμων και υδάτων. Από τις 10 έως τις 1.30, οπότε και ξεκινήσαμε να φεύγουμε. Και κάναμε ωραίες κουβέντες, άλλες αδιάφορες και άλλες βαθιά ψυχαναλυτικές (του, κυρίως). Και μετά μου είπε ότι συζητούσε στην πλάκα με ένα συνάδελφό του ότι η δουλειά που θα τους ταίριαζε θα ήταν διασώστες (ναι, το ορκίζομαι), για να ταξιδεύουν, να έχουν δράση και ενέργεια και να βοηθάνε τον κόσμο. Και φυσικά κόπηκα από τα γέλια και γέλασε κι αυτός με την καρδιά του με τον φανταστικό κόσμο και την καζούρα που κάναμε για τον Άκη το διασώστη. Για το δώρο του Αγίου Βαλεντίνου και τα χαιρετίσματα και τις τυχαίες συναντήσεις σας στη μαρίνα του Φλοίσβου.

Και μετά μου είπε να κοιμηθούμε στο σπίτι του, όπερ και εγένετο. Και τώρα σας γράφω από το δικό μου υπολογιστή, αλλά από το σπίτι του, όσο αυτός έχει πάει για κατάδυση. Ακούω burger project και τα πουλιά να κελαηδάνε και βλέπω το βουνό και τον ήλιο. Σε ένα σπίτι που το κάθε πράγμα έχει τη θέση του, με τον ίδιο ενοχλητικό τρόπο που παρατηρείται και στο δικό μου. Και είναι γεμάτο κοριτσίστικα παιχνίδια. Και μου αρέσει...

Πίστευα ότι θα φρίκαρα με την έμφαση του παιδιού, αλλά όχι. Έχει μια μικρή πριγκίπισσα, που δεν ξέρει ακριβώς και πώς να τη χειριστεί και αυτό το βρίσκω χαριτωμένο. Και χθες το βράδυ κοιμηθήκαμε και μου κρατούσε το χέρι στη χούφτα του και μετά το άφησε, σαν να ακουμπούσε κάτω ένα πουλί.

Για σήμερα, είμαι σίγουρη ότι είναι το 10 το καλό! Για αύριο δεν ξέρω... Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία, στην οποία να είστε σίγουρες ότι θα επανέλθω.

Καλημέρα σας είπα;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/24/1.024 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: 1.024 2010-05-24T19:35:00-04:00 2010-05-24T19:35:00-04:00
Έφυγα με βροχή, μούλιασα στην υγρασία και γύρισα σε μια Αθήνα ψυχρή αλλά ηλιόλουστη. Άκουγα τρία cd στο δρόμο, με εμμονή σε αυτό που μας έγραψε ο Πλούταρχος στη Σέριφο το καλοκαίρι. Πολλή πίκρα, αλλά με ένα μικρό χαμόγελο στην άκρη. Ναι, θυμάμαι τον πόνο μου, κι αυτό με κάνει δυνατή γιατί ξέρω ότι στο τέλος τα κατάφερα.

"Το ξέρεις ότι θα τα καταφέρεις, ε;" με ρώτησε η Ρομ Τσιγγάν χθες το βράδυ, στον αποχαιρετισμό. "Πάντα τα καταφέρνω, δεν έχω και άλλη επιλογή", της απάντησα. Συνεννοηθήκαμε. Με κάποιους ανθρώπους φαίνεται να σε συνδέει ο πόνος, όχι απαραίτητα η χαρά.

Και με κάποιους άλλους μοιάζει σα να μη σε συνδέει τίποτε, τελικά, όσο και αν θέλεις να το προσπαθήσεις. Και ότι και αν μου λέτε, όσο και αν ενθουσιάζομαι, όσο και αν έχω προσπαθήσει να το αναιρέσω στο παρελθόν στην Bulletproof, έτσι είναι: αν δεν είσαι εκεί, μάλλον δεν είσαι πουθενά, δεν υπάρχεις.

Θα μου πεις, γιατί στενοχωριέσαι; Τι είχαμε, τι χάσαμε. Το ξέρω. Και με εντυπωσιάζει που σε μια περίοδο που το μόνο που θα έπρεπε να με απασχολεί είναι η υγεία του πατέρα μου, εγώ και πάλι ψάχνω έναν άντρα και αυτοστιγμεί τον καθιστώ πιο σημαντικό από οτιδήποτε στη ζωή μου. Σαν απελπισμένη, σαν να μην πρόκειται να έχω ποτέ ξανά καμία ευκαιρία.

Και μετράω: τα χιλιόμετρα, τα χρόνια, τους άντρες, τις εκκρεμότητες...

Κουράστηκα, σας το είπα;

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/19/%ce%a0%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5_%ce%bb%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%ac%ce%ba%ce%b9%ce%b1_%ce%b1%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b7... Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Πέντε λεπτάκια ακόμη... 2010-05-19T22:43:00-04:00 2010-05-19T22:43:00-04:00















Καπ-ι-νίζει το κορίτσι μας; ήταν η ερώτηση της διευθύντριάς μου σήμερα, όταν με πέτυχε στο αίθριο να κάθομαι δίπλα σε συνάδελφο και να καπνίζω. Σχεδόν δύο χρόνια μετά, και έκανε ότι είχε ξεχάσει ότι καπνίζω. Έμοιαζε σαν να είχε ξεχάσει και την μυθική της ατάκα, μετά την συνέντευξη - πρόσληψη: οι καπνιστές φαίνονται, μυρίζει το στόμα τους. Αυτά δεν τα λέω για να γκρινιάξω. Το ζουμί έρχεται.

Στο διάλογο που ακολούθησε, στον οποίο συμμετείχε και ο συνάδελφος που διαρκώς με κομπλιμεντάρει ευγενικά, η διευθύντρια εξέφρασε μια φιλικότητα που μου φάνηκε ειλικρινής. Και όταν με αποκάλεσε ρόδο όχι μόνο του βορρά, αλλά και του νότου, μου βγήκε πολύ φυσικό να της πω ότι στο βορρά δεν θέλω να ξαναγυρίσω ποτέ. Και μου απάντησε με άλλο τόνο φωνής, πιο ενδοσκοπικό, ότι ούτε εγώ αντέχω μάλλον το βαρύ κλίμα της επαρχίας και ότι ούτε αυτή ήθελε ποτέ να γυρίσει στην πόλη που τη γέννησε.

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι αυτό που με απομακρύνει από την πόλη μου είναι ότι μου μυρίζει επαρχία. Μάλλον φταίει που με κάνει να φέρομαι σαν επαρχιώτισσα, κάτι που είναι πολύ διαφορετικό. Ισχυρές δομές οικογένειας, κλειστοί φιλικοί κύκλοι, δυναμικό που δεν ανανεώνεται. Αλλά δε φταίει η πόλη, φταίω εγώ σε εκείνη την πόλη.

Γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά, θα μου πείτε. Γιατί τις τελευταίες μέρες μοιάζω να παλεύω με όλα αυτά που μου συμβαίνουν, που δεν είναι απόλυτα άσκημα ή απόλυτα όμορφα. Και όλα σχετίζονται με το χώρο και με τις επιλογές.

Ο πολιούχος πατέρας αποκρυσταλλώνεται σιγά- σιγά στον πιο απίθανο (τ)Άκη, που έχει έναν υψηλό σκοπό που δικαιολογεί την απόμακρη τοποθέτησή του, μια εναλλακτικά δυναμική ζωή, αλλά καμία πρόθεση να αποδεσμευτεί από το φόβο του να την αποδομήσει με κάθε τρόπο. Από την άλλη, έχει ένα απίστευτο μπέρδεμα στο κεφάλι του, που συγχέει τις σχέσεις με τις καβάντζες και κρατά σε επίπεδα μυθικά το σύνδρομο της εγκατάλειψης. Ο άνθρωπος που φοβάται ότι θα τον εγκαταλείψουν, θεωρεί ότι αυτό που "έχουμε" μπορεί να το ανακοινώνει ως κάτι, ενώ στην ουσία δεν είναι τίποτε. Βρισκόμαστε σε τυχαίους χρόνους, και απλά είναι τέλεια, αλλά τίποτε άλλο. Μια υπερβολικά πολυτελής και τρυφερή καβάντζα, τίποτε άλλο προς το παρόν. Κι εγώ θέλω τόσα περισσότερα από αυτόν... Κυρίως θέλω να δείξει τι είναι γρήγορα, πριν προλάβω να πονέσω -πολύ.

Και ο απίθανος πατέρας από την πόλη του πολιούχου αγίου, απλά αποδομείται και πάλι. Λυγίζει μπροστά στο φόβο της ταλαιπωρίας, όχι του θανάτου. Και δε θέλω καθόλου να ακούω τα παράπονά του. Όχι πάλι. Γενικά δε θέλω να το σκέφτομαι όλο αυτό. Φοβάμαι. Δεν ξέρω σε τι πράξεις θα οδηγηθώ και προς το παρόν προσπαθώ να το αφήσω εκεί, αδούλευτο. Πρέπει να γυρίσω πίσω; Αυτό ήταν το μικρό μου ταξιδάκι στην ελευθερία; Ήταν πολύ σύντομο, γμτ, δεν μου έφτασε. Και μετά, γιατί νιώθω ότι μου περνάει ο θυμός; Ο θυμός είναι χρήσιμος, κάπου εκτονώνεσαι. Τώρα; Μόνο παράπονο μένει. Γιατί;

Ανακεφαλαιώνοντας και παράλληλα "κλείνοντας" τις απαντήσεις στα ανοιχτά μου θέματα:

1. θέλω να μείνω στη δουλειά μου, επιτέλους κούμπωσα, με τρόπο που δεν μου έχει συμβεί ποτέ. Με εμπιστοσύνη, με συμπάθεια, με δύναμη, με δυναμικότητα. Είναι ωραία, είμαι χαλαρή και έντονη ταυτόχρονα. Όπως πρέπει.

2. όσο και να μου αρέσει αυτός ο άνθρωπος, η επόμενη μέρα είναι πάντα επώδυνη. Να έχεις έρθει τόσο κοντά και μετά πάλι να επιστρέφεις χιλιόμετρα πίσω. Δεν ξέρω πόση υπομονή μπορώ να κάνω, εγώ, που τα θέλω όλα γρήγορα.

3. αυτό το πράγμα με τους γονείς μου πονάει πολύ. Και οι ορμόνες της περιόδου δεν με βοηθάνε να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Και όσο ο θυμός μου θα εξασθενίζει, τόσο θα φοβάμαι ότι θα υποταχτώ στην μοίρα μου. Αλλά είναι λάθος τρόπος να αντιμετωπίζεις μια αρρώστια. Είναι κυρίως απάνθρωπο. Και για τον άρρωστο, να βλέπω την ασθένειά του ως εισιτήριο προς το κολαστήριό μου, αλλά και για μένα, να πρέπει να αποφασίσω με βάση τις ανάγκες των άλλων.

Δεν έχω προλάβει να γίνω ευτυχισμένη, δώστε μου λίγο χρόνο ακόμη... ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/18/%ce%a0%ce%bf%cf%85_%ce%b5%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b5_%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%bf%ce%b9;;;_:) Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Που είστε φίλοι;;; :) 2010-05-18T16:46:00-04:00 2010-05-18T16:46:00-04:00 ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/16/%ce%a5%cf%88%ce%b7%ce%bb%ce%ae_%ce%b3%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%af%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Υψηλή γαστριμαργία 2010-05-17T00:52:00-04:00 2010-05-17T00:52:00-04:00


















Σηκώθηκα από το κρεβάτι σκασμένη στα γέλια και πρέπει να σας το πω αυτό που σκέφτηκα. Ξέρετε τι γεύση έχει ο «έρως» που με χτύπησε κατακούτελα; Έχει γεύση ΚΕΦΤΕ!

Έχει τη γεύση των κεφτέδων που κατασκεύασα – τόνους κεφτέδες έπλασα, σε σχήμα καρδιάς- με τη χαρά ενός ανθρώπου που μαγειρεύει για να ευχαριστήσει κάποιον άλλον, και τους καταναλώνω με τον ψυχαναγκασμό του βουλημικού που πρέπει να φάει όλο το σακουλάκι με τα πατατάκια, ώστε ο εμετός του μετά να έχει νόημα. Νόστιμοι οι κεφτέδες μου. Αλλά πάλι τους τρώω μόνη μου.

Τι θα θυμάσαι, μικρή Ά****λα από την ιστορία σου με τον πολιούχο πατέρα της ξένης πόλης; Τους κεφτέδες! Και την απόλυτη ευτυχία που ένιωσα κάποιες στιγμές, και το γέλιο, και πάνω από όλα, τον ήχο που κάνουν τα μπουμπούκια όταν ανθίζουν. Το ακούς. Είναι αλήθεια.

Και δεν μπορώ να του θυμώσω που φρίκαρε και αναδιπλώθηκε. Πάνω απ’ όλα, κατανοώ το βάθος του πόνου του. Με αιφνιδιάζει αυτό το βουβό πένθος, που έχεις συνηθίσει τόσο πολύ να το ζεις, που πιστεύεις πια ότι το ξεπέρασες. Αλλά πολύ πρόσφατα –μόλις- πέρασα από την άλλη πλευρά και ξέρω ότι έχει ακόμη πάρα πολύ δρόμο μπροστά του, για να μπορέσει να κοιμηθεί δίπλα σε μια γυναίκα χωρίς να βλέπει να παίζουν μπροστά του σκηνές χωρισμού και καταστροφής. Κατανοώ επίσης την καλή πρόθεση. Αλλά, αντίθετα με εκείνον, γνωρίζω και τα χιλιόμετρα που πρέπει να κάνει.

Και δυστυχώς βρέθηκα μπροστά του εγώ, που είμαι σε φάση –επιτέλους- που κάποιος χωράει στη ζωή μου και είμαι και αρκετά σίγουρη για τη σταθερότητα των ποδιών μου. Και δε φοβάμαι. To sum it up, εγώ ανέκτησα τη γεύση μου. Έσβησα τις πικρές αναμνήσεις του στοιχειωμένου κρεβατιού, γέλασα με την καρδιά μου, με είδα στα μάτια ενός τρίτου ανθρώπου και μου άρεσε.

Επίσης, αυτό το ΣΚ γνώρισα πολλές γειτονιές της Αθήνας που δεν ήξερα. Και παντού έβρισκα φίλους που μου άνοιγαν τα σπίτια τους και τις αγκαλιές τους. Και ήταν εκεί για να με ακούσουν να αφηγούμαι την ίδια ιστορία, ξανά και ξανά και μετά έκαναν υπομονή για να ακούσουν και τα hard-core σκηνικά του θυμού με τους γονείς.

Και μέσα από τα σπασίματα και τις αγωνίες, Μπουλουτλού είχες απόλυτο δίκιο, home is where good memories grow. Ακόμη και αν τίποτε στη ζωή μου δεν μείνει το ίδιο μετά από τις επόμενες μέρες, το σπίτι μου το βρήκα. Αυτή η πόλη είναι γεμάτη από ανθρώπους που αγαπάω και που με αγαπάνε. Και έτσι η ζωή είναι νόστιμη.

Όσο για το τι θα κάνω με τον αγαπημένο τύπο της οδοντόβουρτσας, μάλλον θα περιμένω να βρέξει! Και πού ξέρεις, μπορεί να βρέξει κεφτέδες!!!

; )
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/15/%ce%9f_%ce%a3%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9d%cf%8c%cf%84%ce%bf%cf%85 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Ο Σταυρός του Νότου 2010-05-15T19:21:00-04:00 2010-05-15T19:21:00-04:00



















Ο τίτλος δεν έχει κάποια προφανή σχέση με την ανάρτηση. Ο τίτλος της θα έπρεπε να είναι "ο Παρλαπίπας", αν και τελικά ένας στίχος είναι αυτός που θα δώσει τη λύση: "πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο". Ναι, πήρα τα Νέα σήμερα.

Ξύπνησα το πρωί με ένα κίτρινο χαρτάκι στο κομοδίνο μου, με δυο λόγια γραμμένα από τον άνθρωπο που κοιμήθηκε χθες το βράδυ μαζί μου. Ξύπνησα χαρούμενη, γιατί χθες πέρασα πολύ καλά μαζί του. Τόσο καλά, που του έδωσα και οδοντόβουρτσα... Ξύπνησα σκεπτόμενη ότι έχει όντως πλάκα όταν γελάς με τους ίδιους συμβιβασμούς.

Στη διάρκεια της ημέρας, που δεν έδωσε σημεία ζωής, θυμήθηκα τις τελευταίες μας κουβέντες πριν κοιμηθούμε. Το πώς μοιράσανε το νοικοκυριό τους με την πρώην γυναίκα του. Και μετά μου γύρισε την πλάτη και κοιμήθηκε. Και το πρωί δεν ήταν εδώ.

Χθες το βράδυ σκεφτόμουν ότι είναι προφανές το πόσο πολύ έχει σοκαριστεί. Και συμπονούσα τον άφατο πόνο. Σήμερα έχω πια καταλάβει ότι σε αυτό το τεραίν δεν χωράω να παίξω, τουλάχιστον όχι ακόμη. Μάλλον ποτέ.

Όταν λοιπόν πριν από λίγη ώρα του έστειλα μήνυμα αν θα βρεθούμε και μου τηλεφώνησε για να μου πει πως όχι, του είπα επιτέλους αυτό που ένιωθα πως άλλο δεν μπορούσε να κρατηθεί μέσα μου. Ότι θα ακολουθήσω τους χρόνους του μόνο για όσο το αντέχω. Δεν κατάλαβε και του το εξήγησα.

Του είπα πως εγώ θα ήθελα να είναι εδώ το πρωί και πως θα ήθελα να βρεθούμε και το βράδυ, γιατί θέλω να τον βλέπω. Αυτό μόνο, με τον γνωστό detached τρόπο μου. Άλλαξε ο τόνος της φωνής του. Τον χαιρέτησα και του ευχήθηκα καλό βράδυ.

Και μετά έφαγα, μίλησα στο τηλέφωνο και ψάχνω παρέα για να μη μείνω απόψε μόνη μου και τα σκέφτομαι και χαλιέμαι. Γιατί θα ήθελα να θέλει να είμαστε μαζί και να το εννοεί. Με αποκαλεί κοπέλα του και όταν βρισκόμαστε είναι όλα τόσο χαλαρά και φυσικά σαν να είμασταν από πάντα μαζί, αλλά είμαι πια σίγουρη ότι εγώ είμαι το δοκιμαστικό του. Δεν είναι έτοιμος. Και είναι κρίμα, γιατί θα μπορούσε να είναι τόσο ωραία.

Αυτά από τη χώρα όπου οι άνθρωποι κάνουν έρωτα και κοιτάζονται στα μάτια. Ήταν ένα μικρό ταξιδάκι, μια απόδραση από την πραγματικότητα. Δυστυχώς κράτησε λίγο.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/12/%ce%91%cf%80%cf%8c_%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%82_%ce%bc%ce%ad%cf%87%cf%81%ce%b9_%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Από χθες μέχρι σήμερα 2010-05-12T23:21:00-04:00 2010-05-12T23:21:00-04:00















Από τις 18:30 χθες, ημέρα Τρίτη, μέχρι σήμερα Τετάρτη, περίπου 11:30, που κάθισα μπροστά στον υπολογιστή μου, οι ώρες κύλισαν με απίστευτες εναλλαγές. Στην αρχή έκλαιγα και έβριζα και έπινα. Και έστειλα μήνυμα στον πολιούχο, ακυρώνοντας την έξοδό μας.

Μετά έγραψα. Και τότε ξεκίνησαν τα τηλεφωνήματα και τα μηνύματα. Πρώτη η Μπουλουτλού, με τη σοβαρή της φωνή, έτοιμη να μου συμπαρασταθεί στον άφωνο πόνο. Ευτυχώς πολύ γρήγορα αλλάξαμε τόνο, και φτάσαμε να λέμε τα απίστευτα parafernalia από την κυριακάτικη έξοδό μας.

Μετά από άπειρα μικρά και μεγαλύτερα τηλεφωνήματα με τους γονείς μου, για να τους πω τι βρήκα στο internet για την καινούρια αυτή άφιξη και για να κάνουμε τις οικογενειακές μας ασκήσεις ψυχολογικής ενδυνάμωσης, χτύπησε το τηλέφωνό μου από άγνωστο αριθμό. Ήταν ένας πιθανός εργοδότης, για να μας πει ότι την πήραμε εκείνη τη δουλειά που είχαμε κάνει τα πάντα για να μην πάρουμε. Γελώντας από το χιούμορ "εκείνου εκεί πάνω" μίλησα με τη Νότια. I thought I could do business.

Γελάστηκα. Καθόλου δεν το είχα. Ευτυχώς γρήγορα η κουβέντα ήρθε εκεί που μπορούσα και είχα ανάγκη. Στη φρίκη του επερχόμενου πόνου και φόβου. Και στην αίσθησή μου ότι θα ξαναζούσα τη μέρα της μαρμότας σε όλα τα επίπεδα. Από την ασθένεια με τους γονείς, έως το ακούμπισμά μου σε έναν άντρα. Ξαναζούσα τις πρώτες μου μέρες με το Ν. Και ένιωθα αποφασισμένη να μην το επαναλάβω. Ίσως και να είμαι ακόμη, αλλά για άλλους λόγους.

Μετά φυσικά τηλεφώνησε η Ρομ Τσιγγάν, που ενημερώθηκε μέσω blackberry από το σχόλιο του Vikar (το οποίο εγώ δεν είχα ακόμη δει). Και σαν κλασική Ρομ και ακόμη κλασικότερη Τσιγγάνα, στο τέλος του τηλεφωνήματος εγώ πια γελούσα κελαρυστά. Την έκλεισα βιαστικά, γιατί χτυπούσε το σταθερό μου. Ήταν ο πολιούχος, με τον οποίο μιλούσαμε για τις επόμενες δύο ώρες. Σαν έφηβοι, on school-day, που δεν τους επιτρέπεται να βγουν.

Είπαμε πολλά, άλλα ευχάριστα και άλλα όχι. Μεταξύ άλλων, συζητήσαμε το πρώτο μας ραντεβού. Δεν ξέρω πώς να περιγράψω αυτή την αίσθηση, δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω γι' αυτό, αλλά νομίζω ότι μπορώ πια να ξεχωρίσω πότε κάποιος είναι ερωτευμένος μαζί μου. Κι αυτός δεν είναι. Είναι απλά ένας άνθρωπος σαν εμένα, που ξέρει και προτιμάει να είναι σε σχέση. Fair enough, no?

Και μετά κοιμήθηκα -πανεύκολα, οφείλω να σημειώσω- και σήμερα βγήκα στο δρόμο από τις 7:00, για να κάνω 400 χιλιόμετρα, να συνεργαστώ με άπειρα συνεργεία, να πάρω μια γλυκόπικρη γεύση από τη ραστώνη και την παραίτηση των δημοσίων υπαλλήλων, να δω να σχηματοποιείται πια η συλλογική δουλειά τόσων χρόνων και να γελάω μέχρι δακρύων με τους συναδέλφους μου.

Στο μεταξύ δέχτηκα τα τρυφερά και βαθιά ανθρώπινα μηνύματα της Bulletproof και έφτασα στο σπίτι μου κουρασμένη, αλλά όχι πανικόβλητη. Και προφανώς θα αναρωτιέστε: ρε κορίτσι, γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Για να δηλώσω την εμπιστοσύνη μου σε εμένα, σε εσάς και στο σύμπαν.

Προφανώς χθες πανικοβλήθηκα. Όχι για το τι συμβαίνει ή θα συμβεί, αλλά από το φόβο ότι αν μία συνθήκη -έστω και τραγική- επανέλθει, όλο αυτό το οικοδόμημα θα καταστραφεί. Ε, λοιπόν, δεν το νομίζω. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν τότε. Δεν φοβάμαι τόσο πολύ τη ζωή πια. Και με τα χρόνια έχω φτιάξει κάτι που είναι πολύ όμορφο και που αντέστρεψε τον τρόπο μου.

Όταν τότε διαχειριζόμουν την αρρώστια του μπαμπά μου, ήμουν "κανονική" με εσάς και έβγαζα όλη μου την πίκρα και την απογοήτευση στην αγκαλιά ενός ανθρώπου που δε μιλούσε, και που ακόμη και όταν μιλούσε, επέλεγα να κάνω πως δεν τον ακούω.

Δείτε τώρα πόσο αντίστροφο είναι όλο αυτό. Άλλαξα και με αλλάξατε και εσείς. Και "at the end of the day", όπως θα έλεγε και ο Γάλλος φίλος μας, μιά άλλη Poca θα διαχειριστεί αυτό το πρόβλημα. Και ίσως καταφέρει να βρει και κάποιον να την ερωτευτεί και να την αγαπήσει.

Σας ευχαριστώ βαθιά για την εμπιστοσύνη και την αγάπη. Αλήθεια.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/11/%ce%9d%ce%b1_%cf%83%ce%b5_%ce%ba%ce%ac%cf%88%cf%89_%ce%93%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7_%ce%bd%ce%b1_%cf%83__%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af%cf%88%cf%89_%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b9! Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Να σε κάψω Γιάννη να σ' αλείψω λάδι! 2010-05-12T00:09:00-04:00 2010-05-12T00:09:00-04:00
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/11/%ce%9d%ce%b9%cf%83%ce%ac%cf%86%ce%b9! Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Νισάφι! 2010-05-11T20:21:00-04:00 2010-05-11T20:21:00-04:00



















Τώρα ρε Μεγάλε το παρατραβάς! Φτάνει, αρκετά γέλασες με την πάρτη μας! Έλεος πια!

Λεμφαδενική μάζα στην υποτροπική περιοχή. Και όχι, δεν είναι νέος τουριστικός προορισμός. Είναι το νέο εύρημα του πατέρα μου! Όλα από την αρχή. Βιοψίες, επεμβάσεις, θεραπείες, όλα απ' την αρχή ξανά.

Και είμαι τόσο θυμωμένη! Ας είχε τελειώσει τότε, ας είχα να διαχειριστώ κάτι άλλο τόσα χρόνια. Αλλά όχι, δεν πάει έτσι! Πάνω που είπες πως θα εμπιστευτείς και θα δοκιμάσεις να ξαναφτιάξεις μια φυσιολογική ζωή, όλα στράφι, με ένα φύσηγμα. Πάνω που είπες ότι πάτησες επιτέλους στα πόδια σου, λίγο μόνο, κάποιες μέρες μετρημένες χαράς, πάρτα πάλι πίσω. Άντε πάλι.

Είμαι τόσο εξοργισμένη που δεν με νοιάζει ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει. Ειλικρινά φτάνει! Ας πεθάνουμε όλοι μας να ησυχάσουμε από τον πόνο και την αγωνία. Πώς θα μετράω πάλι τις μέρες και θα βλέπω τα συμπτώματα και τα στάδια;

Επιτέλους, όλα μου τα τελευταία χρόνια περιμένω έντρομη ότι κάποιος θα πεθάνει. Κι αν στο μεταξύ πεθάνω εγώ; Άντε μου στο διάολο λοιπόν, που το πρώτο πράγμα που βρήκες να μου πεις είναι να μην οπισθοχωρήσω! Και επιμένεις να με παίρνεις τηλέφωνο για να μου λες να είμαι δυνατή και να μην στενοχωριέμαι! Ηλίθια κι εσύ και ο άντρας σου, που φτιάξατε μια τόσο σφιχτή οικογένεια από ανασφάλεια και από φόβο και από τεμπελιά και τώρα περιμένεις εγώ να βρω το δρόμο μου μόνη μου, μακριά σας, ενώ όλη μου τη ζωή με μεγαλώνατε για να σας περιθάλπτω. Σε ποιον τα πουλάς αυτά;

Και ας τα γράψω, γιατί δεν θα τους τα πω ποτέ! Θα σφίγγω τα δόντια, θα φορέσω πάλι το παγωμένο χαμόγελο που τόσο πάλεψα να αφήσω και θα επιστρέψω πίσω στην πόλη που τόσο μίσησα, για να υποταχθώ στο ρόλο για τον οποίο με προετοίμαζαν μια ζωή. Να ζήσω στο μαυσωλείο του πανοράματος.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/10/%ce%9a%ce%bf%cf%81%ce%af%cf%84%cf%83%ce%b9_%cf%80%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Κορίτσι πράμα 2010-05-11T00:21:00-04:00 2010-05-11T00:21:00-04:00




















Εδώ και μέρες ήθελα να κάνω αυτή την ανάρτηση, αλλά μόνο τώρα νιώθω αρκετά σίγουρη για αυτό. Αλλά θα ξεκινήσω την αφήγηση όχι με λογική ή με χρονολογική σειρά, αλλά αντίστροφα.

Όταν πριν από λίγο καιρό έγραφα για το ψυχρό συννεφάκι, όπως πολύ εύστοχα σημείωσε ο αισιόδοξος, ήξερα ότι ήταν μια σημαντική στιγμή, ένα πέρασμα από τη μια οπτική στην άλλη. Το ίδιο είχα νιώσει και με την πρώτη ψυχαναλυτική μου ανάρτηση, για την σωματική οικειότητα του πατέρα που δεν είχα ποτέ. Διαβάζοντας τις τελευταίες μου αναρτήσεις βλέπω κι εγώ αυτό που τόνιζε η Νότια -και που πάντα νόμιζα ότι ήταν απλά words of empowerment-, ότι σιγά σιγά ετοιμάζομαι για κάτι που έρχεται.

Σήμερα, πριν μάλιστα από ελάχιστα λεπτά, αποκωδικοποίησα την εικόνα- μύθο και αλληγορία μαζί, που έχω περιγράψει σε όλους σας: ο Ν. να με παίρνει αγκαλιά και να με σηκώνει να πιάσω το ταβάνι. Πάντα μου φαινόταν χαριτωμένο, αλλά χρειάστηκε ένας άντρας με παιδί 4 ετών, για να καταλάβω ποια εικόνα προσπαθούσα μέχρι τα 30κάτι μου να αναπλάσω. Όλα για την πατρική σωματική οικειότητα.

Λοιπόν, ο πολιούχος, που μόνο για τις ανάγκες της blogικής δημοσιότητας έχει ψευδώνυμο, γιατί κατά τα άλλα δεν έχω λόγο να του δώσω ταυτότητα διαμεσολαβημένη, δεν νομίζω ότι θα με πάρει ποτέ αγκαλιά για να πιάσω το ταβάνι. Αλλά δεν θα χρειάζεται πια. Το κλείσαμε το κεφάλαιο.

Και το ταξίδι αυτό με έβγαλε όχι προκλητικά γυμνή, αλλά απλοϊκά ντυμένη. Και μπορώ πια να ακούω ότι είμαι "απλό τυπάκι" και το χουζούρι στο κρεβάτι να γίνεται εκτός ρόλων. Κανένας δεν παίρνει αγκαλιά κανέναν γιατί τα σώματα μπερδεύονται και είναι χαλαρά.

Τα μάγια έσπασαν. Κανένας ρόλος. Χαλαρότητα και γέλιο και τρυφερότητα και εμείς. Πληθυντικός αριθμός. Και για πρώτη φορά μετά από καιρό φόρεσα τακούνια και δεν με ενόχλησαν. Δεν γκρίνιαξα ούτε λεπτό. Μήπως έγινα γυναίκα πια;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/05/Hope_regained Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Hope regained 2010-05-05T18:42:00-04:00 2010-05-05T18:42:00-04:00




















"Είσαι οκ? Μπορείς να μετακινηθείς;"

Ούτε "είμαι στο τρένο και σκέφτομαι τα μάτια σου", ούτε "post-its don't lie", ούτε "ελπίζω να σε βρίσκω", ούτε "δε χρειάζεσαι αγάπη, ύπνο χρειάζεσαι".

Απλά και αντρίκια. Δύο ερωτήσεις, σύντομες και ανθρώπινες. Κάποια δευτερόλεπτα στο κινητό που αποδεικνύουν ότι για μια στιγμή, κάποιος εκεί έξω, αναρωτήθηκε αν είσαι καλά και αν χρειάζεσαι κάτι. Δεν πας να χτυπιέσαι ότι μπορείς και μόνη σου, ότι δε χρειάζεσαι βοήθεια; Δεν σε αμφισβήτησε κανείς, απλά κάποιος σε νοιάστηκε.

Και ξαφνικά, επιθετικές ατάκες απάντησης τύπου, "μπορώ να μετακινηθώ, δεν είμαι ανάπηρη", πάνε περίπατο. Και τη θέση τους παίρνει ένα μικρό δάκρυ ανακούφισης, που έχεις τόσα πολλά χρόνια να ακούσεις κάτι τόσο μικρό, αλλά τόσο, μα τόσο σημαντικό. Που δεν βασανίζεσαι τόσο καιρό άδικα, γίνεται και καλύτερα, υπάρχει ελπίδα. Οι άνθρωποι παραμένουν άνθρωποι, υπάρχει κάπου σθεναρή μια ανάμνηση ενός ρόλου του φύλου, αλλά πια ακούγεται τόσο ήπια, που δεν αποτελεί απειλή...

Σε μια κατά τα άλλα μαύρη μέρα, από το κέντρο της Αθήνας, μια φωνή τρεμάμενη λέει ότι υπάρχει ελπίδα.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/05/02/Dating__Yes,_please! Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Dating? Yes, please! 2010-05-03T05:46:00-04:00 2010-05-03T05:46:00-04:00




















Είμαι σίγουρη ότι το περιμένετε. Κι εγώ θα σκάσω αν δεν το βγάλω από το σύστημά μου, μπας και κοιμηθώ. Όχι, δεν είναι η παρουσία ενός τύπου δίπλα μου που με κρατάει ξύπνια. Είναι αυτή η απίστευτη φασαρία στο κεφάλι μου, που μου επαναλαμβάνει συνέχεια το τι είπε, πώς το είπε, ποιος είναι.

Λοιπόν, το παιδί με άφησε άφωνη. Α Φ Ω Ν Η! Με την ιστορία του, με την άνεσή του να την αφηγείται, με τα πιο απίθανα πράγματα που μπορεί να κάνει και να ζήσει ένας άνθρωπος, με το τι κουλές σπουδές μπορεί να κάνει και παρόλα αυτά να είναι και προπονητής ποδοσφαίρου σε παιδιά. Και όλα αυτά χωρίς ίχνος κομπασμού, χωρίς ένταση.

Όσο για την ουσία του ραντεβού, νομίζω ότι πήγε καλά. Ο ρόλος του φύλου σωστός, αν και χρειάστηκε λίγο να τον διαπραγματευτούμε. Οι αναμνήσεις μας εκεί, καθαρές, (τουλάχιστον από την πλευρά μου, που ξέρω να το πω στα σίγουρα), η αναχώρησή μας απότομη, εξαιτίας μου, και η απόφανσή μου να μην συνεχίσουμε τη βραδιά μας απόλυτη και κοφτή. Bossy. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί μου έδωσε την εντύπωση ότι στ' αλήθεια εννοούσε ότι υπάρχουν στάδια και βήματα. Και όσο και αν πεθαίνω από περιέργεια, όσο μας πάει, θα το πάω.

Και στο τέλος της διαδρομής (με αυτοκίνητο, should I add, επιτέλους) με ρώτησε με τον ανάλαφρο και χαρούμενο τρόπο του αν θα ξαναβγούμε. Και απάντησα χαρούμενα - και ελπίζω πειστικά- πως ναι, αν το θέλει κι αυτός, πέρασα πολύ ωραία.

Αλλά να σας πω κάτι; Είναι τόσο ψηλός που δεν ξέρω πώς θα φτάσω να τον φιλήσω, αν ποτέ χρειαστεί!

Πολλά θετικά τικ σήμερα. Πάρα πολλά. Και επιτέλους ξημερώνει.

Υ.Γ. Και αν έπαιζε μουσική το λαπτοπάκι μου, θα σας έβαζα να ακούσετε το let the sunshine in.

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/29/I_did! Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: I did! 2010-04-30T03:03:00-04:00 2010-04-30T03:03:00-04:00
κατάλαβες άραγε ότι έκανες μόλις την 300ή ανάρτηση ενός blog που ονομάζεται 30 πάνω 30 κάτω; Συνειδητοποίησες ότι, σε μία έξαρση του πιο χαρούμενου εαυτού σου, μόλις έκλεισες μια τριαντάδα δεκάδων αναρτήσεων και ξεκίνησες "τη νέα δεκαετία" του blog?

Και ναι, I did feel happy! Τόσο happy που νομίζω ότι είμαι ερωτευμένη! Με έναν πολιούχο, υπολογιστάκια, παντρεμένο χωρισμένο με παιδί! Όλα τα λάθος μαζί, έτσι; Αλλά για πρώτη φορά, έμοιαζε τόσο σωστό! Τόσο απόλυτα σωστό!

Δεν μπορώ να σας περιγράψω τίποτε, θέλω απλά να το ζήσω! Δεν έγινε τίποτε μεταξύ μας, αλλά μιλήσαμε, συμφωνήσαμε, διαφωνήσαμε, γελάσαμε τόσο μα τόσο πολύ και αποφασίσαμε ότι το αγαπημένο μας γλυκό είναι η creme brulee. Και μου έδωσε το τηλέφωνό του για να βρεθούμε αύριο στο γνωστό γαλλικό μπιστρό της διπλανής γειτονιάς.

Και σε ένα παράλληλο, άλλο σύμπαν εγώ θα του τηλεφωνούσα και θα βρισκόμασταν και μπορεί να ζούσαμε το απόλυτο, αλλά είμαι τόσο γελοία καθωσπρέπει και τόσο δειλή, που άπατο θα πάει το τηλεφωνάκι που είναι γραμμένο στο κόκκινο moleskine μου, γραμμένο κάτω από τη λέξη στροφορμή και δίπλα σε ένα άλογο που είναι έτοιμο να τινάξει τα πέταλα από τις σβούρες.

Ποιος αντέχει τόση ορμή; Και μάλιστα τόσο κοντά στον πυρήνα του σύμπαντος;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/29/Did_u_get_happy_too_ Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Did u get happy too? 2010-04-29T23:37:00-04:00 2010-04-29T23:37:00-04:00

ΟΚ, το γράφω τώρα, όσο ακόμα είμαι "happy", αλλά και λίγο βιαστικά, γιατί πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις φοβάμαι ότι στις 12:00 (ξανα)γίνομαι πραγματικά κολοκύθα!


9-6 στο γραφείο + ένα panadol για τον πονοκέφαλο+ δύο κριτσίνια+ δύο -μόνο!- ποτήρια κρασί + μία αόριστη "υπόσχεση" για ένα τριήμερο στο Βελιγράδι, τι μας κάνουν;

Μας κάνουν μία Μπουλουτλού να ανεβαίνει χαρωπή τα σκαλιά του μετρό, να τραγουδά & να χορεύει το ανωτέρω άσμα μέσα στο πάρκο Ριζάρη, να βάζει τον δύσμοιρο περιπτερά να της κάνει παρουσίαση των παγωτών της νέας σεζόν και να φωνάζει στη βιτρίνα του pet-shop κάτω από το σπίτι της προς κάτι γατιά που κοιμόντουσαν μακάρια..."Ξυπνήστε!!" Παρεμβλήθησαν ένα πέρασμα από το Σύνταγμα όπου διαδηλωτές και ΜΑΤ κάναν τη γυμναστική τους και ένα ποτάκι ακόμα, αλλά δεν έχει σημασία αυτό, σημασία έχει ότι ήθελα να σας τραγουδήσω το συγκεκριμένο τραγούδι!

"Forget your troubles, come on get happy...you better chase all your cares away..."

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/26/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Οικιακή οικονομία 2010-04-27T00:19:00-04:00 2010-04-27T00:19:00-04:00

















Σήμερα ξεκινάω χωρίς τίτλο. Δεν ξέρω πού θα φτάσει, ξέρω μόνο πως εσείς δεν γράψατε κάτι να σκεπάσει αυτή τη μαυρίλα. Θα προσπαθήσω, αν και δεν εγγυώμαι για το αποτέλεσμα.

Σήμερα είμαι καλύτερα. Δεν κλαίω, μειώθηκαν οι κρίσεις πανικού (τύπου λιποθυμάω τώρα αλλά κρατάω την ψυχραιμία μου, κρίση πανικού είναι θα περάσει), έφαγα πάλι ό,τι βρήκα μπροστά μου, ευτυχώς φρούτα και άψητα αμυγδαλα, είδα τρεις ταινίες στη σειρά, μίλησα στο τηλέφωνο, έκανα μπάνιο, και ακόμη να ηρεμήσω. Τσίτα τα νεύρα μου, νιώθω ότι τινάζονται οι μύες των ποδιών μου. Κι αυτή η περίοδος ακόμη να τελειώσει.

Κι όμως, σήμερα έμαθα καλά νέα. Έμαθα ότι ο διαπρεπής επιστήμονας ξάδερφος επιτέλους έγινε δεκτός ως λέκτορας σε ένα πανεπιστήμιο της Ελλάδας, έχοντας κάνει l ultima προσπάθεια, όπως δήλωνε. Του χάρισα ένα μολύβι μου για γούρι. Νομίζω ότι έπιασε. Κι έκανα και μια κουβέντα με τη μάνα του, για να την πείσω να αφήσει για λίγο στην άκρη τις υστερίες πού θα πάει το παιδί μου και πώς θα ζει μακριά, και να κοιτάξει λίγο τον κόπο που έκανε ο γιος της τόσα χρόνια με διδακτορικά, ερευνητικά, προγράμματα, υποτροφίες, και να εύχεται να μην πάει άπατος. Νομίζω ότι έπιασε κι αυτό. Και τώρα επισήμως στην ευρύτερη οικογένεια έχουμε και έναν καθηγητή πανεπιστημίου. Συγχαρητήρια!

Σήμερα επίσης, μετά από πολλούς μήνες δουλειάς, μας ήρθε στο γραφείο η υπουργική απόφαση που μας λύνει τα χέρια, επιτέλους! Τρέξε Λόλα τρέξε, τώρα, αλλά δεν πειράζει. Να κλείνουν οι εκκρεμότητες. Πάμε για άλλα.

Βρέθηκε η πολύτιμη Πολυτίμη, την οποία ψάχναμε εδώ και λίγο καιρό και λυπήθηκα μέχρι δακρύων των παράσιτο συνάδελφο, που για άλλη μια φορά έζησε την κρίση του μαζί μου. Αλλά αλήθεια τον λυπήθηκα, αφού έκανα πρώτα ένα τσιγάρο για να μου φύγουν τα νεύρα, βεβαίως βεβαίως, για να είμαι και απολύτως ειλικρινής. Αυτό το παιδί χρειάζεται βοήθεια και δεν νομίζω ότι κανένας τον αγαπάει τόσο για να διακινδυνεύσει να του το πει.

Κατά τα άλλα η εργασιακή μου μέρα ξεκίνησε πολύ τρυφερά, με συναδέλφους να με ρωτάνε πώς είναι η γιαγιά μου και να κάθονται να πιούμε καφέ σαν για να με παρηγορήσουν. Και μετά, καθώς μετακινούμουν μεταξύ των γραφείων, συνάντησα τον συνάδελφο- διοργανωτή των parties, ο οποίος, στον απλό αλλά χαμογελαστό μου χαιρετισμό απηύθυνε ένα φιλί που μου ήρθε με το φύσηγμα του αέρα. Ωραίο, ε;

Από τη χθεσινή μου ανάρτηση και μετά την εκπομπή του Θεοδωράκη για την υιοθεσία σκέφτομαι πολύ έντονα (όχι ιδιαίτερα σοβαρά, μην βιαστείτε να με αποτρέψετε) τι ωραία που θα ήταν να υιοθετούσα ένα παιδί. Ναι, αν ήταν να φροντίσω άνθρωπο θα το έκανα με μεγάλη ευχαρίστηση. Και η υιοθεσία θα έλυνε τα ενδιάμεσα βήματα που δεν νομίζω ότι θα βρω το κουράγιο να κάνω ποτέ. Ξέρω ότι λέω μπούρδες, το ξέρω, αλλά δεν βρίσκω άλλο τρόπο να καθησυχάσω το φόβο μου, ότι μαζί με τη γιαγιά μου θα χαθεί και όση ανιδιοτελής αγάπη έχω ζήσει. Και έχω υπάρξει πολύ αχάριστη και μοναχοφαγού. Δεν έδωσα. Τουλάχιστον τώρα δεν δίνω. Κρίμα δεν είναι; Τόση σπατάλη ενός πράγματος που δεν κοστίζει, και απλά ξοδεύεται. Κάπως σαν τα ωάρια που διαρκώς σπαταλιούνται, αν δεν τα αξιοποιήσεις.

Υπάρχει άραγε ΔΝΤ αναξιοποίητων συναισθηματικών πόρων; Γιατί αν ναι, την έκατσα. Χρεωκόπησα.
Από τεμπελιά και κακή διαχείριση. Και επιτέλους βρήκα τίτλο!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/25/%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b9%ce%b1 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Δημοτικά τραγούδια 2010-04-25T23:04:00-04:00 2010-04-25T23:04:00-04:00













Μου έδωσαν οι γονείς μου μια έκδοση του Βήματος, τα Δημοτικά Τραγούδια σε επιμέλεια του Γιώργου Ιωάννου. Ξεφυλλίζοντάς το, έψαξα να βρω το νανούρισμα που μου έλεγε η μαμά μου, και το βρήκα. Στα δίστιχα. Με παραξένεψε, γιατί εγώ το θυμόμουν μεγαλύτερο το τραγούδι.

Τη ρώτησα, λοιπόν, αν ήταν όντως αυτό. Το διάβασε και μου είπε πως ναι, αλλά είχε και άλλο. Θυμόταν μόνο κάποιες λέξεις από τη συνέχεια. Και τότε ρώτησε τη μαμά της, η οποία και μας το απήγγειλε ολόκληρο.

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά
έλα πάρε και τούτο
μικρό μικρό σου τό' δωσα
μεγάλο φέρε μου το.

Έλα ύπνε και πάρε το
και πάν'το στους μπαξέδες
και γέμισε τους κόρφους του
λουλούδια μενεξέδες.

Νάνι το μωρό μου νάνι
νάνι κι όπου το πονεί να γιάνει.

Και μετά σκέφτηκα ότι, για να καταφέρω να ανασύρω μια τόσο προσωπική και αυτοαναφορική ανάμνηση, μου χρειαζόταν η μαρτυρία και η γνώση δύο γενιών. Και κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι το θάνατο σε αυτή τη φάση. Όχι μόνο σαν έναν άνθρωπο που φεύγει, αλλά σαν ένα κομμάτι μιας κοινής ιστορίας που χάνεται. Και πολύ με στενοχωρεί που δεν πρόλαβα να της κάνω τουλάχιστον ένα δισέγγονο, που το οποιοδήποτε παιδί μου δεν θα προλάβει να ζήσει έστω και λίγη από αυτή τη σοφία που μοιάζει πακτωμένη σε αγάπη.

Αποχαιρέτησα σήμερα τον πρώτο άνθρωπο που με δίδαξε την αγάπη και την τρυφερότητα. Και πολύ φοβάμαι ότι ποτέ δεν θα καταφέρω να αναπληρώσω αυτό το κενό. Δεν ξέρω από πού πηγάζει αυτό που είναι και έχει η γιαγιά μου. Η Μητέρα Γη προσωποποιημένη. Μια ανοιχτή αγκαλιά, ένα κέρας της αμάλθειας. Η σιγουριά ότι σε έναν αντίξοο κόσμο, υπάρχει πάντα η γιαγιά που θα σε προστατέψει, θα σου δώσει το δίκιο σου, θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Με τα χρόνια έχασε φυσικά τη μυθική της υπόσταση, αλλά παρέμεινε ακατανόητη η βασική της ουσία: από πού εκπηγάζει τόση αγάπη; Θα μπορέσω ποτέ;

Δεν ξέρω αν θα την ξαναδώ. Δεν ξέρω αν θα την προλάβω. Κι ας μου ευχήθηκε "καλή αντάμωση" όταν την φιλούσα. Σε ποιον κόσμο, άραγε;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/18/%ce%88%ce%bc%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bf_%ce%ac-%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%bf Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Έμφυλο ά-φυλο 2010-04-18T23:57:00-04:00 2010-04-18T23:57:00-04:00








Το τελευταίο πράγμα που νομίζω ότι μου έχει μείνει ως τραύμα από την περιπέτειά μου με τον wanna be μέτοικο Βαλκανίων είναι η σιχασιά για το σ*ξ. Μεγάλη σιχαμάρα, σας λέω! Αηδία.

Γιατί σε εκείνη τη σχέση τη γεμάτη προβλήματα και ασυνέπειες και ασυνέχειες, το σ*ξ ήταν το μοναδικό πράγμα στο οποίο μπορούσαμε να εκφραζόμαστε ειλικρινά. Δεν μπορώ να αναπολήσω ούτε μια ωραία σκηνή, όχι γιατί δεν υπήρχαν, αλλά γιατί υπάρχει πάντα στο μυαλό μου και η κόντρα εικόνα της. Και όταν την έχεις ζήσει με τον ίδιο άνθρωπο, το καλύτερο και το χειρότερο, και μάλιστα όταν έχεις δει το καλύτερο να μετατρέπεται σε χειρότερο, δεν μένει και πολύ για να λαχταρήσεις να το επαναλάβεις.

Εδώ και πολύ καιρό σκέφτομαι ότι δε γίνεται να ζω χωρίς καν τη λαχτάρα του σ*ξ. Και όμως. Μπορεί να σας το συζητάω, αλλά το κάνω για να κρατήσω τις εντυπώσεις, γιατί δεν θέλω ούτε καν εγώ η ίδια να το δω. Αλλά είναι αλήθεια ότι τα τελευταία χρόνια δεν είναι οι ορμές μου αυτές που με κάνουν να γνωρίζω άντρες.

Στην αρχή πίστευα ότι έφταιγε που με πονούσε που βρισκόταν κάποιος άλλος μέσα μου, κάποιος ξένος, όχι αυτός. Πολλαπλές φρίκες, άντρες που χάνονταν το επόμενο πρωί, κλωτσηδόν. Μακριά! Εντάξει, δεν ήταν και τα καλύτερα λουλούδια. Αλλά ας μην αποσυντονιζόμαστε, αυτό είναι άσχετο. Αυτό είναι ένα πρόβλημα, από εκείνα τα -60, που επέλεξα ποτέ να μην σπαταλήσω χρήματα για να το λύσω. Μέχρι πότε, όμως; Γιατί κατάντησα να είμαι μια γυναίκα με πνευματική υστερεκτομή, κι αυτό δεν είναι καλό. Για την ακρίβεια είναι χάλια.

Τι μου το κινητοποίησε όλο αυτό; Δεν ξέρω, ίσως που σήμερα νομίζω ότι είδα στον ύπνο μου ότι τον συνάντησα και τον έβριζα. Πρώτη φορά από τότε. Ίσως που περάσαμε δύο μέρες σε τουριστικό προορισμό α8ηνοράματ9ς με πολλά αστεράκια, συζητώντας για τις ζωές των άλλων. Και ξύπνησα συνειδητοποιώντας ότι από εκείνα τα 3μισυ χρόνια εγώ θυμάμαι μόνο τον πρώτο. Τα υπόλοιπα χρόνια κάπου χάθηκαν, μαζί με τις πίκρες, τις απογοητεύσεις, τις αμφίδρομες προσβολές και την κατάπτωση του πιο όμορφου έρωτα που είχα κάνει στο πιο διεστραμμένα φτηνό και νοητικά σαδομαζοχιστικό σ*ξ που θα επιτρέψω ποτέ στον εαυτό μου να ξαναζήσει.

Και αυτή η αλλαγή με έχει φρικάρει.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/16/%ce%97_%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b1_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%ce%b5%ce%b9_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Η γυναίκα που μιλάει μόνη της 2010-04-16T22:07:00-04:00 2010-04-16T22:07:00-04:00


















Στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, παντού! Ναι, εγώ είμαι αυτή! Μιλάω μόνη μου, συνέχεια, χωρίς καμία εξαίρεση. Εντάξει, στο μετρό ή στο τρόλευ δεν το επιχειρώ, αλλά αν αφαιρεθώ αρκετά μπορεί να μου ξεφύγει και καμία κουβέντα, κυρίως βρισιά.

Στη δουλειά υποτίθεται πως μιλάω στον υπολογιστή μου. Φυσάω και ξεφυσάω και ρίχνω και από καμιά βρισιά και μετά συνειδητοποιώ τι έκανα και απευθύνω το λόγο στο μηχάνημα. Και το βρίζω πάλι.

Στη διαδρομή της επιστροφής, που συνήθως περπατάω, στα πρώτα μέτρα ανάβω τσιγάρο, που το καπνίζω με τη μανία και το νεύρο του φορτηγατζή, ή του μερακλωμένου στα μπουζούκια. Και καθώς φυσάω τον αέρα μου φεύγουν και κουβέντες, κυρίως βρισιές. Μόνο που επειδή στη δουλειά μου είμαστε κυρίως γυναίκες, και όποιον και αν βρίζω, το κάνω σε θηλυκό γένος, μοιάζει σαν να βρίζω τον εαυτό μου. Που πολύ συχνά το κάνω, για να μην σας λέω και ψέματα. Γενικά η λέξη "ηλίθια" παίζει πολύ. Κοφτή και σφυριχτή. Ηλίθια. Ειπωμένη σε τρεις συλλαβές, όπως η ποιό-τη-τα του Σιμήτη. Η παράσταση τελειώνει με μένα, να πετάω με μανία το τσιγάρο κάτω, σα να θέλω να το σπάσω. Και φυσάω με μανία τον τελευταίο καπνό.

Στο σπίτι δεν μιλάω και τόσο. Προτάσεις δεν φτιάχνω. Δεν ακούγεται τίποτε. Μόνο κάποιες φορές βγάζω βαθείς αναστεναγμούς, που κορυφώνονται με μια μακρά κραυγή: ΑΑΑΑΑ!

Και πάνω που σκέφτομαι πώς θα διαχειριστώ αυτήν την ησυχία στο κρανίο μου, τώρα που δεν μας απασχολούν πια τα κεφαλαία αρχικά σύμφωνα ή οι αστερίσκοι, συνειδητοποιώ ότι η μέρα μου με γεμίζει με τόση ένταση, που μοιάζει να μου φτάνει αυτή και μόνο για να έχω πονοκέφαλο.

Για να είμαστε ακριβείς, βέβαια, η εβδομάδα που πέρασε δεν ήταν και στρωμμένη με ροδοπέταλα. Πολιτιστικές ανταλλαγές εκτός συνόρων και άμεση συνεργασία με τη διευθύντρια, επαφές με τα υπουργεία και τις περιφέρειες του ελέγχου (ρε μπας και μου την πέφτει ο χλέπας;), υπόγεια καθοδήγηση του όμορφου πλην ηλίθιου συναδέλφου, και όλα αυτά, υπό τη σκιά του πιο επώδυνου νέου που έχω ακούσει εδώ και καιρό: η γιαγιά υποτροπίασε, δεν αξίζει τον κόπο να κάνουμε τίποτε. Η μαμά μου παρήγγειλε να της πάω τα μαύρα καλοκαιρινά μου ρούχα, για να είναι έτοιμη.

Και από όλο αυτό με τη γιαγιά, πιο πολύ με παραλύει ο φόβος ότι η μάνα μου δεν θα τα καταφέρει. Γιατί πέφτει τόσο πολύ με τα μούτρα στη μονομαχία με το θάνατο των άλλων στα μαρμαρένια αλώνια, που δεν ξέρω τι δύναμη θα της μείνει μετά, για να συνεχίσει. Και με πιάνει το παράπονο για τον πόνο που πέρασε και που θα περάσει, τώρα που και η τελευταία σύνδεσή της με την έννοια και την αίσθηση της οικογένειας θα διακοπεί. Με πονάει πολύ που τη σκέφτομαι έτσι μικροκαμωμένη και αδύναμη και χαμένη.

Κι εγώ δεν είμαι εκεί, η ηλίθια!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/14/%ce%97_%cf%86%ce%b1%ce%b9%ce%b4%cf%81%ce%ae_%ce%b1%ce%bd%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%82.... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Η φαιδρή ανάρτηση της ημέρας.... 2010-04-14T13:06:00-04:00 2010-04-14T13:06:00-04:00
Χθες το βράδυ σκέφτηκα μια καινούρια βρισιά...που αρμόζει ιδιαιτέρως σε μένα και την Ινδιάνα... και είπα να σας την παραθέσω εδώ..
"MANAGER"..βλέπε ..'Είσαι πολύ μεγάλος manager τελικά' ή 'Μα πόσο manager μπορεί να είσαι'....
Και αρμόζει σε κάθε τύπου manager...marketing (παπ*** manager), IT (χοντρός τσιβδός που απορώ γιατί ασχολούμαστε ακόμη μαζί του manager), music ( Μίστερ Μάρτς - Αρχι-manager), Technical (Συναγωνίζεται λαμπρά με τον προηγούμενο για την πρωτιά manager)...
Kαι ο νοών νοείτο...
...Οι υπόλοιποι απλά με συγχωρούν για το θράσος και την φαιδρότητα μου να ακολουθήσω με τούτη την ανάρτηση το προηγούμενο όμορφο κείμενο της Πόκας...

Μικρή...ξανθιά..άξεστη και απαίδευτη τσιγγάνα...but you know all that already :)

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/11/%ce%97_%ce%bf%cf%80%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%8d Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Η οπτική του πουλιού 2010-04-12T03:12:00-04:00 2010-04-12T03:12:00-04:00













Είναι μέρα, αλλά το φως είναι σκοτεινό. Όχι συννεφιασμένο, απλά γυαλιστερά γκρίζο. Βλεπω μια κοπέλα από το μπαλκόνι μου. Την παρατηρώ να περπατάει. Μια μαύρη κουκίδα που κινείται, με βήματα σταθερά αλλά αργά. Σαν να ζει σε δικό της χρόνο. Σαν να πρέπει να πατήσει πρώτα ολόκληρο το πέλμα της και να ριζώσει, πριν κάνει το επόμενο βήμα. Μοιάζει φοβισμένη, αλλά είναι αποφασιμένη. Εγώ το ξέρω, το βλέπω.

Μετά βρίσκομαι δίπλα της, απέναντί της. Κινούμαι στον πραγματικό χρόνο, αλλά εκείνη όχι. Μοιάζει σαν να υπάρχει ένα σύννεφο ψυχρού αέρα γύρω της, μια ασπίδα τόσο διάφανη αλλά και τόσο υπαρκτή, που με τρομάζει. Δε γυρίζει το βλέμα της, κοιτάζει μπροστά, αλλά δεν εστιάζει. Δε με βλέπει. Δεν βλέπει κανέναν.

Και ξαφνικά παρατηρώ ότι τα μαλλιά της κινούνται από έναν αέρα τόσο δικό της, τόσο έντονο. Την πλησιάζω για να δω αν φυσάει εκεί που βρίσκεται, αλλά όχι. Για μένα δεν υπάρχει αύρα, δεν υπάρχει καμία κίνηση. Και τότε το βλέμα της εστιάζει και ακολουθεί την πορεία του αέρα της. Και μου φαίνεται πως χαμογελάει.

Γιατί όσο και αν το αρνούμαι, τα τελευταία χρόνια ζω σε ένα σύννεφο ψυχρού αέρα που με αναγκάζει να ντύνομαι πιο ζεστά από τους υπόλοιπους. Και το μυαλό μου είναι τόσο μακρυά και τόσο πουθενά ταυτόχρονα, που μοιάζω σαν να ζω αλλού. Και όσο και αν προσπαθώ να μην το σκέφτομαι και να μην υποκύπτω στην παράνοια του μαγικού ρεαλισμού, το χθεσινό περιστατικό με τη συνάντηση της Ρομ ήρθε σε μια φάση που κάτι μέσα μου ανασκάλευε το παρελθόν. Μια ανοιχτή πληγή που κανένας ποτέ δεν γιάτρεψε και που από τύχη δεν κακοφόρμισε.

Και αυτός ο αέρας του μαγικού είναι για μένα τόσο ρεαλιστικός, παρότι τρέχει σε άχρονο χρόνο, παρότι είναι αποκλειστικά δικός μου. Πάντα ήθελα να ζω μαγικά. Έστω και αν είναι να ζω έτσι.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/11/%ce%97_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b1,_%ce%b7_%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%af%ce%b1,_%ce%b7_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%b9%ce%ac%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Η δημαρχία, η νομαρχία, η μεταναστευτική πολιτική και τα κομμάτια της καρδιάς 2010-04-11T14:28:00-04:00 2010-04-11T14:28:00-04:00




















Ενάμιση χρόνο πριν (ή κάπου τόσο) μετοίκησα στην Αθήνα. Το πρώτο σχόλιο μετά τα λλλ και τον ΜΠΑΟΚ ήταν ο υπερ-νομάρχης μας, και το πόσο φαιδρή περσόνα είναι. Δεν έφταιγα γι' αυτό, γελούσα μαζί με τους υπόλοιπους.

Πριν από μια βδομάδα, σε ένα ρακομελάδικο στην πλατεία της Χώρας αποφασίσαμε ότι εμείς, οι wanna be μέτοικοι, θα κατεβάσουμε την Ρομ Τσιγγάν για δημαρχίνα. Έχουμε ήδη στήσει την ομάδα μας, ξέρουμε τον αντιδήμαρχο, τον δεύτερο αντιδήμαρχο, τη γενική γραμματέα και την υπεύθυνη της προεκλογικής καμπάνιας, την αφεντιά μου.

Χθες, σε νέο μπαρ της συμπρωτεύουσας, η μέτοικος δημαρχίνα συνάντησε έναν από τους λόγους της δικής μου εσωτερικής μετανάστευσης, την ίδια ώρα που εγώ, σε άλλη πόλη και άλλη μπάρα, κανόνιζα τις λεπτομέρειες και την ημερήσια διάταξη της πρώτης σύγκλησης της ομάδας, το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος.

Και σήμερα, στο τηλέφωνο, η δημαρχίνα μου ανακοίνωσε τα της συνάντησής της. Δέκα μπράβο στη Ρομ και χίλια ευχαριστώ που είχε το σθένος να το αντιμετωπίσει αυτό το πακετάκι και που βρήκε και τ' *ρχίδια να μου το αφηγηθεί σήμερα, τρυφερά και ψύχραιμα, αλλά και να υποστεί και την δική μου φαιδρή αντιμετώπιση.

Καταλήγοντας, εντυπωσιάζομαι από την στιγμή και από τα αίτια της επιλογής της μετανάστευσης, εσωτερικής ή εξωτερικής. Έφυγα από τη Θεσσαλονίκη για να μεγαλώσω, για να με βρω και για να ξεχάσω. Και σχεδόν όλο το παρελθόν μου, ίσως τα πιο σημαντικά κομμάτια του, ήρθαν και αυτά εδώ. Ακόμη και το πολύ πρόσφατο παρελθόν μου ζει σε απόσταση αναπνοής, τόσο που ντύνομαι και χτενίζομαι για να κατέβω στο περίπτερο και πάντα κοιτάζω γύρω μου όταν βγαίνω στην κοντινή γειτονιά το βράδυ. Αλλά τα κομμάτια της καρδιάς μου είναι εδώ, μαζί μου, πάντα.

Από την άλλη, θυμάμαι με ένταση την άρνηση της πρότασής μου να κατεβούμε Αθήνα με τον τότε καλό μου. Μου είχε προβάλει ως επιχειρήματα την ασκήμια της πόλης και την απόσταση από τους γονείς του, που θα έπρεπε να τους προσέχει. Το δέχτηκα τότε, η ηλίθια, και έμεινα στην συμπρωτεύουσα και έπιασα και σπίτι μαζί του. Τότε θα έπρεπε να το είχα καταλάβει. Ήταν ήδη αρκετό.

Τέλος πάντων, δεν έγινε και τίποτε. Ένας ακόμη χρόνος από τη ζωή μου. Τόσοι πέρασαν. Δεν πειράζει. Ξέρετε τι πειράζει; Που "ένα από τα κομμάτια της καρδιάς του" βρίσκεται πλέον στα Βαλκάνια, εκεί όπου σκέφτεται να μετοικήσει για να είναι με την καλή του. Άουτς, ε;

Ηχηρή σφαλιάρα, αν σκεφτεί κανείς ότι επέλεγα τόσα χρόνια, παρολίγον δύο, να θυμάμαι το πόσο με αγάπησε, όχι το πόσο δεν με αγαπούσε τελικά. Ωραίο; "Η μνήμη αλλοιώνεται, είναι ερμηνεία και όχι δεδομένο". Το ήξερα από πάντα, γιατί δεν το εμπέδωσα;

Όσο για την εξουσία και την μετανάστευση, αναδεικνύονται σε σημαντικές έννοιες για τη διαχείριση των κομματιών της καρδιάς. Η καρδιά μας είναι μία και ευτυχώς ή δυστυχώς την κουβαλάμε πάντα μαζί μας. Δεν αφήνουμε κομμάτια της εδώ κι εκεί, αγαπάμε παντού και αν όλα πάνε καλά, μας αγαπάνε παντού.

Εμένα η Θεσσαλονίκη δεν με αγάπησε, ίσως γιατί δεν την αγάπησα αρκετά ούτε κι εγώ. Από την Αθήνα δεν έχω ακόμη παράπονο, ίσως γιατί δεν έχω αυξημένες απαιτήσεις, ίσως γιατί νιώθω ότι χωράω. Όπως και στη Σ*ριφο. But at last, my heart is at one piece!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/07/%ce%a1%ce%ad%ce%bc%cf%80%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Ρέμπραντ 2010-04-08T00:36:00-04:00 2010-04-08T00:36:00-04:00










A lot of thinking today, much of it merely wishful. Και πολύ googling, για να βρω ότι το αστέρι ο πρώην μου έγραφε λάθος τόσα χρόνια το ψευδώνυμό του. Τι σημασία έχει αυτό, θα μου πείτε. Καμία. Ή μήπως κάποια, μικρή;

Θα ήθελα τόσο πολύ να γράψω γι' αυτόν, με το όνομά του. Αλλά μοιάζει να μην σημαίνει τίποτε πια. Μόνο κάποιες σκόρπιες αναμνήσεις, από εκείνες που δεν έχουν ήχο. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος ή ακόμη χειρότερα, σαν να κόλλησε το dvd. Δύσκολο πράγμα οι αναμνήσεις. Σαν να προσπαθείς να τις θυμάσαι για να μην τις ξεχάσεις. Αλλά ταυτόχρονα, γεμίζεις τα κενά με μικρές μυθοπλασίες, καταλήγοντας να δυσπιστείς για το αν σου συνέβησαν ποτέ αυτά τα πράγματα.

Γι' αυτό και πιέστηκα να καταγράψω την "αλήθεια" μου με τον *άρη *απάρη. Για να υπάρχει εκεί, για να μπορώ να ανατρέχω. Κάπως σαν τις φωτογραφίες που δεν βγάζω, αλλά βασίζομαι πάντα σε εσάς, τους φίλους μου, ότι θα μου δώσετε τις δικές σας. Τι βαθιά πράξη εμπιστοσύνης, αν το σκεφτεί κανείς. Η δική σας ματιά, που κάπου μέσα της φυλάσσεται και η δική μου. Και μου φτάνει.

Λοιπόν, μετά από όλα αυτά τα ακίνητα τελευταία χιλιόμετρα, που είτε μιλούσα είτε έγραφα στον Ρέμπραντ, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να τον αποχαιρετήσω πια. Πολύ κράτησε αυτό το υπόκωφο πένθος, πολύ βασανίστηκα και αρκετά τιμωρήθηκα. Δεν έμαθα, θα μου πεις, το πιο απλό: ότι αρκεί και η σκέψη κάποιου για να σε κρατάει "σε σχέση".

Και τώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσω εκείνη τη βαθιά μοναξιά, που δεν μιλάς σε κανέναν ούτε μέσα στο κεφάλι σου. Δεν ακούγεται φωνή, δεν απευθύνεις το λόγο πουθενά. Ησυχία.

Ευχηθείτε μου καλή τύχη και να είστε κοντά μου, σας παρακαλώ. Αποχαιρετώ έναν πολύ δικό μου άνθρωπο, που δεν ζει εδώ και καιρό μαζί μου. Σχεδόν δύο χρόνια.

Υ.Γ.1 Απεχθάνομαι τον Ρέμπραντ.
Υ.Γ. 2 Εντάξει, καλέ μου, τα κατάφερες. Με διέλυσες! Enjoy!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/04/06/%ce%9f_%cf%84%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%82_%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%bb%ce%b8%cf%8c%ce%bd Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Ο τόπος χωρίς παρελθόν 2010-04-06T19:33:00-04:00 2010-04-06T19:33:00-04:00
Πρώτο βράδυ στο νησί, στο γνωστό ρακοστέκι, γνωρίζουμε με τρόπο μαγικό ένα ζευγάρι που φαίνεται ότι το γνωρίζαμε από καιρό. Η δουλειά και η τέχνη του ενός, η τρυφερότητα της φιλίας που επιλέγει το σωστό δώρο και η ταύτιση με κάτι που με δυσκολία το λες τέχνη, αν και θα έπρεπε. Και το ίδιο εκείνο βράδυ, με το κρεμαστό που εικονοποιούσε τη στροφή στη σκέψη μου μετά τις επισκέψεις στην Κηφισιά σχετικά με τον πόνο της καρδιάς και την πίκρα της απώλειας, βρίσκομαι να μιλάω σαν γκομενάκι για τον *άρη *απάρη και το αν θα έπρεπε να του στείλω μήνυμα από το νησί που του αγόρασα το φουλάρι και του μνημόνευσα τον Λιαντίνη. Η τρυφερή καλλιτέχνης με προτρέπει να μην το κάνω, λογικά υποστηρίζοντας ότι δεν έχει δυναμική μια τόσο ό,τι νά'ναι κατάσταση. Και ξαφνικά και αέρινα, με ακούω να της λέω ότι στην πραγματικότητα θα ήθελα να στείλω μήνυμα στον πρώην μου. Τόσο απλά.

Όπερ και έκανα. Φυσικά δεν είχα το τηλέφωνό του κρατημένο, αλλά θυμόμουν έναν αριθμό, τον οποίον πολλά βράδια από τότε που χωρίσαμε μνημόνευα πριν κοιμηθώ. Ήθελα να τσεκάρω αν τον θυμόμουν. Δεν θα το μάθω μάλλον ποτέ, γιατί μπορεί με τα χρόνια να δημιούργησα έναν αριθμό, όπως ακριβώς έκανε ο πρωταγωνιστής στο memento. Ωστόσο το μήνυμα παραδόθηκε. Και δεν έλαβε ποτέ απάντηση.

Τι να απαντήσει κανείς, τόσα χρόνια μετά, να μου πεις. Και τι να απαντήσει σε ένα μήνυμα τόσο αυτοαναφορικό, τόσο φαιδρό, τόσο ιδιοτελές. Σε ευχαριστώ για το πόσο με αγάπησες, λυπάμαι που ήμουν λίγη και ηλίθια για να το εκτιμήσω. Ή κάπως έτσι, δεν έχει σημασία. Χωρίς Λιαντίνη, χωρίς Στράτο, χωρίς ψέματα. Ή μήπως με το μεγαλύτερο ψέμα από όλα; Γιατί η αλήθεια είναι ότι κάθε μέρα μετά, μου λείπει. Ή ίσως όχι. Ίσως η αλήθεια να είναι ότι απλά υπήρξα τόσο λίγη, που δεν τολμούσα ούτε να το δω ούτε να το πω.

Το σίγουρο είναι ότι οι επόμενες μέρες κύλησαν ανάλαφρα, φωτεινά, γελαστά, μόνο που κάποιες στιγμές ένιωθα ότι βρίσκομαι στη χώρα χωρίς παρελθόν. Και παρότι αυτό μπορεί να είναι ανακουφιστικό για πολλούς, εμένα μου δημιούργησε πανικό. Και ασφυξία. Αγαπώ το παρελθόν μου, όσο κι αν πονάει. Και θέλω να μιλάω γι΄αυτό και να το σκέφτομαι. Είναι δικό μου, με έφτιαξε.

Γι' αυτό, όταν σε κάποια ανύποπτη στιγμή η ίδια τρυφερή καλλιτέχνης με ρώτησε τι σκέφτομαι όταν χάνομαι, της απάντησα αβίαστα κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Να μην ανησυχεί, γιατί το ότι αφήνομαι να μελαγχολήσω τώρα είναι ό,τι πιο υγιές έχω κάνει τα τελευταία χρόνια, μετά τους καρκίνους. Από τότε που σφιγγόμουν να μη σκέφτομαι και έτρεχα σαν την τρελή για να μη νιώθω, μέχρι πέρσι που ξεκίνησα τα χιλιόμετρα για να μη θυμάμαι. Αλλά αποφάσισα, της είπα, να μην το καταπιέζω άλλο. Όταν νιώθω, το βγάζω. Και "γελάω κελαρυστά, όταν γελάω με την καρδιά μου", όπως επεσήμανε ο δίδυμος έτερος ύμισης της Μπουλουτλού, και σκοτεινιάζω όταν σκέφτομαι κάτι επώδυνο.

Και τώρα καταλαβαίνω γιατί ήθελα τόσο πολύ να στείλω εκείνη την επιστολή στο free press που όλοι αγαπάμε και κυρίως κατανοώ γιατί επέλεξαν αυτό το σημείο μιας μακροσκελούς επιστολής για να δημοσιεύσουν.

Γιατί ο τόπος χωρίς παρελθόν είναι άτοπος, όπως πολύ σωστά μου είχε επισημάνει ο *άρης *απάρης.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/30/%ce%9c%ce%b5%cf%83%ce%bf%cf%83%cf%80%ce%bf%ce%bd%ce%b4%cf%8d%ce%bb%ce%b9%ce%bf Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Μεσοσπονδύλιο 2010-03-31T00:01:00-04:00 2010-03-31T00:01:00-04:00














Θέλω να γράψω για τους γονείς μου και για το τι νιώθω όταν είναι εδώ και πώς νιώθω όταν φεύγουν. Φεύγουν πάντα αφότου έχω φύγει εγώ για τη δουλειά, και φροντίζουν να μου αφήσουν κάτι πίσω. Ένα σπίτι πεντακάθαρο, ένα φακό για να αντικαταστήσει τον παλιό μου, ένα φαγητό, φρούτα και ψωμί φρέσκο, λουλούδια στο ανθοδοχείο... κάτι τέλοσπάντων που θα μου δώσει μια εικόνα νέα, όταν θα ξαναμπώ στο άδειο πλέον σπίτι μου, ένα κάτι για να τους σκέφτομαι λίγο περισσότερο στο χώρο μου. Και αυτό ακριβώς είναι που φοβάμαι. Γιατί, μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, σκέφτομαι ότι είναι ίσως το τελευταίο φαγητό που θα φάω από τα χέρια της μάνας μου και τα τελευταία λουλούδια που θα μου φέρει ο μπαμπάς μου.

Ναι, αυτή τη φορά δεν ήθελα να ξεκολλήσω από πάνω τους, δεν ήθελα να χάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο από το "μαζί". Και δεν βγήκα με καμιά σας, δεν "έχανα" καν πολύ χρόνο να σας μιλάω στο τηλέφωνο. Και όλο αυτό, όχι με τη χαρά ενός πράγματος που σε παρασύρει, αλλά με τη φειδώ με την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεις τις πηγές ενέργειας. Μου έλειψαν πολύ. Και μάλλον θα αυξάνεται, δεν θα μειώνεται.

Αντίθετα, αυτό που μειώνεται είναι εκείνη η αίσθηση ότι με πνίγουν. Πήρα το χώρο μου, τους είδα γυμνούς, με είδα έξω από το τρίγωνο, πίστεψαν στο ντουέτο τους και όλα μπήκαν στη θέση τους. Και τώρα έμεινε μόνο η πραγματική νοσταλγία και εκείνο το παράπονο ότι θα ήθελες να είσαι λίγο κοντά τους, όχι απαραίτητα από ανάγκη, αλλά από αγάπη. Καθαρή. Πεντακάθαρη. Γιατί να είσαι μακριά από ανθρώπους που αγαπάς;

Για χρόνια ένιωθα ότι είμαι ο συνδετικός τους ιστός, ο χόνδρος που κρατάει ενωμένους τους σπονδύλους. Μπορεί να ήταν και έτσι, κάποτε, όταν έπρεπε να αποφασίσουν αν θα παραμείνουν σε οικογένεια. Ήμουν το επιχείρημά τους για να δικαιολογήσουν τις επιλογές τους. Ήταν τεράστιο βάρος για μένα, κυρίως γιατί έβλεπα ανθρώπους που δεν ήταν ευτυχισμένοι με αυτό που ζούσαν: η μαμά μου σε κατάθλιψη, ο μπαμπάς μου μονίμως παραπονούμενος ότι η γυναίκα του δεν του προσφέρει τον τρόπο ζωής που θα ήθελε.

Τώρα έφυγα, αργά πολύ είναι η αλήθεια, και ξαφνικά μου φαίνονται πιο δεμένο ζευγάρι, πιο ήρεμοι, πιο συμβιβασμένοι. Και σταμάτησα να νιώθω και υπεύθυνη για την επιλογή τους. Και κάθομαι και τους χαζεύω και γελάω τρυφερά. Οι ανταγωνισμοί τους, οι ήττες τους, οι ρόλοι τους, οι ίδιες πάντα ατάκες. Σχεδόν σαράντα χρόνια κοινής ζωής. Αλλά για πρώτη φορά χωρίς το μαξιλαράκι του χόνδρου ανάμεσά τους.

Και όσο ό,τι νάναι κι αν σας φαίνεται, με την επιστροφή τους, ο μπαμπάς μου έπεσε στο κρεβάτι με τη μέση του. Μεσοσπονδύλια κήλη, η αρρώστιά του από πάντα. Ο χόνδρος που φθείρεται και σιγά σιγά φεύγει. Οι δύο σπόνδυλοι που πρέπει να ξαναέρθουν σε επαφή.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/28/%ce%9c%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b5_%cf%83%cf%84%ce%b1_%ce%bc%cf%80%ce%b1%cf%81 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Μη μου μιλάτε στα μπαρ 2010-03-28T23:48:00-04:00 2010-03-28T23:48:00-04:00 Κορίτσια, θέλετε να μου πείτε ποια ενεργοποίησε τη μετατροπή σε χίντι στο ιστολόγιο; Μπορεί να το έκανα κι εγώ, αν και δεν το κατάλαβα. Πάντως για κάποιες στιγμές οποιαδήποτε λέξη έγραφα στα αγγλικά αυτοστιγμεί μετατρεπόταν σε ένα άγνωστο αλφάβητο, από αυτά με τις πολλές καμπύλες, και μου έβγαινε και ο ορθογραφικός αυτής έλεγχος! Ενδιαφέρον, δε λέω, αλλά εκτός του ότι δεν μιλάμε και δεν γράφουμε αυτή τη γλώσσα, εγώ προσωπικά δεν ξέρω και σε ποια/ ποιες χώρες τη μιλάνε. Άλλο ένα αναπάντητο ερώτημα...

Αφού αποκαταστάθηκε η γλωσσική τάξη σε αυτόν τον κατά τα άλλα Πύργο της Βαβέλ, χαιρετίζω τη νέα μας στήλη, την "αντρική ατάκα του μήνα" και δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον πολιούχο 2 για την Α Π Ι Σ Τ Ε Υ Τ Η ατάκα, κυρίως όμως βγάζω το καπέλο στη Ρομ Τσιγγάν, που απλά δεν τον έσπασε στο ξύλο. Με τα πολλά με τα λίγα, καλωσήρθες Mister Μάρτιος, welcome και καλά ξεκουμπίδια!

Δεν ξέρω από πού να το πιάσω και γιατί. Ήρθαν οι γονείς μου και έφυγαν και μόλις έφτασαν και στο σπίτι τους. Περάσαμε μαζί 4 μέρες, χωρίς να μαλλώσουμε, χωρίς να κλάψουμε, χωρίς να γκρινιάξουμε, αλλά και χωρίς να γελάσουμε με την καρδιά μας. Το πρώτο βράδυ κατάφερα να κοιμηθώ γύρω στις 4.30 από την υπερένταση και τελικά τα κατάφερα αφού συζήτησα για λίγη ώρα με τη μαμά μου. Πολλά πράγματα είπαμε, και πολύ με βοήθησαν. Να δω, να καταλάβω, να αποφασίσω.

Και ξεκινάω από τις φαινομενικά πιο απλές αποφάσεις: δεν θα ξανακοιτάξω κοντό άντρα στον αιώνα τον άπαντα. Όχι γιατί αυτοί είναι a priori κομπλεξικοί (που δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια), αλλά γιατί έτσι επιβεβαιώνω τη χειρότερη εικόνα που έχω για μένα, εγώ η ίδια. Αν μια ζωή ένιωθα υπερμεγέθης - σε πλάτος, όχι σε ύψος-, αυτοί οι άντρες ήταν εκεί για να μου το επιβεβαιώνουν, για να μου τεκμηριώνουν την αίσθηση της διαφοράς κλίμακας που είχα πάντα. Ευχαριστώ Αισιόδοξε για την τρανταχτή σφαλιάρα, αλλά ήταν η ματιά της μάνας που έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις τα κόμπλεξ σου φάτσα φόρα!

Συμπλεγμάτων συνέχεια. Την περασμένη εβδομάδα, στη δουλειά, υποχρεώθηκα να συνεργαστώ με τον όμορφο πλην βλάκα συνάδελφο. Επί της ουσίας με έχωσαν να κάνω τη δουλειά των αντρών και το ονόμασαν συνεργασία για να μην τους προσβάλλουν που θα έκανα εγώ και τη δική τους δουλειά, για το δικό τους project. Το κατάλαβα γρήγορα και έκανα τουμπεκί, αλλά οι ώρες εκείνης της συνεργασίας ήταν ατελείωτες. Πώς μπορείς να πείσεις κάποιον ότι δεν έχει καταλάβει χριστό και ότι δεν χρειάζεται να σε καθυστερεί; Πώς μπορείς να του πεις "άστο ρε φίλε, δεν τό' χεις, δεν κατάλαβες καν τι πρέπει να κάνεις, παράτα το και άσε με να το ξεπετάξω χωρίς τη φασαρία σου". Φυσικά και δεν το έκανα, αλλά αντίθετα εκμεταλλεύτηκα κάθε επιχείρημα για να τον πείσω ότι έτσι πρέπει να γίνει. Επέμενε μέχρι τέλους, με εκείνη τη γνωστή επιμονή των αντρών που ξέρουν ότι έχουν άδικο, αλλά θα συνεχίσουν μέχρι τέλους, οπότε κι εγώ απλά τα παράτησα όταν η ουσιαστική δουλειά είχε γίνει και -ευτυχώς- ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν μου ξεφύγει καμιά χοντρή βρισιά.

Στο "τσιγάρο μετά" που καταλάγιασε λίγο το θυμό μου, συνειδητοποίησα ότι δεν φταίνε αυτοί που είναι άντρες. Έχω τεράστιο πρόβλημα να συνεργάζομαι μαζί τους, ακριβώς γι΄αυτό. Γιατί όταν πρέπει να πατήσω πόδι, το επιχείρημα που έμμεσα μου προβάλουν ηχεί ήδη στον εγκέφαλό μου: "ναι, αλλά είμαι άντρας". Ναι, είναι άντρας, οπότε ας μην τον ευνουχίσεις κάνοντάς του σαφές ότι δεν τό' χει. Είναι άντρας και δεν πρέπει να του κόψεις τον τσαμπουκά. Και ξαφνικά βλέπω ότι εγώ η ίδια είμαι έρμαιο αυτής της πρακτικής που τόσο συχνά και έντονα καταδεικνύω. Ναι, είμαι η πιο φαλλοκράτης από όλους. Είμαι σεξίστρια και απέναντι στον εαυτό μου και θα ευχαριστώ πάντα τον καλό μου πατερούλη, αλλά και την αφελή (παρότι φεμινίστρια δηλούσα) μάνα μου γι' αυτό. Γιατί είναι απίστευτο μπέρδεμα να πιστεύεις μια ζωή ότι, εφόσον ο πατέρας σου μαγειρεύει, ζεις και σε φεμινιστική οικογένεια. Μέγα λάθος! Οποία αποκάλυψις, ε;

Και τώρα, στα πολύ διαδικαστικά: ο *απάρης ήρθε στα εγκαίνια και τον πετύχαμε και μετά στο μπαρ, όπου φυσικά δεν μιλήσαμε. Ήταν πολύ περίεργο πράγμα. Δεν ήρθε ο συμμαθητής, αλλά ήρθε ο *απάρης. Μιλήσαμε κανένα πεντάλεπτο, αλλά ούτε που θυμάμαι τι είπαμε. Φυσικά συνοδευόταν από 2 φίλους του, χειρονομία που κρίνω ως πολύ ευγενική γενικά. Και που ήρθε και που δεν μου πέταξε την γκόμενα στη μούρη. Αλλά ξέρετε ποια απορία μου έμεινε; Το "ε, και;". Αλήθεια, too much ado about nothing. Και μην με παρεξηγήσετε, δεν ξέρω πόσο άνετη θα ήμουν αν δεν είχαν δει τα μάτια μου εκείνο το τρυφερό ζευγαράκι, εκείνη την αποφράδα ημέρα...

Και σταδιακά, φτάνουμε στην απορία των ημερών, την οποία δεν πιστεύω ότι θα καταφέρω ποτέ να λύσω. Για την ακρίβεια, νομίζω ότι η απάντηση είναι ένα απλό "αδύνατον", αλλά θα τη γράψω, έτσι, για να υπάρχει. Υπάρχει κάπου εκεί έξω ένας άντρας που να πληροί τα κριτήρια αρρενωπότητας που θέλω, αλλά να έχει και παρόμοια ενδιαφέροντα με μένα; Η απάντηση είναι de facto αρνητική, γιατί, αν ένας άντρας μεγάλωνε ως Γίγαντας - Ηρακλής, γιατί να ήθελε να εμβαθύνει και στα πολιτιστικά του; Δεν είχε λόγο, μπορούσε να π*δ*ξει και χωρίς πρόλογο! Λογικό το συμπέρασμα, δεν είναι; Το παράλογο είναι ότι εγώ καταλαβαίνω σιγά σιγά ότι ψάχνω έναν άντρα που δεν υπάρχει και μάλλον κάποια στιγμή θα πρέπει να αποφασίσω τι προτιμώ: πλάτες ή κοινή κοινωνική ζωή; Γιατί το 2 σε 1 δεν παίζει παρά μόνο σε σαμπουάν.

Για το τέλος, είδα την Κυριακή την ταινία που με καθρέφτιζε, πριν τα χρόνια της αντροαπαγόρευσης, το "η νύφη τό'σκασε." Ναι, ξέρω, είμαι pathetic. So what? Το ενδιαφέρον είναι ότι τότε επέλεγα να θυμάμαι άλλου τύπου ατάκες από αυτές που μου έκαναν εντύπωση τώρα: τις "πώς τρώει τα αυγά της" τύπου. Αλλά αυτή τη φορά στάθηκα σε άλλες στιχομυθίες, που τότε δεν άντεχα. Αυτές που αποδείκνυαν ότι η τύπισσα δεν είχε ιδέα του ποια είναι.

Και είναι αλήθεια ότι τον τελευταίο καιρό με πιάνω όλο και περισσότερο να συζητάω και να υπερασπίζομαι τη στάση ζωής μου: μέχρι να είμαι σίγουρη ότι πατάω στα πόδια μου, με τις δικές μου δυνάμεις, δεν μου χρειάζεται άντρας. Δεν θα μου δώσω άλλα δεκανίκια, δε μου χρειάζονται και είναι και άδικα για τον άλλον. Πώς θα ξέρω αν ερωτεύτηκα, αν έχω ανάγκη απλά από μια παρουσία δίπλα μου;

Δεν ξέρω πώς θα καταλάβω ότι είμαι έτοιμη. Ίσως να είναι πολύ απλό, ίσως να αποδειχτεί όταν βρεθεί κάποιος σε ένα μπαρ που θα μου μιλήσει και δεν θα τον αποπάρω. Τόσο απλά. ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/22/%ce%98%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%88%cf%89_100_%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ad%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%ac%ce%b8%cf%89... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Θα το γράψω 100 φορές να το μάθω... 2010-03-23T00:50:00-04:00 2010-03-23T00:50:00-04:00 No dating....No dating.... No dating.... No dating.... άλλες 96 φορές και ίσως να το εμπεδώσω.... και ναι είμαι εγώ η ίδια που πριν λίγο καιρό δεν ήθελε σχέση... ήθελε μόνο dating...εεε..I've got news for you...τώρα δεν θέλω ούτε αυτό...!!Καλύτερα να πάω στη παταγονία...να κάνω bungee jumping... parachuting κάτι τελοσπάντων....τουλάχιστον τότε θα έχω το thrill που θέλω χωρίς όμως την ανδρική βλακεία που έπεται μετά...και που είναι προφανές ότι καταφέρνει ηλιθιωδώς να ανοίγει κρατήρες στη κρούστα μου (δείτε σχετικά προηγούμενο σχόλιο)... και δεν τη σηκώνει το στομάχι μου ... Είναι απλό ...όπως έμαθα να μην τρώω μελιτζάνες και χοιρινό για το έλκος μου..θα μάθω να μην κάνω ούτε αυτό...δεν θα τα καταφέρω;;;
ΥΓ: Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γράφοντας τώρα αυτά...θυμήθηκα ένα σχόλιο που άκουσα χθες από μια γνωστή μου κοπέλα , η οποία μου είπε ότι έχω ένα στυλ 'που φοβίζει τους άντρες'...καλό;;; Σαν το ποντίκι και τη γάτα ένα πράμα...μμμμμ
ΥΓ2: Α ρε σύννεφο πάει το διπολικό σας λέω...σύννεφο....
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/22/%ce%9c%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%ac-%cf%86%ce%b9%ce%bb%cf%84%cf%81%ce%bf Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Μητρικό ά-φιλτρο 2010-03-22T19:33:00-04:00 2010-03-22T19:33:00-04:00




















Καπνίζω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ξεκίνησα με Αύρα, συνέχισα με camelάκια και στριφτό (άπειρες μάρκες) και τα τελευταία χρόνια καπνίζω marlboro lights, σαν την Κάρυ από το Sex and the City. Άφιλτρο όμως δεν έκανα ποτέ. Ούτε και τόλμησα ποτέ να δοκιμάσω να το κόψω. Θεωρώ την αποτυχία μου δεδομένη.

Το ΣΚ, με την επαγγελματική εκδρομή σε γνωστό νομό της Πελοποννήσου, διαπίστωσα πόσο homesick με κάνει αυτή η απλή παραδοχή: φεύγω από το σπίτι που με τα χίλια ζόρια άρχισα να νιώθω δικό μου για να δω τοπία τόσο ξένα, ενώ μου χρειάζεται στην ουσία ένα ταξίδι της επιστροφής, μια αναζωπύρωση των οικείων εικόνων. Και με πιάνει το παράπονο και γίνομαι διπλά γκρινιάρα και βασανίζω και όσους είναι γύρω μου με τα παράπονά μου και τη γκρίζα ματιά μου. Συγγνώμη Νότια, ήμουν απαράδεκτη. Μπορείς άραγε να καταλάβεις;

Και το ίδιο εκείνο πρωινό, η συνάντηση με αυτό που απέφευγα πάντα στη ζωή μου. Να δω πόσο εύκολα και γρήγορα και αποτελεσματικά έχουν προχωρήσει οι άντρες της ζωής μου.

Και το βράδυ της Κυριακής, τηλεφώνημα από συμμαθήτρια από το Λύκειο, για να με ενημερώσει για το reunion της τάξης μου. Θα βρεθούμε τελικά σε καφεζαχαροπλαστείο σε εμπορικό κέντρο της συμπρωτεύουσας, παρότι η αρχική σκέψη ήταν να πάμε σε ΠΑΙΔΟΤΟΠΟ! Πόση ταπείνωση να αντέξει ένας άνθρωπος σε ένα 48ωρο; "Και υπάρχουν και κάποιο λίγοι Φαντομάδες, που, όπως κι εσύ, ζείτε εκτός πόλης", είπε η συμμαθήτρια, που μπορεί να ήταν και το πλέον άοσμο πλάσμα που είχε φοιτήσει ποτέ σε αυτό το σχολείο. Αλλά έχει κάνει τρία παιδιά, "τρία μούλικα", όπως είπε. Ποιος αμφισβήτησε άραγε την πατρότητά τους;

Και σήμερα, πριν από ελάχιστα λεπτά, μου τηλεφώνησαν οι γονείς μου. Ο πατέρας μου με ρώτησε δειλά αν μπορούν να με επισκεφθούν τις επόμενες μέρες και τους είπα ότι δεν έχω κάποιο επαγγελματικό ταξίδι, οπότε με χαρά να τους υποδεχτώ. Και μετά πήρε το τηλέφωνο η μαμά μου, η οποία έσπευσε να μου πει το εξής υπερ-υπέροχο: "εγώ δεν θέλω να έρθω, αλλά ο μπαμπάς σου έχει τρελαθεί. Θέλει να σε δει". Και όταν εμβρόντητη την ρωτάω αν αυτή δεν θέλει να με δει, μου απαντάει το υπερ-συμπαθές: "εγώ σε βλέπω κι έτσι". Ωραία;

Να σας ρωτήσω κάτι, ρητορικά; Υπάρχει κάποια κάνουλα με σκ*τά που μόλις άνοιξε; Υπάρχει κάποιος λόγος που το σύμπαν με πληγώνει καθημερινά; Εντάξει, το έχω εμπεδώσει. Σε αυτόν τον κόσμο δεν υπάρχει αγάπη για μένα, δεν μου έχουν χωρίσει μερίδα. Αλλά χρειάζεται να μου το τρίβουν στη μούρη;

Ας τρώνε αυτοί, εγώ δεν ζηλεύω. Μόνο πεινάω. Και καπνίζω, για να ξεγελάω την πείνα μου.

Δεν πεινάς, διψάς!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/20/Rejection_vs_redemption Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Rejection vs redemption 2010-03-20T21:56:00-04:00 2010-03-20T21:56:00-04:00















Ξέρετε τι θα ήθελα πάρα πολύ; Να υπήρχε μια νέα προσφερόμενη υπηρεσία, που θα μπορούσες να προσλάβεις κάποιον για να σε παρατηρήσει για λίγο καιρό και μετά να σου φτύσει κατάμουτρα τα πιο άσκημα και αδύναμα χαρακτηριστικά σου. Γιατί να το πληρώσεις αυτό; Μα για να μην βασανίζεσαι άδικα. Θα ήθελα μια S.W.O.T. analysis για ανθρώπους. Να τελειώνουμε γρήγορα, χωρίς παλινδρομήσεις.

Να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου πει: κοπελιά είσαι ένα μπάζο, δεν βλέπεσαι, δεν έχεις τίποτε θελκτικό, τίποτε ερωτεύσιμο, τίποτε που να θυμούνται οι άνθρωποι ευχάριστα. Θα πάθαινα λίγη περισσότερη κατάθλιψη, αλλά θα γνώριζα την "αναπηρία" μου και θα μάθαινα να ζω με αυτήν. Πού ξέρεις, μπορεί και να γινόμουνα τελικά ευτυχισμένη.

Όταν αυτές τις πληροφορίες τις εικάζεις, είναι ένα θέμα. Χάνεις χρόνο και ενέργεια και συχνά γίνεσαι γελοίος. Χάνεις την αξιοπρέπειά σου όταν δεν ξέρεις μέχρι πού φτάνουν οι δυνάμεις σου. Και εντάξει, μπορεί να μην είσαι ένα θελκτικό ή συλλεκτικό προϊόν, αλλά μπορείς να είσαι κάτι αξιοπρεπές. Όχι γκουρμέ, αλλά αγνό. Ακόμη και στα κουλούρια Θεσσαλονίκης μπορεί κανείς να διακρίνει ποιοτικές διακυμάνσεις.

Εγώ δεν μπορώ να διακρίνω τίποτε. Κουράστηκα να προσπαθώ να με βρω, ίσα ίσα για να κοροϊδεύω με εκπαιδευτικό τρόπο την μοναξιά και την ανία μου. Και βαρέθηκα και σας μπάφιασα κι εσάς. Αλλά δεν βγαίνει. Με την καμία.

Όταν την τελευταία φορά έπιασε την BulletProof το παράπονο, στην πραγματικότητα δεν είχα να της αντιτείνω τίποτε. Δεν ξέρω πότε και αν θα φτιάξουν τα πράγματα, δεν ξέρω ποιο από τα εκάστοτε "αντισυμβαλλόμενα" μέλη φταίει, δεν ξέρω καν αν απλά πρέπει να το πάρω απόφαση ότι αυτό το τρένο χάθηκε. Ίσως περιμένω σε ένα σταθμό που ερημώθηκε από καιρό.

Προφανώς θα αναρωτιέστε ποια ήταν η αφορμή που τα ανασκάλεψε όλα αυτά. Λοιπόν σήμερα το πρωί, περιμένοντας την Νότια να με παραλάβει για να ταξιδέψουμε προς την επόμενη επαγγελματική μας περιπέτεια, είδα ένα τρυφερό ζευγαράκι σε μια μηχανή. Ναι, καλά μαντέψατε. Τον *απάρη με μια κοπελίτσα τρυφερά κρατημένη πάνω του. Φορούσαν και οι δύο κράνος, από το οποίο ξεχώριζαν τα ανοιχτόχρωμα σπαστά μακρυά της μαλλιά. Ωραία εικόνα, δεμένη.

Καθώς προχωρούσε η μέρα, η εικόνα αυτή επέστρεφε συνέχεια στο μυαλό μου. Αλλά μαζί ερχόταν και εκείνη η αίσθηση ότι μάλλον έκανα λάθος, δεν έφταιγε που ο τύπος ήταν metrosexual, έφταιγε απλά που δεν του άρεσα, δεν με ήθελε. Και μετά σκέφτηκα ότι και ο Ν. δεν με ήθελε πια τότε. Και μετά θυμήθηκα τις σκέψεις που κάνω κάθε πρωί στον καθρέφτη, ότι γέρασα, έσπασα, δεν βλέπω τίποτε όμορφο πάνω στη φάτσα μου πια. Αντίθετα βλέπω τρεις μεγάλες χαρακιές, δύο που αγκαλιάζουν διαγώνια το στόμα μου και μία οριζόντια, στο κέντρο του μετώπου μου.

Αλλά πείτε μου, πώς βγαίνει η ζωή όταν απωλέσεις την ελπίδα της αγάπης; Όταν πάρεις απόφαση ότι θα είσαι μια εικόνα γκρίζα για τους ανθρώπους; Γι' αυτό σας λέω, χρειάζομαι ένα chart, γιατί δεν γίνεται όλα να είναι threats and weaknesses, όλο και κάτι καλό μπορεί να βρει ένας manager και για την πάρτη μου. Αλλιώς, να το κλείσουμε το μαγαζάκι. Άντε, πριν χρεωκοπήσουμε τελείως.

(c) Redemption - Tina Blondell ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/17/%ce%9c%ce%b5_%cf%84%ce%bf_%ce%bb%ce%ac%ce%bc%ce%b4%ce%b1_%ce%b2%ce%b1%cf%81%cf%8d Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Με το λάμδα βαρύ 2010-03-18T01:29:00-04:00 2010-03-18T01:29:00-04:00















Μια γενέθλια έκπληξη, ένα ποτό, 11 αναπάντητες κλήσεις και δύο μηνύματα μετά, ξανανοίγω τον υπολογιστή. Δεν ξέρω τον τίτλο ακόμη, αλλά κρατάω στο χέρι μου διάφορα καλούδια. Αυτά που δεν γράφτηκαν, αυτά που μόλις γεννήθηκαν. Σε εκείνο το ξενοδοχείο στην Πρέβεζα κράτησα κάποιες σημειώσεις. Ελλείψει υπολογιστή, πίστευα, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Σε αυτό το κόκκινο τετραδιάκι μου καταγράφεται η πρωτόλεια σκέψη, αυτή που δεν τολμάω καν να ξεστομίσω, πόσο δε μάλλον να γράψω δημόσια.

Λοιπόν, υπάρχει σε αυτό καταγεγραμμένη μια σκέψη από το εν λόγω βράδυ, που πολύ δίκαια προμηνύει το σημερινό μου εφιάλτη. "Επιλέγοντας τέτοιους άντρες προστάτευα την επιλογή της μάνας μου". Αν προσθέσει κανείς σε αυτό το θέσφατο και την άρνησή μου να ξαναζήσω οτιδήποτε θα θύμιζε τον επερχόμενο πόνο με τον Κώστα Νούμερο 1, εξηγεί πολύ καλά το θυμό μου για τον πατέρα μου. Αλλά αυτό πάει.

Μπορώ να αναλύω για μέρες το γιατί επέλεξα να ξεχάσω τη φύση μου μετά από τον χωρισμό εκείνο, αλλά δεν θα το κάνω. Θα σταθώ μόνο στο Ν. και στη θέση που έλαβα απέναντί του. Ήταν σαφές ότι δεν είδε σε μένα το Θηλυκό, την Αφροδίτη. Ήξερε τι έπαιρνε. Έλα όμως που εγώ, θεωρώντας εαυτόν ηθελημένα και καταναγκαστικά μανούλι wanna be μανούλα, απέκλεισα κάθε πιθανότητα να του το δώσω... Ψέματα του πούλησα και ευ/δυσ- τυχώς δεν τον κορόιδεψα. Μόνο εμένα κορόιδευα, ότι και καλά του πάσαρα εμπόρευμα άλφα άλφα, αλλά δυστυχώς ήρθαν τα κινέζικα και προτίμησε να αγοράσει φτηνότερα. Μπούρδες. Μελοδραματικές.

Η καταγραφή αυτή δεν γίνεται για να κλάψω για το παρελθόν μου, ελπίζω να το καταλαβαίνετε. Γίνεται για να με ξαναδώ στα μάτια και να ξέρω τι βλέπω. Δεν μπορώ να γκρινιάζω πια για τους αγαπούληδες, αυτή είμαι κι εγώ η ίδια, ποιον κοροϊδεύω;

Και για να κλείσω απαντώντας στην ερώτηση που μου απευθύνεται συνέχεια τον τελευταίο καιρό από όλες σας, μάλλον θα καλέσω τον *άρη *απάρη στα εγκαίνια. Πιθανότατα έχει δει σε μένα την Αφροδίτη. Και δεν με ενδιαφέρει πια να του το αποδείξω. Αντίθετα, νομίζω ότι μόλις κατάλαβα για ποιο λόγο τον προσκάλεσε στη ζωή μου το σύμπαν. Μα για να μου φωνάξει δηκτικά και κατάμουτρα: φιλαράκι με κάνεις πλάκα; Ποιον κοροϊδεύεις; Νομίζεις ότι πείθεις;

Δεν είναι απίστευτο το πώς δένουν τα πράγματα κάποιες στιγμές;

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/17/%ce%92%ce%b5%ce%b2%ce%b1%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b5%cf%82,_%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b1%ce%b9%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b5%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b1_%ce%bc%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9c%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b1%cf%82_%ce%98%ce%b5%ce%ac%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Βεβαιότητες, τυχαιότητες και τα μυστήρια της Μητέρας Θεάς 2010-03-17T19:46:00-04:00 2010-03-17T19:46:00-04:00



















Δεν μπορώ να κάνω περίληψη αυτής της ανάρτησης, δεν μπορώ καν να σας ζητήσω να τη διαβάσετε. Αν βαριέστε, παρατήστε το από τώρα. Αν δεν θέλετε καν να την βλέπετε, γράψτε κάτι δικό σας, ώστε να μην εμφανίζεται πρώτη. Εγώ δεν εγγυώμαι τίποτε.

Αυτή η ανάρτηση ξεκίνησε και σταμάτησε άπειρες φορές, σε άπειρα μέρη. Άρχισε ως χειρόγραφες σημειώσεις στο foyer ενός ξενοδοχείου στην Πρέβεζα, συνεχίστηκε στο γραφείο, προχώρησε και αυτοαναιρέθηκε στο σπίτι και σήμερα ελπίζω ότι θα της δώσω μια και θα πάει στη θέση της.

Πολλές οι βόμβες με τις οποίες πρέπει να κάνω ζογκλερικά, και μου πετάγονται στα χέρια με τέτοια ταχύτητα, που δεν προλαβαίνω να δω καν πόσες είναι. Υποψιάζομαι πως είναι περίπου αυτές: ποιος είσαι, πού καθρεφτίζεσαι και τι θέλεις. Αν το σκεφτείς, ορίζονται με τις μπάλες αυτές οριζόντια οι περίοδοι του χρόνου (παρελθόν, παρόν, μέλλον) και κάθετα οι σχέσεις (με το οικογενειακό περιβάλλον, τον Άλλον και το κοινωνικό περιβάλλον). (Συμ)πλεγματικά τα ζογκλερικά, δε νομίζετε; Τρισδιάστατες ισορροπίες.

Aπίστευτη ροή ερεθισμάτων. Μπορεί να φταίει η χαλαρότητα μετά την καταιγίδα, μπορεί να βρήκαν απλά τώρα γόνιμο έδαφος. Και κάθε μέρα προστίθεται και κάτι ακόμη και νιώθω ότι χάνω τη μπάλα, ότι δεν βγάζει νόημα. Αλλά ξέρω ότι κρύβεται κάτι σημαντικό. Ας ξεκινήσω με την χρονική αφήγηση. Εκδρομή με στόχο, μαζί με τη Νότια. Βόρεια Πελοπόννησος και Δυτική Ελλάδα και Ήπειρος. Και πάλι πίσω. Ταξίδι στο χώρο, το χρόνο και τους ανθρώπους.

Μέρα 1η: καθρέφτισμα. Ο κοινωνικός μου ρόλος και πώς εμπεδώνεται. Παρθενική έκφρασή του, η αμηχανία με τον *απάρη. Ένας άνθρωπος που ξεκίνησε από το ίδιο ταξικό σημείο, ακολούθησε παρόμοια βήματα και βρέθηκε περίπου εκεί που είμαι. Αισθητή διαφορά: είναι απόλυτα συμβιβασμένος με το λόγο, το κίνητρο και την κοινωνική εκφορά αυτών. Είδες τι θα πει να μεγαλώνεις σε πόλη που δεν έχει a8ηνόραμ@;

Μέρα 2η: προβολή. Τρίτο μέλος στην παρέα, με κουβέντες για το πόσο "φεμινίστρια" είμαι. Λάθος που έσπευσα να διορθώσω, χωρίς πιθανά να γίνω πιστευτή. Δεν έχει σημασία, αυτό την βολεύει να βλέπει από εμένα. Αυτό δεν την πονάει. Αντίθετα, απίστευτη άνεση πια να διαλαλήσω περίτρανα ότι είμαι το πλέον εξαρτημένο από άντρες άτομο, που δεν νοεί να κάνει βήμα χωρίς τη σιγουριά του ανδρισμού στο πλάι της. Οξύμωρο, αλλά ουσιαστικά αληθινό, με ύψιστη έκφραση τα δεκανίκια μου. Όσο δυνατά ή αδύναμα κι αν ήταν, ήταν αρσενικά και αυτό έφτανε.

Μέρα 3η: ρόλος του φύλου. Στο δρόμο της επιστροφής και τη αφορμεί του παραπάνω, κουβέντα για το πώς εικονοποιεί και άρα φοράει η καθεμιά μας τη θηλυκότητά της. Η Νότια ορίζεται ως θηλυκό Αφροδίτη και εγώ ως Μητέρα Θεά. Και με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζω και τους άντρες που μου είπαν κάτι. Και για πρώτη φορά διακρίνω και άλλες διαβαθμίσεις πέραν του Κώστας Νούμερο 1 και μετά το χάος μέχρι το Ν. του καρκίνου. Τοποθετούμαι και εγώ στο σχεσιακό μου χάρτη δημιουργώντας νέα σχήματα. Αν ο Κώστας Νούμερο 1 μου έβγαλε τη Μητέρα Θεά που είχα κρυμμένη από το αρχαϊκό μητριαρχικό μου οικογενειακό σχήμα, ο Ν. υπήρξε εκείνος ο αρχαϊκός Ηρακλής - Γίγαντας που κρατά τον κόσμο στις πλάτες του στις αίθουσες των γλυπτών στο Λούβρο. Και αυτό είναι που κάνει και τους δυο τους πολύ σημαντικούς. Κάθετα (και σε ορισμένες περιπτώσεις σε τυχαία σημεία) τοποθετούνται οι υπόλοιποι αγαπούληδες, ενώ σε αντιδιαμετρική θέση του εκκρεμούς τοποθετούνται οι καβάντζες μου, οι άντρες αρσενικά που έψαχναν μια γυναίκα θηλυκό, μια Αφροδίτη, και για το λόγο αυτό δεν με αφορούσαν συναισθηματικά και περισσότερο.

Επιστροφή στην πραγματικότητα, πρώτη μέρα δουλειά, πολύς ύπνος για να αναπληρώσω την κούραση του τριημέρου. Όνειρο 1: είμαι με τους συναδέλφους μου σε χώρο που δεν θυμάμαι τώρα και ξέρουμε ότι η Διευθύντριά μας δεν μας θεωρεί πια μέλη της ομάδας της. Και δεν τρέχει και τίποτε.

Δεύτερη μέρα δουλειά, ποτό, προσπάθειες να γράψω κάτι που μου βγήκε πολύ επιθετικό και το άφησα, ύπνος. Όνειρο 2: με ειδοποιούν ότι ο πατέρας μου πέθανε και δεν κλαίω, δεν στενοχωριέμαι, δεν φοβάμαι. Απλά διεκπεραιώνω αυτά που χρειάζεται να κάνω για τη μάνα μου. Ξυπνάω στενοχωρημένη όμως, και κυρίως πολύ ανήσυχη για το πώς είναι οι γονείς μου και με την αμφιβολία ότι αυτό μπορεί να είναι ένα προαίσθημα ενός γεγονότος που πρόκειται να έρθει. Μιλάω άπειρες φορές με τους γονείς μου, για να καταλάβω αν τρέχει κάτι, αν περιμένουν αποτελέσματα, αν δεν μου έχουν πει κάτι κλπ, αλλά στην πορεία της ημέρας αρχίζω να θυμάμαι μια από εκείνες τις περίεργες συνεδρίες που αφηγούμουν όνειρα που έχουν σηματοδοτήσει κάτι στη ζωή μου και που η πολυτίμη μού ανέτρεπε, παρουσιάζοντάς τα ως κομμάτια του υποσυνειδήτου μου. Τους τηλεφωνώ και πάλι για να τους βάλω να μου ορκιστούν στη ζωή μου ότι δεν τρέχει κάτι και μόνο αφού το κάνουν μου επιτρέπω να σκεφτώ τι μπορεί να σημαίνουν αυτά τα δύο όνειρα.

Εδώ σας θέλω (αν δεν τα έχετε παρατήσει ήδη). Το πρώτο όνειρο αποκωδικοποιείται μάλλον απλά. Δεν με νοιάζει πια και τόσο, είμαι πιο σίγουρη για τη δουλειά μου και για την εκτίμηση των άλλων σε αυτήν - μέχρι την επόμενη στραβή, βεβαίως βεβαίως. Το δεύτερο είναι λίγο πιο ζόρικο και νομίζω ότι σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο.

Έχοντας δει (επιτέλους) ότι αντιλαμβάνομαι τον έμφυλο ρόλο μου ως Μητέρα Θεά, "η σύντροφος, η θηλυκή όψη που γονιμοποιείται με τρόπο θαυματουργό ή μη και γεννά, αποκαλύπτει τα σιτηρά, τους καρπούς και όλα τα γεννήματα της γης", σχεδόν ω του θαύματος ξεκαθαρίζει και η σημασία του εκάστοτε αρσενικού, ακόμη και του κυρίαρχου, του πατέρα. Και μικραίνει. Έμφαση δίνεται τώρα στη μητέρα μου, στην σχεδόν εμβρυακή αποτύπωση του ρόλου του φύλου.

Νότια, είχα σκάσει στα γέλια όταν με απόλυτη απλότητα μίλησες για θεοφαγία. Αλλά νομίζω ότι έναν μικρό θεό μόλις τον έφαγα. Και σχεδόν μαγικά νιώθω ότι μόλις μπήκα στον κόσμο των γυναικών!

And for your information, I am not fat, I'm just primitive!

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/09/%ce%9f%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b2%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b6%ce%b5%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Οι καβάντζες 2010-03-09T22:57:00-05:00 2010-03-09T22:57:00-05:00














Χθες το βράδυ, τον καταλάβατε το σεισμό; Εγώ ναι. Στις πέντε το πρωί ξύπνησα από ένα κούνημα και με την επίγνωση ότι αυτό είναι σεισμός. Και κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου μετά, άκουσα κάτι να πέφτει και να σπάει. Πήγα στο σαλόνι, για να δω ότι είχε πέσει το κάδρο που πρόσφατα είχα βάλει πάνω στη βιβλιοθήκη μου και μαζί του είχε συμπαρασύρει και το ανθοδοχείο με τα δύο μπαμπού που στεκόταν μπροστά.

Τα μπαμπού αυτά τα είχαμε αγοράσει μαζί με το Ν., από το Βασιλόπουλο της Λαμπράκη, ένα από εκείνα τα απογεύματα που ψωνίζαμε για το κοινό μας σπίτι. Το ένα μπαμπού ίσιο και ψηλό, το άλλο ελικοειδές και κοντύτερο. Το πρώτο διάστημα τα είχα βάλει στο βάζο με έναν παράδοξο τρόπο: το ίσιο στο κέντρο και γύρω του είχα τυλίξει το ελικοειδές. Όχι βρε, δεν είχα βαλθεί να γαντζωθώ με οποιονδήποτε τρόπο στον Ν., τι λέτε τώρα, εγώ; Και μετά χωρίσαμε και προσπάθησα να του τα δώσω, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Έτσι κι εγώ τα έλυσα. Και τα έφερα μαζί μου στην Αθήνα.

Λοιπόν σήμερα το πρωί μπήκα στο σαλόνι για να αντιμετωπίσω τις απώλειες του σεισμού, που τελικά ήταν μεγαλύτερες από αυτές που είχα υπολογίσει το προηγούμενο βράδυ. Το κάδρο είχε γίνει θρύψαλα και μαζί του είχε σκιστεί και η φωτο που με είχε βγάλει ο *απάρης, πλάτη, να ατενίζω το παρελθόν μου, στο swingers' island. Αλλά το πιο αιφνιδιαστικό ήταν ότι (επιτέλους) είχε σπάσει και το ίσιο και ευθυτενές μπαμπού. Τα έβαλα λοιπόν στην ίδια σακούλα σκουπιδιών, το μπαμπού και εκείνη την ανάμνηση του εαυτού μου με το εν λόγω μπαμπού στον κ&λο.

Η υπόλοιπη ημέρα μου ήταν ευχάριστη και μάλλον ενδιαφέρουσα. Prive επίσημο γεύμα στη δουλειά παρουσία επίτιμου προσκεκλημένου, γρήγορο ποτάκι κέρασμα με συναδέλφους και διάλεξη με υποχρεωτική παρουσία. Αλλά ήμουν άνετα, μιλούσα με όλους και δεν ένιωσα ούτε στιγμή αμηχανία να βρίσκομαι με οποιονδήποτε συνάδελφο. Σαν να με αφομοίωσαν πια. Αισιόδοξο.

Στη διάρκεια όμως του ποτού, διεμοίφθη διάλογος μέσω sms με τον *απάρη, ο οποίος με ρώτησε (χωρίς καν να πει γεια) και πάλι ποιο είναι το καλοκαιρινό μου νησί. Δεν έχει νόημα να σας πω το διάλογο, για άλλη μια φορά ήταν ένα στεγνό και ευνουχισμένο πράγμα. Μετά, όμως, με πήρε τηλέφωνο η Ρομ Τσιγγάν για να μου πει τις δικές της περιπέτειες από το Swingers' Port, και αφού γελάσαμε με την καρδιά μας για το πόσο ανάπηροι μπορούν να είναι κάποιοι άντρες- πολιούχοι (αλλά όχι από τη Θεσσαλονίκη), μου πρότεινε να δοκιμάσω μια αρπαχτή ή μια καβάντζα με τον *απάρη, πρόταση που δεν απέριψα, αλλά δεσμεύτηκα να σκεφτώ σοβαρά τις επόμενες μέρες.

Και δυστυχώς, το ζουμί αυτής της ανάρτησης μόλις αρχίζει και εσείς έχετε ήδη κουραστεί. Δε σας αναγκάζει κανείς να συνεχίσετε. Εγώ όμως πρέπει. Ξέρετε γιατί; Γιατί υπήρξαν σήμερα κάποιες λέξεις κλειδιά που μου χτύπησαν τρελά καμπανάκια. Οι καβάντζες, όρος που περιγράφει την κατ' επανάληψη σ&ξουαλική συνεύρεση με τον ίδιο άνθρωπο, με τον οποίο είναι προδιαγεγραμμένο ότι δεν θα υπάρξει μέλλον. Αλλά μέχρι να το καταλάβεις, το παρόν σου μαζί του έχει γίνει παρελθόν και εσύ ζεις διαρκώς τη μέρα της μαρμότας.

Η πιο καβάντζα από τις καβάντζες μου, ο Γ., ήταν η πρώτη μου εικόνα από την πρώτη μου μέρα στο γυμνάσιο. Έρωτας κεραυνοβόλος, σχέση θυελλώδης και αμφίδρομη, τρελό γκομενάκι, αλλά κυρίως απίστευτος μαμάκιας. Βλέπετε, είχα το όνομα της μάνας του. Λοιπόν με αυτόν τον τύπο η καβάντζα ενεργοποιήθηκε περίπου 15 χρόνια μετά την πρώτη μας γνωριμία, πολλά χρόνια από τότε που "τα φτιάχναμε" και "τα χαλούσαμε" στο σχολείο. Και κράτησε 3-4 χρόνια, μέχρι που ήταν πια ξεκάθαρο ότι ούτε ως καβάντζα τραβούσε.

Μπορώ να σας εξιστορώ για μέρες διάφορα σκηνικά που να αποδεικνύουν ότι η σχέση μας ήταν καρμική και ότι αυτό το πίστευε και αυτός. Αλλά δεν έχει νόημα. Νόημα έχει που κατευθείαν, γνωρίζοντας τον *απάρη, μου θύμισε τον Γ. Και αυτό με έκανε να νιώθω καλά, γιατί 1ον είχα κώδικα για να κατανοήσω το νέο φρούτο που είχε προσγειωθεί στο καλάθι της νοικοκυράς και 2ον γιατί η ιστορία με τον Γ. δεν με είχε πληγώσει, άρα δεν υπήρχε κίνδυνος.

Επ' ουδενί δεν ισχυρίζομαι ότι η ιστορία με τον *απάρη με πλήγωσε, θα ήταν ένα φτηνό ψέμα για να ξαναγίνω ηρωίδα μελό ταινίας. Μόνο σε ένα πράγμα θέλω να σταθώ. Όταν κάτι είναι τόσο ισχυρό που το θυμάσαι ακόμη και δεκαετίες μετά, μάλλον κάτι ήταν, κάτι σήμαινε, και μάλλον δεν ήταν και πολύ ευχάριστο τελικά. Δεν θα πίστευα ποτέ ότι έχω μετανιώσει την άσκοπη ιστορία μου με τον Γ., αλλά να που μάλλον μου έχει αφήσει κάτι που είναι στυφό. Ωραίο πράγμα η καβάντζα, αλλά και πολύ φτηνό ταυτόχρονα. Μια αναπηρία που κάνεις ότι δεν βλέπεις, ένα κακοφορμισμένο πράγμα που αποδίδει τα ελάχιστα και εκλαμβάνει μυθικές διαστάσεις.

Μόνο μια σκηνή. Μόλις έχω χωρίσει τελειωτικά από τον Κώστα Νούμερο 1, βγαίνω από το μάθημα χορού και τον βλέπω να με περιμένει στο δρόμο. Είναι χειμώνας, φεβρουάριος αν θυμάμαι καλά, και περπατάμε στην παραλία για να με αποχαιρετήσει, που θα έφευγε φαντάρος. Κάποιες ώρες μετά, αλλαγή σκηνικού: σε ένα αυτοκίνητο, να π&διέμαι σαν το σκυλί επί ώρες με τον Γ. Την επόμενη μέρα είχα 40 πυρετό, κατάσταση που κράτησε για καμιά βδομάδα.

Και ναι, Ρομ, ούτε που ρώτησε ποτέ αν έγιανα. Στην καβάντζα ο χρόνος μετράει με την απόδοση, όχι με την πραγματικότητα. Κι αυτό είναι απάνθρωπο, δεν είναι;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/08/*%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b5%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: *απαρολογίες 2010-03-08T22:18:00-05:00 2010-03-08T22:18:00-05:00


















Μήπως πρέπει να το πάρω απόφαση και να κάτσω να το φάω; Μήπως είμαι αυτή και μόνο μέχρι εκεί φτάνω; Είμαι πολύ μπερδεμένη και πολύ θυμωμένη. Και πάλι, πολύ κουρασμένη.

Λοιπόν σήμερα, έγινε ο γνωστός έλεγχος. Δεν θα το σχολιάσω εδώ, αυτή είναι μια ανάρτηση -ξέσπασμα για άλλο λόγο. Έφτασα στο σπίτι σχετικά νωρίς, εξαντλημένη. Έβαλα πιτζάμες, έβαλα το dvd να παίζει, πήρα την κουβέρτα μου και ξάπλωσα στον καναπέ.

Και δέχτηκα τηλεφώνημα από το συμμαθητή, που πήρε για να μάθει πώς πήγε. Καλά, χάρηκα που σε άκουσα, εσύ πώς είσαι, να τα πούμε. Όλα καλά. Έκλεισα με ένα μικρό παράπονο του τύπου, δες κι ο άλλος, ο *απάρης, δεν μπορούσε να πει μια κουβέντα; Τι σόι γείτονες (αν μη τι άλλο ) είμαστε.

Και με τη σκέψη αυτή, δέχτηκα δεύτερο τηλεφώνημα, πάλι από το συμμαθητή, ο οποίος αυτοπροσκλήθηκε στο σπίτι μου. Του είπα ότι μπορεί να έρθει, αλλά μόνο για λίγο. Ήταν στιγμή αδυναμίας, το παραδέχομαι. Και ξέρω ότι έκανα λάθος. Ήρθε, κρατώντας μια σοκολάτα. How sweet-pathetic is that? Ουφ, δεν ξέρω γιατί γκρινιάζω τώρα, ίσως μόνο από κούραση.

To cut a long story short, ήρθε, μιλήσαμε, προσπάθησε να καθίσει δίπλα μου αλλά το απέφυγα ολίγον χοντροκομμένα, μου έκανε κάποια κομπλιμέντα τα οποία αντέκρουσα επιθετικά, του την έσπασα, κατέβασε μούτρα και λίγο αργότερα, σηκώθηκε και έφυγε. Δεν τον κράτησα. Μόνο που τον ρώτησα, η ηλίθια, αν μου θύμωσε. Λάθος ερώτηση.

Αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε σταυρωτά και μετά με φίλησε στο λαιμό και του έδωσα μία στην πλάτη και τον ψιλοέβρισα, αλλά τον πλησίασα για να τον φιλήσω σταυρωτά και πήγε να με φιλήσει στο στόμα και του ξαναέδωσα μία ελαφριά στην πλάτη. Και έφυγε με τα μούτρα κατεβασμένα και εγώ με τα νεύρα τσατάλια.

Γιατί δεν φταίει αυτός που υπάρχει, φταίω εγώ που χαλαρώνω και θυμάμαι τα παλιά μου κόλπα. Και τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν δεν θυμόμουνα τόσες μέρες το μαγικό ρεαλισμό του να πετυχαίνω τον *άρη *απάρη στις πιο λάθος- σωστές στιγμές, σε εκείνες τις στιγμές που όλα μοιάζουν να γίνονται μαγικά, από κάποια ανώτερη κινηματογραφική δύναμη που θέλει να με πείσει ότι η ζωή είναι μια ταινία με happy end.

Και αν το happiest end που δικαιούμαι να ζήσω ever είναι το να είμαι με έναν τύπο σαν τον συμμαθητή; Μια σχέση μικρής κλίμακας, μικρής έντασης, αλλά με σιγουράκι το τηλεφώνημα και την καθημερινή επικοινωνία; Α, και τη σοκολάτα.

Το ξέρω ότι θα με βρίσετε, έχετε δίκιο, τα έχουμε πει άπειρες φορές και συμφωνώ a priori μαζί σας. Αλλά κουράστηκα και βαρέθηκα να περιμένω να συμβεί κάτι υπέροχο, όσο και αν βλέπω διαφορά στον τρόπο μου και στα θέλω μου. Ναι, εγώ αλλάζω. Αλλά μήπως τζάμπα βασανίζομαι;

Αυτό νομίζω ότι στα θρησκευτικά θα το λέγαμε δοκιμασία της πίστης. Ρε, μήπως πρέπει να αρχίσω να νηστεύω;


]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/06/Baby,_you_are_gonna_miss_that_plane Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Baby, you are gonna miss that plane 2010-03-06T18:01:00-05:00 2010-03-06T18:01:00-05:00
Έντονη μέρα σήμερα, με πολλά τηλεφωνήματα. Κάποια χαρωπά και κάποια άλλα πολύ πολύ θλιβερά. Μια φίλη από τα πολύ παλιά μου ζήτησε να την φιλοξενήσω και δέχτηκα, και μου είπε, αν και το σκεφτόταν πολύ καιρό, ότι μια συμφοιτήτριά μας έχει καρκίνο. Τον ίδιο που είχε (φτου φτου) ο πατέρας μου. Πάγωσα. Δέκα λεπτά αργότερα, μια γιαγιά της παρέας μπήκε στο νοσοκομείο και διασωληνώθηκε. Πολύς καρκίνος σε ένα δεκάλεπτο, αλλά και πολλή πίκρα εκεί έξω, από εκείνες τις βαθιές, που πονάνε πολύ και που μυρίζουν αλλιώς.

Μάλλον δεν σας έχω πει ποτέ ότι το δωμάτιο των γονιών μου το πρωί, μετά τον ύπνο και πριν αεριστεί, μυρίζει ακόμη, τόσα χρόνια μετά, την ίδια μυρωδια από τα φάρμακα των χημειοθεραπειών. Και δεν είναι μόνο η μνήμη της όσφρησης, που δεν ξεφτίζει ποτέ. Είναι αλήθεια ότι ακόμη κι αν γιατρευτεί, κάτι μένει πάντα, και στις στιγμές ακόμη που νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, ή μόλις ακούσεις κάτι σχετικό, για μακρινούς ή κοντινούς ανθρώπους, δεν έχει σημασία. Είναι πάλι εκείνη η ανάσα που νιώθεις απειλητική στο πίσω μέρος του μυαλού σου και η αίσθηση ότι όλα μπορεί να χαθούν σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Με πονάει ο καρκίνος, όχι μόνο για τους ανθρώπους που έχασα ή δεν έχασα. Με πονάει εκείνη η ανάμνηση της αίθουσας χημειοθεραπείας, όπου έβλεπα ακόμη και παιδιά με ειδικό ορό στις φλέβες τους. Με πονάει εκείνο το σφίξιμο των χειλιών όταν βγαίναμε από το γιατρό και περνούσαμε μπροστά από άλλους ασθενείς. Δεν έπρεπε να κλάψουμε, όχι μόνο για το δικό μας άρρωστο, αλλά και για τους άλλους που μας έβλεπαν. Γιατί δεν πρέπει να δείχνεις ότι φοβάσαι όταν παλεύεις. Και δεν έχεις δικαίωμα να κάνεις και κανέναν άλλον να σπάσει.

Ο καρκίνος θέλει πολλή πειθαρχία. Θέλει υψηλό φρόνημα, συμπαράσταση, αυστηρό πρόγραμμα και καλή διατροφή. Θέλει ομαδική δουλειά και πολλή αγάπη, από εκείνες που σε ξέρουν τόσο καλά και που σε προλαβαίνουν στη γωνία, λίγο πριν κατρακυλήσεις. Δεν χρειάζεται πάντα να είσαι τρυφερός, κυρίως δεν πρέπει να λυγίσεις ποτέ και καθόλου. Η μαμά μου μου είπε κάποτε ότι όταν η ιστορία του μπαμπά μου ήταν ακόμη ασαφής, ένα βράδυ που ο μπαμπάς μου κοιμόταν, είχε πέσει στο πάτωμα του σαλονιού και δεν μπορούσε να σηκωθεί για ώρες. Το σώμα της αρνούνταν να συνεχίσει τον αγώνα. Αλλά σηκώθηκε και συνέχισε και (προς το παρόν) όλα είναι εντάξει. Με πειθαρχία και μάχη.

Μετά τον καρκίνο, όλα είναι αλλιώτικα. Όταν πια βλέπω άντρα με jockey στο δρόμο, ψάχνω να δω αν έχει φρύδια, για να ξέρω αν το καπέλο κρύβει φαλάκρα ή αρρώστια. Και αν κάτι πιστεύω ότι μπορώ να μεταδώσω, μετά από αυτήν την κακή αλλά γεναιόδωρη περιπέτεια, είναι να λέω σε όλον τον κόσμο ότι δεν είναι απαραίτητο να πεθάνει κανείς από καρκίνο. Υπάρχουν άπειροι καρκίνοι που γιατρεύονται. Απλά θέλει δουλειά, πολλή και αυστηρή, θάρρος και υπομονή. Και κυρίως, κίνητρο να συνεχίσεις να ζεις.

Όταν ξεκίνησα να γράφω, σήμερα, πίστευα ότι ήθελα να περιγράψω τη μελαγχολία που μου έφερε η ταινία και πιθανά να βγάλω ένα ρομαντικό συμπέρασμα ότι ο έρωτας θα σε βρει όπου και αν είσαι. Θα σου δωθεί μια ευκαιρία να το ζήσεις και αν την πετάξεις, ίσως το σύμπαν να σταθεί γενναιόδωρο και να σου την ξαναφέρει μπροστά σου. Τότε θα πρέπει να επιλέξεις. Αλλά μετά, σχεδόν αμέσως, κατάλαβα ότι η μελαγχολία μου δεν ήταν για τον έρωτα, αλλά για το πόσο εύκολα μπορεί να χαθεί η ζωή. Με μία ευκαιρία ή περισσότερες, με καρκίνους ή με έρωτες, η ζωή είναι εκεί. Και είναι εύθραυστη.

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/05/%ce%91%cf%83%ce%ac%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b7_%ce%96%cf%89%ce%ae* Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Ασάλευτη Ζωή* 2010-03-05T14:45:00-05:00 2010-03-05T14:45:00-05:00 Still Life Bowl
Designer: Barnaby Barford & Andre Klauser
* Κωστής Παλαμάς
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/03/Karma-_%ce%b3%ce%b5%ce%b4%cf%8e%ce%bd Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Karma- γεδών 2010-03-03T23:35:00-05:00 2010-03-03T23:35:00-05:00















Δεν ξέρω πώς να αρχίσω αυτήν την ανάρτηση. Νομίζω ότι θα μου βγει λίγο μελό, αν και δεν νιώθω καθόλου έτσι στ' αλήθεια. Και ξεκινάω από εκεί που την άφησα την (πραγματική) ιστορία, δηλαδή μετά το εκκλησίασμα και μετά την σχετική μου ανάρτηση.

Αυτό το κειμενάκι ήταν αποκαλυπτικό για μένα, ως προς τον τρόπο που (με) διαβάζετε και (μου) απαντάτε, αλλά και ως προς τον τρόπο με τον οποίο λέω κάτι, χωρίς να το έχω πλήρως κατανοήσει. Διαβάσατε λοιπόν αυτό το κείμενο και οι περισσότεροι από εσάς, με διαφορετικό ο καθένας τρόπο, μου στείλατε a word of empowerment. Κανείς σας όμως δεν επέλεξε να το γράψει στο blog. Δεν είναι πολύ περίεργο; Προφανώς είδατε κάτι σε αυτό που εγώ ακόμη δεν έχω δει, κάτι που το μετέτρεπε σε αυστηρά προσωπική υπόθεση. Προς το παρόν μου είναι ακατανόητο. Ίσως το καταλάβω κάποια στιγμή.

Το ΣΚ δεν έκανα καμία εξόρμηση, καμία έξοδο, αλλά ασχολήθηκα λίγο με το σπίτι μου, με πράξεις πολυτέλειας: έβαλα κάποιες φωτογραφίες σε κάδρα. Τεράστιο κεφάλαιο. Πρώτα εκτύπωσα τα δύο πορτοκαλί πορτρέτα που μου έβγαλε ο *άρης *απάρης στο swingers' island και τα έβαλα στο δωμάτιό μου. Πρώτη έκπληξη, αυτός ο άνθρωπος και μόνο (από γκόμενους) κατάφερε να δει το πραγματικό μου πρόσωπο, την εικόνα μου που βλέπω στον καθρέφτη. Το είδε και το αποτύπωσε πεντακάθαρα και γι' αυτό θα τον ευχαριστώ πάντα.

Και μετά εκτύπωσα μία μόνο, από μια μεγάλη σχετικά σειρά από φωτο πορτρέτα που με είχε βγάλει ο Penguin πριν από κάποια χρόνια στην Ύδρα. Αυτές τις φωτο δεν άντεχα να τις βλέπω για πολύ καιρό. Ήμουν πολύ άσκημη και πολύ στενοχωρημένη. Τώρα μπόρεσα να τις δω ως το έργο της απόλυτης συναισθηματικής ευφυίας ενός ανθρώπου που με παρατηρούσε. Και είχε τόσο δίκιο! Μέσα από επαναλαμβανόμενα κλικ της μηχανής αποτυπώνεται ένας άνθρωπος που είναι βαθιά βουτηγμένος σε θλιβερές σκέψεις, σφίγγει τα δόντια, κάνει ένα τσιγάρο της παρηγοριάς, εστιάζει ξανά το βλέμα στα εγκόσμια και ξανακοιτάζει την ομήγυρη χαμογελώντας συμβατικά. Κάποια στιγμή θα τις εκτυπώσω όλες, σε σειρά και θα τον βάλω να μου τις υπογράψει, αν φυσικά μου κάνει τέτοια τιμή.

Οι επόμενες μέρες ήταν πολύ busy, με ευχάριστα διαλείμματα ένα τηλεφώνημα από τον desperate... whatever (!) και με ένα "υπουργικό" δείπνο που κατέληξε αρμένικη βίζιτα, χάρη στη θερμότατη φιλοξενία. Α! Και με πρόταση για ιδιωτική δουλειά από τη γνωστή διευθύντρια.

Για να φτάσουμε στο σήμερα, που γ&μήθηκε το σύμπαν στη δουλειά, που όλη μέρα έκανα ΤΔΠΠ και πρακτικά και μιλούσα τις υπόλοιπες ώρες στο τηλέφωνο, με χ και ψ υπουργεία και επιτροπές, γ&μώ τα υπουργεία μου! Και φυσικά, με χαρά σας ανακοινώνω ότι, καλώς εχόντων των πραγμάτων, οι ιχθείς ταξιδεύουν με ταξί (αγοραίο) προς το νέο τους σπίτι στη λίμνη. Παράνοια, έτσι; Απλά μια τρέλα. Α! Και με πρώτη μέρα περίοδο, should I add, και μετά από δύο norgesic, που σηματοδοτούν και μαστούρα, πέρα από παράνοια.

Φεύγοντας από τη δουλειά γύρω στις 8.30 (ναι, έκανα υπερωρία...) και περπατώντας προς το σπίτι, είδα ένα ωραίο ζευγαράκι να περπατάει στο δρόμο κρατώντας ψώνια από το μπακάλη και επιβράδυνα το βήμα μου για να τους χαζέψω. Είχα πολύ πολύ καιρό να χαμογελάσω τρυφερά βλέποντας ένα ζευγάρι στο δρόμο. Και σκέφτηκα ότι μετά από τα χρόνια των αφελών μου ρόλων, δεν έχω τολμήσει ακόμη να δοκιμάσω τον νέο μου εαυτό σε σχέση. Σκέφτηκα επίσης ότι ένα ακόμη μάθημα θα ήταν να έμπαινα σε σχέση και να έβγαινα εύκολα. Ίσως αυτό πρέπει να είναι το επόμενο task μου. Το ξέρω ότι το λέω πεζά και κυνικά, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Και μετά σκέφτηκα ότι πολύ θα χρειαζόμουν μια αντρική αγκαλιά για να χαλαρώσω και μια και δε μου βρίσκεται και καμιά πρόχειρη, είπα να πνίξω τον πόνο μου σε κάποια ταινία, κατά προτίμηση πολύ ρομαντική. Mπήκα λοιπόν στο dvd club, αποφασισμένη να ψάξω δυο ταινίες που μου είχε συστήσει η Μπουλουτλού. Το πριν το ξημέρωμα, ή κάπως έτσι, και τη συνέχειά της. Δε θυμόμουν όμως καλά τον τίτλο και έψαχνα ολίγον εκνευρισμένη τις ταινίες, κάνοντας θόρυβο και ρίχνοντας διάφορα πράγματα κάτω. Βρήκα την πρώτη ταινία και την έβγαλα πάνω στον πάγκο, ψάχνοντας για την επόμενη. Και δίπλα μου πλησιάζει μια αντρική σκιά και μου κάνει εντύπωση που και κάποιος άλλος σε αυτό το dvd club της συμφοράς ψάχνει στην ενότητα με τις σινεφίλ ταινίες. Γυρίζω να κοιτάξω και φυσικά είναι ο *άρης *απάρης! Δεν σας κάνω πλάκα. Απλά είμαι πολύ εξαντλημένη για να το γράψω όπως θα του άρμοζε.

Η συνάντησή μας κράτησε ελάχιστα λεπτά, αλλά μου φάνηκαν αιώνια. Δεν έκανε τίποτε αντιπαθητικό, αλλά ούτε και κάτι συμπαθητικό. Δεν ένιωσα τίποτε, πέρα από μια απίστευτη ανάγκη να φτύσω αλήθειες, αλλά όχι επιθετικά απέναντί του, απλά ωμά ειλικρινά. Καμία διάθεση να φαίνομαι πιο χαρούμενη ή πιο γυναίκα από ότι ένιωθα. Και πιστέψτε με, με πρώτη μέρα περίοδο, νιώθεις minus γυναίκα. Γυναίκα μεν, με αρνητικό σκορ, δε.

Με ρώτησε τι κάνω και πώς πάει η δουλειά και του είπα ότι θα γκρινιάξω. Με ρώτησε τι ταινία θα δω και του έδειξα και μου είπε "α, ρομαντική" και του είπα ότι χρειάζομαι too much love τώρα, και μου είπε ότι μου χρειάζεται ύπνος και του είπα ότι έχει δίκιο, γι΄αυτό την επέλεξα, για να κοιμηθώ εύκολα και γρήγορα. Με ρώτησε σε ποιο ήταν το νησί που είχα πάει το καλοκαίρι και πού θα πάω το Πάσχα και όταν του απάντησα το ίδιο, έδειξε να αιφνιδιάζεται με την απάντησή μου.

Τον χαιρέτησα και πήγα να φύγω και μου είπε να τον περιμένω για να πάμε μαζί στο σπίτι. Προσπάθησα να το αποφύγω (σε εκείνα τα ελάχιστα μέτρα από τους πάγκους μέχρι το ταμείο), αλλά τελικά βρεθήκαμε να ζητάμε τις ταινίες σχεδόν ταυτόχρονα. Τόσο, που ο υπάλληλος θεώρησε ότι έπρεπε να πληρώσουμε και μαζί και υπήρξε ένα δευτερόλεπτο αμηχανίας που μας ζήτησε συγγνώμη, λέγοντας ότι πίστευε ότι ήμασταν μαζί. Καλό;

Μέχρι τελευταία στιγμή προσπαθούσα να αποφύγω να ανέβω στη μηχανή του, αλλά δεν είχα καμιά δικαιολογία. Τελικά τον ακολούθησα, σκαρφάλωσα πάλι, γκρινιάζοντας φυσικά, και στη διαδρομή προλάβαμε να πούμε λίγο για θεατρικές παραστάσεις που είδαμε (αλλά όχι μαζί, παρόλο που "του χρωστάω θέατρο"), για γυμναστήρια, και κλείσαμε το ταξίδι με την ερώτησή του "πότε θα πάμε για φαγητό", στην οποία απάντησα ότι δεν ξέρω, ατάκα που έκανε ότι δεν άκουσε και επέμεινε να "το βάλω στο πρόγραμμά μου". Φτάσαμε και κατέβηκα από τη μηχανή και τον χαιρέτησα και με φώναξε πίσω για να φιληθούμε (σταυρωτά, ναι, επιτέλους). Του είπα να μου ευχηθεί για αύριο, για τον έλεγχο, και μου είπε ότι θα μου φέρνει τσιγάρα στη φυλακή και γέλασα, γιατί του είπα ότι είναι τόσα τα λεφτά, που μπορεί να φάω και ισόβια.

Αυτά τα σουρεαλιστικά. Περίεργο, ε; Πάνω που σκέφτηκα ότι θα ήθελα κάτι, εμφανίστηκε μπροστά μου η δοκιμασία και επέλεξα, με μια συμπεριφορά που δεν κατάλαβα ούτε εγώ η ίδια, απλά να φύγω. To sum it up, αυτή ήταν άλλη μια τρελή σύμπτωση με αυτόν τον άνθρωπο, που φαίνεται να εμφανίζεται στη ζωή μου στο χρόνο του, με τον τρόπο του και προφανέστατα για το λόγο του.

Παρεμπιπτόντως, η ταινία ήταν γλυκύτατη. Αλλά το story της ήταν τόσο ίδιο με την ιστορία μου με τον *απάρη...

Όλα περίεργα σήμερα. Ένα κοσμικό κενό, μία ρωγμή στην πραγματικότητα. Είναι το κάρμα μου, ή απλά τα norgesic?
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/02/Update Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Update 2010-03-02T19:12:00-05:00 2010-03-02T19:12:00-05:00
















Μα είναι δυνατόν; Ξέχασα να σας πω το πιο σημαντικό νέο από όλα!

Ο Άκης έφυγε για τη Χιλή!Ο ήρωάς μου έφυγε για να σώσει τον κόσμο, και πάλι! Του έβαλα στη βαλίτσα του τη στολή του, καθαρές κάλτσες και εσώρουχα (ναι, Ρομ Τσιγγάν, εγώ τα είχα πλύνει), βιολογικά παστέλια να έχει να τρώει, τον φίλησα με πάθος (και λυγίζοντας προς τα πίσω τη μέση), σκούπισα ένα δάκρυ που κύλισε ναζιάρικα στο μάγουλό μου, και τον αποχαιρέτησα. Ούτε που ξέρω πότε θα τον ξαναδώ... Δύσκολο, δύσκολο...

Νιώθω λίγο μελαγχολικά, άντε πάλι να συνηθίσεις να κοιμάσαι μόνη, να μαγειρεύεις για ένα άτομο, να φροντίζεις για όλα τα ψώνια του σπιτιού... Και την έλλειψη σ&ξ πού τη βάζεις; Αυτή δεν προσμετράται;
Δύσκολα, σας λέω, δύσκολα!

Υ.Γ. Το σίγουρο με αυτή μου τη σχέση είναι ότι βασίζεται στην ανιδιοτέλεια, στην έλλειψη συνήθειας και βολέματος. Είναι ένας τρελός και παράφορος έρωτας, πέρα από κάθε λογική...
Μα τελείως πέρα από κάθε λογική, λέμε!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/02/_%ce%9f_%ce%9c%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9c%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%bc%ce%af%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b5_%cf%80%cf%89%cf%82_%ce%b8__%ce%b1%cf%81%ce%b3%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9..._ Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: "Ο Μάρτης Μάρτης μίλησε και είπε πως θ' αργήσει..." 2010-03-02T12:00:00-05:00 2010-03-02T12:00:00-05:00 Έτσι λέει το στιχάκι που τραγουδά ο Παντελής Θαλασσινός και είπα να σας θυμίσω το ασπροκόκκινο βραχιολάκι από πλεγμένες κλωστές, που, εγώ τουλάχιστον, φορώ ανελλιπώς!

Αρχαιότατο έθιμο, όπως όλες οι παρόμοιες «παγανιστικές» τελετουργίες που συμβολίζουν την αναγέννηση της φύσης, ο «Μάρτης» ή «Μαρτιά» έχει, τι πιο λογικό εξάλλου, διαβαλκανική διασπορά. Μάρτινκα στα Σκόπια και Βερόρε στην Αλβανία, προς αποφυγή «καψίματος» από τον ήλιο και υλικό κατασκευής χελιδονοφωλιών μετά το πέρας του μήνα.
Στη Ρουμανία και τη Μολδαβία το λένε «Mărţişor» και το κάνουν ο ένας στον άλλον δώρο ως φυλαχτό, στη δε Βουλγαρία φτιάχνουν τα мартеница (μαρτενίτσι), που πολλές φορές μοιάζουν με μάλλινα κουκλάκια, τον Пижо (Πίζο) και την Пенда (Πέντα).Οι μαρτενίτσες φοριούνται όχι μόνο σαν βραχιόλια, αλλά και καρφιτσωμένες στα ρούχα σε σχήμα φιόγκου, με δυο φουντίτσες στις άκρες, μέχρι την εμφάνιση του πρώτου πελαργού ή χελιδονιού ή μέχρι την 21η μέρα του μήνα οπότε και κρεμιούνται σε κάποιο δέντρο (μετατρέποντας το σε μαρτενιτσόδεντρο!)
Τι να πω, φαίνεται πως μ΄ αρέσει η λαογραφία και δεν το ΄ξερα! ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/03/01/%ce%9a%ce%b1%ce%bb%ce%bf_%ce%bc%ce%b7%ce%bd%ce%b1... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Καλο μηνα... 2010-03-01T21:11:00-05:00 2010-03-01T21:11:00-05:00

Ας μπει η ανοιξη και γυρω μας και μεσα μας....

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/26/%ce%9a%ce%b1%ce%b9_%cf%84%cf%8e%cf%81%ce%b1; Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Και τώρα; 2010-02-26T21:52:00-05:00 2010-02-26T21:52:00-05:00


















Φοβάμαι ότι θα πλατειάσω πολύ, πάρα πολύ. Είχα υποσχεθεί στη μάνα μανούλα μαμά ότι σε τέτοιες περιπτώσεις θα κάνω μια μικρή περίληψη στην αρχή της κάθε ανάρτησης για να τη διευκολύνω, που διαβάζει από κινητό. Λοιπόν, η ουσία είναι αυτή. Νιώθω ότι κλείνει (φτου φτου) ένας πολύ μεγάλος κύκλος στη ζωή μου, που ένιωθα κλεισμένη σε ένα κουκούλι σκληρό και που σιγά σιγά το βλέπω να αποδομείται σε νήματα μεταξένια. Και αυτό θα ήταν αρκετό για να περιγράψω την αίσθηση.

Χαζεύοντας τηλεόραση σήμερα πέτυχα στα τελειώματα ένα ντοκυμαντέρ για τις ταινίες κινουμένων σχεδίων και το πώς επανεισήγαγαν το μιούζικαλ στο Hollywood. Εκεί λοιπόν άκουσα τη συνταγή: σε ένα καλό μιούζικαλ, στα 20 περίπου λεπτά πρέπει να παίξει ένα "I want" song, το τραγούδι στο οποίο ο ήρωας λέει τα θέλω του. Θέλω να γίνω βασιλιάς (Lion King), θέλω να γνωρίσω τον κόσμο (η Μικρή Γοργόνα) κοκ. Δεν ξέρω πότε είπα το δικό μου "I want" song. Νομίζω κάποια στιγμή πριν από 7-8 χρόνια, σε ένα ταξίδι στην Αθήνα, που αγόρασα ένα μενταγιόν πεταλούδα. Αλλά ακόμη δεν ήξερα τι ευχόμουν. Ούτε και τώρα ξέρω ακριβώς, αλλά μαζεύονται, ένα- ένα, με τον καιρό και τη γνώση.

Το τελευταίο διάστημα εκπλήσσομαι καθημερινά με το πώς αντιμετωπίζω τα πράγματα. Το να μην επιτρέπω να μου επιβληθεί το άγχος του χ προϊσταμένου είναι ένα κεκτημένο που μόνο η τελευταία μου δουλειά κατάφερε να μου διδάξει: την αξιοπρέπεια στην εργασία. Θυμάστε πώς πανικοβαλλόμουν να προλάβω οτιδήποτε θα έφερνε σε αμηχανία ή δυσκολία την καημένη την Κικίτσα, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι η αξιοπρέπειά μου θα έκανε βουτιά από τον 5ο σε κουβά με σκ*ατά; Ε, λοιπόν, όχι πια. Κανένας δεν πρέπει να χρειάζεται μικρούς ήρωες. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, καθημερινά την τελευταία εβδομάδα κάνω διάλειμμα για φαγητό (φρούτα στην περίπτωσή μου), ενώ κάποιες μέρες πήγα και σε άλλα γραφεία για να τα φάω. Και έκανα και τσιγάρο στο μπαλκόνι, κάτι που γενικά απαγορεύεται.

Το περιστατικό με την συνάδελφο που απείλησε ότι θα μου στείλει mail ήταν άλλο ένα μεγάλο σχολείο. Μπορούμε να είμαστε bitchy συνάδελφοι, αλλά κατά τα άλλα είμαστε άνθρωποι και δεν είναι τελικά απαραίτητα σημάδι ήττας το να το αφήνεις να φεύγει πίσω. Μπορώ να σου κρατάω μούτρα για πάντα, αλλά τελικά εγώ χαλιέμαι. Και επειδή κάποιος εκεί πάνω μας βλέπει και γελάει, αν με αδικήσεις θα το καταλάβεις πολύ γρήγορα. Και η τάξη αποκαθίσταται χωρίς αιματοχυσίες και κυρίως, χωρίς μούτρα και καπέλα. Αρκεί να ξέρεις ποιος είσαι, να διδάσκεσαι συνέχεια και να αφομοιώνεις τα μηνύματα του σύμπαντος. Ναι, βγήκα κερδισμένη από την ιστορία με τη συνάδελφο, γιατί το έζησα ολόκληρο. Την ένταση, το θυμό, την αποκατάσταση. Τι ωραία να μη φοβάσαι... Σε τι απίστευτο φόβο του πόνου έχω ζήσει...

Και σήμερα εγκρίθηκαν οι μελέτες για τις οποίες είχαμε δουλέψει με τη Νότια, η οποία και μου μετέφερε το κλίμα και τα σχόλια. Τα πήγαμε καλά. Πολύ καλά. Αλλά μέχρι τελευταία στιγμή φοβόμασταν αυτόν τον κόσμο των μεγάλων ονομάτων και δεν ξέραμε αν είχαμε απλωθεί περισσότερο από ότι μας έπρεπε. Τελικά όλα πήγαν καλά και μπορούμε να γιορτάσουμε αισιόδοξες το τέλος ενός μεγάλου δρόμου, και για κάποιες από εμάς, την αρχή ενός άλλου ταξιδιού. Και μαζί φαίνεται να αποκαταστάθηκαν και οι εκκρεμότητές μας με το σύμπαν. Η "*ρτα και τα γιάννενα" δεν θα αποτελούν πια εφιάλτη για τη νότια, κι εγώ τυχαία κατάφερα να αποσπάσω συγχαρητήρια και μάλιστα διθυραμβικά από τη διευθύντρια που με ενέπνευσε να κάνω 500 χιλιόμετρα και να αλλάξω ζωή. Όλα γίνονται για το λόγο τους, στο χρόνο τους και με τον τρόπο τους.

Και μετά από τις πρώτες στιγμές της άγριας χαράς ήρθαν στο μυαλό μου όλα αυτά που τα τελευταία χρόνια μου χαρίστηκαν. Ξέρω τι λέω. Ξέρω ότι τα δούλεψα και ότι τα πόνεσα, αλλά κάποιος μου έκανε χάρη. Μου έκανε χάρη όταν έσωσε από βέβαιο και σχεδόν ταυτόχρονο θάνατο τους γονείς μου, μου έκανε χάρη που βρήκα τον τρόπο να είμαι μαζί σας σήμερα και να μην έχει απομείνει από μένα μόνο ένας λεκές σε ένα πεζοδρόμιο, μου έκανε χάρη όταν ακόμη και η τελευταία μας περιπέτεια με τον καρκίνο φαίνεται ότι έχει πάρει αναστολή, μου έκανε χάρη όταν με απομάκρυνε από τόσους ανθρώπους που με κρατούσαν μακριά από εμένα.

Πείτε με συναισθηματική, πείτε με αστεία, πείτε με γραφική, αλλά νιώθω τόση ευγνωμοσύνη που μου έρχονται δάκρυα. Και όσο φαιδρό και αν ακούγεται, μέσα σε αυτή τη σύγχυση, πήγα για πρώτη φορά μετά από αμέτρητα χρόνια σε εκκλησία. Ναι, νότια, μην τρίβεις τα μάτια σου. Ήταν ο μόνος χώρος όπου θα ήμουν όσο μικρή ένιωθα. Και με συγκλόνισαν οι εικόνες και οι ήχοι και η ηρεμία των ανθρώπων. Και εκεί έκλαψα. Ένα ωραίο κλάμα, από χαρά και ανακούφιση και ευγνωμοσύνη.

Δεν ξέρω τι να περιμένω. Αλλά ξέρω ότι πια περπατάω αλλιώς. Κοιτώντας όχι κάτω, αλλά μπροστά. Σα γνήσια ινδιάνα.

; )
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/23/%ce%a3%ce%9a_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b2%ce%bf%cf%81%cf%81%ce%ac Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: ΣΚ στο βορρά 2010-02-24T01:13:00-05:00 2010-02-24T01:13:00-05:00
Το ΣΚ στην μαμά πατρίδα ήταν σούπερ! Όλα ήρεμα, όλα χαρωπά, ακόμη και το μεθύσι που έκανα (και στο οποίο μου συμπαραστάθηκε θερμά η Ρομ Τσιγγάν), ακόμη κι αυτό ήταν χαρούμενο, χωρίς κλάματα, κυλίσματα στα πατώματα της τουαλέτας και λοιπές κρίσεις στις οποίες σας έχω συνηθίσει. Ένα καθαρό μεθύσι από χαλαρότητα, όχι από ένταση.

Και η οικογένεια καλά. Και οι κουβέντες για τη δουλειά λίγες, όπως της αρμόζουν. Και τα ψώνια και το φαγητό, όλα σούπερ! Και η καινούρια Ολυμπιακή πολύ μου άρεσε! Όλα ωραία.

Και το καλύτερο, γύρισα και δεν έπαθα εκείνο το κλειστοφοβικό και καταθλιπτικό που παθαίνω πάντα, να είμαι σα φυτό για κάποιες μέρες. Για την ακρίβεια, νιώθω ότι το *χεσα λίγο με τις εξόδους και τα ποτά. Επόμενο στάδιο υπερκόπωση ή ιγμορίτιδα, δεν ξέρω τι θα με βρει πρώτα.

Και όσο και αν θέλω να συνεχίσω να γράφω, γιατί έχω να πω πολλά (για το ΣΚ, για το σημερινό επεισόδιο του House με τις 2 μαγικές ατάκες, για την παράσταση που είδαμε σήμερα, για τη μέρα μου στη δουλειά κλπ), προς το παρόν θα σιωπήσω - προς ανακούφιση της μάνας μανούλας μαμάς που δεν αντέχει τα μεγάλα κείμενα - και θα πέσω για ύπνο, αφού πρώτα φάω ένα πορτοκάλι. Να κεράσω;

Καληνύχτα, ή μάλλον καλημέρα!

Υ.Γ. Συνεχίζω να μην ακούω τίποτε. Διορθώστε με αν δεν είναι αυτό... και ξεχάστε το πρώτο καρέ με τον Μεγαλέξανδρο. Δεν έφτιαξα εγώ το video.


]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/18/%ce%a4%ce%bf_%ce%bc%ce%bd%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%bf,_%ce%bf_%ce%9f%ce%a3%ce%95_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b5%cf%82_R*%ce%bb%ce%bf%cf%8d%ce%bc%cf%80%ce%b5%cf%82 Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Το μνημόσυνο, ο ΟΣΕ και άλλες R*λούμπες 2010-02-18T13:48:00-05:00 2010-02-18T13:48:00-05:00
Λίγες μόνο μέρες αργότερα, με πληροφορεί με νόημα, ότι άλλοι φίλοι θα παραβρεθούν accompagnés de leurs épouses και γω καλούμαι να καταπιώ το αυθόρμητο σχόλιο ότι το πιθανότερο είναι να ανεβαίνουν στο βορρά κατά κύριο λόγο για να χτυπήσουν κανένα hot μπουζουκομάγαζο ή να κάνουν επιδρομή στη FENA. Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, κάνω την κουφή και οι μέρες περνάνε, χωρίς να έχω φροντίσει να του βρω εισιτήριο και χωρίς να έχω απαντήσει στο δίλημμα συνοδεύω-δε συνοδεύω.

Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, όταν τα χρονικά περιθώρια στενεύουν και έχει ειπωθεί και το περίφημο «δεν θα σου πω τι θα κάνεις, αλλά ξέρεις ποιο είναι το σωστό», έχοντας δε και κατά νου ότι και η Ποκαχόντας θα πάρει τον ίδιο δρόμο για το Σ/Κ, υποκύπτω και αναζητώ εισιτήρια. Και για προφανείς λόγους καταλήγω στη λύση του τρένου, σπεύδοντας πρωί πρωί στον ΟΣΕ. Ως εδώ καλά; Έχοντας αποδεχτεί το μοιραίο και προσπαθώντας να συνηθίσω στην ιδέα ενός τέτοιου ρημαδοΣ/Κ στα πάτρια εδάφη, διερωτώμενη πώς θα μοιρασθούν ακριβοδίκαια οι ώρες του, πληροφορούμαι τηλεφωνικά το εξής αμίμητο: Το νεκροταφείο έκανε λάθος, έχει κάποια γιορτή / πανηγύρι, θα σας γελάσω, και η σεμνή τελετή πρέπει να αναβληθεί για την επόμενη Κυριακή. Συνεπώς, άντε πίσω στον ΟΣΕ για αλλαγή των εισιτηρίων και τα νεύρα μου όσο να πεις…αποκτήσανε και κρόσσια και κορδέλες και σειρήτια μαζί!

Και σας ρωτάω: Είναι ο θυμός συναίσθημα ραφιναρισμένο; Εσείς θυμώνετε κατόπιν ωρίμου σκέψεως; Δεν είναι φυσιολογικό, ή έστω σύνηθες, όσο πιο πολύ δεν μπορείς να εντοπίσεις το φταίχτη και να του ζητήσεις τα ρέστα, να φουντώνεις περισσότερο; Δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό ότι μέσα στα νεύρα σου θα πεις και μια κουβέντα παραπάνω; Ρητορικά, για μένα τουλάχιστον, τα ερωτήματα αυτά, γιατί σε αυτού του είδους τους «καβγάδες», surprise surprise, δεν είμαι εγώ η πριμαντόνα της υπόθεσης! Αντιθέτως, εκεί που βράζω στο ζουμί μου και καταφέρομαι εναντίον δικαίων και αδίκων, έχω να αντιμετωπίσω λογικά και ατράνταχτα επιχειρήματα του καλού μου ότι ο ίδιος δεν φταίει σε τίποτε (έεελα! μήπως σου βρίσκεται το τηλέφωνο του υπεύθυνου PR του νεκροταφείου να του τα πω ένα χεράκι;) αλλά και εξίσου ατράνταχτα επιχειρήματα για το ότι είναι άδικο να τον στεναχωρώ και να τον «πιέζω» κατ’ αυτόν τον τρόπο (σημ. αυτό το τελευταίο γιατί η απόφαση για το χρόνο αναχώρησης είχε να κάνει με αποκλειστικά δική του εκτίμηση για δική του υπηρεσιακή υποχρέωση, ενώ εγώ ήμουν έξω από τα γραφεία του ΟΣΕ που έκλειναν εντός πενταλέπτου)!

Σας το είπα; Ανεβαίνω Θεσσαλονίκη το άλλο Σ/Κ. Και έχω μια χαρά…ούτε σε μνημόσυνο να πήγαινα…! ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/17/%ce%93%cf%81%ce%ae%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%ad%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Γρήγορες σκέψεις 2010-02-17T20:03:00-05:00 2010-02-17T20:03:00-05:00



















Για την ανάρτηση φάντασμα και τα άρρωστα παιδιά και τις παγίδες που μπορεί να κρύβουν, έχω μόνο να πω ένα πράγμα και δυστυχώς, όχι ως γέρος του Muppet Show. Κακό δεν είναι να πονάς και να το λες. Κακό είναι να επιτρέπεις στον εαυτό σου να σου προκαλεί πόνο. Και ακόμη χειρότερο είναι να αφήνεσαι στα χέρια άλλων, που στο παρελθόν σε έχουν πονέσει. Φτάνει με την εμπιστοσύνη, φτάνει και με την προστασία των άλλων, είναι απλά ένας συγκαλυμμένος τρόπος διεκδίκησης, τίποτε άλλο.

Συνοψίζοντας, είναι οκ ο πόνος που προκύπτει από μια συγκυρία, αλλά δεν είναι καθόλου οκ ο πόνος που προκύπτει από επιλογή, πολύ περισσότερο από δική μας. Οπότε, μη ζορίζεσαι που πόνεσες, αλλά φρόντισε να μην επιτρέψεις να πονέσεις άλλο από δική σου χαλαρή αντίσταση.

Τι λες, θα τα καταφέρεις; Νομίζω πως ναι!

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/16/%ce%95%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7 Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Ερώτηση 2010-02-16T22:41:00-05:00 2010-02-16T22:41:00-05:00 Έμαθα ότι άυριο χειρουργείται ο μικρός...και είναι περίεργο...στεναχωριέμαι...ανησυχώ...το έχω στο νου μου αρκετά...
Είναι βλακεία;; Είμαι χαζή;; Ινδιάνα μήπως πρέπει να κάνεις ξανά τον γέρο του Μάπετ ή οχι;;
Μήπως απλά να το ξεχάσω και να σβήσω εντελώς την ανάρτηση-ερώτηση;; ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/16/%ce%97_%cf%80%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7_%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Η πρώτη φορά 2010-02-16T20:19:00-05:00 2010-02-16T20:19:00-05:00
Δεν ξέρω γιατί ξεκινάω με αυτόν τον τίτλο. Δεν θέλω να γράψω για καμία πραγματική πρώτη φορά κάποιου πράγματος, αν και ίσως θα είχε νόημα τελικά. Αρχίζω λοιπόν, ελπίζοντας ότι μέχρι το τέλος της ανάρτησης θα έχει αποκρυσταλλωθεί αυτή η πρώτη φορά που διαισθάνομαι ότι θα ξεμυτίσει.

Η πρώτη φορά που έκανα σ*ξ ήταν περίεργη. Τα είχαμε για κάποιους μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων εξοικειωνόμασταν με το θέμα. Εγώ, πιο ρομαντική από ποτέ (ξανά), ήθελα να δώσω το "άνθος μου" κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες. Μη φανταστείτε τίποτε φοβερό, ένα σπίτι, ένα κρεβάτι, ένα ποτό και λίγη μουσική. Και πολύς έρωτας, όπως τουλάχιστον τον βίωνα τότε. Το αποτέλεσμα ήταν το εξής: κάτι λεκέδες από αίμα στη μοκέτα, που προσπαθούσα να καθαρίσω με άζαξ, τυλιγμένη στην πετσέτα του μπάνιου, κάποια λεπτά φρίκης κλειδωμένη στην τουαλέτα, ένα κομπλιμέντο, παρακάλια μου για να δεήσει να με συνοδέψει στο σπίτι στο τέλος της βραδιάς και μια από τις πιο αξιομνημόνευτες ατάκες ever: "δε νομίζω να θέλεις να σε αποκαταστήσω κιόλας". Και το βάρος αυτής της ατάκας το κουβαλούσα χρόνια, μέχρι που έμαθα ότι τελικά παντρεύτηκε ακριβώς την επόμενη σε σειρά διαδοχής γκόμενα από μένα, κάποια χρόνια μετά. Δεν ήταν δικός μου φόβος, ήταν δικός του. Αλλά η ατάκα αυτή έφτανε για να γεννηθεί ένα αστέρι, μια γκόμενα που θα έφτανε μέχρι τέλους, για πάντα, ή σχεδόν για πάντα. Και οι σχέσεις της οι μακροχρόνιες θα τελείωναν με ένα δαχτυλίδι ή με μια απόφαση. Όλοι οι επόμενοι ήθελαν ή δεν ήθελαν να με αποκαταστήσουν. Αυτό ήταν το θέμα μας. Είχε γίνει ο τρόπος μου.

Σαν μικρό κορίτσι, και δη μοναχοπαίδι, ήμουν συνηθισμένη να μονοπωλώ την προσοχή όλων. Η πρώτη απόρριψη στον κοινωνικό μου περίγυρο ήρθε στις πρώτες τάξεις του γυμνασίου, και συγκεκριμένα όταν έδινα για lower. Η καθηγητριούλα μου, μια αγγλίδα μικροκαμωμένη και κομψή και όμορφη, αποτελούσε το αντικείμενο του θαυμασμού μου. Έτρεχα γύρω της σαν το κουτάβι, ήθελα να με συμπαθήσει, ήθελα να είμαι η αγαπημένη της. Κατά τη διάρκεια των εξετάσεων, ήταν κι αυτή εκεί, για να μας εμψυχώνει. Αλλά μαζί ήταν και μια άλλη τάξη της, με την οποία είχε μεγαλύτερη οικειότητα. Στο τέλος, όταν πια αποχαιρετιόμασταν όλοι, αντάλλαξε τηλέφωνα με κάποια από τα παιδιά εκείνουν του τμήματος, αλλά όχι και με εμένα, παρότι την πολιορκούσα έντονα. Νομίζω ότι μετά από αυτό δεν ξαναπολιόρκησα καθηγητή. Αντίθετα, γεννήθηκε, ταυτόχρονα με την εφηβεία μου, η μαθήτρια που είναι πάντα καλή, πάντα συμμετέχει, αλλά ποτέ δεν είναι φιλική, ποτέ δεν συμπαθεί. Είναι εκεί για να διευκολύνει το μάθημα, αλλά και για να τονίσει τα κακώς κείμενα του καθηγητή. Ναι, εγώ δασκάλους δεν είχα. Αντίθετα, όπως με χαντάκωσε η θεολόγος στην τρίτη λυκείου, καταρρακώνοντας το μέσο όρο μου με το 13 που μου έβαλε στο κατά τα άλλα θείο μάθημά της, έτσι με αντιπάθησαν και σχεδόν όλοι οι μετέπειτα καθηγητές μου, με συνέπειες που είναι ορατές και στα μεταπτυχιακά μου χρόνια.

Ωστόσο, η πραγματική πρώτη φορά για την οποία ήθελα να μιλήσω, είναι χθες. Δεν ξέρω τι έγινε για πρώτη φορά χθες, μετά τη νυχτερινή μου ανάρτηση. Χαζολογούσα στο blog και για πρώτη φορά είδα, ή μάλλον διάβασα, αυτό που μου έλεγε η Νότια. Ότι ο λόγος μου μπορεί να φαίνεται συγκροτημένος, αλλά είναι συχνά απλά λόγια, όχι εμπεδωμένη σκέψη. Ξέρω ότι αυτό δε βγάζει νόημα, μετά βίας καταλαβαίνω κι εγώ η ίδια τι θέλω να πω. Εννοώ ότι διάβασα αυτά που έγραφα και βρήκα σε αυτά πράγματα που κατάλαβα πολύ καιρό μετά ή που μου αποκαλύφθηκαν πολύ πρόσφατα. Κι όμως εγώ τα έγραφα εδώ και καιρό.

Δεν ξέρω σε ποιο σημείο υπεισέρχεται η ερμηνεία, αλλά τώρα κατάλαβα πόσο κραύγαζα στον *απάρη ότι δεν ήθελα τίποτε, τώρα είδα πόσο με πονάει ακόμη αυτός ο ρημαδοΝ., τώρα βρήκα πόσο λίγη εμπιστοσύνη έχω ακόμη και σε μένα την ίδια, πόσο μάλλον σε τρίτους. Και ο κατάλογος συνεχίζεται.

Κατάλαβα επίσης, και αυτό έρχεται προς ανακούφιση, ότι είναι λογικό να με δυσκολεύει η ιστορία με το συμμαθητή και με τον *απάρη, που δεν ξέκοψα μαζί τους και που τους κρατάω στη ζωή μου. Ναι, δεν το είχα κάνει ποτέ! Πάντα έφευγα. Ποτέ δεν ήμουν εκεί για να δω πώς είναι η επόμενη μέρα και τι απομένει πια στα καμμένα. Ποτέ! Και μπορεί να μην απομένει και τίποτε, αλλά φανταστείτε πόσο μεγαλύτερο μου φαίνεται τώρα, που το ζω για πρώτη φορά.

Μπορεί και να επανέλθω, μπορεί και όχι. Αυτό πάντως έπρεπε να γραφτεί.

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/16/Happy_Koulouma! Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Happy Koulouma! 2010-02-16T13:17:00-05:00 2010-02-16T13:17:00-05:00
Αφού έχω ξεπροβοδίσει τον καλό μου με τη συνήθη ευχή «καλά ξεμπερδέματα», μιλάω στο τηλέφωνο με την Ποκαχόντας. Μέσα στα επόμενα λεπτά στριμώχνω σε μια πάνινη τσάντα δύο καρότα, δύο λεμόνια, μια κονσέρβα καλαμαράκια, ελιές και ταραμά, μια λαγάνα κομμένη στα δύο και ένα μπουκάλι από limoncello,που όμως περιέχει τσίπουρο, και λίγη ώρα αργότερα καταφθάνω στο πάντα φιλόξενο σπίτι της Ποκαχόντας. Περνάμε ένα ευχάριστο μεσημέρι ακούγοντας Pink Martini και κάνοντας φασίνα (σ.σ. η κυρία του σπιτιού, η φιλοξενούμενη αρκέστηκε σε απλές βοηθητικές κινήσεις, ενίοτε δε και χορευτικές).
Αρκετή ώρα αργότερα και αφού έχουμε ψήσει το φαγητό, κόψει σαλάτες, στύψει λεμόνια, αντιμετωπίσει μια μίνι κρίση έλλειψης σε βασική πρώτη ύλη και όλα είναι έτοιμα προς βρώση, το τηλεφώνημα του καλού μου μας προσγειώνει σε μια, γνώριμη για μένα, πραγματικότητα και μας υποχρεώνει να βρούμε άλλους τρόπους να διασκεδάσουμε την πείνα και το χρόνο μας.
Ανεβαίνουμε με την Ντάλια στου Φιλοπάππου. Είναι η ώρα που τα βανάκια των τηλεοπτικών σταθμών αποχωρούν, αλλά έχει ακόμα κόσμο και στον ουρανό πετάνε αρκετοί χαρταετοί. Η Ποκαχόντας μου λέει ότι έχει πετάξει και ως ενήλικη αετό, εγώ περιορίζομαι σε παιδικές αναμνήσεις που μου λένε ότι βαριόμουν εύκολα τα "αμόλα καλούμπα". Σκυλάκια μας προσπερνούν, παιδιά που τρέχουν, πολύχρωμες παρέες νεαρών με μπύρες στα χέρια. Περπατάμε σχολιάζοντας το αλλόκοτο αστικό τοπίο και ένα ακόμα πιο αλλόκοτο τρίο που αποπειράται να πετάξει το χαρταετό του. Τρεις γυναίκες,σχεδόν μεσήλικες, που μιλάνε ρωσικά ή κάτι τέτοιο. «Υπερβάλλων ζήλος» λέω εγώ και «Θέλω να ενσωματωθώ – τώρα». Γελάμε, αλλά παραδεχόμαστε ότι το γεγονός ότι είμαστε και μεις μετανάστριες μας έφερε μέχρι του Φιλοπάππου μια Καθαρά Δευτέρα…ή μήπως θα βρισκόμασταν στο δάσος του Σειχ Σου;
Επιστρέφουμε σπίτι και ανοίγουμε την TV, έχοντας αγοράσει ατομικούς χαλβάδες από το περίπτερο. Έχει ήδη νυχτώσει και έχω από ώρα αρχίσει να νιώθω άσχημα που το σαρακοστιανό τραπέζι θα στρωθεί αρκετά αργά ώστε να μας κάτσει στο στομάχι αλλά δεν μπορώ να κάνω και τίποτα για να διορθώσω τα πράγματα. Τσιμπολογάμε πάνω από τις κατσαρόλες και παρακολουθούμε House MD πίνοντας καφέ. Είναι πια περασμένες οκτώ όταν ένας ταλαίπωρος εργαζόμενος, μετά από πλήρες οκτάωρο, περνά το κατώφλι και εκπλήσσεται ευχάριστα από τα κατορθώματά μας.
Τα Κούλουμα ολοκληρώνονται μετά τις έντεκα πια και απορώ πότε πρόλαβε και έκανε ανάρτηση η συν-κουλουμιώτισσα, πάντως την ευχαριστώ που αποσιώπησε ευγενικά την όλη ταλαιπωρία… ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/15/%ce%a3%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%b6%cf%89%ce%ae%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Σταυροδρόμια ζωής 2010-02-15T12:13:00-05:00 2010-02-15T12:13:00-05:00















Ο τίτλος είναι πιο ψυχαναγκαστικός, νομίζω, από την ανάρτηση που θα ακολουθήσει. Έχω κι εγώ μια επέτειο, που συμπίπτει με την Καθαρά Δευτέρα. Σαν πέρσι είχα περάσει ένα περίεργο τριήμερο. Είχα πάθει κάτι σαν αλεργικό σοκ, είχα πάει σε ένα s&m πάρτυ (αποκριάτικο, μη σας μπαίνουν ιδέες) από το οποίο θυμάμαι μόνο τη γλάστρα που κρατούσα αγκαλιά τις τελευταίες ώρες της βραδιάς, ένεκα τα αντισταμινικά σε συνδυασμό με το αλκοόλ και την ψυχολογία μου, και είχα καταλήξει σε ένα καθαροδευτεριάτικο brunch που πολύ με είχε ζορίσει. Και μετά το πήρα απόφαση ότι θα άρχιζα τις βόλτες μου στην Κηφισιά.

Αυτή η διαδρομή κράτησε κάποιους μήνες, που ήταν πολύ επίπονοι. Το 45λεπτο της συνεδρίας και μετά η ωριαία διαδρομή για πίσω, και μετά οι απίστευτες αυπνίες. Υπερεντατικά μαθήματα αυτογνωσίας, και η ανακούφιση αμφίβολη.

Πολύ θα ήθελα να μπορώ να γράψω ότι η ζωή μου άλλαξε ριζικά από τότε, αλλά δεν έχω στοιχεία που να τεκμηριώνουν τέτοια απόφανση. Μόνο κάτι ενδείξεις, μικρές, ότι μάλλον βαδίζω σε σωστό δρόμο. Η καθημερινότητά μου είναι πιο εύκολη και η σχέση μου με τους ανθρώπους είναι λίγο διαφορετική. Δε νιώθω τελείως μόνη μου, πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι για να μου σταθούν αν χρειαστεί. Ελέγχω την κοινωνικότητά μου και έκανα και κάποιες προσπάθειες με το άλλο φύλο. Απόλυτα ευτυχισμένη δεν έγινα, αλλά αποχαιρέτησα επιτέλους τον Κώστα Νούμερο 1 που με στοίχειωνε και άρχισα να αποχαιρετώ και τον Ν., που δεν είχα καταλάβει καν πόσο μεγάλη σφαλιάρα ήταν. Ξέρω ότι η ζωή είναι εκεί έξω και ξέρω ότι δεν θα με περιμένει για πάντα. Αλλά έχω μια βλακώδη αισιοδοξία ότι όταν θα έχω προπονηθεί αρκετά, θα το προλάβω το τρένο.

Χθες, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, αποδέχτηκα πρόσκληση για έξοδο από το συμμαθητή. Ήταν δύσκολα και μπορεί να το επιβεβαιώσει και η Νότια, με την οποία και πήγαμε όλοι μαζί σινεμά μετά. Δεν ξέρω τι θα γίνει και με αυτή την περίπτωση, ο πειρασμός του να γυρίσω σε μια γνώριμη πατέντα είναι πάντα εκεί, αλλά προς το παρόν αντιστέκομαι. Αλλά, με την οικειότητα των παλιών εραστών και με την συνενοχή των ανθρώπων που έκαναν ή κάνουν ψυχανάλυση, προχωρήσαμε σε κουβέντες πολύ προσωπικές, όπου χρειάστηκε να του περιγράψω την πορεία μου και να υπεραμυνθώ της απόφασής μου να ζήσω έτσι. Φυσικά "σαν ένας άνθρωπος που νοιάζεται για μένα, και το λέει έτσι μόνο και μόνο για να μη με φέρει σε δύσκολη θέση", με συμβούλεψε ότι πρέπει να επισπεύσω τις διαδικασίες για να απεγκλωβιστώ από τον φαύλο κύκλο μου, γιατί "φαίνεται ότι κουβαλάω πολλή θλίψη και ζω πολύ στεγνά". Δεν ήξερα τι να του απαντήσω, αμφιβάλλω για το αγνό των προθέσεών του, αλλά μπορεί να είναι τα γνωστά trust issues μου. Δεν ξέρω, μπορεί να έχει και δίκιο. Αλλά γιατί άφησα να φτάσει εκεί η κουβέντα και κυρίως γιατί αφέθηκα να επηρεαστώ από αυτήν, δεν το έχω καταλάβει ακόμη.

Ενδιαφέρον είχε η κουβέντα μας με τη Νότια μετά, που μου κατέδειξε την αντίστροφη αναπαραγωγή του διπόλου της ανισότητας και της μη σύγκρουσης, την οποία ορθά επισήμανε ότι εφάρμοσα με τον *άρη *απάρη. Και μην φανταστείτε ότι της μίλησα έστω και λίγο γι' αυτόν, η αναφορά προέκυψε από την ίδια, με τρόπο μάλιστα που μου προκάλεσε απορία. Και φυσικά μου έθεσε και τη γνωστή ερώτηση, που φαίνεται ότι έχουμε πετάξει η μια στην άλλη ουκ ολίγες φορές πλέον, ίσα ίσα για να εμπεδώνουμε και να σχηματοποιούμε τους στόχους μας: τι θα ήταν αυτό που θα "σφύριζε" για σένα; Και της περιέγραψα μια ζωή που αποτελείται από μια παρέα σαν αυτή που είχα ως φοιτήτρια, μια δουλειά σαν αυτήν που είχα στην Κικίτσα, στα δημιουργικά χρόνια, και έναν σύντροφο που να τα χωράει όλα, αλλά και να χωράει μέσα σε αυτά. Και αυτά τα γράφω για να τα δω στην επόμενη "επέτειο".

Α! Όσο για τον Άκη, και την παράνοια που η φαντασιακή ύπαρξή του συνεπάγεται, έχω μόνο να πω ότι πεθαίνω στο γέλιο κάθε φορά που το σκέφτομαι. Και είναι ένα παιχνίδι στο οποίο έχουμε μπει λίγο πολύ όλοι μας, με αστείες ατάκες χωρίς προφανές νόημα, που λέγονται στις πιο άσχετες στιγμές, δομώντας έναν πολύ στενό φιλικό κύκλο συνομωσίας ενάντια στην λογική. Μου φαίνεται απλά σούπερ και γι΄αυτό λέω να μην τον χωρίσω ακόμη, ό,τι κι αν λέει ο φίλος σύζυγος της Μπουλουτλού. (Εδώ που τα λέμε, βέβαια, θα μπορούσε να με πάρει ένα τηλέφωνο, ολόκληρη μέρα πέρασε χωρίς να μιλήσουμε... Δεν είναι έτσι οι σχέσεις οι σωστές... ; )

Και για το τέλος, η έξτρα ποπ εικόνα, εις ανάμνησιν του ωραίου μας ταξιδιού, που έσκασε αιφνίδια και που υλοποιήθηκε άψογα! Άντε, βρε, και του χρόνου!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/14/%ce%a0%ce%b5%cf%82_%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%ce%ad%ce%bd%ce%b1_sms... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Πες το με ένα sms... 2010-02-14T13:59:00-05:00 2010-02-14T13:59:00-05:00 Αγαπητό γαλλοπούλι στοπ. ελπίζω να έσωσες πολύ κόσμο στοπ. πρόσεξε μην κολλήσεις τίποτα ή μην πέσει κανένα ερείπιο στο κεφάλι σου στοπ. εμείς δεν πάμε αλλο στοπ. τόσοι μήνες κατάντησε σχέση στοπ. Χάπι σεντ βαλεντάινς στοπ.
Ααα και πες στον Άκη όταν συνέλθει από τις αναθυμιάσεις των βιολογικών του αποσταγμάτων να πάρει τηλέφωνο επιτέλους τη φίλη μου στοπ. θέλει να του πλύνει τις κάλτσες στοπ. ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/12/Business_trip_to_future_hell_and_back Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: Business trip to future hell and back 2010-02-13T00:26:00-05:00 2010-02-13T00:26:00-05:00













Πριν από κάποιους μήνες παρακολουθήσαμε με την MissBulletproof την παρουσίαση του Alain de Botton. Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα στη Μεγάλη Βρετανία και όσο να πεις, τόσο μπαρόκ- ροκοκό μου έπεσε λίγο βαρύ. Ήταν επίσης η πρώτη φορά που άκουγα κάποιον, που δεν τον είχα και σε μεγάλη εκτίμηση, να μου πετάει στα μούτρα ότι όλη αυτή μου η προσπάθεια για κοινωνική ανέλιξη είναι απολύτως άσκοπη. Γέλασα με ανακούφιση, γιατί ήμουν σίγουρη ότι όλο αυτό δε με αφορά καθόλου, γιατί κάνω στην τελική μια πολύ ταπεινή δουλειά, που ποτέ δεν θα με κάνει γνωστή ή αναγνωρίσιμη, η οποία ποτέ δεν θα μου αποφέρει πολλά χρήματα και στην οποία δεν θα χρειαστεί ποτέ να ξεπεράσω εαυτόν. Μια ταπεινή ύπαρξη που κάνει μια ταπεινή δουλειά. Ωστόσο έγραψα στο γνωστό moleskine μια φράση που μου έκανε κλικ: Sunday afternoon career crisis.

Πέρασαν κάποιοι μήνες, που προσπάθησα να πάρω λίγο πιο σοβαρά την υπόθεση "έχω άπλετο ελεύθερο χρόνο για να βρω γκόμενο", με όλες τις αστείες, γελοίες και καταστροφικές συνέπειες που γνωρίζετε. Dating, πράξεις πολιτισμού, βόλτες, τηλέφωνα, sms, mails. Η τεχνολογία στην υπηρεσία του φλερτ. Pathetic. Το είπα στα ελληνικά, τα γαλλικά, τα πορτογαλικά, εν κατακλείδι, δεν είπα και τίποτε. E isso ai. Ca c'est votre probleme.

Και τώρα γυρίζω από ένα επαγγελματικό ταξίδι και έχω μπροστά μου τρεις μέρες για να διαχειριστώ την all (three) day long career crisis. Γιατί μεταξύ όλων των άλλων κρίσεων, είναι και αυτή μία, και μάλιστα ευμεγέθης. Οι επιλογές μου είναι δύο, όπως πολύ σοφά έχει τραγουδήσει η Tracy Chapman: leave tonight or live and die this way...

Ναι, το βλέπω ξεκάθαρα ότι θέλω μια δουλειά που να μου δίνει ελευθερία, να μου αφήνει χώρο για δημιουργία και να μου παρέχει τα εχέγγυα ότι κάποιος θα είναι εκεί να με καθοδηγήσει αν χρειαστεί. Αντίθετα, δε θέλω να ταξιδεύω σε ξένα μέρη, μόνο και μόνο για να κοιμάμαι στο ίδιο άθλιο - αν και μεγαλοπρεπές - ξενοδοχείο, να αναζητώ στην επαρχία το γκουρμέ εστιατόριο και να μην έχω καταφέρει να κάνω έστω και μία βόλτα στη θάλασσα. Να ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου για να αναπνεύσω το θαλασσινό αέρα. Κι όμως, έμεινα σε πύργο με κόκκινα βελούδα και κρεβάτι με ουρανό, έφαγα γκουρμέ (my ass) και έκανα λογαριασμό 150 ευρώ για το τίποτε, κατέβηκα στην πόλη μόνο για να πάω στο "γνωστό" μαγαζί με τα κοσμήματα και να με παραλάβει και πάλι το αυτοκίνητο για να πάμε στο αεροδρόμιο.

Και εκεί με χτύπησε το κομμάτι της επαγγελματικής "καταξίωσης", αυτό που η νότια θα αποκαλούσε -δικαίως - "σκληρό δημόσιο". Μπορώ να συνεχίσω να δομώ και να ζω σε αυτόν τον ασφαλή, αλλά ελάχιστο χώρο στο σύμπαν, όπου το αυτοκίνητο σε περιμένει στο αεροδρόμιο, οι ξενοδόχοι σε φωνάζουν Κυρία *να, οι εστιάτορες σου κρατάνε τραπέζι κλπ. Κι εσύ πηγαίνεις πάντα, με τους ίδιους συναδέλφους, στα ίδια μέρη, για να κάνεις τα ίδια πράγματα. Γιατί τελικά, κάνεις τα ίδια πράγματα ακόμη και στη δουλειά σου. Μια δουλειά σπάει σε χίλια κομμάτια, γιατί δεν έχεις την όρεξη ή τη δύναμη να την κάνεις με τρόπο τελεσίδικο. Back and forth σε έναν αέναο κύκλο.

My assignment for the trip ήταν να βεβαιωθώ ότι οι υπάλληλοί μας έχουν κατανοήσει το υλικό που τους έχουμε στείλει, ώστε να μπορέσουν και να υλοποιήσουν τις σχετικές δράσεις. Ξεκάθαρα, αυτό. Όταν λοιπόν, στην τηλεφωνική ενημέρωση στο τέλος του ταξιδιού ανέφερα ότι πρέπει να τους λύσουμε κάποια practicalities για να μπορέσουν να το καταφέρουν, άκουσα το εξής μαγικό: Ναι, αλλά είμαι σίγουρη ότι μπορούν να τα καταφέρουν, αρκεί να το δοκιμάσουν. Και ξέρω πολύ καλά ότι δεν θα μπορέσουν, γιατί δεν έχουν καν καταλάβει τι είναι αυτό που τους ζητάμε να κάνουν, γιατί δεν το έχουν δει ποτέ τους, γιατί δεν καταλαβαίνουν καν ποιο είναι το κοινό τους. Επίσης ξέρω ότι η επαγγελματική μας γραμμή λέει να αναλαμβάνουμε κατά το δυνατόν λιγότερα. Ξέρετε ότι το παίρνω επάνω μου και μου καταλογίζω το αληθές, ότι δεν εμπιστεύομαι τους άλλους. Αλλά υπάρχουν περιπτώσεις που έχω δίκιο και αυτή είναι μία από αυτές. Για άλλη μια φορά, μπροστά στο ίδιο δίλημμα: να το βουλώσω ή να πέσω με τα μούτρα;

Και ειλικρινά, δεν έχω καμία διάθεση να το βουλώσω, κυρίως γιατί αυτό το preview from hell δε μου κάνει. Δε θέλω να γίνω έτσι. Δε θέλω να μην επενδύω ενέργεια στη δουλειά μου, δε μου κάνει, πνίγομαι. Και εκεί είναι που ξαναθυμήθηκα τον Alain, my "frienemy" και ταρακουνήθηκα. Ναι, αν μου έφτανε να ανελιχθώ σε μικροαστή, θα ήμουν ήδη πανευτυχής. Αλλά μάλλον δε μου φτάνει. Και για το παραπάνω, δε νιώθω ότι έχω ούτε τα εφόδια, ούτε την πειθαρχία. Μόνο μια ακατάσχετη φόρα, που βασίζεται κυρίως στο θυμικό.

Is this a career crisis, or what? Και πότε σταματάνε τα "δεν θέλω" ή τα "δεν μπορώ", για να αρχίσουν τα "δεν έχω αυτό που χρειάζεται για να τα καταφέρω". Μήπως όλο αυτό είναι μάταιο; Μήπως έχω ήδη εξαντλήσει τη δυναμική μου; Ή μήπως όχι;

Νομίζω ότι χρειάζομαι έναν career manager. Ή έναν ψυχολόγο. Σας βρίσκεται καμία ειδικότητα πρόχειρη;

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/12/%ce%a3%ce%b1%ce%bd_%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Σαν σήμερα... 2010-02-12T17:22:00-05:00 2010-02-12T17:22:00-05:00 Σαν σήμερα...
και μετά από:
~ 12 αιμοληψίες
1 χειρουργείο -μίνι
1 αξονική
1 περίπου λάθος διάγνωση
1 μαγνητική
4 κλινικές
3 γυναικολόγους
2 ακτινολόγους
1 αιματολόγο
1 ογκολόγο
2 χειρουργούς
και ένα 4ωρο χοντροκόψιμο...
Ένα χρόνο μετά... Είμαι ζωντανή!!!
Μήπως δεν πρέπει να γκρινιάζω για τίποτα πλέον; Μήπως;;

ΥΓ: Και μην αναρωτιέστε για τη φωτογραφία...μόνο με την πανοπλία του Sport Billy που την είχα πάνω πάνω στην τσαντούλα μου την έβγαλα καθαρή με όλα τούτα!! ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/10/My_Self_at_work Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: My Self at work 2010-02-10T22:57:00-05:00 2010-02-10T22:57:00-05:00













Όχι, ο τίτλος δεν είναι λάθος. Κάτι λίγα αγγλικά θυμάμαι ακόμη. Αλλά είναι ακριβώς αυτό, με τρόπο που νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να το πω στα ελληνικά.

Γνωρίζετε ότι τα πράγματα στη δουλειά μου είναι λίγο περίεργα αυτές τις μέρες. Πολλή και άγνωστη δουλειά, με περίεργους συνεργάτες, σε δύσβατα νερά, με μεγάλη ευθύνη και με φιδίσιες ανάσες που νιώθω στο σβέρκο μου. Με δεδομένα τα trust issues μου, που, όσες με ζείτε, τα βλέπετε, και όσοι απλά μας διαβάζετε, τα έχετε εντοπίσει, σήμερα ήρθα αντιμέτωπη με μία επίπληξη που πολύ με εξέπληξε. Και με προβλημάτισε τόσο, ώστε να σπάσω τον κύκλο της φανταστικής σχιζοφρένειας, για να αδειάσω λίγη πραγματική μπροστά στα πόδια σας.

Λοιπόν σήμερα, με τη χατζάρα του deadline προ των πυλών να φαντάζει ακόμη πιο απειλητική ενόψει και του ολιγοήμερου επαγγελματικού μου ταξιδιού, και έχοντας ετοιμάσει το δικό μου κομμάτι, αποφάσισα να διαχύσω την πληροφορία, απαιτώντας και από τους συναδέλφους να ολοκληρώσουν το κομμάτι τους. Μια μικρή παρένθεση, για να καταλαβαινόμαστε. Στη δουλειά μου είμαστε μια πολύ καλοκουρδισμένη μηχανή, με πολλά τμήματα, πολλούς συνεργάτες και πολύ παγιωμένες πρακτικές. Πολλοί παράγοντες, για να διευκολύνουν τη δουλειά, ή, για κάποιες σκοτεινές εξαιρέσεις σαν την αφεντιά μου, να τη δυσχεράνουν.

Βρίσκομαι λοιπόν στη θέση, εγώ, η πιο πρόσφατη σε αυτή τη δουλειά, η πιο νέα (με συναδέλφους που αγγίζουν τα 60) και φυσικά η πιο ανασφαλής (όχι τόσο για την ποιότητα του αποτελέσματος της δουλειάς μου, όσο για τις διαπροσωπικές ισορροπίες που χρειάζεται να αναπτυχθούν), να πρέπει να συντονίσω τρία τμήματα και να έχω την πλήρη εποπτεία του τελικού αποτελέσματος της δουλειάς όλων, αλλά προσοχή, χωρίς να φαίνεται ότι το κάνω!

Ε, λοιπόν, ο μόνος τρόπος που ξέρω να το κάνω είναι αυτός που μου έμαθε μια αρχαιολόγος, στα φοιτητικά μου χρόνια. Λίγο νάζι, λίγη αδυναμία, λίγο φιλότιμο. Και αυτό δούλεψε στα πρώτα μου επαγγελματικά χρόνια. Με την τεράστια εξαίρεση ότι το σύστημα αυτό δουλεύει όταν συνεργάζεσαι με άντρες, όχι με γυναίκες! Και μην προτρέχετε, δεν θα γκρινιάξω για το πόσο bitchy συνάδελφοι μπορούν να είναι οι γυναίκες. Η σημερινή μου ιστορία αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο!

Έχοντας λοιπόν διασφαλίσει ότι η δουλειά μου είναι ολοκληρωμένη και ορθή, την έστειλα στις υπόλοιπες, για να λάβω ένα θυμωμένο τηλεφώνημα και μια απειλή ότι θα μου αποσταλεί και σχετικό mail. Γιατί; Γιατί "δε γίνεται ρε *ούλα να δουλεύεις μόνη σου"! Οεο; Αυτό πότε πείραξε κάποιον, ήταν η πρώτη μου αντίδραση, την οποία φυσικά ποτέ δεν ξεστόμισα. Ναι, στην αρχή θύμωσα πολύ, που αντί να μου λένε και ευχαριστώ που φρόντισα να τις απαλλάξω από τα πολλά, την ακούω κιόλας. Και φυσικά απάντησα ότι δεν βρίσκω λόγο να ζητήσω συγγνώμη, αλλά αν το θεωρεί αναγκαίο, ας προχωρήσει στη σύνταξη του σχετικού mail. Δεν το έκανε τελικά, όχι ότι θα είχε και σημασία. Τηλεφώνησε όμως για να παραπονεθεί στην προϊσταμένη μου.

Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όσο περνούσε η μέρα, κατάλαβα τι ήθελε να πει και γιατί θύμωσε. Γιατί έχω μάθει τόσο πολύ να τα κάνω όλα μόνη μου, στο χρόνο μου (δηλαδή τώρα) και με τον τρόπο μου, που δεν μπορώ να συνεργαστώ, δεν μπορώ να τους εμπιστευτώ. Και το κάνω προφανώς πολύ άκομψα, τόσο που να τους εξοργίζει. Και είναι αλήθεια ότι είμαι ένας άνθρωπος που δεν έχει μάθει να μοιράζεται τα παιχνίδια του, ακόμη κι αν αυτά δεν του είναι ευχάριστα.

Και πείτε μου, αυτό πώς αλλάζει; Γιατί αν κάτι λαχταράω, είναι να μπορώ να εμπιστεύομαι και να ξέρω ότι κάποιος θα είναι εκεί πίσω για να με στηρίξει αν χρειαστεί. Ότι κάποιος θα μου λύσει τις απορίες μου, στο χρόνο που θα μου γεννηθούν και με τον τρόπο που μου χρειάζεται για να τις κατανοήσω. Δε θέλω να το παίζω μικρός ήρωας, δε μου χρειάζεται, έχει μεγάλο ρίσκο. Αντίθετα, η ομάδα έχει άλλη δυναμική. Και άλλη χαρά. Αν πάλι αυτό δεν αλλάζει, μήπως να πάω σε μια δουλειά που αυτό θα είναι skill και όχι default; Πρέπει στ' αλήθεια να προσπαθήσω να γίνω κάποια άλλη, ή μήπως θα ήταν τζάμπα κόπος; Ουφ, δεν ξέρω!

Ξέρω ότι για ακόμη μια φορά ορθώθηκε μπροστά μου ο κόσμος των γυναικών, αλλά για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι τον παρατηρώ, αλλά δεν ανήκω σε αυτόν.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/09/%ce%a4%ce%bf_%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b9_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%bb%ce%ad%ce%b3%ce%b1%ce%bc%ce%b5.... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Το τραγούδι που λέγαμε.... 2010-02-09T20:19:00-05:00 2010-02-09T20:19:00-05:00

Μια που είμαι και μπούφος....

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/09/Instead_of_an_apology...instead_of_an_explanation... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Instead of an apology...instead of an explanation... 2010-02-09T19:46:00-05:00 2010-02-09T19:46:00-05:00 Όλα θα ξεκίνησαν περίπου πριν καμιά δεκαριά μέρες...ψέματα μάλλον ξεκίνησαν πιο νωρίς..ψέματα ...μαλλον ξεκίνησαν πριν από καμιά 3οαριά χρόνια...αλλά δεν έχει σημασία...
Ήταν τότε που όχι απλά δεν άσπρισαν τα πάντα όπως ενθέρμως επιθυμούσα αλλά αντιθέτως έγιναν και πιο γκρι...όχι γκρι...σκατί για την ακρίβεια... γιατί;;; Να 'ναι το spread που αυξάνεται;; Να 'ναι η Ελλάδα που χρεοκοπει;; Να'ναι ένα εφιαλτικό ταξίδι στην πρωτεύουσα;;Να 'ναι ένa πεντάωρο meeting;; Να'ναι ένας άρρωστος συνεταιρισμός;; Να'ναι που έχω πολυ καλή μνήμη;; Να'ναι η κούραση από τις 2 δουλειές;; Να 'ναι οι κρετίνοι που έχω για προιστάμενους και υφιστάμενους;; Να'ναι μια αλλοπρόσαλη συμπεριφορά;; Να'ναι που συνειδητοποίησα το διπολίκο μου;; Να 'ναι τα 'άστερια που ώρες ώρες κατεβαίνουν χαμηλά'..πολύ χαμηλά θα έλεγα;; Να 'ναι όλα αυτα μαζί και ταυτοχρόνως..ανανταμ μπαμπαντάμ σε ταβέρνες;; Δεν έχει σημασία...
Ήταν τότε που κατάλαβα ότι μόνο με λίγη παράνοια θα τα βγάλω πέρα..και ευτυχώς βρέθηκαν οι φίλες μου..έτοιμες να με ακολυθήσουν (βέβαια δεν ξέρω κατα πόσο δεν είναι ανησυχητικό σημάδι αυτό και για τη δική τους ψυχική υγεία)...Το τραγούδι λοιπόν είναι αφιερωμένο σ'αυτές...

ΥΓ: Και για να 'μαι ειλικρινής..δεν τα γράφω όλα αυτά για εσάς...για μένα τα γράφω..για να επαληθεύσω τα ψήγματα ενεργών - υγιών εγκεφαλικών μου κυττάρων
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/09/%ce%9a%ce%b1%ce%bb%cf%8e%cf%82_%ce%bc%ce%b1%cf%82_%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5!! Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Καλώς μας ήρθε!! 2010-02-09T19:26:00-05:00 2010-02-09T19:26:00-05:00 Και κάπως έτσι...ένα μικρό τουρκάκι έρχεται στον κόσμο!! Τα συγχαρητήρια όλοι σας στη γενναία Μπουλουτλού που τα κατάφερε... Τώρα...δεν ξέρω σε ποιον μοιάζει..αλλά ξέρω σίγουρα από που πήρε τα σγουρά μαλλιά!
Να την χαιρόμαστε ..και εσύ Pocahontas μην τρελαθείς με τους έρωτες σου και ξεχάσεις τη βαφτισιμιά σου...εεεε!!! ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/09/%ce%bf_%ce%86%ce%ba%ce%b7%cf%82 Pocahon-on-tas 30 πάνω 30 κάτω...: ο Άκης 2010-02-09T18:42:00-05:00 2010-02-09T18:42:00-05:00



















Τώρα που σας τα γράφω αυτά ο Άκης κάθεται δίπλα μου. Με πειράζει συνέχεια, μου πιάνει τα μπούτια και μου φυσάει στο αυτί. Πειραχτήρι είναι, τι να πεις... Κι εγώ παίρνω το αυστηρό μου ύφος και του λέω σοβαρά "Σταμάτα ρε Υάκινθε, με ενοχλείς... Άσε με να γράψω!"

Ναι, γιατί το πραγματικό του όνομα είναι Υάκινθος, σαν τον ερωτιδέα που έφαγε τα μούτρα του στην προηγούμενη ανάρτηση. Αλλά το έκοψε το όνομά του και στον κόσμο κυκλοφορεί με ψευδώνυμο. Ο Άκης ο Διασώστης! Όταν όμως μαλλώνουμε, τον φωνάζω με το ολόκληρο όνομα, το επίσημο. Αυτός πάλι μου λέει "Ωχ μωρέ, το μικρό μου θυμώνει..." κάθε φορά που του φωνάζω, και γίνομαι έξαλλη. ΕΞΑΛΛΗ Και φυσικά πάντα καταλήγουμε στο κρεβάτι... Και εκεί είναι ο θεός έρωτας, προσωποποιημένος! Αχ, με τι συγκίνηση με τι χαρά αναπολώ τα πρωινά μας ξυπνήματα, όταν αυτός λείπει για να σώσει τον κόσμο...

Και τώρα, μόλις γύρισε από την Αϊτή... Στην αρχή μύριζε λίγο άσκημα και ήταν πολύ αξύριστος, αλλά ευτυχώς όλα διορθώνονται με ένα μπανάκι. Μου γύρισε και λίγο αδυνατισμένος, αλλά μαγείρεψα τρεις μέρες στη σειρά (πάει η Φυτίνη) και τον στάνιαρα. Τουλάχιστον άρχισε λίγο να δυναμώνει. Όσο αντέξει, θα μου πεις, γιατί πρέπει να διασώσει και το κενό των χ ημερών που έλειψε από την ερωτική μας ζωή και όσο να πεις, οι θερμίδες καίγονται!

Με τον Άκη γνωριστήκαμε στη Βαρκελώνη, το Μάιο που μας πέρασε. Ήταν εκεί με το φίλο του από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα, το Γιώργο. Καλό παιδί και ο Γιώργος, αλλά σαν τον Άκη δεν έχει! Ευτυχώς ο Γιώργος τα έφτιαξε με τη Ρομ Τσιγγάν και ησυχάσαμε. Προτρέχω, όμως, και δεν κάνει.

Γνωριστήκαμε σε ένα παρακμιακό συνοικιακό μπαρ, στο οποίο είχαμε βρεθεί τυχαία. Εκεί, ο ιδιοκτήτης μας γνώρισε έναν ελληνικής καταγωγής θαμώνα, και γίναμε καλό παρεάκι. Όχι μόνες μας, με ολόκληρο το μπαρ... Και μετά πήγαμε όλοι μαζί σε ένα club της συμφοράς, όπου έπαιζε pop hispanica. Και εκεί ο κοζανίτης φίλος μας μας σύστησε δύο παλικάρια σαν τα κρύα τα νερά! Τυπικός μετα-διανοούμενος και καλοστεκούμενος ο Γιώργος, άγαλμα του Ηρακλή με κόκκινη λεοντή ο Άκης. Αλλά είχε πολύ ευγενικά μάτια. Και στόμα για φίλημα.

Λοιπόν εκείνο το βράδυ δεν κάναμε τίποτε. Ήταν και τα κορίτσια μαζί, ήταν και τόσο απρόσμενη και χωρίς υποσχέσεις η συγκυρία, που απλά χαιρετηθήκαμε εγκάρδια. Αλλά μήνες μετά, με τη Ρομ Τσιγγάν, στη Σέριφο, ένα βράδυ στο μπαλκονάκι του Passagio, κάνοντας παραγγελιές στον Πλούταρχο, τους είδαμε να ανεβαίνουν τα σκαλάκια. Μαγική στιγμή, δευτερόλεπτα που θα κρατήσουν για πάντα.

Και μετά τα πράγματα πήραν τη θέση τους. Και νά' τος τώρα εδώ, για όσον καιρό δεν χρειάζεται να σώζει τον κόσμο, βρίσκεται δίπλα μου! Και δεν είναι ιππότης ή αγαπούλης. Είναι στιβαρός και σίγουρος και μαλακός και ζεστός. Και πολύ μου αρέσει, σας λέω...
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/09/...%ce%ba%ce%b9_%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%b1%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf_(;)_%ce%b1%cf%84%cf%8d%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b1... Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: ...κι ένα απρόσμενο (;) ατύχημα... 2010-02-09T11:57:00-05:00 2010-02-09T11:57:00-05:00 Ελπίζω να μη σας πειράζει, απλά ήθελα να συμμετέχω (αρκετή σχιζοφρένεια κυκλοφορεί εξάλλου, τόση ώστε να υπάρχει για όλους) και επίσης ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη φωτογραφία από την πρώτη στιγμή που την είδα!Who feels sorry for sweet little cupid?


]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%ce%b1%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf_%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Ένα απρόσμενο ταξίδι... 2010-02-09T00:39:00-05:00 2010-02-09T00:39:00-05:00











Όλα έγιναν ξαφνικά.. 2 εισιτήρια... 1 αεροπλάνο... και βρεθήκαμε στην άλλη άκρη του κόσμου... μαγευτικά..διαβάζαμε Kuhn...κάναμε βόλτες στην παραλία... τελείες..τελείες....τελείες....και λοιπά..και λοιπά... ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/...%ce%92%ce%ad%ce%b2%ce%b1%ce%b9%ce%b1_%cf%89%cf%82_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%ae%ce%b8%cf%89%cf%82... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: ...Βέβαια ως συνήθως... 2010-02-09T00:36:00-05:00 2010-02-09T00:36:00-05:00
..εγώ το παράκανα με το baby-oil... και ο ήλιος της Ηαβάη δεν πάιζει... δεν είχα φροντίσει και το μαγιό ...έτσι έιχαμε κάποια ατυχήματα.... ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/%ce%8c%ce%bc%cf%89%cf%82_%ce%be%ce%b1%cf%86%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Όμως ξαφνικά... 2010-02-09T00:34:00-05:00 2010-02-09T00:34:00-05:00
(μουσική υπόκρουση νταν-νταν..νταν-νταν!)..μετά από ένα τραγικό γεγονός...όλα σταμάτησαν απότομα...αφού το καθήκον τον πήρε μακριά... σε άλλη θάλασσα..σε άλλο Ωκεανό... έπρεπε να πάει στην Αιτή!!! ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/%ce%9a%ce%b1%ce%b9_%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%bc%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b7_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%bf_%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b3%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%8c%cf%84%cf%89%ce%bd... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Και συντετριμμένη από το τραγικό των γεγονότων... 2010-02-09T00:28:00-05:00 2010-02-09T00:28:00-05:00








......Πήρα το δρόμο της επιστροφής...για τον ειδυλιακό μας δήμο..και κατέληξα να πίνω τον πόνο μου.. σε γνωστά χαμαιτυπεία...μόνη πια...μέχρι το τέλος της καταστροφής...

Ηθικό δίδαγμα: Σαν τη Χαλλλλκιδική δεν έχει!

Τελος 1ου επεισοδίου ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/Health(y)_Preview Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Health(y) Preview 2010-02-08T23:06:00-05:00 2010-02-08T23:06:00-05:00












Από το τελευταίο ταξίδι σας στη Χαβάη. Μετά τον κάλεσαν στην Αϊτή.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/Preview Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Preview 2010-02-08T22:01:00-05:00 2010-02-08T22:01:00-05:00

















Η Pocahontas και ο Άκης

To be continued...
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/08/%ce%a3%ce%ba*%cf%84* Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Σκ*τ* 2010-02-08T18:04:00-05:00 2010-02-08T18:04:00-05:00
Αλήθεια σας λέω, θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Νιώθω τόσο ηλίθια... Θέλω να φύγω, θέλω να τα παρατήσω. Και το χειρότερο, δεν έχω καμιά δικαιολογία. Δεν στηρίζεις υπεράσπιση στο γεγονός ότι ο ένοχος είναι ηλίθιος. Το κάνεις; Δεν το κάνεις!

Επικίνδυνα νερά, νερά για μύστες. Κι εγώ κολυμπάω απλά στα σκ*τ*, τη βλακεία μου μέσα!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/07/%ce%a1%ce%9f%ce%9c Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: ΡΟΜ 2010-02-07T18:47:00-05:00 2010-02-07T18:47:00-05:00

Ίσως γιατί μόνο γιαυτό το ψευδώνυμο είμαι ακόμη σίγουρη...

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/07/%ce%a4%ce%b1_%ce%b4%ce%af%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b1 Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Τα δίπολα 2010-02-07T15:17:00-05:00 2010-02-07T15:17:00-05:00 ...
Μπορώ τα πάντα - Δεν θέλω τίποτα
Ανάγκη για ένταση - Κούραση από ένταση
Ανεξαρτησία - Ανασφάλεια
Δυναμισμός - Ευαισθησία
Επιτυχία - Απογοήτευση
Αυτογνωσία - Αμφισβήτηση
Κυνισμός - Ξανά ευαισθησία
Κοινωνικότητα - Μοναχικότητα
Ερωτισμός - Επιθετικότητα
Δύναμη - Κούραση
Γυναίκα - Άντρας
Εγώ - Εγώ


Και μάλλον αυτή θα είναι η όσο πιο κοντά στην αλήθεια μου ανάρτηση...μετά απο έναν καταιγισμό άσκοπων.. συχνά υποκριτικών ...βαυκαλιστικών αναρτήσεων(όπως συνειδητοποίησα ξεσκονίζοντας το ιστορικό). Ο απελπιστικά αισιόδοξος (προτιμώ αυτή την ερμηνεία) φίλος μας υπήρξε απλά ευγενικός λέγοντας "ψυχαναγκαστικών". Η Ινδιάνα μας συχνά 'παραπονιόταν' ότι ήταν η μόνη που έκανε 'topless" σε αυτό το blog και έχει δίκαιο.. εγώ εδώ μέσα φορούσα (σχεδόν) πάντα ένα καπέλο με πέπλο...ενώ από την άλλη στην παραλία σχεδόν πάντα έβγαζα το μαγιό μου... Μήπως να το προσθέσω και αυτό στην παραπάνω λίστα;;

ΥΓ: Ψάχνοντας την παραπάνω εικόνα..ανακάλυψα ότι υπάρχει όντως το λεγόμενο διπολικό σύνδρομο..Βλέπε: [en.wikipedia.org]
Βρε λες;;




]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/07/%ce%a3%ce%b5_%ce%b5%ce%af%ce%b4%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd_%cf%8d%cf%80%ce%bd%ce%bf_%ce%bc%ce%bf%cf%85 Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Σε είδα στον ύπνο μου 2010-02-07T14:50:00-05:00 2010-02-07T14:50:00-05:00














Και επειδή της Κυριακής τα όνειρα ζουν ως το μεσημέρι, ας το καταγράψω γρήγορα γρήγορα, να μην χαθεί. Δεν ξέρω ποιες ήταν οι διαδρομές της σκέψης μου, τι αστείο θέλει να μου πει το υποσυνείδητό μου, αλλά εγώ σήμερα είδα στον ύπνο μου τον Κώστα Νούμερο 1. Καλό, ε;

Δεν θυμάμαι πολλά, μόνο ότι βρισκόμασταν σε ένα φεστιβάλ δίπλα στη θάλασσα. Παραλία στενή αλλά πεδινή, όχι κάτω από βάραθρο (όπως είναι συνήθως οι παραλίες που βλέπω στον ύπνο μου) με σκούρη άμμο λεπτή, ολίγον παρακμιακή εικόνα, με μικρά βραχάκια στο νερό, φύκια, αλλά όχι και η αθλιότερη παραλία που μπορεί να έχετε δει.

Περπατάμε σε περίπτερα και αγοράζουμε μικροπράγματα, τύπου τσιγάρα και αναπτήρες και μπρελόκ, τα οποία πρέπει να πληρώσουμε σε άλλο σημείο, όπου είναι το ταμείο. Κατευθυνόμενοι προς το ταμείο, τον θυμάμαι να μου λέει ότι από την υποχρέωσή του θα τελειώσει το Νοέμβριο και ότι τότε θα μπορέσουμε να φτιάξουμε τη ζωή μας. Η πρώτη μου φωναχτή σκέψη είναι ότι δεν μπορώ να τον περιμένω μέχρι τότε, και το αφήνουμε εκεί, χαρούμενα.

Στο ταμείο βλέπω ότι μου έχει πάρει ένα δωράκι, ένα μπρελόκ στο οποίο γράφει ότι θα με περιμένει στην παραλία. Προχωράω να τον βρω, και τον βλέπω ξαπλωμένο και καλυμμένο με άμμο. Το σώμα του όμως διακρινόταν, σαν εκείνα τα γλυπτά στη Χαλκιδική. Και θέλω να του πω να σηκωθεί, δεν είναι ωραία εικόνα έτσι θαμμένος εκεί. Και τον φωνάζω με το όνομα του Ν.!

Και φυσικά ξυπνάω, με την αίσθηση ότι μόλις έχω κάνει μεγάλη μ*κία! Περίεργο, ε;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/06/%ce%9c%ce%b5%cf%84%cf%81%ce%bf-sexuality Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Μετρο-sexuality 2010-02-06T14:12:00-05:00 2010-02-06T14:12:00-05:00




















Άλλη μια δραστήρια εβδομάδα έφτασε στο τέλος της. Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε. Κυκλοφόρησα αρκετά, ξενύχτησα, μίλησα, γέλασα, όλα εν τάξει. Και το καλύτερο από όλα, μάλλον η γιαγιά μου θα τα καταφέρει να επιστρέψει στο σπίτι της, και οι γονείς μου θα ξεκουραστούν λίγο (φτου φτου).

Επίσης, έκανα μια συμβολική πράξη, που πολύ τη χάρηκα! Βγήκα από το fb. Ναι, τώρα έχετε μια ηλεκτρονική φίλη λιγότερη. Πριν βγω, όμως, έψαξα, με την false fb id μου (την οποία έσβησα επίσης), δύο τύπους που πολύ μας έχουν απασχολήσει σε αυτό το blog. Για τον *απάρη δεν έψαξα και πολύ. Γέλασα, όμως, με το πόσοι *απάρηδες υπάρχουν στο fb! Άπειροι, αξίζει να το δείτε! Αντίθετα, έψαξα πολύ το Ν. Και είδα τις ομάδες στις οποίες συμμετέχει. Ε, λοιπόν, αυτό το πόσσουμ (!), αυτό το ζουζούνι γιγαντίων διαστάσεων, είναι μέλος σε άπειρες ομάδες latin χορών, φαγητού, σχολών tango κλπ. Χαλάλι του, ας είναι αυτό που του έμεινε από εμένα! Μα αλήθεια, τον φαντάζεστε να χορεύει latin; Εγώ ναι, και κάτι ταράζεται μέσα μου...

Κυρίως, όμως, αυτή τη βδομάδα είδα πολλούς άντρες και παρατήρησα το βλέμα μου επάνω τους. Προσπάθησα να καταλάβω τι μου τραβάει την προσοχή. Και τα πρώτα συμπεράσματα είναι πλήρως απογοητευτικά. Πρώτον, κοιτάζω πάντα ένα καλοραμμένο και στενό κουστούμι, κατά προτίμηση μαύρο ή σκούρο γκρι. Ξέρετε, από αυτά που θέλουν και καλογυμνασμένο και αδύνατο σώμα για να στρώνουν καλά. Βέβαια, πάει πακέτο με μαύρα καλογυαλισμένα παπούτσια και αυστηρό χαρτοφύλακα. Αλήθεια, δεν θέλω να σκεφτώ τι δουλειά μπορεί να κάνουν αυτοί οι άνθρωποι και τι σκ*τά γυρεύουν στη γειτονιά μου. Όταν σκοτεινιάσει, όμως, το βλέμα μου πέφτει σε άλλα είδη, ίσως επειδή αλλάζουν ρούχα, δεν ξέρω. Ψηλοί, γεροδεμένοι, με casual ντύσιμο, που σφυρίζουν υπεραξία και δραματουργημένη μοναχικότητα.

Και όλα αυτά, μια εβδομάδα που στο σπίτι μου υπάρχει το ανδρικό περιοδικό μιας κυριακάτικης εφημερίδας, όπου φαίνεται ξεκάθαρα το πώς δομούνται αυτές οι ανδρικές μετα-περσόνες. Και νιώθω τελείως αδιάβαστη. Μήπως πρέπει να αρχίσω να αγοράζω κι εγώ κανένα γυναικείο περιοδικό; Που να μου δημιουργήσει κώδικα, εμφάνισης και επικοινωνίας, ώστε να μη νιώθω ότι αυτά τα πλάσματα κατέβηκαν από τον Άρη; Αυτά σκεφτόμουν όταν διάβασα ένα άρθρο, σήμερα το πρωί, στο εν λόγω περιοδικό. Και σας παραθέτω το ακόλουθο απόσπασμα:

"Ανεξάντλητες, χειμαρρώδεις και ασταμάτητες, οι γυναικείες συζητήσεις εστιάζουν στο τρίπτυχο "άντρες, δουλειά, ρούχα" που στην πραγματικότητα δεν απέχει πολύ από το δικό σας (το άρθρο το γράφει γυναίκα) "γυναίκες/ άντρες, δουλειά, μπάλα". ...Θα ήταν ανώφελο να ισχυριστούμε ότι δεν μας αφορά το σεξ όσο και εσάς. Αυτό που σίγουρα διαφέρει είναι ο τρόπος προσέγγισης. Οι γυναίκες συνήθως διατηρούν την ευγένεια της comme il faut ανατροφής τους και χρησιμοποιούν εξευγενισμένο λεξιλόγιο στις περιγραφές τους - οι οποίες όμως είναι σαφώς πιο "περιγραφικές" σε επίπεδο λεπτομερειών. Με λίγα λόγια, μπορεί να είμαστε πιο ευγενικές, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε αποκαλυπτικές".

Και μετά μπήκα στο blog και είδα την ανάρτηση της Ρομ Τσιγγάν για την κοπή της πίτας και ήρθε το *νί μου στον τόπο του. Πού το εξευγενισμένο λεξιλόγιο, πού οι συζητήσεις για ρούχα, πού είναι στ' αλήθεια αυτοί οι άντρες; Όλο συζητάμε για κάτι αποβράσματα που τους κάνουμε και ανθρώπους και που τους μετράμε και για γκόμενους! Πόση λοβοτομή να κάνει κανείς, για να ταιριάξει; Άντε μου στο διάολο, λοιπόν, που τελικά κανένας μας δεν ξέρει ποιος είναι ή ποιος θέλει να γίνει και κοιτάζουμε το όμορφο και το εντυπωσιακό, και κυρίως αυτό που επιβεβαιώνει τον ιδεατό τηλεοπτικό μας εαυτό.

Είναι αξιοθρήνητο και μαζί με αυτούς κι εγώ, που, παρόλο που δε φοράω τακούνια, θέλω να με βλέπουν και για γκομενάκι! Θέλει δουλειά αυτό, θέλει πολύ γυμναστήριο και κομμωτήριο και λεφτά σε ρούχα και παγωμένα χαμόγελα και νωχελικές κινήσεις και ντροπαλά βρώμικα βλέματα. Οπότε, μέχρι να μεταλλαχθώ, δεν κοιτάζω λίγο πιο ανθρώπινα τους ανθρώπους, και ειδικά τους άντρες;

Άντε, γιατί, αν αυτοί είναι metrosexual, εγώ απλά παίρνω το μετρό!
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/02/03/I_hate... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: I hate... 2010-02-03T15:30:00-05:00 2010-02-03T15:30:00-05:00 ΜΙΣΩ...
τα αδιέξοδα διλήμματα, τις πολύωρες συζητήσεις, τις απογοητεύσεις, τις συναλλαγές, τους επενδυτές, τους δικηγόρους, τους συνεργάτες, τους συνεταιρους, τους πρώην, τα ποσοστά, τις ζορισμένες αποφάσεις, την επιχειρηματικότητα, τα οικονομικά..
και πάνω από όλα ΜΙΣΩ ΤΑ ΚΑΠΕΛΑ..που καλούμαι να αποφασίσω αν θέλω να φορέσω!!!
Είμαι σε παράκρουση...είμαι σε σύγχυση...τέλος! ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/31/%ce%91%cf%80%cf%8c%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b7_%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1%ce%b9%ce%bf%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%b7%cf%82 Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Απόδοση δικαιοσύνης 2010-02-01T00:00:00-05:00 2010-02-01T00:00:00-05:00
Τόσο καιρό γκρινιάζω για την ανταγωνιστική μου σχέση με τον πατέρα μου, για τις αναπηρίες του και τις δικές μου, για τις ελλείψεις του ως προς τη σχέση του με τη μάνα μου, για χίλια δυο πράγματα. Όμως δεν του έχω αναγνωρίσει το πιο απλό, που είναι όμως τόσο, μα τόσο σημαντικό!

Τη μάνα μου τη σέβεται και την σεβόταν πάντα. Δεν την έκανε ποτέ να νιώσει άσκημη, φτηνή, δεν την έβαλε ποτέ στη θέση να προσπαθήσει να τον κρατάει με χίλια δυο γυναικεία κόλπα. Την αγαπάει ως άνθρωπο και όχι απαραίτητα σαν γυναίκα.

Ποτέ δεν την πρόσβαλε δημόσια, πάντα ήταν εκεί για να την υπερασπιστεί ακόμη και σε μια απλή παράθεση επιχειρημάτων στο πλαίσιο μιας φιλικής συζήτησης, ποτέ δεν έδωσε δικαίωμα κοιτάζοντας χυδαία κάποια άλλη γυναίκα, τουλάχιστον όχι μπροστά μας, και ακόμη και όταν ήταν σίγουρος ότι κάποιος την έπεφτε στη μάνα μου, φρόντισε να τον κάνει κολλητό του φίλο, χωρίς να γίνει καμία υστερία. Φρόντισε και φροντίζει τους γονείς και τους συγγενείς και τις φίλες της, χωρίς να φαίνεται ποτέ ότι το κάνει ως αγγαρεία.

Δεν ξέρω αν αυτά είναι ιδιαίτερα ανδρικά χαρακτηριστικά, είμαι ακόμη μπερδεμένη με αυτό. Σίγουρα όμως είναι τα χαρακτηριστικά ενός καλού ανθρώπου, που στέκεται δίπλα στη μάνα μου ως καλός σύντροφος. Και του οφείλω μια τεράστια συγγνώμη που δεν τα έβλεπα τόσο καιρό.

Υ.Γ. Ελπίζω το τραγούδι να είναι το σωστό, γιατί χάλασαν τα ηχεία μου και δεν είμαι σίγουρη για το τι ανέβασα. Πείτε μου να το διορθώσω, αν δεν είναι αυτό που πρέπει.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/30/%ce%a0%cf%81%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Πράξεις πολιτισμού 2010-01-30T12:17:00-05:00 2010-01-30T12:17:00-05:00
Ποτό με τη Νότια σε κλασικό και κλασάτο μπαρ του κέντρου, συζητήσεις περί μπλογκο-ταυτότητας και ρόλων και Σάμμερ και δώρων γάμου και γενεθλίων. Σινεμά με το συμμαθητή και αργοί σινεφίλ ρυθμοί και ένταση που σου σφίγγει τα μηνίγγια και μια απόρριψη που δε μοιάζει να έχει ξεπεραστεί. Η απόρριψη, όχι ο "έρωτας". Και η απέλπιδη διεκδίκηση της κεκτημένης τρυφερότητας, ταυτόχρονα με λογομαχίες για τα πιο απίθανα πράγματα, με επιχειρηματολογία που ανασύρει βιβλιογραφικές emailικές αναφορές. Δύσκολα.

Ο προβολέας της σκληρής δουλειάς πάνω μου. Έλεγχος, απολογισμός, τεχνικά δελτία, αναθέσεις, συμβάσεις, χεστήριες επιστολές, χιόνι, και το πόνημα της προκατόχου μου προς δικό μου έλεγχο. Και πώς να διορθώσεις το γραπτό ενός ανθρώπου που έφυγε με τα χίλια ζόρια, αφού πρόλαβε να σε διαβάλει όπου μπορούσε; Και που κανείς δεν αποδέχεται, τουλάχιστον όχι σε σένα, ότι μάλλον δεν έκανε καλά τη δουλειά του; Και όσο σκέφτομαι ότι αυτός ο άνθρωπος διδάσκει ήδη σε φοιτητές μια δουλειά που δεν ξέρει να κάνει... Πού τα δίνουνε αυτά τα διδακτορικά; Ποιοι άσχετοι τους προσλαμβάνουν; Αν δεν μπορείς να το εφαρμόσεις, πώς μπορείς να το διδάξεις; Και όχι, δεν είναι η περίπτωση του δασκάλου μας, σε προλαβαίνω Νότια.

Ρακόμελο στον γνωστό πεζόδρομο, emailική ένταση με το συμμαθητή για εναλλακτική και ανερχόμενη τραγουδίστρια, που κατέληξε άδοξα με copy-paste του ορισμού της λέξης πλάκα από ηλεκτρονικό λεξικό από πλευράς του και τη φράση "έχεις δίκιο, δεν έχει καθόλου πλάκα", συνοδευόμενη από το εξής emoticon από πλευράς μου : |

Τεχνίτης στο σπίτι για να μου φτιάξει το παντζούρι που χάλασε, μπας και μπει καμιά αχτίδα ήλιου παραπάνω στο χώρο, επιτέλους αντίγραφα κλειδιών για να τα μοιράσω, μπας και έχω και καμιά καβάντζα κάπου αν κλειδωθώ έξω, πολλά ταξί και πολλοί ταξιτζίδες. Ο πόντιος, ο αθηναίος, ο τίμιος, ο μάγκας, ο κοινωνικός, ο θολός. Φράσεις σημαντικές και ασήμαντες. Ο πόντιος: έχεις κανένα συγγενή εδώ να πηγαίνεις; Ναι, η γνωστή ποντιακή οικογένεια, πριν φυσικά αποδομηθεί. Ο αθηναίος: επιτρέψτε μου να σας πω ότι χαμογελάτε πολύ εγκάρδια, είναι πολύ σπάνιο αυτό. Χμ, είναι αλήθεια ή μήπως πάλι ξεπέρασα εαυτόν ως προς το ρόλο μου; Ο μάγκας: θα δεις θέατρο ή παίζεις σε αυτό; Μήπως να τη συμπεριλάβω στις ατάκες μεγάλων ανδρών; Ο τίμιος: πάντως είσαι αποπροσανατολισμένη. Πρέπει να πάμε από εκεί. Οκ. Είναι η δουλειά σου, ας σε εμπιστευτώ. Είναι καλό που αποσυντονίστηκε η πυξίδα μου, μάλλον είμαι χαλαρή. Η καλή αίσθηση του χώρου, εξάλλου, είναι ανδρικό χαρακτηριστικό, από τα χρόνια που οι άντρες ήταν κυνηγοί και οι γυναίκες τροφοσυλλέκτριες.

Προσπάθεια για επίλυση του προαιώνιου ζητήματος που συνδέει τον ανδρισμό με τη συγκρότηση του έθνους, που μπορεί, λόγω λανθασμένου δελτίου τύπου να μην παρακολουθήσαμε ποτέ, ανόθρωσε όμως τον καταρρακωμένο ανδρισμό του πατέρα μου, ο οποίος ήρθε να μας σώσει από την άσκοπη περιπλάνηση, αξιοποιώντας τις ικανότητές του στη χρήση του Internet. Διπλά περήφανος: το σπλάχνο του του ζήτησε βοήθεια και αυτός τα κατάφερε, και... πολύ τρέντυ σχεδόν εξηντάρης, που παίζει το διαδίκτυο στα δάχτυλα. Μεγάλες στιγμές, υψηλές βαθμολογίες.

Φαγητό σε conceptual design εστιατόριο του Κολωνακίου, όπου πρέπει να φοράς μαύρα για να ταιριάζεις στο χώρο, αλλιώς ξεχωρίζεις σα να φορούσες κόκκινο σε κηδεία. Πολύ πολύ καλό φαγητό, όμως, ωραίο κρασί, καλή εξυπηρέτηση, προσιτές τιμές και καλή παρέα. Καμιά μέρα που θα φοράω μαύρα θα ξαναπάω. Και η Νότια, που πάντα φοβάται ότι δεν είναι καλή στο human resources, για άλλη μια φορά απέδειξε το αντίθετο. Να σας θυμίσω ότι χάρη σε αυτήν βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά; Μήπως οι μεγαλύτεροι φόβοι μας είναι τελικά τα πιο ισχυρά μας σημεία; Την εμπιστεύτηκα και πάλι και έκανα κάτι που δεν έχω ξανακάνει ποτέ. Έστειλα επιστολή σε περιοδικό, για να σχολιάσω το εναρκτήριο κείμενο του εκδότη. Ήταν απελευθερωτικό, πολύ. Δεν ξέρω τι αποτέλεσμα θα έχει, αν έχει. Αλλά μίλησα, πολύ. Ορίζοντας και πάλι τον εαυτό μου ως παράδειγμα. Το βρίσκω έντιμο αυτό, αν και είναι γκαραντί συνταγή αποτυχίας.

Πολλές ώρες στο τηλέφωνο με τη Ρομ Τσιγγάν, να μου κάνει support για την κατάφαση και τη διαμεσολάβηση του μονήρους ρόλου μου, τονίζοντάς μου αυτό που λέω, χωρίς να συνειδητοποιώ (σαν τη μαμά μου, ένα πράγμα...). Ότι και πάλι φόρεσα ένα ρόλο και τον παίζω μέχρις εξαντλήσεως. Πολύ σωστά, message taken.

Για να φτάσουμε στο χθες, που είχε λίγο από όλα: ημερίδα για τον ηλεκτρονικό πολιτισμό (αυτός είναι δικός μου όρος, τελείως αδόκιμος), για να συνειδητοποιήσω ότι πολιτισμός και τεχνοφοβικότητα είναι άμεσα συνδεδεμένες έννοιες. Απογοητευτικό, αλλά χρήσιμο. Δουλειά έντονη, που κατέληξε στην αποκάλυψη ενός ελλείματος. Νέος κύκλος πολέμου στα επαγγελματικά μου. Ας οπλιστώ με δύναμη και τσαμπουκά, γιατί εγώ θα τα λουστώ πάλι. Πίτα και φλουρί στο επαγγελματικό κοινωνικό μας δίκτυο, φιδίσιες ατάκες και η πλήρης απομυθοποίηση ενός χώρου όπου πολύ μόχθησα να εισχωρήσω. Και ένας νεαρός, τύπου πολιτισμού, που πολύ με γυρόφερνε. Ίδιος ο Κώστας Νούμερο 1. Αλλά εγώ δεν τό' χω πια με αυτά τα γκομενάκια.

Για το τέλος, σας έχω την ανατροπή. Θέατρο με τον αιώνιο blogικό μου ήρωα, κατόπιν δικής του sms πρόσκλησης και μετά από ένα διάλογο χωρίς ρήματα μέσω email. Το μοναδικό ρήμα, σε δική μου απάντηση - ερώτηση: Γιατί είσαι τόσο βλαμμένος; Και ναι, πολύ το ευχαριστήθηκα. Επιτέλους το είπα! Φυσικά δεν πήρα απάντηση. Θέμα προς συζήτηση τέθηκε από πλευράς του, και μάλιστα ήταν επαγγελματικο-δεοντολογικο-προσωπικό. Αιφνιδιάστηκα, και κατάλαβα από πού προέκυψε η πρόσκληση. Ήθελε τη γνώμη μου. Δεν είναι κακό. Προχωράμε σε άλλη πίστα. Πάλι όμως τον φίλησα σταυρωτά όταν βρεθήκαμε και δεν ανταπέδωσε. Τι κουλό... Μια μικρή βόλτα προς άδοξη αναζήτηση ενός μπαρ, επίμονες ερωτήσεις του για catching-up και αποχαιρετισμός με συνοπτικές διαδικασίες για να πάω να βρω τα παιδιά, στο σπίτι τους. Πριν με βάλει στο ταξί, με ρώτησε αν θα πάω να αλλάξω. Μπορεί να σκεφτόταν ότι θα πήγαινα και σε γκόμενο, δεν ξέρω. Του χρωστάω πάντως θέατρο.

Και μετά ήρθε η πιο ωραία κατάληξη μιας εβδομάδας που βίωσα άσκημα, αλλά που τελικά δεν ήταν και τόσο κακή. Μεταμεσονύκτια ουίσκι, με τον πιο τρυφερό και δοτικό οικοδεσπότη που έχω συναντήσει, ο οποίος φέρθηκε με τόση αγάπη και κατανόηση στις δύο έξτρα τρελές, προβληματικές, εντασιακές γυναίκες φίλες της γυναίκας του - και ελπίζω και δικές του φίλες πια... Chapeau! Τα ζεστά σπίτια τα φτιάχνουν οι ζεστοί άνθρωποι. Πολύ γέλιο, πολλή αποφόρτιση, πολλή οικειότητα, πολλή ζεστασιά. Ωραία, ε;

Ανακεφαλαιώνοντας, η καταγραφή αυτή έρχεται για να μου αποδείξει με λογικά επιχειρήματα το αυτονόητο. Αυτό που διαβάσατε δεν είναι η περιγραφή μιας δυστυχισμένης ζωής, έτσι δεν είναι; Εγώ γιατί νιώθω ότι ζω τη μεγαλύτερη δυστυχία ever; Τελικά, γιατί είμαι τόσο βλαμμένο;

Και φυσικά αυτή η ερώτηση θα μείνει αναπάντητη...

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/26/%ce%95%ce%be%ce%b9%cf%83%cf%8e%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82,_%ce%b1%ce%bb%ce%b3%cf%8c%cf%81%ce%b9%ce%b8%ce%bc%ce%bf%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bb%ce%bf%ce%b9%cf%80%ce%ac_%cf%83%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%ac%ce%ba%ce%b9%ce%b1%e2%80%a6 Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Εξισώσεις, αλγόριθμοι και λοιπά σκονάκια… 2010-01-26T11:51:00-05:00 2010-01-26T11:51:00-05:00 Αν και το πνεύμα της ανάρτησης της τσιγάννας θα με ωθούσε να παραπέμψω σε αυτήν την είδηση(!), παρόλα αυτά και σε μια (απέλπιδα;) προσπάθεια α. να συγκρατήσω τους γενναίους αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου β. να συνεισφέρω (και sorry αν άργησα) στο στατιστικολογικόν του πράγματος, σας καλώ να διαβάσετε εδώ ή και εδώ. Περίπλοκοι μαθηματικοί τύποι, σχεδιαγράμματα και γραφήματα, επιστημονικοφανείς(;) ισχυρισμοί, αποθαρρυντικά συμπεράσματα αλλά και, ω! του θαύματος, το απαραίτητο happy end για τον μελετηρό ήρωα της ιστορίας μας, είναι όλα εδώ!
Διαβάζοντας όμως όλα τούτα, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ:
Τι παίζει με την (ψευδο)μαθηματική θεώρηση των σχέσεων και αν έστω έρωτας = πετυχημένη σχέση, πού κολλάει το λάθος πάθος σε όλα αυτά; Και όσοι δεν υπήρξαν ποτέ καλοί στις άλγεβρες και στις τριγωνομετρίες, είναι άραγε καταδικασμένοι να επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά την ίδια τάξη;'Οσο για τα περί εξωγήινων, υπάρχει και το...διαπλανητικό εγχειρίδιο "Γυναίκες από την Αφροδίτη - 'Ανδρες από τον 'Αρη" (περί ορέξεως...) ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/26/%ce%a4%ce%bf%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%b7%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b1.... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Τοκοπητοπιτα.... 2010-01-26T08:10:00-05:00 2010-01-26T08:10:00-05:00 Γενάρης 2010... Ένα κυριακάτικο μεσημέρι (λαλα λαλά...φανταστείτε την μουσική υποκρουση χάριν της διήγησης)..6 νεαραί (σχεδόν) κορασίδαι συνεστιάζονται στο σαλόνι της μιας (κατά το εγγλέζικο 'μπραντς') για την κοπή του πατροπαράδοτου πλέον πρωτοχρονιάτικου χαλβά... Ο ήλιος μπαίνει από τα παραθυρόφυλλα... η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή..γεύονται εξαίσια εδέσματα (κανέναν τόνο η καθεμιά)... ήρεμη μουσική στο υπόβαθρο (μαντέψτε μήπως είναι το OST 500 days της π***** της Σαμερ,λέω μήπως;;)..και συζητούν ανέμελα για τις δουλειές τους..τις σπουδές τους..την κοινωνία...ξέρετε τα κλασσικά...
Ας τις ονομάσουμε -έστω τις 3 - φου, χου, ψου...

Κάποια στιγμή, αργοπίνοντας το 120 ποτήρι κρασί λέει η Φου (με γλυκιά, μελιστάλαχτη φωνή-ως πάντα):
Φου: - Μαλλλλλ****ς το 2010 είμαι παρθένα!
Απαντάει η Χου...αναστατωμένη και έντονα εκνευρισμένη...
-Καλά μας δουλεύεις;; Εγώ από πίσω είμαι παρθένα από το 2008!!
Συνεπαρμένη από το επίπεδο της συζήτησης παρεμβαίνει η Ψου...
-Αααα..εγώ αυτό το από πίσω δεν το εξασκώ... Για να κεραυνοβοληθεί βέβαια άμεσα από την Φου, που έσπευσε να αποκαταστήσει την τάξη:
-Αααααααα!!!! Μεγάλο λάθος...Δεν ξέρεις τι χάνεις!!

Κάπου εκεί ...ο ήλιος χάθηκε...η μουσική σταμάτησε...και η αυλαία έπεσε...

ΥΓ: Οποιαδήποτε ομοιότητα της παραπάνω ιστορίας με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι απόλυτα βάσιμη & αληθινή!

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/25/White Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: White 2010-01-25T23:33:00-05:00 2010-01-25T23:33:00-05:00 .
Μπορούν αυτές οι πρώτες νιφάδες που πέφτουν να φέρουν την κάθαρση;; Μπορούν να ασπρίσουν τα πάντα;;Μπορούν;;; ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/23/Friends Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Friends 2010-01-24T00:43:00-05:00 2010-01-24T00:43:00-05:00 εδώ, αν θέλετε να μπείτε στον κόπο να πάρετε στα σοβαρά αυτό το κειμενάκι.

Αν ανατρέξει κανείς σε αυτό το blog, θα βρει πολλαπλές αναφορές στο clock-wise σύστημα που χρησιμοποιούσαμε στις συναντήσεις μας, από τότε ακόμη που πηγαίναμε σχολείο. Και οι περισσότεροι από εμάς που μιλάμε το τελευταίο διάστημα σε αυτό το blog το έχουμε ζήσει ουκ ολίγες φορές. Θα ήταν στο Μικρό Καφέ, μετά στο Grotesque, έπειτα από χρόνια στο On the Road, στα χρόνια της ενηλικίωσης (και της καθόδου στην Αθήνα) πιθανά στο Μπρίκι ή στο Λώρα. Μόνο που τώρα πια δεν το ονομάζουμε ως τέτοιο παρά μόνο όταν θέλουμε να κάνουμε αναφορά στο παρελθόν. Έχει γίνει πια ο τρόπος μας. Εμπεδωμένος.

Όσο άσχετο και αν σας φαίνεται, βλέπω Φιλαράκια μανιωδώς. Άπειρα χρόνια τώρα. Είναι κομμάτι της "παράδοσης του Σαββατοκύριακου". Μπορώ να καθορίσω το πρόγραμμά μου με βάση αυτό και μόνο. Ταυτίζομαι με τη Μόνικα και αναζητώ έναν Τσάντλερ. Πιστεύω ότι έχω επίσης κάτι από Ρέιτσελ και Φοίβη μέσα μου, αν και ο άνθρωπος που κατά βάση είμαι είναι ο Ρος. Αυτός που θα λέει τα πιο βαρετά πράγματα, θα έχει μονίμως το ύφος "είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα", θα κυνηγάει τη συναισθηματική σταθερότητα και θα ενδιαφέρεται για το παρελθόν, όσο παλαιολιθικό και αν είναι.

Πάντα μου έκανε εντύπωση σε αυτό το σίριαλ το εξής ακατανόητο. Αν αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντα μαζί, τότε πώς στο καλό μαζεύεται τόσος κόσμος όταν κάνουν πάρτυ; Πού τους γνωρίζουν; Πώς χωράει και κάποιος άλλος στις ζωές τους; Ποια είναι τα επίπεδα "φιλικότητας" στα οποία μας μυεί αυτή η σειρά;

Στο "συνημμένο" άρθρο λοιπόν, τονίζεται ο ψυχαναγκασμός της εξομολόγησης που επέβαλε αυτή η σειρά. Για αρκετές από εσάς πιστεύω ότι αυτή η φράση αποτυπώνει απόλυτα το συναίσθημα που σας προκαλούσε το clock-wise σύστημα. Για μένα ποτέ δεν ήταν πρόβλημα, αρκεί να μη χρειαζόταν να μιλήσω πρώτη. Έπρεπε να έχετε τελειώσει πρώτα εσείς και μετά να αρχίσω εγώ. Θα ήθελα να επιχειρηματολογήσω για αυτή μου την απαίτηση, αλλά δεν έχω κάποιο προφανή λόγο να σας παραθέσω. Δεν ξέρω γιατί.

Αν με ρωτήσετε πώς θα ήθελα να είναι η ζωή μου, θα σας παρουσίαζα ευθαρσώς ένα σύστημα όμοιο με τα Φιλαράκια. Δε θα χρειαζόμουνα μια grande καριέρα, μια τέλεια γκραρνταρόμπα, πολλά λεφτά. Δε θα μου χρειαζόταν καν να βγαίνω, αρκεί να μπορούσαν να βρίσκονται μέσα στα πόδια μου οι άνθρωποι που αγαπάω και που με αγαπάνε. Τίποτε περισσότερο. Καταλαβαίνω ότι αυτό το σύστημα, πέρα από ανέφικτο, είναι και απίστευτα παρωχημένο. Δεν ξέρω αν στην Αμερική έχουν σχετικές αναφορές, αλλά εδώ στην Ελλαδίτσα περιγράφει στα μάτια μου τις σχέσεις που αναπτυσσόταν στο πλαίσιο μιας μικρής κλειστής κοινωνίας, τύπου πολυμελούς οικογένειας ή γειτονιάς. Και μη βιαστείτε να μου αντιπαραθέσετε επιχειρήματα ή πειράγματα για το Κωσταλέξι. Μπορείτε και καλύτερα, είμαι σίγουρη.

Συνεχίζοντας αυτο-αναφορικά (είναι γνωστός εξάλλου ο ναρκισσισμός μου), αξιοποιώ την εικόνα του δεκανικιού που -πολύ εύστοχα και επιτέλους- συνειδητοποίησα για τις σχέσεις μου με τους άντρες. Άντρες με εμπειρία στο να είναι δεκανίκια, έρχονταν ως σωτήρες να κάνουν το ίδιο και με μένα. Και στις καλύτερες περιπτώσεις από αυτές, δημιουργούνταν γύρω από το δίπολο της σχέσης μας ένας πυρήνας κοινωνικότητας, μια παρέα. Και ήταν ωραίο αυτό. Ζούσα τα Φιλαράκια. Ήμουν ασφαλής. Δε χρειαζόμουν τίποτε άλλο.

Σήμερα, όμως, με σιωπηλά ειλημμένη την απόφαση ότι, αν στη Θεσσαλονίκη ήμουν η "σύντροφος - σύζυγος - γκόμενα", στην Αθήνα θα είμαι η "μονάδα", βρίσκομαι μπροστά σε ένα ζήτημα που ποτέ άλλοτε δε μου είχε περάσει από το μυαλό. Χρειάζομαι διαρκώς έναν τουλάχιστον άνθρωπο δίπλα μου για να μπορέσω να διαχειριστώ την οποιαδήποτε κοινωνικότητά μου. Δεκανίκι παντού, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα.

Τι πιο φυσιολογικό, θα μου πείτε. Και ποιος ο λόγος να το κάνουμε και θέμα. Μήπως όμως υπάρχει; Γιατί, όσο και αν προσάπτω σκληρότητα στη φράση της Νότιας "η ανάγκη βρωμάει", είμαι η πρώτη που την έχει εμπεδώσει από όλες σας. Είχε ξεκινήσει από την "αξιοπρέπεια" που απαγόρευε στους γονείς μου ακόμη και να δανείζονται λεφτά, όταν τα είχαν ανάγκη. Είχε ξεκινήσει ακόμη νωρίτερα, από το καμάρι με το οποίο η οικογένεια της γιαγιάς μου, βουλγαρόπληκτη, ορφανή και απίστευτα φτωχή, κατάφερνε να δίνει τρόφιμα στους υπόλοιπους του χωριού. Η ιστορία συνεχίζεται ακόμη και σήμερα, που η μαμά μου δεν έχει πει το οικογενειακό της δράμα στις κολλητές της φίλες. Δεν είναι που δεν τους αγαπάνε αυτούς τους ανθρώπους. Είναι που δε θέλουνε να "βρωμάνε". Μπορώ να σε βοηθήσω, αλλά δε μπορώ να σου ζητήσω βοήθεια. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί τα δεκανίκια βόλευαν; Γιατί είναι προγραμματισμένα να βοηθάνε, ακόμη και αν δε χρειαστεί να τους το ζητήσεις ποτέ.

Και σε αυτό το νοητικό τουρλού μπαίνει και ο Κίργκεκορ, με την τσαπατσουλιά με την οποία κόβεις πιπεριές ζουλιέν αν δεν είσαι μάγειρας: από τη Wikipedia και από ένα άρθρο σε μια εφημερίδα. Η απελπισία της θηλυκότητας μου έχει φέρει απόλυτη απελπισία, το ξέρετε. Οι ρόλοι μου, προσαρμοζόμενοι πάντα στον συμπρωταγωνιστή, ήταν εκεί για να μου υπενθυμίζουν υπόκωφα ότι εγώ αυτή την γκόμενα δεν την αποδέχομαι. Αυτά εκεί, στη Θεσσαλονίκη.

Γιατί στην Αθήνα, ο χρόνος, ο τόπος και η συγκυρία το έφεραν να προσπαθώ απελπισμένα να γίνω ο εαυτός μου, ακόμη κι αν γι'αυτό χρειαστεί να κάνω μια συναισθηματική αλλαγή φύλου. Σας παρατηρώ συχνά (και ειδικά εσένα, Μπουλουτλού) να με κοιτάτε με κατάπληξη όταν λέω κάτι σχετικό: γιατί δε θέλω να δω συγκεκριμένους ανθρώπους, γιατί δεν θεωρώ πια κάποια πράγματα δεδομένα ως προς τη συμπεριφορά μου απέναντι σε φίλους, κ.α. Νομίζω ότι με βλέπω εκεί, όπου «... ο κόσμος θέλει να είμαι κάποιος άλλος, επομένως, για να μείνω ο εαυτός μου πρέπει να απορρίψω τον κόσμο».

Και ναι, νομίζω ότι έχω εμπεδώσει, με όσο πόνο και αν το ακολουθεί, το μηχανισμό κατάφασης της απώλειας. Κάτι που τα Φιλαράκια δε χρειάστηκε να κάνουν. Γιατί ο κόσμος τους είναι προστατευμένος, φιλικός, ζεστός, σαν το μικρόκοσμο που συντηρούν οι γονείς μου. Δε μπορώ να σας αναγκάσω να δείτε τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια. Δε μπορώ καν να σας ζητήσω βοήθεια για να με πείσετε ότι δεν πρόκειται για απώλειες. Για μένα θα ήταν πισωγύρισμα και για εσάς θα ήταν απλά ακατανόητο.

Και για να καταλήξω, το τελευταίο διάστημα, βγάζοντας από τη μύγα ξύγγι, έχω υπάρξει και Τομ και Σάμμερ με διαφορετικούς ανθρώπους. Και αν κάτι έχω πάρει απόφαση, είναι να μην επιτρέπω πια άλλες απώλειες. Όχι με τα καπέλα της Ρομ Τσιγγάν, αλλά με την ταχύτατη και απόλυτα φυσική παραδοχή ότι οι άνθρωποι αλλάζουν, οι σχέσεις αλλάζουν, οι καταστάσεις προσαρμόζονται. Και αν θέλω να κρατήσω επαφή με το Συμμαθητή και με τον *άρη *απάρη δεν είναι για να μη χρειαστεί να ενεργοποιήσω το μηχανισμό κατάφασης της απώλειας, για να μη χρειαστεί να δω την αλλαγή κατάστασης. Είναι αντίθετα επειδή στο παρελθόν, στο βωμό του μη πόνου, έκοβα κομμάτια από τον εαυτό μου μαζί με κάθε άνθρωπο που αποχαιρετούσα. Τώρα όμως πιστεύω ότι ο μηχανισμός μου έχει ενεργοποιηθεί και τρέχει με τα χίλια. Και αυτό που ακούγεται ως η απόλυτη ήττα, στα μάτια μου φαίνεται ως η τέλεια λύση του δράματος.

Υ.Γ. Έχει και λα-λα, αφιερωμένο στους Τομ και στις Σάμμερ. Είμαι σίγουρη ότι όλοι τους το χρειάζονται.

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/22/Chocolate___ Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Chocolate??? 2010-01-22T11:14:00-05:00 2010-01-22T11:14:00-05:00 Κατάθεση μαρτυρίας...χθες άκουσα την νούμερο 1247 άθλια ατάκα πεσίματος...: Γλοιώδης τύπος ο οποίος διακόπτει την έντονη συζήτηση που είχα μετά από κάποια κρασιά με το γνωστό 'κλαράκι' για να μου ανακοινώσει το: 'Είσαι γλυκιά σαν σοκολάτα'... Σαν σοκολάτα??? Σαν σοκολάτα???? Είμαι αλλεργική ρε φιλλλλλαράκι!!! :)
Ήμουν έτοιμη να πετάξω τη γνωστή πλέον ατάκα...'Καλά δεν σου έμαθαν ότι με τέτοιες μαλ**** δε γαμάει ο κόσμος;;"... Δεν το έκανα όμως...υπήρξα κυρία..αλλά ΗΜΑΡΤΟΝ!!
Έχουν στερέψει οι άντρες;; Τι έχετε πάθει;;
Θα γίνω λεσβία τέλος! Pocahontas τι θα έλεγες;; :)
Παρακαλώ όποιος μπορεί να βοηθήσει ας μου δώσει ένα manual...ένα κάτι!

ΥΓ: Μήπως είμαι σε ένταση...λέω μήπως;;Μήπως με χαλάνε τα σχέδια και τα πλάνα και μου φταίνε όλα;;
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/21/Bonne_nuit... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Bonne nuit... 2010-01-22T00:15:00-05:00 2010-01-22T00:15:00-05:00 Καληνύχτα...σε όποιον ξύπνησα για τα μεταμεσονύχτια χαζά μου... ;) ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/21/Quelqu%c2%b4un_m%c2%b4a_dit_... Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Quelqu´un m´a dit ... 2010-01-21T19:46:00-05:00 2010-01-21T19:46:00-05:00

mais c'est trop tard...

ΥΓ : Η Σάμερ φταίει...τίποτα παραπάνω... :)

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/20/%ce%93%ce%ba%cf%81%ce%af%ce%bd%ce%b9%ce%b1 Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Γκρίνια 2010-01-20T18:42:00-05:00 2010-01-20T18:42:00-05:00





















Βαριέμαι.
Και νυστάζω.
Όλη μέρα.
Πάρα πολύ.
Και δε μπορώ να πέσω για ύπνο.
Έχω μάθημα.
Τσούζουν τα μάτια μου από τη νύστα.
Και σήμερα θα μας μάθουνε για το "παρελθόν" και δεν πρέπει να λείψουμε.
Αλλά εγώ θέλω να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στο μέλλον.
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/19/%ce%9c%ce%b7%cf%87%ce%b1%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%b1%cf%83%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%cf%80%cf%8e%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82 Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Μηχανισμός κατάφασης της απώλειας 2010-01-19T17:49:00-05:00 2010-01-19T17:49:00-05:00
Εκνευρισμένη μετά τα παθήματά μου με τον Βασιλιά της Ατάκας, κάθισα να γράψω την εν λόγω ανάρτηση για να ξεδώσω, στόχος που μάλλον ευοδώθηκε. Στο τέλος της σύνθεσης του κειμένου, έκανα τη γνωστή αναζήτηση για εικόνες. Λέξη–κλειδί η λέξη woman. Τίποτε το ιδιαίτερο, όπως βλέπετε. Δεν είχα βρει ακόμη τον τίτλο, δεν ήξερα πώς να το κλείσω όλο αυτό. Και τελικά μου έκανε κλικ η φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε: μια γυναίκα-ρόλος των δεκαετιών 50- 60, η οποία κοιτάζει –σχεδόν κατάματα- τον συνομιλητή της και του ορθώνει το χέρι σε απαγόρευση. Στεγνή, υπάκουη, αλλά αποφασισμένη. Και μέσα από την αναζήτηση αυτή, πήρε το μάτι μου τις δύο λέξεις του τίτλου. Μου φάνηκαν οικείες, ορθές, σχετικές, και τις χρησιμοποίησα.

Μέρες μετά, αναρωτήθηκα τι είναι τελικά αυτό το unfinished sympathy. Μια απλή αναζήτηση μου αποκάλυψε κάτι που δεν θα έπρεπε να είχα ξεχάσει. Ότι είναι ο τίτλος ενός τραγουδιού των massive attack, ίσως του πιο γνωστού τους τραγουδιού. Και οι στίχοι του, ω του θαύματος, περιγράφουν την άλλη πλευρά του συνειδητού της ανάρτησης: I know that I've been mad in love before, and how it could be with you. Really hurt me baby, really cut me baby. How can you have a day without a night? You're the book that I have opened and now I've got to know much more.

Και με αυτή την αφορμή, μου λύθηκε κάθε απορία για το γιατί τελικά επιλέγω να γράφω με τέτοια μανία σε αυτό το blogάκι και για το κατά πόσο διοχετεύω εδώ τη δημιουργικότητά μου. Λοιπόν, ναι. Εδώ διοχετεύω τη δημιουργικότητα μου τώρα που οι δουλειές είναι πεσμένες και δεν υπάρχουν εξάρσεις δημιουργίας ή προσωπικής ευτυχίας. Αλλά δεν είναι απλά η χαρά της γραφής, ή μια από χρόνια θαμμένη επιθυμία να γίνω «συγγραφεύς». Τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια τα έκοψα από μικρή.

Είναι αντίθετα εκείνη η υπέρμετρη ανακούφιση που αισθανόμαστε (και το έχουμε ζήσει και από κοινού, Νότια) όταν μια ιδέα «κουμπώνει». Στον κόσμο των blogs, τουλάχιστον στη δική μου εμπειρία σε αυτόν, η εμπειρία μπορεί να είναι «τρισδιάστατη», κυρίως όμως, «πολυμεσική».

Ξεκινάς με μια σκέψη πάνω στην οποία θέλεις να δουλέψεις. Και γράφεις και γράφεις, συλλέγοντας και καταγράφοντας όσο το δυνατόν περισσότερα. Αν όλα πάνε καλά, στο τέλος της σύνθεσης του κειμένου θα έχεις βρει έναν τίτλο που θα ενώνει ή θα ερμηνεύει όλα όσα έγραψες. Και μετά θα ψάξεις για το εποπτικό σου υλικό. Μπορεί να είναι ένα βίντεο ή μια φωτογραφία ή οτιδήποτε σου έρθει στο μυαλό. Μπορεί να είναι αμιγώς διδακτική η προσθήκη, μπορεί να είναι και απόλυτα αλληγορική. Σε κάθε περίπτωση, η δουλειά γίνεται σε τρία μέρη, αποτυπώνοντας και το βαθμό κατανόησης του ζητήματος. Αυτό που μένει, τουλάχιστον σε μένα, είναι η αίσθηση της πλήρους αποτύπωσης της ουσίας of a given theme.

Νότια, σου θυμίζει κάτι η διαδικασία;

Υ.Γ.1 Το ότι τον κατηγορώ ότι είναι άντρας- ρόλος των δεκαετιών 50-60, αποδεικνύει ότι μάλλον δεν έχει καταλάβει ότι το flirting μας τελείωσε. Να σας θυμίσω ότι του είχα παρουσιαστεί ως Blanche Du Bois? Και η φωτο που επέλεξα;

Υ.Γ.2 Θα επανέλθω σίγουρα με κάτι για το άρθρο που μας προώθησε η Νότια. Μέχρι τότε, διαβάστε το εδώ, όσες από εσάς δεν το έχετε ήδη δει. Κατά κάποιο περίεργο λόγο, αυτό πυροδότησε όλες τις παραπάνω σκέψεις.

Υ.Γ.3 Και το πιο αστείο από όλα (τελικά το διασκεδάζω πάρα πολύ!). Ψάχνοντας το... εποπτικό υλικό για αυτή την ανάρτηση, αναζήτησα λίγα πράγματα για τον Kierkegaard. Βασική του έννοια, the leap of faith. Προσπαθώντας να το εικονοποιήσω, βρήκα το επόμενο τραγουδάκι. Ότι θα έπαιζε και Βίσση σε αυτό το blog νομίζω ότι καμιά μας, ποτέ των ποτών δεν θα είχε φανταστεί! Απολαύστε!

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/15/Unfinished_sympathy Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Unfinished sympathy 2010-01-15T23:07:00-05:00 2010-01-15T23:07:00-05:00


















Και όμως, το σημερινό μου mail ήταν τόσο απλό και ανθρώπινο! Μια νότα χαράς και αισιοδοξίας στην γκρίζα επιφάνεια του υπολογιστή! Και έφαγα πόρτα!

Feel free to share the light, sweetie, έγραψε.

Γρήγορες απαντήσεις που μου ήρθαν, αλλά δεν τις ξεστόμισα ποτέ, με επεξήγηση:
1. τούμπα libre: Άει γαμ*σου, ρε κομπλεξικέ!
2. απορία: Γιατί είσαι τέτοιος; (το μ*άκας, ως ευκόλως εννοούμενο, παραλείπεται)
3. γυναικεία πουτ*νιά: Is that an invitation?
4. ειρωνία: Don't you think that this is a short answer?
5. απαξίωση: Για κάποιον που δουλεύει στην επικοινωνία, δεν είσαι και τόσο επικοινωνιακός τελικά!
6. αξιοπρέπεια: Κράτα το φως σου, δεν είμαι τυφλή!
7. μικροαστισμός: Σε ευχαριστώ πολύ, είσαι πολύ γενναόδωρος.
8. χιούμορ: Sweetie? Α, μάλλον έχεις ξεχάσει το όνομά μου! Να συστηθώ: *

Και μετά μπήκα στον πειρασμό να του τα πω ένα χεράκι, που δεν έχω καταφέρει να σταυρώσω μια σωστή κουβέντα μαζί του τόσο καιρό, που είναι τόσο αναιδής και σνομπ, και που, εν τέλει, τι του έκανα πια; Τι του ζήτησα; Πόσο κακό είναι να μπορείς να πεις μια κουβέντα με έναν άνθρωπο με τον οποίο πήγες διακοπές, έκανες και λίγο σ*ξ, βγήκες δυο τρεις φορές έξω και πέρασες καλά; Και με τον οποίο ποτέ δε μάλλωσες, ποτέ δεν... χώρισες, ποτέ στην τελική δεν επήλθε τίποτε που να δικαιολογεί τέτοια στάση! Τι στο καλό του συμβαίνει και δε μπορεί να είναι φυσιολογικός; Ας μη φοβάται, δεν τον θέλω για γκόμενο, μου πέρασε! Τι πιο απλό από το να απαντήσει σαν άνθρωπος; Με κανένα καλημέρα στην αρχή, για παράδειγμα; Με κανένα γεια στο τέλος;

Αλλά όχι, έπρεπε να μου το παίξει και πάλι μοιραίος γκόμενος. Ένας Φούντας στη Στέλλα, ένας Ρετ Μπάτλερ στο Όσα παίρνει ο άνεμος, ένας Mickey Rourke στο 9 1/2 Εβδομάδες! Ένας άντρας τόσο μυστηριώδης, τόσο πολυάσχολος και τόσο απόλυτα αρρενωπός! Με τη βαθιά του φωνή, τις κιθάρες του, τα τατού του, τις μηχανές του, τα σκυλιά του, τους σάκους του μποξ, τα διαβάσματά του, εντέλει, μετά από τόση προσπάθεια, και να πρέπει να απαντήσει σαν απλός άνθρωπος; Όχι! Αυτό θα ήταν μια ανεπίτρεπτη και αναίτια σπατάλη ενέργειας!

Αντίθετα, προτίμησε να απαντήσει 4-5 ώρες μετά -να σας θυμίσω- για κάτι ασήμαντο, με την πιο βαρύγδουπη και βλακώδη ατάκα που έχει ξεστομίσει ποτέ αντρικό στόμα! Ψέματα. Η πιο "δεν υπάρχει" ατάκα που έχω ακούσει πριν από πάρα πολλά χρόνια - και έπεσα- ήταν η "θέλεις να μοιραστούμε τη μοναξιά μου;" Και δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο άπειρο καιρό μου πήρε να συνειδητοποιήσω το συντακτικά και γραμματικά παράλογο: Ε, χμ, κύριος, μόνο τη δική σου μοναξιά θα μοιραστούμε; Κι εγώ τη δική μου τι θα την κάνω;

Και με αυτή την ατάκα από τα παλιά θα ολοκληρώσω αυτόν τον blogικό αυν*νισμό. Και μάλλον δε θα του μιλήσω ποτέ ξανά. Ας γίνει πρώτα άνθρωπος και μετά βλέπουμε. Φτάνει με τις ατάκες. Και με τους ρόλους. Βαρέθηκα. Πολύ.
Υ.Γ. Feel free not to comment. Or not...
]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/15/Urban_housing Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Urban housing 2010-01-15T18:19:00-05:00 2010-01-15T18:19:00-05:00








Εντάξει, το ξέρω, μπορεί να μην είναι σημαντικό, μπορεί να μην έχει καμιά αξία, αλλά εγώ θέλω να το γράψω. Για τη χαρά της γραφής, για τη χαρά του μοιράσματος και κυρίως για τη γοητεία που μου ασκεί ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να συνδέονται τα πιο απίθανα πράγματα, σαν κάποιος εκεί πάνω να μας διοργανώνει «θεματικές μέρες» και να γελάει με αυτό.

Ξεκινάω την εργασιακή μου μέρα με ένα mail από τον συμμαθητή, ο οποίος μου ζητά τη γνώμη μου για τα προσφυγικά σπίτια της Άνω Πόλης. Την δίνω με ευχαρίστηση, αλλά σημειώνω ως «πολύ αθηναϊκή» την έμμεση ερώτηση: θέλω να μου πεις τη γνώμη σου για…». Διαψεύστε με, αλλά δε θυμάμαι να το κάναμε εμείς αυτό εκεί πάνω, ίσως γιατί γνωριζόμαστε καλύτερα, ίσως γιατί σε εκείνη την πόλη δεν υπήρχαν θέματα αιχμής. Δεν ξέρω. Ξέρω σίγουρα ότι εδώ τελικά δεν τα γκρεμίζουν τα σπίτια, ενώ εκεί το κάνουν. Ξέρω επίσης ότι εδώ ξηλώνουν τα πάρκα, ενώ εκεί γκρεμίζουν σπίτια για να τα φτιάξουν. Τι συμπέρασμα να βγάλει κανείς; Του έλειψαν όμως οι συζητήσεις μας. Κι εμένα μου έλειψε η παρέα του (το να κάνουμε παρέα εννοώ, μην πάει ο νους σας στον χειρότερο bitchy-me εαυτό μου).

Συνεχίζω την εργασιακή μου μέρα (εντάξει, καταλαβαίνετε πια ότι αυτό είναι ευφημισμός), με mail από την Μπουλουτλού, για να με ενημερώσει ότι και πάλι γίναμε θέμα σε τοπικό free press, με τα σπίτια και τα πάρκα μας. Το ψάχνω και επιβεβαιώνω ότι μέχρι και τα free-presses με ενώνουν με αυτόν τον άνθρωπο, τον *απάρη, αλλά πάντα η δική του φωτό θα είναι σαλόνι και με διαγώνια οπτική, ενώ η δική μου, μικρή, φάτσα κάρτα και στην αριστερή σελίδα.

Μου φάνηκε χαριτωμένη σκέψη και αποφάσισα να του την στείλω, για να τον ενημερώσω κι εγώ με τη σειρά μου για τη «συγκατοίκηση». Το έκανα, φυσικά πιο σεμνά και αποστασιοποιημένα από ό,τι σας το αναφέρω, και, ακόμη φυσικότερα, έλαβα για άλλη μια φορά την πιο ό,τι νά'ναι απάντηση, άπειρες ώρες μετά. Αλήθεια, γιατί είναι τόσο βλαμμένο; Αν δεν ήταν, θα μου πεις, ποιος ο λόγος να τον λέμε *απάρη! Όμως δεν είναι παράξενο; Δεν τον παρενόχλησα, δεν του ζήτησα τίποτε, απλά του ανέφερα κάτι μάλλον χαριτωμένο, αλλά δε συγκινήθηκε. Είμαι χαζή που δε βρίσκω κανέναν λόγο για να συμβαίνει αυτό;

Και μετά, με αφορμή την πρόσκληση για την κοπή πίτας στο σπίτι μου, ανέκαμψε ένα ζήτημα επικοινωνίας, το οποίο μάλιστα είχε σκάσει σε ένα άλλο σπίτι, σε μια άλλη πόλη. Διπλά ηλίθια, που συνεχίζω να μην καταλαβαίνω το λόγο για τόσο αλληλοσπαραγμό.

Ανακεφαλαιώνοντας, προκύπτει το εξής μοντέλο. α. Συμβιώνεις για λίγο στο σπίτι σου, και μετά δε μιλάς για μήνες. β. Τα σπίτια σας συμβιώνουν ακόμη και σε free- press, αλλά μάλλον δεν θα ξαναμιλήσετε ποτέ. γ. Δεν αντέχεις τη συμβίωση, ούτε για ένα βράδυ, αλλά μιλάς και μάλλον θα συνεχίσεις να μιλάς για καιρό.

Τι είναι αυτό το περίεργο που ενώνει τα σπίτια και την επικοινωνία και διχάζει τους ανθρώπους; Ποιο είναι το θέμα μας σήμερα; Ποιος μου φωτογραφίζει με τέτοια δριμύτητα «την εστία του κακού»;

Και κυρίως, τι θέλει να μου πει; Γιατί σίγουρα, αυτή τη στιγμή που σας γράφω, κάποιος εκεί πάνω ξεκαρδίζεται με τη σαστιμάρα μου. ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/14/%ce%95%ce%be%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%bc%ce%b5_%ce%b8%ce%ad%ce%b1_%e2%80%a6%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b1_%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89 Μπουλουτλού Χανούμ 30 πάνω 30 κάτω...: Εξώστης με θέα …προς τα πίσω 2010-01-14T14:38:00-05:00 2010-01-14T14:38:00-05:00
Είχα ετοιμάσει στο μυαλό μου έναν μικρό πρόλογο του τύπου «μπορεί στην πραγματικότητα να απέχω από το να είμαι η πιο Cruella από τις Cruell-ες, αλλά δεν είμαι και ο άνθρωπος που εύκολα θα νιώσει συγκίνηση από ένα τυχαίο γεγονός και θα θελήσει και να το μοιραστεί, οπότε ανεχθείτε τη νοσταλγική μου αυτή κατάθεση σαν κάτι το εξαιρετικό» ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, αλλά διαβάζοντας το πρωί τη χθεσινή ανάρτηση της Pocahontas, αισθάνθηκα ότι με έναν τρόπο και η δική μου μικρή ιστορία είχε να κάνει με του χρόνου τη ροή, τη βουή και τη διασάλευσή τους από μικρά και ασήμαντα γεγονότα…

Την περασμένη λοιπόν Παρασκευή, μια ώρα περίεργη και μικρή, σε ένα ακόμα πιο περίεργο και μικρό μέρος, έπεσα πάνω σε ένα διπλωμένο ασπρόμαυρο δεκαεξασέλιδο εντυπάκι, που μ’ έκανε να νιώσω ότι ο χρόνος είχε σταματήσει. Ήμουν εκεί, ήμουν εγώ, και αν και είχα προλάβει να πιω το Βόσπορο, άκουσα πεντακάθαρα το «κρακ» πάνω από τη μουσική. Για μια στιγμή το μόνο που ένωνε τα κομμάτια του χρόνου ήταν αυτό το εφημεριδάκι που κρατούσα στα χέρια μου και πίσω από την πλάτη μου το λιγνό κορίτσι που παράγγελνε σφηνάκια σωρηδόν (δια χειρός του ασπρισμένου παλιού μας γνώριμου πίσω από την μπάρα).

Όχι πολλές ώρες αργότερα (…), στην πτήση της επιστροφής, με έπιασα να επαναλαμβάνω πολλές φορές από μέσα μου τη φράση «ε, δεν το πιστεύω! δεν το πιστεύω!», καθώς με κάθε σελίδα που γύριζα επιβεβαίωνα πως όχι αδίκως είχα αισθανθεί το στιγμιαίο πάγωμα του χρόνου. Η ύλη, το όλο στήσιμο, το στιλ γραφής, το ύφος της κριτικής για τα κακώς κείμενα της πόλης…όλα με γύριζαν χρόοοονια πίσω, τότε που το ραντεβού μας ήταν σταθερό και εβδομαδιαίο και το περιεχόμενο των σελίδων του διαβαζόταν ενδελεχώς, μαζί και άλλων εντύπων, όπως το Fix Carre, η Παράλλαξη και το FanΖΕΙΝ του Μύλου…τα θυμάστε;

Αυτό που με αποτέλειωσε, όπως ίσως μαντεύετε, ειδικά αν το δικό σας κενό χρόνου δεν υπήρξε τόσο μεγάλο όσο το δικό μου, ήταν οι διαφημιστικές καταχωρίσεις. Εκεί ήταν που το «σαν να μην πέρασε μια μέρα» έδωσε ρέστα! Από το γνωστό φροντιστήριο ιταλικών και ισπανικών, ως το ηρωικό Flou, το «Verdi» και το «Εmigré» στη Σβώλου, το Βιβλιο/στόκ και το αποκορύφωμα όλων, τον «Οινοχόο» στη Μελενίκου!

Ήταν σαν να είχα βγάλει εισιτήριο σε ένα ασπρόμαυρο τρενάκι και να έκοβα βόλτες! Και με έναν τρόπο που δεν περίμενα, ήταν καλοδεχούμενο όλο αυτό…σαν το κερασάκι στην τούρτα μιας βραδιάς που εξελίχθηκε πολλαπλώς απρόβλεπτα και που στη διάρκειά της άνοιξαν κι άλλα παράθυρα με θέα…προς τα πίσω του χρόνου, τουλάχιστον του μετρήσιμου, αυτού που κυλά ανελέητα ευθεία και μαρκάρεται σε ημερολόγια και ατζέντες… ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/14/Tit_for_tat Ρομ Τσιγγάν 30 πάνω 30 κάτω...: Tit for tat 2010-01-14T12:01:00-05:00 2010-01-14T12:01:00-05:00
Με αφορμή ένα χθεσινό περιστατικό που με εξόργισε ..μου ανέβασε την πίεση σε υπερβολικά επίπεδα (δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα-ανευ σημασίας) και τις νουθεσίες ενός καλού μου φίλου που ακολούθησαν περί 'κιμπαρλικιού' και 'ανωτερότητας', θυμήθηκα τα 'πέτρινα χρόνια' του Παρισιού όπου ξενυχτούσα αναλύοντας τα 'Foundations of Biophilosophy' και το 'Evolutionary theory" και το αγαπημένο παιχνίδι του 'Evolution of cooperation in animal species' που είχα ανακαλύψει τότε..το Tit for Tat... σε πολλούς πολύ γνωστότερο από τον Axelrod ως 'Prisoner's dilemma"...
Αν και όλοι θαρρώ το γνωρίζετε... θα αντιγράψω - ελλείψει χρόνου, συγχωρήστε με- μια γρήγορη περιγραφή -εξήγηση από τη Wikipedia...

‘Tit for tat is a English saying meaning "equivalent retaliation". It is also a highly effective strategy in game theory for the iterated prisoner's dilemma. It was first introduced by Anatol Rapoport in Robert Axelrod's two tournaments, held around 1980. An agent using this strategy will initially cooperate, then respond in kind to an opponent's previous action. If the opponent previously was cooperative, the agent is cooperative. If not, the agent is not. This is similar to reciprocal altruism in biology.
This strategy is dependent on four conditions that has allowed it to become the most prevalent strategy for the prisoner's dilemma:
-Unless provoked, the agent will always cooperate
-If provoked, the agent will retaliate
-The agent is quick to forgive
-The agent must have a good chance of competing against the opponent more than once.

In the last condition, the definition of "good chance" depends on the payoff matrix of the prisoner's dilemma. The important thing is that the competition continues long enough for repeated punishment and forgiveness to generate a long-term payoff higher than the possible loss from cooperating initially.A fifth condition applies to make the competition meaningful: if an agent knows that the next play will be the last, it should naturally defect for a higher score. Similarly if it knows that the next two plays will be the last, it should defect twice, and so on.
The success of the strategy, which is largely cooperative, took many by surprise. In successive competitions various teams produced complex strategies which attempted to "cheat" in a variety of cunning ways, but Tit for Tat eventually prevailed in every competition.
Some theorists believe this result may give insight into how groups of animals (and particularly human societies) have come to live in largely (or entirely) cooperative societies, rather than the individualistic "red in tooth and claw" way that might be expected from individual engaged in a Hobbesian state of nature. This, and particularly its application to human society and politics, is the subject of Robert Axelrod's book The Evolution of Cooperation.’

Και ναι είμαστε μερικοί άνθρωποι που πάντα θα ξεκινάμε με ένα tit..πάντα για το καλύτερο...και ναι..δεν ανήκουμε σε αυτούς που παίζουν πάντα tat.... μήπως όμως πρέπει να το σκεφτούμε;; μήπως κάπου κάπου να εφαρμόζουμε το παιχνιδάκι που μας έσωσε ως ανθρώπινο είδος ιδίως σε άτομα που μας 'tatάρουν συνέχεια';;.. Γιατί διαφορετικά πάντα θα είμαστε 'χαμένοι';; 'ανώτεροι' σίγουρα...χαμένοι όμως επίσης...
Λέτε γιαυτό να εξαφανίστηκαν και οι δεινόσαυροι...ήταν απλώς..κιμπάρικα ..ευγενικά ..ευαίσθητα ζώα;;;
Ρωτάω...απλά.... ]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/13/%ce%a4%ce%b1_%ce%bc%ce%b9%ce%b6%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%bf Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Τα μιζερακομελάδικα και το έντεχνο 2010-01-14T01:08:00-05:00 2010-01-14T01:08:00-05:00
Ποιος χάλασε του χρόνου τη ροή;

Αλήθεια, ποιος; Ή καλύτερα, ποιοι; Ποιοι είναι αυτοί που πάνε πιο γρήγορα ή πιο αργά από σένα; Ποιοι διαμορφώνουν για εμάς την έννοια του "σε λίγο", του "τώρα", του "όταν θα πάμε στο...";

Μάλλον είναι άνθρωποι που αγαπάμε, είναι μάλλον προφανές. Μπορεί να είναι άνθρωποι που ελπίζουμε ότι οι ζωές μας θα ενώνονται για πάντα. Μπορεί να είναι άλλοι, που βιάστηκαν περισσότερο και μας άφησαν πίσω. Μπορεί να είναι ένας κολλητός που παντρεύτηκε, ένας οικείος που έφυγε, ένας εραστής που δεν υπάρχει πια.

Και ξαφνικά, ο χρόνος, που κατά γενική ομολογία μετριέται με απελπιστική ακρίβεια, γίνεται άρρυθμος και εύπλαστος. Έτσι νιώθω ότι πέρασε αυτή η δεκαετία της ζωής μου. Με ανθρώπους που μπήκαν ή βγήκαν από την καθημερινότητά μου (ή και τα δύο) και κάθε φορά, το ρολόι ξεκουρδιζόταν. Κι έτσι πέρασαν δέκα χρόνια. Κι αν με ρωτήσετε, μου μοιάζει σαν χθες. Γιατί κάποιες στιγμές είναι αιώνιες.

Αιώνιες ήταν οι πρώτες μέρες του χωρισμού μου με τον Κώστα Νούμερο 1. Ξαπλωμένη σε ένα στρώμα στο πάτωμα, στη σοφίτα του πατρικού μου, απέναντι σε μια διαρκώς ανοιχτή τηλεόραση. Και τότε άρχισε να με βασανίζει ο χρόνος, γιατί ήταν τόσο δύσκολο να ακούς και να βλέπεις σε αργή κίνηση κάθε κόκκο άμμου στη γυρισμένη κλεψύδρα... Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα ότι θα πρέπει να κάνω μεγάλο κόπο για να συνεχίσω. Τότε εξοικειώθηκα με τη σκέψη ότι το να ζεις θέλει μεγάλη υπομονή.

Και μετά κύλησαν άπειρα χρόνια με πολύ γρήγορες ταχύτητες και με πολύ mainstream μουσική. Πέρασα από το trendy ελαφρύ λαϊκό (και είχα ονομάσει το αυτοκίνητό μου Βαλάντη, από τον τραγουδιστή αλλά και από το κλάμα στο οποίο ήθελα να βαλαντώσω), στο ροκ, στην εναλλακτική ισπανική ποπ, στο τάνγκο, στην chill-out, στο ό,τι νά'ναι, αρκεί να μην μου είναι προφανείς οι στίχοι και οι ήχοι. Και με άπειρες αλλαγές στιλ, να σας θυμίσω. Η κοπέλα με τις μακριές φούστες και τα παραπανίσια κιλά, για ένα φεγγάρι είχε γραμμωμένους κοιλιακούς και τη σωστή αναλογία λίπους στο σώμα της. Μεταξύ γυμναστηρίου, μαθημάτων latin και tango, tae-bo και αερόμπικ φτιάχτηκε η πρώτη επαγγελματική μου περσόνα. Και φυσικά ήρθαν και τα strings, οι αποτριχώσεις, τα κομμωτήρια, τα ψώνια για αξεσουάρ.

Αλλά μαζί ξεκίνησαν και οι ό,τι νά' ναι γκόμενοι. Κι εκεί κι αν ψώνισα. Και εκεί κι αν δοκίμαζα το κάθε φορά καινούριο μου αξεσουάρ, τον εκάστοτε ρόλο μου. Υπήρξα η "απελευθερωμένη- άνετη", η "δεν έχω χρόνο για τα γκομενιλίκια σου, πρέπει να είμαι συγκεντρωμένη στο στόχο μου, γεια σου", η "τώρα το ξέρω ότι θα μου κάνει πρόταση, το κέρδισα το δαχτυλίδι". Και μετά ήρθε η σφαλιάρα του σύμπαντος, που το μόνο που ήθελα ήταν μια αγκαλιά. Και ήρθε αυτός που έχει γενέθλια και που καλά να είναι εκεί που είναι. Και τότε υπήρξα η "όλα τα παραπάνω σε ένα". Και κλάταρα.

Κάποια χρόνια μετά, λοιπόν, μια ακόμη στιγμή που πάγωσε στο χρόνο. Κλείνει η πόρτα του σπιτιού, έχει μόλις φύγει με μια βαλίτσα από το σπίτι, ξημερώνουν τα γενέθλιά μου και κάθομαι αμίλητη και ανέκφραστη στον καναπέ. Και νομίζω πως έτσι πέρασαν μήνες, να μην πω και χρόνια. Στο μεταξύ άλλαξαν δουλειές, πόλεις, άνθρωποι, κουρέματα, ρούχα... Ο καναπές έμεινε ο ίδιος. Και η θέση μου σε αυτόν έχει βαθουλώσει πια.

Και μη βιαστείτε να πείτε ότι ήρθε η ώρα να αλλάξω καναπέ. Δεν αγοράζεται η ζωή, και κυρίως, η ζωή δεν πετιέται στον κάδο ανακύκλωσης. Κρατάς τον καναπέ, κρατάς τα μουσικά ταξίδια, κρατάς τις αλλαγές που έκανες πάνω σου και σου πήγαν, κρατάς τους ανθρώπους. Αλλά επιτέλους ξανακοιτάς το ρολόι, αλλάζεις την ημερομηνία στο ημερολόγιο τοίχου και ανοίγεις την ατζέντα της χρονιάς που φρόντισαν να σου κάνουν δώρο οι φίλοι σου.

Και στην πρώτη σελίδα της υπογράφεις με το πραγματικό σου όνομα, αυτό που προσπάθησες να ξεχάσεις με τα χρόνια, αλλά δεν τα κατάφερες.

Pocahontas.

Υ.Γ. Κι αυτό είναι όσο (μη) έντεχνο αντέχω ακόμη.

]]> http://www.thessalonikiblogs.gr/30_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%89_30_%ce%ba%ce%ac%cf%84%cf%89.../2010/01/13/%ce%9a%ce%ac%cf%88%ce%b9%ce%bc%ce%bf Pocahontas 30 πάνω 30 κάτω...: Κάψιμο 2010-01-13T19:22:00-05:00 2010-01-13T19:22:00-05:00




















Πολλά μικρά και χαζά και αδιάφορα σήμερα, που δεν καταλαβαίνω πώς δικαιολογούν την τόσο κακή μου διάθεση. Για την ακρίβεια, με βλέπω να το καίω το μάθημα και να την αράζω σπίτι. Αλλά δεν πρέπει, γμτ. Όχι για το μάθημα, όχι για τη γνώση που θα χαθεί, όχι για τα λεφτά που πετιούνται, αλλά γιατί αν του ανοίξεις την πόρτα θα έρθει και θα στρογγυλοκαθίσει και δε θα φεύγει μετά με την καμία.

Στιγμιότυπα της ημέρας, διάλογος 1
- Τι κάνεις, Γ?
- Ό,τι δεν κάνεις εσύ! (είπε ο συνομήλικος άρρεν συνάδελφος)

Στιγμιότυπα της ημέρας, διάλογος 2
- Νομίζω ότι πρέπει να ξαναρχίσω την αντιβίωση, κουνάω το κεφάλι μου και ζαλίζομαι πάλι.
- Έχεις θέματα ισορροπίας, ε;
- Όχι, έχω ιγμορίτιδα.
- Ιγμορίτιδα τώρα, αυχενικό πριν, μήπως να το συζητούσες με έναν ψυχολόγο; (είπε η 40 something single συνάδελφος)

Και δε νομίζω ότι όλο αυτό ξεκίνησε από το ότι θυμήθηκα ότι σήμερα είναι τα γενέθλια του Ν. Είναι παράλογο. Ούτε επειδή μου έσκασε στον διευθυνσιογράφο το mail του *απάρη. Ούτε επειδή το βράδυ έχω κανονίσει μια μίνι "επαγγελματική" έξοδο για την οποία δεν έχω καμία όρεξη. Ούτε επειδή πέρασα όλη μου τη μέρα διαβάζοντας για ένα κείμενο που θέλω και δε θέλω να γράψω. Ούτε επειδή έχω άπειρες μέρες να φάω σπιτικό φαγητό. Ούτε επειδή ο πάγκος της κουζίνας μου είναι γεμάτος καινούρια -αλλά άπλυτα- πράγματα. Ούτε επειδή απέρριψα ένα αίτημα φιλίας στο facebook από μία άγνωστη γκόμενα, που κοιτάζει το θεατή στη φωτογραφία με μοιραίο ύφος. Ούτε επειδή τα μαλλιά μου είναι σα βρασμένα και πετάνε άτσαλα σε χίλιες μεριές. Ούτε επειδή πονάει η κοιλιά μου. Ούτε επειδή το στόμα μου είναι τόσο σφιγμένο. Ούτε επειδή νυστάζω. Ούτε επειδή η κρίση θα επηρεάσει εργαζόμενους σαν εμένα, που προσφέρουν υπηρεσίες και δεν παράγουν. Ούτε επειδή οι ξένες εφημερίδες λένε πως πρέπει να βγούμε από τη νομισματική ένωση. Ούτε επειδή μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι θα μείνουν κλειστοί, ελλείψει προσωπικού. Ούτε επειδή έγινε σεισμός στην Αϊτή.

Πραγματικά, τίποτε από όλα αυτά δεν εξηγεί αυτό το πλάκωμα. Ίσως μόνο αυτή η αίσθηση της ματαιότητας. A word of comfort, anyone?

Χρήσιμα αναδεικνύονται τα ακόλουθα, σε τυχαία σειρά: ναρκωτικά, υπνωτικά, σ*ξ. Λέτε αυτό που μου λείπει να είναι μόνο το rock 'n' roll? Καμμένο τό'χω, σας λέω...
]]>