Thessaloniki Blogs » Afaia » Τα καλύτερα μπλογκ της Θεσσαλονίκης με μια ματιά

Expand/Collapse

Afaia (100)

Σελίδες: 1 2 3 4

Θεσσαλονίκη, 10.03.2010
22:58
ΟΧΙ ΣΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
» Afaia

Περισσότερα... »
22:16
Σύντομα το ελεύθερο Internet θα είναι παρελθόν.
» Afaia

Περισσότερα... »
22:03
Εδώ και χρόνια ο Ερζέ γνώριζε το παιγνίδι με την "Μακεδονία"
» Afaia

Γι' αυτό και λοιδωρείται ενώ οι ελαφροτητα του "Αστεριξ" γίνεται αποδεκτή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης;

Περισσότερα... »
21:53
Μέγας Αλέξανδρος μέσα 2ου αιώνα π.Χ.
» Afaia

Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινουπόλεως

Γιατί τα ταξιδιωτικά γραφεία δεν σας αφήνουν να το επισκευθείτε;
Μάρμαρο.

Ύψος 1.90 μ.
Το άγαλμα είναι κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο πολύ καλής ποιότητας. Το κεφάλι έχει λαξευτεί χωριστά. Προέρχεται από τη Μαγνησία του Σιπύλου και απεικονίζει τον Μέγα Αλέξανδρο όρθιο. Το βάρος της μορφής πέφτει στο δεξί πόδι, ενώ το αριστερό είναι ελαφρώς ανασηκωμένο με λυγισμένο το γόνατο. Η προβολή του δεξιού γοφού δίνει μια φυσική κίνηση του κορμού προς τα αριστερά. Το ιμάτιο καλύπτει τμήμα του αριστερού ώμου και όλη την πλάτη, ενώ τυλίγει όλο το σώμα από τη μέση και κάτω. Στο αριστερό του χέρι κρατά τη λαβή ξίφους, που όμως δεν διατηρείται. Το δεξί χέρι ήταν μάλλον σηκωμένο και κρατούσε δόρυ. Το κεφάλι είναι ανεπαίσθητα γυρισμένο προς τα αριστερά. Τα μαλλιά απολήγουν σε βοστρύχους, ενώ μία σειρά από οδοντωτά ίχνη περιμετρικά του κεφαλιού είναι ενδεικτική της ύπαρξης κάποιου ένθετου στεφανιού από μέταλλο.
Το άγαλμα ανήκει στο θεϊκό τύπο των απεικονίσεων του Μακεδόνα βασιλιά. 0 θεϊκός χαρακτήρας προκύπτει τόσο από το ονειροπόλο και στραμμένο στο άπειρο βλέμμα όσο και από τη γενικότερη γαλήνια εικόνα του γιου του Δία, που έχει υπερβεί τα ανθρώπινα όρια. Το στήσιμο της μορφής παραπέμπει σε περγαμηνό εργαστήριο γλυπτικής, γεγονός που επιβεβαιώνει και η ύπαρξη μιας επιγραφής, μαζί με την οποία ανακαλύφθηκε το άγαλμα: «Μηνάς Αίαντος Περγαμηνός εποίησεν». Ο καλλιτέχνης λοιπόν που κατασκεύασε το άγαλμα, ο Μηνάς, ο γιος του Αίαντα ήταν από την Πέργαμο.

Περισσότερα... »
21:41
Ποιά είναι η πραγματική Νότια Αφρική σήμερα;
» Afaia

Αυτή της γενοκτονίας (ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ)
Ή αυτή της ειδυλιακής διαφήμισης;

Περισσότερα... »
21:30
Τι σημαίνουν αυτά τα αυτοκόλητα;
» Afaia

Πρόκειται για σαχλαμάρες που δεν σημαίνουν τίποτα ή για κάποιο κωδικό μήνυμα;

Περισσότερα... »
21:19
ΤΟ ΞΕΣΚΕΠΑΣΜΑ ΤΩΝ ΕΥΡΩΚΡΑΤΩΝ
» Afaia

Ο Βρετανος Ευρωβουλευτης FARAGE προς τον Προεδρο της ΕΕ, ΒΑΝ ΡΟΥΜΠΟΪ:

"...... Δειχνετε Μισος στην ιδεα υπαρξης Εθνικης κυριαρχιας στα κρατη..... βλεπουμε την Ελλαδα να γινεται Προτεκτορατο. Οσο νωριτερα φυγετε απο τη θεση αυτη, τοσο το καλλιτερο....."

Δειτε το βιντεο
http://www.youtube.com/watch?v=GxXyJSPeOMw

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 06.03.2010
13:29
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΓΓΕΙΑ
» Afaia

Περισσότερα... »
13:08
Τι είναι η πατρίδα μας;
» Afaia

Ιωάννης Πολέμης
Τι είναι η πατρίδα μας;

Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά;

Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;

Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;

Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!

Περισσότερα... »
13:03
Καρυάτιδες
» Afaia

Μπροστά στις Καρυάτιδες, τις μαρμαρένιες κόρες,
σταθήκαμε θαυμάζοντας κι οι δυο μας ώρες κι ώρες.
Ακίνητα τα μάτια σου έδειχναν κάποια λύπη
για κείνη που μας έκλεψαν κι από τις άλλες λείπει,
στη ξενιτιά, στην σκοτεινιά, στα πέρατα του κόσμου.
Μα εγώ τις έβρισκα σωστές, όλες σωστές εμπρός μου
κι έλεγα πως θα γύρισε κι εκείνη από τα ξένα
γιατί μετρούσα, αγάπη μου, μαζί μ' αυτές και σένα.

Καρυάτιδες Συγγραφέας: Ιωάννης Πολέμης

Περισσότερα... »
12:56
ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΒΑΝΟΥΣ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ!
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Περισσότερα... »
12:49
Ελληνίδες, Έλληνες Μετανάστριες, μετανάστες. Γελειογραφία του ΚΥΡ
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 04.03.2010
12:14
Ντανιέλ ΝΤΕΦΟΕ (Ό πατέρας τής Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας)
» Afaia

Ρόναλντ Σέθ: "Εγκυκλοπαίδεια Κατασκοπείας"

Ενα ανοιξιάτικο πρωινό του 1704, ό Ρόμπερτ Χάρλεϋ, Λόρδος Θησαυροφύλακας τής Αγγλίας, έλαβε μιά μακροσκελή αναφορά πού τήν περίμενε έδώ κι αρκετό καιρό. Μολονότι ήταν ανυπόγραφη, ήξερε ποιος ήταν ό συντάκτης της — ένας πρώην κατάδικος πού είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί άπό τις φυλακές του Νιουγκαίητ μετά άπό μεσολάβηση του Χάρλεϋ στή Βασίλισσα Άννα. Το έγγραφο περιέγραφε μέ κάθε λεπτομέρεια — μπορεί ακόμη νά τό διάβαση κανείς στο πρωτότυπο στην Αίθουσα Έγγραφων του Βρετανικού Μουσείου — ένα σχέδιο τό όποιο θά επέτρεπε στους Υπουργούς τής Αυτής Μεγαλειότητας νά είναι απόλυτα ενημερωμένοι γιά τίς σκέψεις και τις πράξεις άντρων και γυναικών όλων τών κοινωνικών στρωμάτων και άπό όλα τά μέρη τής χώρας. Στην πραγματικότητα, ήταν ένα σχέδιο δημιουργίας μιας μυστικής υπηρεσίας πού θά κάλυπτε σ' όλη της τήν έκταση τή Μεγάλη Βρετανία. Ό Χάρλεϋ ήταν ό άνθρωπος πού θά μπορούσε νά γοητευτή άπό ένα τέτοιο σχέδιο, και ό συντάκτης τής αναφοράς δέ θά μπορούσε νά βρή άνθρωπο πού νά συμφωνήση περισσότερο μέ τις απόψεις του. Ό Χάρλεϋ είχε τάση στις μηχανορραφίες και ενθουσιαζόταν στή σκέψη πώς θά μπορούσε νά απόκτηση κρυφά μιά τέτοια τρομερή δύναμη. Ένας άπό τους συγχρόνους του, ό Δούκας Κόουπερ, είπε γι’ αυτόν: «Του άρεσαν οί μηχανορραφίες, ακόμη κι αν δέν ήταν απαραίτητες, άλλα άπό μιά εσωτερική ικανοποίηση ήθελε νά έπιδεικνύη τήν πανουργία του. Αν γεννήθηκε ποτέ άνθρωπος πού νά ένιωθε τήν ανάγκη νά είναι μηχανορράφος, τότε αυτός είναι ό Χάρλεϋ».
Καθώς διάβαζε τήν αναφορά, ό Χάρλεϋ συνειδητοποίησε αμέσως ότι τό νά έχη στή διάθεση του τίς υπηρεσίες ενός οργανισμού πληροφοριών, σάν αυτόν πού περιέγραφε ή αναφορά, θά του ήταν εξαιρετικά χρήσιμο. Ήταν ένα εκπληκτικό σχεδόν σχέδιο, στή σύλληψη του. Θά του εξασφάλιζε ένα κατάλογο όλων τών αστικών και καλών οικογενειών σέ κάθε κομητεία καί, ταυτόχρονα, και τήν εξακρίβωση τών πολιτικών τους απόψεων. Θά γνώριζε τήν ηθική στάθμη και τό χαρακτήρα τών κληρικών και τών δημοτικών αρχόντων. Ή δύναμη τών πολιτικών κομμάτων θά
αποτελούσε αντικείμενο τής πιο εξονυχιστικής έρευνας. Θά καθιερωνόταν ένα ευρύτατα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριών σέ όλη τή Σκωτία.
Ό Δούκας Κόουπερ θά μπορούσε ν" αποδώση εξίσου δικαιολογημένα τά όσα είπε γιά τόν Χάρλεϋ και στον εμπνευστή του σχεδίου, τον Ντανιέλ Ντεφόε, πού του έμελλε νά κερδίση αργότερα τή δόξα και τήν κοινή αναγνώριση χάρη σ ένα μυθιστόρημα πού έγραψε κάπου δεκαπέντε χρόνια αργότερα, μέ τίτλο «Ή ζωή και οί παράξενες περιπέτειες του Ροβινσώνα Κρούσου». Μέχρι τό 1804 ή ζωή του ήταν πολυτάραχη και τυχοδιωκτική. Αρχίζοντας σάν ένας εξαιρετικά επιτυχημένος έμπορος του Λονδίνου, είχε δημιουργήσει μιά σημαντική περιουσία σέ ηλικία λίγο μεγαλύτερη τών είκοσι χρόνων. Μετά έλαβε μέρος στην Επανάσταση του Δούκα του Μόνμουθ στά 1685 και είχε γλιτώσει τήν τελευταία στιγμή τό θάνατο, πράγμα πού δέν έγινε μέ τρεις πρώην συμμαθητές του, πού είχαν τήν ατυχία νά συλληφθούν,
Οί σπατάλες του τόν έκαναν νά χάση ένα σημαντικό μέρος τής περιουσίας του και σέ συνδυασμό μέ μερικές ατυχείς όσο και σκοτεινές εμπορικές επιχειρήσεις, πού του στοίχισαν ακόμη περισσότερα χρήματα, κατάληξε σέ ηλικία 33 ετών νά βρεθή χρεωκοπημένος. Πανίσχυροι φίλοι, όμως, έσπευσαν νά τόν βοηθήσουν και μετά άπό μιά σειρά εκπληκτικών γεγονότων βρέθηκε νά γίνη προσωπικός φίλος και μυστικοσύμβουλος του Γουλιέλμου του 3ου, πού πολύ τόν θαύμαζε. Είχε τό χάρισμα νά γράφη πολιτικά κείμενα καί ένα άπό τά κείμενα αυτά στάθηκε ή αιτία νά κλειστή ατή φυλακή λίγο μετά τήν άνοδο στο θρόνο τής Βασίλισσας Άννας. Στή διάρκεια τής έκτίσεως τής ποινής του αυτής, τόν ανακάλυψε ό Χάρλεϋ, κουβέντιασε μαζί του, εντυπωσιάστηκε άπό τά λόγια του και έπεισε τήν "Αννα νά τόν απελευθέρωση.
Ό Ντεφόε ήταν άνθρωπος μεγάλης ενεργητικότητας κι άπό τή στιγμή πού ανακατευόταν μ' ένα σχέδιο προχωρούσε μέχρι νά τό φέρη σέ αίσιο πέρας ή νά κατάληξη στην αποτυχία. Έτσι, όταν ό Χάρλεϋ του ζήτησε ν’ άσχοληθή μέ τή δημιουργία τής υπηρεσίας πληροφοριών του, άρχισε νά καταστρώνη αμέσως τά σχέδια του, κάνοντας αρχή μ' ένα ταξίδι στις νοτιοανατολικές κομητείες τής Αγγλίας, τό καλοκαίρι του 1704. Τόν Ιούλιο έγραψε στον Χάρλεϋ: «Πιστεύω βάσιμα ότι τό ταξίδι αυτό Ισως ν' άποτελέση τή βάση τής ιδρύσεως μιας υπηρεσίας πληροφοριών πού παρόμοια της δέν υπήρξε ποτέ στήν 'Αγγλία». Μιά πεποίθηση πού δέν άργησε νά μετουσιωθή σέ γεγονός.
Μέσα σέ σύντομο χρονικό διάστημα και πραγματοποιώντας παρόμοια ταξίδια πού τόν έκαναν νά γυρίση ολόκληρη τήν Αγγλία, είχε καλύψει όλη τή χώρα μ' ένα δίκτυο πρακτόρων, πού τους διάλεγε γιά τήν εξυπνάδα τους, τήν αντίληψη τους στό τί περίμενε άπ' αυτούς και τήν ικανότητα τους νά εκτελέσουν μυστικά τις οδηγίες πού λάβαιναν.
Στις αρχές του δέκατου όγδοου αιώνα, τά ταξίδια ήταν τόσο δύσκολα ώστε οί απομακρυσμένες περιοχές τής Αγγλίας απείχαν περισσότερο άπό τό Λονδίνο άπ' ό,τι απέχει σήμερα ή Αγγλική πρωτεύουσα από τή Νέα Υόρκη. Οί ειδήσεις γιά τά όσα συνέβαιναν στό Νιούκασΐλ δέν έφταναν στην Κυβέρνηση, στό Λονδίνο, παρά μόνο αρκετές μέρες αργότερα, και συχνά δέν έφταναν και καθόλου. Αν ή Κυβέρνηση ήθελε νά είνοι μιά ισχυρή Κυβέρνηση, έπρεπε νά ξέρη τί σκέφτονταν οί άνθρωποι γι αυτήν και νά γνωρίζη τις πιθανές συνωμοσίες γιά τήν ανατροπή της.
Οι πράκτορες του Ντεφόε ανέφεραν αμέσως στό κεντρικό γραφείο του στό Λονδίνο όλες τις αντικυβερνητικές διαθέσεις, και τά όνόμοτα εκείνων πού τις εκφράζανε. Ό Ντεφόε τους συμβούλευε νά αναφέρουν πράγματα πού μπορεί νά φαίνονταν άνευ ενδιαφέροντος, γιατί καταλάβαινε πώς μια υπηρεσία πληροφοριών μπορεί νά πετύχη τό σκοπό της μόνο μέ τή συσσώρευση πολλών πληροφοριών, μιά και ή μιά μπορεί νά δίνη διαφορετική σπουδαιότητα στην άλλη. Σύντομα τό δίκτυο του εξαπλώθηκε και έξω άπό τά σύνορα της Αγγλίας, ατή Γαλλία, τήν Τουλών, τή Βρέστε και τή Δουνκέρκη, όπου και εγκατάστησε παραρτήματα της υπηρεσίας του.
Ό Ντεφόε ήταν γεννημένος κατάσκοπος. Οι μέθοδοι πού καθιέρωσε εξακολουθούν νά χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα άπό υπηρεσίες αντικατασκοπείας σέ όλο τόν κόσμο. Επέμενε ότι: ή αληθινή ταυτότητα των πρακτόρων του έπρεπε νά διατηρείται απόλυτα μυστική. Ό κόσμος δέν πρέπει νά ξέρη, στην πραγματικότητα δέν πρέπει νά έχη ούτε και τήν παραμικρή ακόμη υποψία, πώς ένας άνθρωπος είναι κατάσκοπος. Γιά νά μπορή νά κάνη μέ επιτυχία τή δουλειά του, ό κατάσκοπος πρέπει νά είναι σέ θέση νά κινήται φανερά και ελεύθερα. Πρέπει νά φαίνεται σάν συνηθισμένος και άκακος πολίτης κι αν συμβαίνη νά είναι άγνωστος ή ξένος, πρέπει νά εμφανίζεται πώς έχει ένα πολύ σοβαρό λόγο γιά νά βρίσκεται κεί πού βρίσκεται και γιά νά κάνη αυτό πού κάνει.
Όταν ό Ντεφόε γύριζε τή χώρα οργανώνοντας τό δίκτυο του, χρησιμοποιούσε τήν ιδιότητα του πλανόδιου πωλητή ή του έμπορου γιά νά καλύπτη τή δραστηριότητα του. Δέν δίσταζε μάλιστα νά άγοράζη και νά πουλάη προϊόντα. Και τό καμουφλάζ αυτό εξακολουθεί νά χρησιμοποιήται ακόμη και σήμερα, ευρύτατα, άπό τις μυστικές υπηρεσίες.
Ήταν πασίγνωστος γιά τά πολιτικά του κείμενα και γι' αυτό ήταν αναγκαίο όταν πήγαινε σέ κάποιο άπό τά ταξίδια του, νά μήν ξέρη κανείς πώς αυτός ήταν ό Ντανιέλ Ντεφόε. Έτσι υιοθέτησε δυό επιχειρησιακά ονόματα, τό Αλεξάντερ Γκόλντσμιθ και τό Κλώντ Γκιλώ.
Οι πλαστές ιδιότητες μέ τις όποιες εμφανιζόταν ήταν πάντα προσεχτικά διαλεγμένες. Οι μέθοδοι πού χρησιμοποιούσε γιά νά στέλνει τις πληροφορίες του στό Λονδίνο, ήταν πάντα κρυφές και σίγουρες.
Ό μεγαλύτερος προσωπικός θρίαμβος του Ντεφόε σημειώθηκε στην υπόθεση της Ενώσεως της Σκωτίσς και της Αγγλίας. Τά στέμματα τής Αγγλίας και της Σκωτίας είχαν ενωθεί, όταν ό Ιάκωβος ό 6ος τής Σκωτίας διαδέχτηκε τήν Ελισάβετ τήν 1η σάν Ιάκωβος ό 1ος τής Αγγλίας, άλλα οι δυό χώρες είχαν παραμένει σάν δυό χωριστές επικράτειες. Καμιά σοβαρή προσπάθεια δέν έγινε γιά νά ένοποιηθή ή διακυβέρνηση τών δύο χωρών, μέχρι τήν εποχή της βασιλείας τής Βασίλισσας Άννας, Τό 1706 είχαν ολοκληρωθεί σε διαπραγματεύσεις μεταξύ τών δύο κυβερνήσεων γιά νά άνακηρυχθή επίσημα ή Ένωση. Τά δυό κοινοβούλια έπρεπε ν' αποδεχτούν τήν Ένωση αυτή και παρ' όλο πού θά ήταν απίθανο νά έκδηλωθή αντίδραση άπό πλευράς Αγγλικού Κοινοβουλίου, όλοι περίμεναν ότι τό Σκωτικό Κοινοβούλιο θά αντιδρούσε.
Ό Ντεφόε τό είχε άντιληφθή αυτό άπό καιρό και προσπαθούσε νό πείση τόν Χάρλεϋ νά του έπιτρέψη νά πάη στό Εδιμβούργο γιά νά διαπίστωση από πρώτο χέρι τί ακριβώς συνέβαινε. Γι' αρκετό καιρό ό Χάρλεϋ αγνόησε τό αίτημα αυτό, αλλά τελικά, τό φθινόπωρο του 1706, συμφώνησε. Επέμεινε μάλιστα νά ξεκινήση ό Ντεφόε τόσο εσπευσμένα ώστε δέν του έδωσε τά χρονικά περιθώρια νά συζήτηση διάφορα σημαντικά σημεία τής αποστολής του. Πράγματι, ό Ντεφόε μόλις πού είχε τόν καιρό «νά φιλήση τό χέρι τής Βασίλισσας» προτού ξεκινήση.
Οι οδηγίες του Χάρλεϋ προς αυτόν ήταν σαφείς. Θά πήγαινε στή Σκωτία όχι απλώς σάν πράκτορας γιά ν' ανακάλυψη τί συνέβαινε, άλλα και γιά νά δράση προκειμένου νά προώθηση τήν Αγγλική υπόθεση. Έπρεπε νά λάβη όλες τις προφυλάξεις ώστε νά μή δώση τήν εντύπωση ότι είχε πάει στή Σκωτία σάν ξένος πράκτορας. «Πρέπει νά φανή ότι πήγες άπό δική σου πρωτοβουλία κι άπό αγάπη γιά τή χώρα», του είπε ό Χάρλεϋ.
Ό Ντεφόε έπρεπε ν' άναφέρη στον Χάρλεϋ μιά φορά τήν εβδομάδα, άλλα τά γράμματα του θά έπρεπε νά είναι ανυπόγραφα. Ό Χάρλεϋ θά του κάλυπτε τά έξοδα μέ δικά του χρήματα, παρ' όλο πού ό Ντεφόε θά προτιμούσε νά πληρωνόταν άπό τό δημόσιο ταμείο. Είχε ήδη πικρή πείρα τής στενοκεφαλιάς του Χάρλεϋ όταν επρόκειτο γιά οικονομικά θέματα, και ήξερε πώς ή τσιγκουνιά αυτή μπορεί νά τόν έφερνε σέ δύσκολη θέση — όπως, πράγματι, και έγινε.
Ό Ντεφόε ξεκίνησε στις 13 Δεκεμβρίου, ταξιδεύοντας μέ τό όνομα Αλεξάντερ Γκόλντσμιθ μέχρι πού πέρασε τά σύνορα. Μετά ξαναπήρε τό πραγματικό του όνομα, γιατί σκέφτηκε πώς αν ποτέ τόν ανακάλυπταν και διαπίστωναν πώς δρούσε μέ ψεύτικο όνομα, θά βρισκόταν σέ φοβερά δύσκολη θέση. Γιά νά δικαιολόγηση τό ταξίδι του είχε καταστρώσει διάφορες Ιστορίες και ανάλογα χρησιμοποιούσε όποια ταίριαζε στην περίπτωση. Στους έμπορους έλεγε πώς είχε έρθει γιά νά ναυπήγηση πλοία ή νά διερεύνηση τις δυνατότητες δημιουργίας μιας βιομηχανίας ή άλλων προϊόντων, γιατί πρόβλεπε πώς θά υπήρχαν μεγάλες ευκαιρίες άμεσου πλουτισμού γιά τους Σκωτσέζους έμπορους αμέσως μετά τήν εμπιστοσύνη τής Ενώσεως. Σ' έναν έμπορο άπό τό Άμπερντήν είπε ότι ενδιαφερόταν γιά τό εμπόριο μαλλιών σ' έναν άπό τή Γλασκώβη ότι ήταν ψαρέμπορος. Σ' άλλες περιπτώσεις ισχυριζόταν ότι είχε καταφύγει στά βόρεια γιά ν' άποφύγη τους κινδύνους μιας χρεωκοπίας. Στους εκπρόσωπους τής Ελεύθερης Σκωτικής Εκκλησίας έλεγε πώς πλησίαζε στην ανακάλυψη ενός νέου μετρικού συστήματος σχετικά μέ τους Ψαλμούς. Γιά τους Υπουργούς τής Κυβερνήσεως ότι ετοιμαζόταν νά γράψη μιά «Ιστορία τής Ενώσεως» καί, όπως έγραψε στον Χάρλεϋ, «μέ τή δικαιολογία ότι θέλω νά γράψω τήν ιστορία αυτή τους έκανα νά μου πουν τά πάντα». (Στην πραγματικότητα έγραψε τήν «Ιστορία» αυτή, πού κυκλοφόρησε στά 1709).
Όταν άφησε νά γίνη γνωστό πώς ήθελε ν' άγοράση σπίτι και γή και νά έγκατασταθή μέ τήν οικογένεια του στό Εδιμβούργο, επίσημοι εκπρόσωποι τής Σκωτικής Κυβερνήσεως ζήτησαν τή συμβουλή του γιά τήν κατάστρωση του σχεδίου βάσει του όποιου θά διεξαγόταν τό εμπόριο μεταξύ τών δύο χωρών.
Τελικά, στις 18 Ιανουαρίου 1707, τό Σκωτικό Κοινοβούλιο ψήφισε τήν Ένωση και τό Αγγλικό Κοινοβούλιο έσπευσε να κάνη τό ίδιο. Ή Βασιλική Συγκατάθεση δόθηκε στις 6 Μαρτίου. Όταν ό Ντεφόε έμαθε ότι ή Βασιλική Συγκατάθεση είχε δοθή
Ζήτησε άπό τον Χάρλεϋ νά του έπιτραπή νά έπιστρέψη στην Αγγλία. Ήταν απόλυτα δικαιολογημένος νά ύποβάλη ένα τέτοιο αίτημα, γιατί κανένας άλλος Άγγλος δέ θά μπορούσε νά ίσχυριστή ότι είχε καταθάλει περισσότερες προσπάθειες γιά νά καταστή πραγματικότητα ή Ένωση. Ή δουλειά του στην αποστολή; αυτή ήταν μιά τρομερή συμμετοχή στην ευημερία της χώρας του και τοϋ άξιζε μιά ιδιαίτερη ανταμοιβή. Αλλά, όπως συμβαίνει συχνά σέ επιτυχημένους πράκτορες, αγνοήθηκε και χρειάστηκε νά περάσουν αρκετοί μήνες παρακλήσεων και νά μείνη κυριολεκτικά απένταρος γιά νά τόν άνακαλέση ό Χάρλεϋ.
Ή αποπομπή του Χάρλεϋ τό 1714 στέρησε τόν Ντεφόε άπό τήν προστασία τού κυρίου του, πού γιά τήν εποχή εκείνη ήταν γιά κάθε προστατευόμενο ένα πολύ κρίσιμο γεγονός. Αλλά ό Ντεφόε δεν ήταν άπό τους ανθρώπους πού θά ανησυχούσαν γιά πολύ άπό μιά τέτοια εξέλιξη των γεγονόταν.
Έγραψε στον Λόρδο Άρχιδικαστή Πάρκερ, πώς αν ή νέα διοίκηση του Υπουργείου θά ήθελε νά χρησιμοποίηση τις υπηρεσίες του ήταν διατεθειμένος νά τις προσφέρη μέ τή μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Ό Πάρκερ υπόβαλε τήν πρόταση τού Ντεφόε στον Λόρδο Τάουνσχεντ, τόν πρωθυπουργό, πού γνώριζε τις ικανότητες του Ντεφόε στην κατασκοπεία και του ανάθεσε τήν αποστολή νά πάρη κρυφά τόν έλεγχο όλων των εφημερίδων πού άντιπολιτεύονταν τήν Κυβέρνηση. Ό Ντεφόε δέχτηκε και πολύ σύντομα βρέθηκε με τήν ικανότητα νά εμποδίζει τή δημοσίευση οποιασδήποτε είδήσεως ήταν εναντίον τής Κυβερνήσεως. Πολύ σύντομα, κι άλλες αντικυβερνητικές εφημερίδες άρχισαν νά Ζητούν τή συμβουλή του και σιγά - σιγά ή δύναμη του στον τομέα αυτόν επεκτάθηκε, ώσπου οι έκδοτες βρέθηκαν δεμένοι μέ τήν υπόσχεση νά μήν δημοσιεύουν τίποτα πού δέν θά τό ενέκρινε.
Ό Ντεφόε συνέχισε γιά αρκετά χρόνια τή δουλειά αυτή και ουδέποτε κίνησε τήν παραμικρή υποψία, ώσπου στις 25 Οκτωβρίου 1718, ένας άπό τους έκδοτες, ό Μίστ, τής Ίακωβίνικης εφημερίδας «Δή ΤΖένεραλ», δημοσίευσε ένα άρθρο πού κριτικάριζε τό χειρισμό τών Αγγλο - Ισπανικών σχέσεων έκ μέρους τής Κυβερνήσεως χωρίς νά τό θέση προηγουμένως ύπ' όψη του Ντεφόε. Όταν ό Μίστ κλήθηκε στό Υπουργείο Εσωτερικών, προσπάθησε νά ρίξη τήν ευθύνη στον Ντεφόε. Ό Ντεφόε φυσικά απαλλάχτηκε από κάθε ευθύνη, άλλα τό επεισόδιο προκάλεσε μιά ρήξη στις σχέσεις ανάμεσα σ' αυτόν και τόν Μίστ, πού διευθετήθηκε μόνο όταν μετά άπό αρκετές βδομάδες ό Μίστ του Ζήτησε συγγνώμη.
Τόν Ιούνιο τού 1720, ό Μίστ επανάλαβε τό ίδιο και αυτή τή φορά φυλακίστηκε. Φαίνεται ότι από τήν εποχή εκείνη οι σχέσεις του Ντεφόε μέ τήν Κυβέρνηση άρχίΖουν σιγά - σιγά νά διαλύονται. Ήταν πιά εξήντα χρόνων, σέ μιά ηλικία, δηλαδή, αρκετά προχωρημένη γιά τόν δέκατο όγδοο αιώνα.
Έζησε άλλα δέκα χρόνια. Λίγο πριν τό θάνατο του, εξαφανίστηκε αναπάντεχα άπό τό προσκήνιο. Στις 12 Αύγουστου έστειλε στον γαμπρό του ένα γράμμα πού άρχιζε: «Γραμμένο κάπου· δυό μίλια άπό τό Γκρήνουιτς του Κέντ». Στό γράμμα παραπονιόταν γιά «τό πλήγμα πού δέχτηκα άπό έναν κακό, πολυμήχανο και ανέντιμο εχθρό» και έφερε τήν υπογραφή «Ό Δυστυχισμένος σας Ν.Ν.».
Παρ' όλο πού τόν αναζήτησαν, οι δικοί του δέν κατάφεραν να Τ0ν δρουν και δέν τόν ξαναείδαν. Πέθανε σέ μιά φτωχική πανσιόν στήν Ροπμαίηκερ'ς Αλλεϋ, στην ενορία τού Σα'ιν ΤΖάιλς - ϊν –Κριπλγκαίητ στις 26 Απριλίου 1731 και θάφτηκε στό Μπάνχιλ φήλντς. Κανείς δέν παρακολούθησε τήν κηδεία του κανένας άπό τήν οικογένεια του ή τους φίλους δέ γνώριζε τό θάνατο του.
Ή μόνη ένδειξη του θανάτου του εμφανίστηκε λίγο καιρό αργότερα, σέ μιά μικρή εφημερίδα, πού κυκλοφορούσε ό γαμπρός του. Τό κείμενο ήταν ψυχρό και σύντομο: «Πριν μερικές ήμερες πέθανε ό Ντανιέλ Ντεφόε, γνωστός γιά τά αναρίθμητα γραφτά
του».
Ό λόγος τής εξαφανίσεως του, όπως πρόσφατα διαπιστώθηκε,
ήταν ή ξαφνική επανεμφάνιση ενός παλιού χρεοφειλέτη. Ό «Ροβινσών Κρούσος» και οι άλλες νουβέλες του τόν είχαν κάνει
πλούσιο θά μπορούσε εύκολα νά ξεπληρώση τό παλιό χρέος του"
αλλά στά τελευταία του χρόνια είχε καταντήσει τσιγκούνης.
(ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ντεφόε — Τζαίημς Σάδερλαντ, Λονδίνο, 1937).

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 27.02.2010
13:22
Γουσταύος Λς Μπόν Πολιτική Ψυχολογία
» Afaia

Νομοθέτες, καθηγητές, επιστήμονες, λόγιοι, διαπιστώνουν ομόφωνα ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι απεχθές, και επαναλαμβάνουν ότι ο χρόνος που ξοδεύεται στη μέση εκπαίδευση και στο δημοτικό είναι χαμένος χρόνος. Κανείς δεν αγνοεί ότι όποιος θέλει να πετύχει στη ζωή του, πρέπει ν' αναλάβει εξ αρχής απολύτως μόνος του την εκπαίδευση του, και ν' αφιερώσει το δεύτερο μισό της ζωής του στην καταστροφή των ψευδαισθήσεων, των σφαλμάτων και των τρόπων σκέψης που απόκτησε στο πρώτο μισό.

Η ομοφωνία σε όλα αυτά τα σημεία είναι απόλυτη, κι ωστόσο, παρ' όλες τις προσπάθειες που καταβάλλονται καθημερινά, το εκπαιδευτικό μας σύστημα δε σημείωσε καμία πρόοδο εδώ και 50 χρόνια. Αντίθετα, κάθε αλλαγή έχει ως τελική κατάληξη την όξυνση των ελαττωμάτων του.
Είναι χρήσιμο ν' αποκαλύψουμε τις αιτίες αυτής της παράδοξης αδυναμίας. Κάποια εσφαλμένη αντίληψη θα βρίσκεται αναμφίβολα στη βάση όλων αυτών των τόσο ατελέσφορων μεταρρυθμιστικών προσπαθειών. Η αναδιάρθρωση των προγραμμάτων δε σημαίνει ότι αίρουμε το ψυχολογικό σφάλμα που τα διαπνέει.
Το γεγονός ότι τροποποιούμε πάντοτε ανεπιτυχώς τους πανεπιστημιακούς κανονισμούς, οφείλεται στο ότι θα πρέπει ν' αλλάξουμε τις εκπαιδευτικές μας μεθόδους και όχι τα προγράμματα. Οι καθηγητές μας δεν κατόρθωσαν ποτέ να φθάσουν σ' αυτή την αντίληψη. Δεν κατανοούν ότι, με τις απομνημονευτικές μεθόδους τους και τους αφηρημένους, θεωρητικούς συλλογισμούς, χωρίς κανένα συγκεκριμένο παράδειγμα, ο μαθητής δεν μπορεί να μάθει να παρατηρεί, να στοχάζεται, να συλλογίζεται, να κρίνει και ν' αποκτά μεθοδικότητα.

Περισσότερα... »
13:06
"Nα γιατί θέλουν να βάλουν στο χέρι τη χώρα μας..."
» Afaia

Χρυσός: Μπορεί να αποφέρει κρατικά έσοδα ύψους 500 εκατ. ευρώ ετησίως και να εξασφαλίσει πάνω από 7.000 θέσεις εργασίας.
Γεωθερμικά πεδία: Αν αξιοποιούνταν η ενέργεια που θα προέκυπτε, θα ισοδυναμούσε με 160.000 τόνους πετρελαίου ετησίως.
Πετρέλαιο: Ένα δισ. βαρέλια είναι τα πιθανά απολήψιμα αποθέματα αργού στο Βορειοανατολικό Αιγαίο.
Ουράνιο: 10.000 τόνοι στο... υπέδαφος της Βόρειας Ελλάδας.

Να γιατί "διεκδικούν" οι Αλβανοί εθνικιστές την Ήπειρο, οι Σκοπιανοί τη Μακεδονία, οι Τούρκοι τη Θράκη και το Αιγαίο! (γιατί από πίσω τους βρίσκονται οι Αμερικάνοι που θέλουν να λεηλατήσουν και να ληστέψουν τον εθνικό μας πλούτο)

Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150!

Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού. Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του (γνωστού ανθέλληνα χρηματοδότη της σκοπιανής προπαγάνδας) George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο!!!.

Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας "Επενδυτής" στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ (Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών). Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους.

Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων. Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ. Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά (1998) είναι 20.000 δολάρια το γραμμάÏ! �ιο !.

O κοσμήτορας της πολυτεχνικής σχολής και πρόεδρος του τμήματος χημικών μηχανικών Βασίλειος Παπαγεωργίου, πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα "Η Βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα",η οποία είχε να κάνει με τα αποτελέσματα και της δικής του έρευνας 30 ετών. Εντυπωσιακό ήταν το ότι σε όλα τα σημεία η έρευνά αυτή συμφώνησε με τα αποτελέσματα παλαιοτέρας αντίστοιχης έρευνας της δεκαετίας του 1940 που τυχαία είχε φτάσει στα χέρια του. Ο εν λόγω καθηγητής αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην έχει αυτή τη στιγμή ήδη στημένη βαριά βιομηχανία την στι! γμή που διαθέτει όχι μόνον ΟΛΕΣ τις απαραίτητες πρώτες ύλες (στρατηγικά ορυκτά) και μάλιστα σε αφθονία, αλλά και για ορισμένα από αυτά, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και συγκεκριμένα:

Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.

Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.

Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.

Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.

Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.

Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.

Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.

Χρωμίτης: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.

Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη. Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας "Αθηναϊκή" είχε ως τίτλο "Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα" και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου "Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης" Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύσ! η.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο. Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται. Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την "εύφλεκτη πίσσα". Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφεÏ! �αν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή. Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα. Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: "Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές..."

Ένα εύλογο ερώτημα είναι το γιατί η Ελλάδα να έχει πετρέλαιο και σημαντικά ορυκτά σε τέτοιες ποσότητες. Σε αυτό απαντούν οι γεωλόγοι λέγοντας τα εξής.

Όσον αφορά το πετρέλαιο είναι γνωστό στους γεωλόγους ότι ολόκληρο σχεδόν το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος ήταν κάποτε μία απέραντη πεδιάδα με πλούσια βλάστηση η οποία στην πορεία κατεποντίσθη για να δημιουργήσει μετά από χιλιάδες χρόνια το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος. Οι υδρογονάνθρακες των δασών έγιναν πετρέλαιο. Όσον αφορά τα σπάνια μέταλλα, εξηγείται εύκολα κι αυτό την στιγμή που ως γνωστόν καθώς η τεκτονική πλάκα της Αφρικής υποχωρεί κάτω από αυτήν της Ευρώπης, δημιουργεί μεταξύ άλλων και κατάλληλες προϋποθέσεις δημιουργίας τέτοιου είδο! υς μεταλλευμάτων.

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες και για άλλα "περίεργα" και πανάκριβα συστατικά στο υπέδαφός μας, όπως το ΟΣΜΙΟ, ο κόκκινος υδράργυρο κ.ά. για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται. Κλείνοντας το θέμα των πετρελαίων στο Αιγαίο, παραθέτω τον καταμερισμό των χώρων ευθύνης των πετρελαϊκών καρτέλ ανά την Ελλάδα, όπως έχουν συμφωνηθεί από το 1975:

α') Ανατολικά της Θάσου (OXYDENTAL, του τεξανού Α. Χάμμερ),

β') Κρητικό Πέλαγος, μεταξύ Κάσου και Κρήτης (CHEVRON, συμφερόντων Ροκφέλλερ),

γ') Κατάκωλλο Ζακύνθου (ESSO, επίσης του Ροκφέλλερ),

δ') Επανομή - Σιθωνία - Θερμαϊκός (αμερικανική TEXACO και αγγλοολλανδική SHELL).

Πηγές: Δημοσιεύματα του τύπου, Forum Μ.Π.Ε."

Περισσότερα... »
12:09
Ήταν ο Φρόυντ "Ελληνολάτρης";
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΕΝΘΥΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΟ "ΕΛΕΥΣΙΣ".

ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ "ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΠΟY ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ" στην Σελ. 110 η ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΙΑΤΣΑ

Γίνεται σαφές λοιπόν πώς ή τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος», έτσι όπως έχουμε την χαρά νά την μελετούμε, δεν είναι παρά αποκύημα της φαντασίας του Σοφοκλή, πού τροποποίησε τον μύθο γιά νά κάνει την πλοκή του πιο ενδιαφέρουσα. Συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα «ηθικής» γιατί αν ήταν έτσι, ελάχιστα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας θά παρέμεναν αδιασάλευτα.
Επιπλέον οφείλουμε νά παρατηρήσουμε οτι ο μύθος του Οιδίποδος πόρρω απέχει από την θεωρία του Φρόϋντ, ενώ ό μεγάλος ψυχαναλυτής έπρεπε νά αναζητήσει άλλου τά πρότυπα του και συγκεκριμένα στην Παλαιά Διαθήκη (Γενεσις ΙΘ' 30-38) οπού οι δύο κόρες του Λωτ (παραμένουν ανώνυμες) εσκεμμένα συνευρίσκονται με τον πατέρα τους πού προηγουμένως έχουν μεθύσει και η πράξη τους αύτη είναι τιμή τους και δόξα τους αφού αμφότερες φέρνουν στον κόσμο γενάρχες φυλών, τών Μωαβιτών και των Άμμανιτών.
Αφήστε πού η δικαιολογία του κειμένου πώς όλα αυτά τά έκαναν επειδή «ουδείς εστίν επί της γης» αφήνει υπονοούμενα γιά επανάληψη της αιμομιξίας προς χάριν της συνέχισης του ανθρωπίνου είδους.
Είναι γνωστό πώς η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ αυξάνει τήν γενετήσια επιθυμία στον γυναικείο οργανισμό, αλλά δρα ανασταλτικά στον ανδρικό. Ή βιολογία αποδεικνύει λοιπόν, πώς ό Λώτ γιά νά έχει τις φημολογούμενες επιδόσεις δεν πρέπει νά βρισκόταν σε πλήρη αφασία. Με άλλα λόγια, γνώριζε πολύ καλά τί έκανε.
Με κάθε ευκαιρία ό Σοφοκλής υπενθυμίζει οτι ό ήρωας του είναι «όμηδέν είδώς Οιδίπους». Ακόμη και στο άλλο έργο του πού σώζεται, τον «Οιδίποδα επί Κολωνω», δεν παύει νά το επισημαίνει: "Ο, τι έχανα, τό έκανα χωρίς νά τό γνωρίζω: «μηδέν ξυνιείς» (στ. 976). Και συμφορές πού εγώ ό δύστυχος έπαθα άθελα μου (συμφοράς... ας εγώ τάλας ήνεγκον άκων -στ. 964), εγώ εκείνη αθελά μου την παντρεύτηκα (εγω δε νίν άκων εγημα - στ. 987), τις πράξεις μου τις αθέλητες (έργων ακόντων - στ. 240), χωρίς διόλου να φταίω (τούτων δ' αυθαίρετον ουδέν - στ. 522), τέλεια ανίδεος (ουδέν ίδριν - στ. 525), αδαής (αϊδρις- στ. 548).
Ό Οιδίπους δεν ονειρεύεται την συνεύρεση με την μητέρα του' αντίθετα κάνει τα πάντα για να την αποφύγει:
«Κι εγώ σαν άκουσα αυτά (τον χρησμό) υπολογίζοντας από μακριά με την βοήθεια των άστρων, τήν περιοχή της Κορίνθου απέφευγα, γιά νά μή δώ νά αληθεύουν οι ντροπές των φοβερών χρησμών μου»
(Οιδίπους Τύραννος 794-797)
Οι κόρες του Λώτ συνεδριάζουν κρυφά άπο τον πατέρα τους και καταστρώνουν το σχέδιο τους: τήν αιμομιξία με τον πατέρα τους. Σε τελική ανάλυση ο Οιδίποδας είναι ο ήρωας πού έπλασε ή φαντασία του Σοφοκλή, ενώ οι «περιπέτειες» του Λώτ συμπεριλαμβάνονται σ' ενα βιβλίο άπο το οποίο ή ανθρωπότητα άντλησε τά παραδείγματα της γιά πάνω άπο 17 αιώνες.
Και ενώ ή τραγωδία του Σοφοκλή] δεν έπαψε άνά τους αιώνες νά συγκλονίζει τά πλέον υψηλά πνεύματα, αποτελώντας γι' αυτά το τραγικό σύμβολο του ανθρώπινου μεγαλείου, δεν έλειψαν και εκείνοι πού αναζήτησαν νά ερμηνεύσουν τήν τραγωδία με ηθικά κριτήρια και πού επέκριναν τον μεγάλο τραγικό γιά τήν ανηθικότητα του έργου του, καταδικάζοντας το.
Ή θεωρία του Φρόιντ κάποια στιγμή θά ανατραπεί, γιατί αυτή είναι ή μοιραία κατάληξη όλων τών θεωριών, ειδικά εκείνων πού δεν στηρίζονται στην αλήθεια. Ό Οιδίπους όμως θά είναι πάντοτε ο Οιδίπους.
Σε περιπτώσεις σάν αυτές φαίνεται ταιριαστό τό σχόλιο του Σάμιουελ Τζόνσον, βρετανού συγγραφέως (1709-84) πού άφορα τους κριτικούς:
«Μία μύγα μπορεί νά τσιμπήσει έναν μεγαλοπρεπή ίππο και νά τον κάνει νά ταραχτεί ωστόσο το ένα δεν είναι παρά ένα έντομο, ενώ το άλλο παραμένει ένας ίππος»

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 25.02.2010
20:51
Ένα των θνητών το γένος, ένα των θεών απ' την ίδια τη μάνα
» Afaia

ΠΙΝΔΑΡΟΣ ΝΕΜΕΟΝΙΚΟΣ 6
Άλκιμίδη Αιγινήτη παιδί παλαιστή

στρ. α Έν ανδρών,
εν θεών γένος εκ μιας δε πνέομεν
ματρός αμφότεροι διείργει δε πάσα κεκριμενα
δύναμις, ώς το μεν ουδέν, ο δε χάλκεος ασφαλές αιέν έδος
μένει ουρανός, αλλά τι προυφέρομεν εμπαν η μεγαν
νοον ήτοι φύσιν άθανάτοις,
καίπερ εφαμεριαν ουκ ειδότες ούδε μετά νύκτας
άμμε πότμος
άντιν' έγραψε δραμείν ποτι στάθμαν.

Για τον Αλκιμίδα τον Αιγινήτη, νικητή στην πάλη παίδων

στρ. α'
Ένα των θνητών το γένος,
ένα των θεών απ' την ίδια τη μάνα
την ανάσα μας πήραμε, αλλά δύναμης χάσμα
μας χωρίζει ατέλειωτο εμείς ένα τίποτα,
αλλά ασάλευτο βάθρο τους ο χάλκεος ουρανός στέκει επάνω μας.
Όμως κάπου στο νου ή στη φύση, κατά τι, τους αθάνατους μοιάζουμε,
έστω μη ξέροντας αν μέρα ή νύχτα
έγραψε η μοίρα να μας πάρει ο θάνατος.

Περισσότερα... »
20:38
ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ Το «Colpo Grosso» κατά της Ελλάδας
» Afaia

Πηγή: Περιοδικό Τρίτο Μάτι Λ. Αποσκίτης

• Σε τροχιά μειωμένης εθνικής κυριαρχίας και «αργού θανάτου» η χώρα!
Έρχεται κοινωνική εξέγερση στην Ελλάδα
• «Να ξαναβρούμε τον Εαυτό μας!»

Ενώ στην Ελλάδα επιβάλλεται δια νόμου ο "πολυπολιτισμός", στον υπόλοιπο κόσμο διογκώνεται το κύμα της πατριωτικής αφύπνισης των λαών. Το πρόσφατο δημοψήφισμα της Ελβετίας που έβαλε φρένο στον περαιτέρω εξισλαμισμό της χώρας είναι ένα γεγονός που θα έπρεπε να προβληματίσει και τις ελληνικές πολιτικές ηγεσίες εφ' όσον θέλουν πραγματικά να λέγονται φιλολαϊκές. Ένα άλλο παράδειγμα αυτής της στάσης είναι τα λόγια του Αυστραλού πρωθυπουργού Κβνίπ Κυά, τον περασμένο Μάιο. θα βρεθεί, αλήθεια, ένας Έλληνας αξιωματούχος -ο πρόεδρος της Δημοκρατίας θα ήταν ο καταλληλότερος- για να κάνει μία ανάλογη ξεκάθαρη δήλωση που θα βαζε τα πράγματα στην θέση τους; Παραθέτουμε το αξιοσημείωτο κείμενο:

«0ι μετανάστες, και όχι οι Αυστραλοί, είναι αυτοί που πρέπει να προσαρμοστούν. Ετσι είναι και άμα τους αρέσει! Βαρέθηκα να ανησυχούμε σε αυτή τη χώρα μήπως προσβάλλουμε ένα άτομο ή την κουλτούρα του. Από τότε που έγιναν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Μπαλί, η πλειοψηφία των Αυστραλών ένιωσε ένα κύμα πατριωτισμού.
Η κουλτούρα μας εξελίχθηκε σε δύο αιώνες γεμάτους αγώνες, προσπάθειες και νίκες από εκατομμύρια άντρες και γυναίκες που επιζητούσαν την ελευθερία. Η κύρια γλώσσα που μιλάμε είναι τα Αγγλικά. Όχι τα Ισπανικά, τα Αιβανέζικα, τα Αραβικά, τα Κινέζικα, τα Γιαπωνέζικα, τα Ρώσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα.
Οπότε, αν θέλετε να γίνετε μέρος της κοινωνίας μας, μάθετε τη γλώσσα μας! Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στο Θεό. Αυτό δεν είναι κάποιο Χριστιανικό, ακροδεξιό, πολιτικό κίνημα, αλλά γεγονός: Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, με Χριστιανικές αρχές, ίδρυσαν αυτή τη χώρα, και αυτό είναι καθαρά καταγεγραμμένο. Αρμόζει, λοιπόν, να το δείχνουμε πάνω στους τοίχους των σχολείων μας.
Αν ο Θεός μας σας προσβάλλει, σας προτείνω να βρείτε άλλο μέρος του κόσμου για να ζήσετε, διότι εμάς ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας. Θα δεχτούμε αυτά που πιστεύετε, χωρίς ερωτήσεις. Αυτό που ζητάμε είναι να δεχτείτε κι εσείς αυτό που πιστεύουμε εμείς, και να ζήσετε μαζί μας με αρμονία, χαρά και ειρήνη.
Αυτή είναι η δική μας χώρα, η δική μας γη και ο δικός μας τρόπος ζωής, και θα σας προσφέρουμε κάθε ευκαιρία να τα απολαύσετε κι εσείς. Ομως, μόλις χορτάσετε να παραπονιέστε, να γκρινιάζετε και να μουρμουρίζετε για τη σημαία μας, τον όρκο πίστης στη χώρα μας που δίνετε όταν παίρνετε την υπηκοότητα, τα χριστιανικά μας πιστεύω, τον τρόπο ζωής μας, τότε σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μία άλλη μεγάλη ελευθερία της Αυστραλίας: Το δικαίωμα να φύγετε! Αν δεν είσαστε ευχαριστημένοι, τότε φύγετε! Δε σας φέραμε εδώ με το ζόρι. Εσείς διαλέξατε να έρθετε. Οπότε, δεχτείτε τη χώρα που εσείς διαλέξατε!».

Ο 49χρονος καθηγητής Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Λυών, Σιλβέν Γκουγκενέμ, προτάσσει τη συμβολή της Δύσης, και όχι του Ισλάμ, στη διάδοση του ελληνικού πολιτισμού στη λατινοκρατούμενη γλωσσικά Δυτική Ευρώπη. Η ιστορική μελέτη του Ο Αριστοτέλης στο Μον-Σεν-Μισέλ εξεδόθη στη Γαλλία από τον μεγάλο εκδοτικό οίκο «Σέϊγ», προκάλεσε σάλο αντιδράσεων κυρίως στους αραβικούς κύκλους και στον πολιτικό χώρο της άκρας αριστεράς
Η θέση του συνίσταται στο εξής: Η αρχαία σοφία και η αριστοτελική σκέψη δεν μεταφέρθηκε στη
Δύση, με σημείο αιχμής τον 12ο αιώνα, στη μονή του Όρους του Αγίου Μιχαήλ (Μον-Σεν-Μισέλ), που βρίσκεται στα σύνορα της Νορμανδίας με τη Βρετάνη. Οι πρώτες αριστοτελικές μεταφράσεις οφείλονται στον αντιγραφέα Ιάκωβο από τη Βενετία, που είχε ζήσει στην Ανατολή και γνώριζε καλά τα ελληνικά.

Η Τουρκία μας εκβιάζει για τη Χάλκη ζητώντας ανταλλάγματα στη Δυτική Θράκη. Για το πώς δρα η Τουρκία σας παραπέμπουμε στο παρακάτω απόσπασμα από το εξαιρετικό άρθρο του δικηγόρου Φαήλου Κρανιδιώτη στην ιστοσελίδα του Δικτύου 21

«Οι Τούρκοι δεν έχουν ξεχάσει. Κάτι πάνκηδες Αρβανίτες, τα μαλλιά ξυρισμένα γύρω γύρω και στην κορυφή μακριά για ν' ανεμίζουν στη γιούργια με το γιαταγάνι, μαζί με Μανιάτες κι άλλους τρελούς Ρωμιούς απ' όλα τα μέρη του Έθνους ξεκινήσανε τη διάλυση του οθωμανικού "πολυ-πολιτισμικού" παραδείσου. Ακόμη κι όταν ο Στρατός μας κατέρρευσε αήπητος, στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Τούρκοι διατήρησαν τον αταβιστικό φόβο για τον δαιμόνιο Έλληνα.
Για δεκαετίες κλείστηκαν στον εαυτό τους χτίζοντας το πρωτοφασιστικό κράτος τους κι ο φόβος τους βάθυνε όταν αυτοί, ως επιτήδειοι ουδέτεροι, έβλεπαν έκπληκτοι την Ελλάδα δεκαοκτώ μόλις χρόνια από την τρομερή καταστροφή να ξεφτυλίζει την Ιταλία. Έτσι το δέος τους για τον σεϊτάν Γιουνάν μεγάλωσε. Το σύμπλεγμα τους βάθυνε κι άλλο, όταν στην Κορέα οι Έλληνες διακρίνονταν, ενώ οι Τούρκοι χαρακτηρίζονταν σε αναφορές ("όνειδος για τη Συμμαχία"), αφού ο μεγαλύτερος άθλος τους ήταν να επιτεθούν κατά λάθος σε μία υποχωρούσα διαλυμένη νοτιοκορεατική μεραρχία και να την αποτελειώσουν. Ακόμη, καμμιά φορά οι καπεταναίοι τους χάνονται στα νατοϊκά γυμνάσια. (...) Οι Τούρκοι τώρα μυρίζουν την αδυναμία μας, όπως ο λύκος το αίμα. Μας παρακολουθούν να αποδομούμε την ταυτότητα μας, να κάνουμε κάθε μέρα ένα βήμα πίσω. Βλέπουν τον πάλαι ποτέ δαιμόνιο Έλληνα αδύναμο, διστακτικό. Δεν νοιώθουν πια φόβο. Βλέπουν διάφορα ανθρωπάκια να τους λένε αστεία πράγματα, οσποδάρους της Υψηλής Πύλης, που μιλάνε μαζί τους διστακτικά, περιδεείς. Αλλάξαμε ρόλους. Ομως ο φόβος τους κοιμάται. Πρέπει να τον ξυπνήσουμε με μια κλωτσιά».

Ρωγμές στο οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την οικονομική κρίση. Από πάνω προς τα κάτω:
• Έλληνες άνεργοι έξω από τα γραφεία του ΟΑΕΔ.
• Η «Επιτροπή σοφών» συνήλθε στην Μαδρίτη, στις 5 Ιανουαρίου, με αφορμή την έναρξη της ισπανικής προεδρίας της ΕΕ και στόχο την εξεύρεση λύσεων από την οικονομική κρίση. Παρευρέθηκαν ο Ισπανός πρώην υπουργός Οικονομικών Πέδρο Σόλ-μπες, ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας Φελάτε Γκονζάλες, ο Γάλλος πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ζακ Ντελόρ και η νυν υπουργός Οικονομικών Έλενα Σαλγάδο...
Αν συνεχίσει η Ευρώπη να πορεύεται με τέτοιους νεοταξίτες "σοφούς", θα καταγράψει μεγάλο... σκορ παρακμής και διάλυσης...
• Ιρλανδοί πυροσβέστες διαμαρτύρονται κατά των μέτρων της κυβέρνησης τους για περικοπή μισθών λόγω της οικονομικής κρίσης.

«Εντολοδόχοι ξένων μυστικών υπηρεσιών είναι οι περιβόητοι αντιεξουσιαστές», ισχυρίζεται γνωστός "μπαχαλάκης" από την Ειδική Πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού όπου κρατείται.
0 Νίκος Κουνταρδάς, γνωστός "μαχητής και ήρωας" του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπως έχει χαρακτηρισθεί από τους ομοϊδεάτες του (σύμφωνα με το kostasxan.blogspot.com), έκανε εντυπωσιακές δηλώσεις. Μιλώντας στην ραδιοφωνική εκπομπή «Ανοιχτή Γραμμή» (life 92,1 fm), αναφέρθηκε στη «...μπόχα, την προδοσία και το δηλητήριο που στάζει ο αντιε-ξουσιαστικός χώρος!». Τόνισε ότι, «λυπάται για τους αγνούς πιτσιρικάδες που έρχονται σε αυτό τον χώρο». Σε σχετική ερώτηση του παρουσιαστή, ξεκαθάρισε: «Παραδόθηκα και πέθανα. Αγωνίστηκα για κάποιες ιδεολογίες, για πράγματα που πίστευα ως άνθρωπος και προδόθηκα από τον περιβόητο αντιεξουσιαστικό χώρο... Κατά τη γνώμη μου, κοιτάξτε προς Τουρκία ή Ισραήλ ή τους μασόνους, γιατί οι περισσότεροι από αυτούς τους ψευτο-επα-ναστάτες τα παίρνουν από αυτές τις χώρες. Δεν υπάρχει περίπτωση να συλληφθούνε ποτέ. Στο Λέω και στο Υπογράφω: Τους Έζησα! (...) Ολοι αυτοί είναι Εντολοδόχοι Ξένων Μυστικών Υπηρεσιών». Πολύ βαριές κουβέντες από έναν νέο που βρίσκεται προφανώς υπό μεγάλη ψυχολογική πίεση, θα ασχοληθεί, άραγε, κάποιος υπεύθυνος να ερευνήσει το βάσιμο ή μη των παραπάνω καταγγελιών; Ούτως ή άλλως ξαναμπαίνει στο τραπέζι το ζήτημα των περυσινών «Δεκεμβριανών» που, για πολλούς, ήταν μία ακόμα «πολύχρωμη εξέγερση» των αμερικανικών υπηρεσιών.

Οι τρεις εύζωνοι της προεδρικής φρουράς,
ωρα της βομβιστικής επίθεσης στον Αγνωστο Στρατιώτη, τιμήθηκαν από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια. Αρνούμενοι και οι τρεις να υπακούσουν στις προτροπές των αστυνομικών να απομακρυνθούν, ρισκάροντας ακόμα και να τραυματισθούν σοβαρά, έδωσαν με τη στάση τους ένα μήνυμα για αντίσταση στα σχέδια κατεδάφισης της χώρας.

Η ελληνική πολιτική ηγεσία ατενίζει με χάρη τη virtual "πολυπο-λιτισμική" Ελλάδα την οποία ονειρεύεται... σαν άλλα "ούφο" που προσγειώθηκαν σε λάθος πλανήτη!
Είναι όλοι υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό για 5 απλά μέτρα που αρνούνται να υιοθετή σουν για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης:
1) Υιοθέτηση ρεαλιστικής μεταναστευτικής πολιτικής και καθιέρωση ανώτατου ποσοστού
δα. Παύση χρηματοδότησης από κρατικούς φορείς όλων των ΜΚΟ και επαγγελματιών "αντι-ρατσιστών" που αντιδρούν σε οποιαδήποτε απόπειρα εκπόνησης στοιχειώδους μεταναστευτικής πολιτικής.
2) Ενεργή εμπλοκή των Ενόπλων Δυνάμεων για τον αποτελεσματικό έλεγχο των χερσαίων και θαλάσσιων συνόρων. Χωρίς τη συνεχή φυσική παρουσία των ΕΕΔ στα σύνορα με τα κατάλληλα σύγχρονα μέσα αναγνώρισης και επιτήρησης δεν είναι εφικτή η αναχαίτιση των λαθρομεταναστών.
3) Αναβάθμιση του Λιμενικού Σώματος, ιδιαίτερα με αποκατάσταση των αεροπορικών του μέσων. Η δραστηριοποίηση της ΡΒΟΝΤΕΧ δεν πρέπει να οδηγήσει σε εφησυχασμό και υποβάθμιση των ελληνικών δυνατοτήτων ελέγχου των συνόρων.
4) Ασκηση πιέσεων προς τα ευρωπαϊκά όργανα για γενναία χρηματοδότηση όλων των ελληνικών δράσεων που σχετίζονται με την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης.
5) Αντιστροφή της εικόνας που έχει αποκτήσει η Ελλάδα ως κράτος με διάτρητα σύνορα, το οποίο δέχεται να νομιμοποιεί ανεξαιρέτως όλους τους λαθρομετανάστες που καταφθάνουν στη χώρα, με κατάλληλες δράσεις και επικοινωνιακές καμπάνιες στο εσωτερικό και τις χώρες προέλευσης.

Σε μεγάλες περιπέτειες για την εθνική και κοινωνική συνοχή μπαίνει η Ελλάδα αν εγκριθεί από την ελληνική Βουλή το εκτρωματικό νομοσχέδιο για την ελληνοποίηση εκατοντάδων
χιλιάδων λαθρομεταναστών. Αλλά δεν είναι μόνο η χώρα μας που κινδυνεύει. Απειλείται και η ίδια η ασφάλεια της Ευρώπης, από την παροχή κατ' αυτόν τον τρόπο ελληνικού διαβατηρίου σε χιλιάδες μουσουλμάνους προερχόμενους από χώρες με "ισλαμικές-τρομοκρατικές" δραστηριότητες.
Σύμφωνα με την πιο συντηρητική καταγραφή (στοιχεία Ευrostat ), ο αριθμός των αλλοδαπών στη χώρα φθάνει το 8,1%, ενώ η ίδια η ΕΥΠ μιλάει για 2,5 εκατομμύρια. Οι εκθέσεις του ΟΟΣΑ αναφέρονται στον αριθμό των 3,5 - 4 εκατομ. για το 2014, άλλες όμως ανεξάρτητες εκτιμήσεις θεωρούν ότι αυτός ο αριθμός έχει ξεπεραστεί.
Έτσι, με την καταβολή του παραβόλου 1.000 ευρώ, και δεδομένης της αθρόας εισροής που συνεχίζεται, σε λίγο καιρό εκατομμύρια άσχετοι άνθρωποι, αλλοεθνείς, αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι θα γίνουν συνιδιοκτήτες της ιστορικής πατρίδας που γεννήθηκε ο δυτικός πολιτισμός και για την οποία οι Έλληνες έχουμε "πληρώσει" ποταμούς αίματος. Οι Τούρκοι δουλέμποροι, το στρατοκρατικό καθεστώς της Αγκυρας και οι διεθνείς τοκογλύφοι τρίβουν τα χέρια τους για τις μεγάλες μπίζνες που έρχονται στη ρημαγμένη πατρίδα μας. Πρόκειται για το μεγαλύτερο συνταγματικό και ανθελληνικό πραξικόπημα από καταβολής του ελληνικού κράτους, γιατί η Ελλάδα δεν είναι παλιά αποικιοκρατική χώρα ούτε έχει σταθερή μεταναστευτική πολιτική, απεναντίας, είναι η κυριότερη πύλη εισόδου λαθρομεταναστών της ΕΕ από τρία σημεία του ορίζοντα.
Με βάση το Σύνταγμα, ο Ελληνικός Λαός είναι κυρίαρχος και ιδιοκτήτης της χώρας του. Κάθε ένας μας από τα 10.000.000 έχει το 1/10.000.000 της ιδιοκτησίας αυτής της χώρας ανεξάρτητα από τα άλλα περιουσιακά του στοιχεία. Και γι' αυτή την ιδιότητα του έχει πληρώσει με φόρους και με αίμα, όπως κάθε ελεύθερος λαός. Κάποιοι έζησαν φτωχοί και ανάπηροι γιατί πολέμησαν για την ανεξαρτησία αυτού του τόπου. Κάποιοι άλλοι θα είχαν πολύ περισσότερα αγαθά (χωράφια, ακίνητα κ.ά.) αν οι πρόγονοι τους δεν κατέβαλαν εκατομ. δραχμές σε φόρους στην ελληνική Πολιτεία.
Δεν μπορεί καμία κυβέρνηση να πουλήσει το μερίδιο αυτής της ιδιοκτησίας έναντι λίγων "πινακίων φακής" που κάποιος αφροασιάτης ή άλλος λαθρομετανάστης πλήρωσε σε κάποιον δουλέμπορο...
Τους αρέσει η Ελλάδα; θέλουν να ζήσουν και να εργασθούν εδώ; Δώστε τους "πράσινη κάρτα" και όλα τα νόμιμα δικαιώματα. Πώς θα γίνονται αυτόματα Έλληνες; Κι αν αύριο ξαναμε-ταναστεύσουν στη Γαλλία, θα γίνουν και Γάλλοι;
Εμείς, πάντως, δεν θα μείνουμε άπραγοι. Και να περάσει το συνταγματικό πραξικόπημα, στην πράξη δεν θα εφαρμοσθεί.
Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Άλλωστε η ψηφοφορία θα είναι ονομαστική και ο καθείς θα αναλάβει ενώπιον της ιστορίας τις ευθύνες του.

Σχέδιο ολοκληρωτικής εξόντωσης της Ελλάδας
Για γενικό, νεοταξικό σχέδιο βασισμένο πάνω στις συνταγές που έχουν δοθεί από τα πλανητικά κέντρα εξουσίας, κάνει λόγο ο γνωστός δημοσιογράφος και εκδότης Κώστας Καββαθάς. Και προτείνει ασυμφιλίωτο αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας των επιδοτουμένων από το διεθνές κεφάλαιο εθνομηδενιστών. Τα βασικά ζητήματα που θέτει με την παρέμβαση του είναι:

Ζήτημα 1ον
Άγρια Φοροεισπρακτική επιδρομή: Μία πραγματική καταιγίδα φοροεισπρακτικών μέτρων που οδηγεί τον ελληνικό λαό σε ολοκληρωτική εξαθλίωση. Η επιβίωση πλέον γίνεται μία οδυνηρή περιπέτεια. Μπαίνουμε σε μια τέτοια περιπέτεια ζόφου που το να ζεις θα είναι θαύμα... Η οικονομική τρομοκρατία των μηχανισμών εξουσίας αποτελεί το ιδεολογικό τέχνασμα της υποταγής μας: Το να αποδεχτεί ο ελληνικός λαός την ολοκληρωτική του εξαθλίωση και καταστροφή...

Ζήτημα 2ον
Νομιμοποίηση και θεσμοθέτηση του εποικισμού της Ελλάδας από τις στοιβαγμένες στρατιές της αλλοδαπής εισβολής: Θεσμοθετούν την κατοχή της χώρας από τις «ταξιαρχίες των κρατουμένων» αλλοδαπών που έχουν εισάγει. Αυτές οι συνειδητά (από το διεθνές κεφάλαιο) εισαγόμενες «ταξιαρχίες» των αλλοδαπών «δούλων» αποτελούν το στρατηγικό «όπλο» της Νέας Τάξης για την ολοκληρωτική εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας...

Ζήτημα 3ον
Ο αχαλίνωτος βομβαρδισμός τρομοκρατίας: Το πλέον ύπουλο και αιχμηρό ιδεολογικό και πολιτικό όπλο της νεοταξικής βαρβαρότητας. Ο στόχος: Να αποδεχτεί ο λαός όλες τις συμφορές και να θυσιάσει και τα έσχατα υπολείμματα των οικονομικών και πολιτικών πόρων του, τις δημοκρατικές ελευθερίες του...

Ζήτημα 4ον
Ή γενική έφοδος των ιδεολογικών «αντιρατσιστικών ταγμάτων» και των επιδοτούμενων εθνομηδενιστών: Σήμερα οι ύαινες του κοσμοπολιτισμού και οι καταστροφείς της ιστορίας και της εθνικής μας υπόστασης, εξορμούν και επιτίθενται με πρωτοφανή αγριότητα και τρομοκρατική αυθάδεια. Το θράσος τους έχει απογειωθεί. Στιγματίζουν ως «εθνικιστικά» και «ακροδεξιά», ακόμα και τα μεγάλα πνεύματα της ελληνικής ιστορίας, όλους τους ήρωες του πνεύματος και τα αγωνιστικά κινήματα... Κανένας αγώνας εναντίον της πλανητικής ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητα δεν μπορεί να διεξαχθεί αν δεν γκρεμίσουμε τα νέα ιδεολογήματα αυτής της βαρβαρότητας: Του «αντι-εθνικισμου», του «αντι-ρατσισμού» και της «πολυπολιτι-σμικότητας»...

Ζήτημα 5ον
Τεμαχίζεται η Ελλάδα σε «δουκάτα»: Το σχέδιο «Καλλικράτης» της κυβέρνησης προωθεί τις νεοταξικές επιταγές αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας και τη δημιουργία μικρών «κρατιδίων"! Μία διοικητική στρατηγική τεμαχισμού της «εθνικής ενότητας» η οποία μας γυρίζει πίσω και από τη φεουδαρχία, στα «κράτη-πόλεις» της αρχαιότητας... Μία στρατηγική που βάζει τα θεμέλια της αυτονόμησης των διοικητικών «δουκάτων» και την προτεκτορατοποίησή τους...

Ζήτημα 6ον
Ή άγρια επίθεση που σχεδιάζει η κυβέρνηση εναντίον της «ιδιοκτησίας», με την άνοδο της «αντικειμενικής αξίας»: Αυτό το εξοντωτικό, για την πλειονότητα του ελληνικού λάου, μέτρο και μάλιστα σε μία περίοδο κρίσης, σε μία περίοδο που έχουν πέσει οι τιμές των κατοικιών, δεν αποσκοπεί μόνο σε εισπρακτικό «παιδομάζωμα»: Αποτελεί ένα μέτρο με πολυδιάστατους στόχους. Ο κυριότερος είναι: Η ρευστοποίηση του εδάφους, της ακίνητης περιουσίας!
Η έννοια της «πατρίδας» περικλείει, εκτός από την ιστορία και τη βιωματική συνοχή ενός λάου και τον «χώρο». Πάνω στον «χώρο» (έδαφος) οικοδομείται το «ιστορικό βίωμα», συνεπώς και ο «χώρος» (έδαφος) αποτελεί συστατικό στοιχείο της «εθνικής συνείδησης». Στο έδαφος της πατρίδας έχουν «οργωθεί» τα αγωνιστικά σύμβολα και μνημεία της πατρίδας. Τα μέτρα των «εκτελεστών» της κυβέρνησης θέλουν να μετατρέψουν το στέρεο έδαφος σε κεφάλαιο κυκλοφορίας, σε τραπεζικό και χρηματιστηριακό κεφάλαιο. Θέλουν να αποκόψουν τον ελληνικό λαό από την «ιδιοκτησία» του και το «χώρο» της πατρίδας προς όφελος του «ρευστού κεφαλαίου». Δηλαδή μετατρέπεται ο χώρος της «πατρίδας» σε χρήμα, πουλιέται ο χώρος της «πατρίδας» στις τράπεζες. [Από το costas-cavathas.blogspot.com ]

«Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν' η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ' αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα...
Γι' αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ' όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας». [Από την απάντηση του Μίκη Θεοδωράκη στην καθηγήτρια Θάλεια Δραγώνα
«Το γενικό, νεοταξικό σχέδιο συμπυκνώνεται στα ακόλουθα: Ισοπεδώνουν το γρασίδι, ξεριζώνουν μέχρι το τελευταίο ζωντανό βλαστάρι. Ποτίζουν τη γη με αλάτι. Κατόπιν δολοφονούν τη μνήμη της βλάστησης. Διαφθείρουν τις συνειδήσεις, τις εξοντώνουν. Για να τις εξοντώσουν, σβήνουν το παρελθόν, εξαφανίζουν την ιστορία, εξατμίζουν τον πολιτισμό, ισοπεδώνουν κάθε συνεκτικό ιστό συλλογικότητας, κάθε βίωμα και πραγμάτωση της συνοχής του ιστορικού γίγνεσθαι». [Του εκδότη-δημο-σιογράφου Κώστα Δ. Καββαθά]
μεγάλος Έλληνας λογοτέχνης και ζωγράφος χης γενιάς του '30, Φώτης Κό-ντογλου, έλεγε ότι, ενώ ο Ελληνισμός πέρασε τελικά νικηφόρα τις άγριες ανεμοζάλες κάθε λογής κατακτητών, τώρα κινδυνεύει περισσότερο από τους σημερινούς εχθρούς του πολιτισμού και του έθνους μας, οι οποίοι είναι πιο επικίνδυνοι από τους παλιούς γιατί μας παραπλανούν με την ήμερη όψη τους.
«Μας σφάζανε, μας κομματιάζανε, μας κρεμάζανε, μας σουβλίζανε, μα δεν πεθάναμε, γιατί μας ατσάλωνε ο αγώνας, δίναμε φωτιά στη φωτιά, είχαμε να κάνουμε με οχτρούς φανερούς και σκλ ηρούς.
Τώρα όμως, στον σημερινό καιρό, οι εχθροί αλλάξανε όψη, γινήκανε κρυφοδα-γκανιάρηδες, με το χαμόγελο στα χείλια, φίλοι δολεροί, που φαίνουνται άβλαβοι, μάλιστα κι ευεργέτες και καλόβολοι». (Απόσπασμα από το βιβλίο Μυστικά Άνθη, εκδόσεις Αστήρ-Παπαδημητρίου).
Σήμερα, η Ελλάδα μπαίνει στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και τα λόγια του Κόντογλου φαίνεται να επαληθεύονται. Έχει καταργηθεί κάθε τι το εθνικό σε όλα τα επίπεδα, από το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και θρησκευμάτων, Ναυτιλίας, μέχρι και την κατάργηση του Υπουργείου Μακεδονίας-θράκης και όποιος τολμά να μιλάει για «έθνος» διώκεται στο πυρ το εξώτερον. Σε λίγο, μόνον η Εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο και τα άλλα αθλήματα θα φέρει αυτό τον τίτλο.
Τριάντα σχεδόν χρόνια μετά την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού Τύπου φιλοξενεί' στα πρωτοσέλιδα του διάφορα σενάρια χρεωκοπίας για την Ελλάδα και. προβλέψεις θρίλερ για την πορεία της χώρας.

Αναλυτές μας λένε... «γουρούνια» (άρθρο της Guardian), μιλάνε για «ελληνική αθλιότητα» (Frankfurter Algemeine Zeitung) και αποχαλινωμένοι διεθνείς "οίκοι αξιολόγησης" προβλέπουν «αργό θάνατο» για την Ελλάδα (Μοοdy’s 22/12/2009).
Το όνομα της Μακεδονίας μας είναι στον αέρα, η Θράκη είναι ένα έτοιμο φυτίλι που περιμένει μία σπίθα για να πάρει φωτιά και η Κύπρος οδεύει προς την τελειωτική αποδοχή των συνεπειών της εισβολής του '74.
Αν σκεφθεί, μάλιστα, κανείς ότι σε χώρες εξαρτημένες όπως η Ελλάδα η δυνατότητα για άσκηση εξωτερικής πολιτικής με εθνικό πρόσημο είναι μικρή, τότε καταλαβαίνει εύκολα τι συνέπειες έχει η πτώση του οικονομικού μας πρεστίζ. Η Ελλάδα όπως την ξέραμε τελειώνει, ή καλύτερα «την τελειώνουνε».
Το κράτος είναι κομμένο ήδη στα δύο, στα Τέμπη, από τους εργολάβους προς το παρόν, θυμίζοντας τα παλιά συνοριακά του πλαίσια.
Αύριο θα έχει γίνει περισσότερα κομμάτια, με βάση τη διοικητική μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη» που προωθείται. Η δε πληθυσμιακή του σύνθεση θα είναι μία πανσπερμία εφ' όσον επιτευχθεί ο σκοπός της άκριτης «ελληνοποίησης» των πάντων και μετατροπή της ελληνικής ιθαγένειας σε «σημαία ευκαιρίας»
Στην πρώτη γραμμή των γεγονότων είναι ακόμα η κλιμακούμενη εσωτερική ένταση σε Ελλάδα και Κύπρο, με τις πολιτικές προβοκάτσιες και τις τρομοκρατικές επιθέσεις.
Η χώρα εισήλθε και επίσημα σε καθεστώς μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, καθώς για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ξένοι αξιωματούχοι πήγαν στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας και ζήτησαν απόρρητα στοιχεία υπό τον μανδύα των ελεγκτών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υποβάλλοντας μας στον μεγαλύτερο μετακατοχικό εξευτελισμό! defence.net (*)
Όλες αυτές οι απειλές στρέφονται κατά της πεμπτουσίας της ελληνικότητας. Δυστυχώς, είχαμε προειδοποιήσει γι' αυτές τις εξελίξεις, αλλά τώρα βλέπουμε ότι υπάρχει μεγάλη αγωνία γύρω μας. Όλο και περισσότεροι λένε: «σωστά τα λέτε -αν και μας μαυρίζετε την ψυχή- αλλά τι κάνουμε;».
Απαντούμε: υπομονή, η Αφύπνιση άρχισε! Παρά την μαυρίλα, την καταστολή, την παραπληροφόρηση, «ο πατριωτισμός τείνει να καταστεί κυρίαρχο στοιχείο στη ζωή της χώρας μας», όπως ανέφερε ο Μίκης Θεοδωράκης στην ιστορική ομιλία του στη Αέσχη Αξιωματικών, την Πρωτοχρονιά.
Η βασική φιλοσοφία της ερχόμενης Αφύπνισης και Αντίστασης είναι, πάντα με τα λόγια του Μίκη, το τρίπτυχο: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και η Εθνική μας Ενότητα, το Α και το Ω.

«Έρχεται κοινωνική εξέγερση στην Ελλάδα»! λέει το Stratfor.. Κοινωνική εξέγερση τους επόμενους μήνες στην Ελλάδα προβλέπει το περιβόητο αμερικανικό Ινστιτούτο Stratfor, γνωστό για τις διασυνδέσεις του με το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ και την ΟΙΑ. Η ανάλυση γίνεται με αφορμή τη θρασύτατη βομβιστική επίθεση στον περίβολο της Βουλής των Ελλήνων και το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, χώρους για τους οποίους είμαστε ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι όλοι οι Έλληνες.
Βεβαίως πρέπει να λεχθεί όχι οι ξένοι αξιωματούχοι ζήτησαν να ελέγξουν τις δαπάνες του ΥΠ.ΕΘ.Α που είναι οι μεγαλύτερες του Προϋπολογισμού και οι δεύτερες μεγαλύτερες σε σχέση με τον πληθυσμό της χώρας στο ΝΑΤΟ!

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει το Stratfor, το χτύπημα ενός τόσο συμβολικού στόχου όπως το ελληνικό Κοινοβούλιο αποτελεί μία κλιμάκωση των ενεργειών αυτών των ομάδων που αψηφούν πλέον τις δυνάμεις καταστολής.
Σύμφωνα με το ελληνοαμερικανικό πρακτορείο ειδήσεων greecamerican-newsagency, η επισφαλής οικονομική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα είναι αυτή που οδηγεί το Stratfor να προοιωνίζει -αν και δυνητικά διατυπωμένο- ότι το πακέτο των νέων οικονομικών μέτρων είναι δυνατόν να στρέψει τους πολίτες στη βία!
Κοντολογίς, αναταραχές προβλέπουν οι ινστρούκτορες των αμερικανικών κέντρων, απευθυνόμενοι ουσιαστικά στη νέα πολιτική ηγεσία, όπως είχαν εκβιάσει με «αντίποινα» και την προηγουμένη κυβέρνηση... Αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν οι πολιτικοί μας είναι πως, όσο πιο ενδοτικοί είναι, τόσο πιο αναλώσιμοι γίνονται. Διαβάστε τα κυριότερα σημεία της ανάλυσης των Αμερικανών: «Μετά την κλιμάκωση των τρομοκρατικών επιθέσεων, η έκρηξη μπροστά στο κτίριο της Βουλής ήταν η πιο θρασεία πράξη των τελευταίων ετών. Ή περιοχή που στοχοποιήθηκε είναι πολύ δημοφιλής στους τουρίστες λόγω της τελετουργικής αλλαγής της φρουράς που γίνεται μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη.
Προφανώς, η τοποθέτηση και η έκρηξη ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού σε έναν τόσο συμβολικό δημόσιο χώρο υποδηλώνει τη δυνατότητα των αριστερίστικων και αναρχικών ομάδων να χτυπούν οπουδήποτε και οποτεδήποτε χωρίς να τους εντοπίσει η αστυνομία. Και προκειμένου να αντιμετωπίσει την κλιμακούμενη απειλή, η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να πάρει ορισμένες δύσκολες πολιτικές αποφάσεις οι οποίες ίσως προκαλέσουν ακόμα περισσότερη βία.
Ή αύξηση των επιθέσεων κατά το 2009 μπορεί να αποδοθεί στην ασταθή πολιτική και οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Εξαιτίας της επέκτασης των ελληνικών Τραπεζών στις αναδυόμενες αγορές της κεντρικής Ευρώπης, και της εξάρτησης της χώρας από τον τουρισμό και τη ναυτιλία, η Ελλάδα χτυπήθηκε ιδιαίτερα σκληρα απο την παγκοσμία οικονομική κρίση. Ή Ευρωπαϊκή Ένωση πιέζει την Ελλ άδα να εφαρμόσει αυστηρούς περιορισμούς στον προϋπολογισμό της, και οι αξιωματούχοι της ΕΕ επισκέφθηκαν τη χώρα στις 6-8 Ιανουαρίου με σκοπό να ελέγξουν αν η Αθήνα σοβαρολογεί, σχετικά με τη μείωση του ελλείμματος της.
Ή κυβέρνηση σκέπτεται σοβαρά να μειώσει ορισμένα κοινωνικά προγράμματα αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης και έχει ζητήσει τη συμβουλή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για να πώς να περιορίσει τις δαπάνες της.
Το πρόβλημα για την Αθήνα είναι ότι η κοινωνική απαισιοδοξία βρίσκεται ήδη σε υψηλό επίπεδο λόγω της οικονομικής κρίσης και ένα πακέτο νέων φόρων και περικοπών κοινωνικών δαπανών το μόνο που θα κάνει είναι να αυξήσει την ένταση. Στην εξαιρετικά ευάλωτη Ελλάδα, τα όποια μέτρα λιτότητας θα δώσουν περισσότερους λόγους για εξέγερση των πολιτών ώστε να εκφράσουν την αποδοκιμασία τους για την κυβερνητική πολιτική και να καταδείξουν την ανικανότητα της κυβέρνησης να διοικήσει τη χώρα».

Η λαθρομετανάστευση γεωπολιτικό όπλο
Η Πανελλήνια Επιτροπή Αγώνα για τον Έλεγχο της Λαθρομετανάστευσης (ΠΕΑΕΛ), την ίδρυση της οποίας είχαμε προαναγγείλει σε προηγούμενο τεύχος του ΤΜ, καταγγέλλει τη μεθοδευμένη εθνική αποδόμηση και τον εποικισμό της Ελλάδας και καλεί σε άμεση κινητοποίηση και παρέμβαση όλους τους Έλληνες προκειμένου να αναχαιτισθεί η ολέθρια αυτή μηχανή.

Η Επιτροπή επισημαίνει κυρίως τις γεωπολιτικές συντεταγμένες της επιχειρούμενης εθνοαποδόμησης, που συνδέονται άμεσα με τις νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας: «Έτσι εξηγείται:
• Ή περίεργη χαλάρωση του ελέγχου των εθνικών συνόρων, προφανώς υπό εξωτερική πολιτική και ιδεολογική πίεση και επιρροή.
• Ή συστηματική υπονόμευση της Ελληνικής παιδείας,
• Ή παρουσίαση του Ελληνικού έθνους και της Ελληνικής ταυτότητας ως δήθεν μύθου και εφευρήματος του 19ου αιώνα και ο εξωραϊσμός της Τουρκοκρατίας.
• Τέλος, η αποποινικοποίηση της παράνομης εισόδου στη χώρα και η προκαταβολική διαμόρφωση ενός πραγματικού νομικού οπλοστασίου, υπό την μορφή του "συνταγματικού τόξου", κατά του υποτιθέμενου "ρατσισμού" και της "ξενοφοβίας" των Ελλήνων.
Το οπλοστάσιο αυτό έχει ως στόχο, στην ' πραγματικότητα, να λειτουργεί προληπτικά ως όπλο ιδεολογικής τρομοκρατίας για την αποτροπή κάθε αντιδράσεως τον Ελληνικού λαού κατά της επιχειρούμενης εθνικής αποδόμησης. Αναρωτιέται κανείς γιατί, με τη λογική αυτή, να μη διεκδικήσουν ανάλογη μεταχείριση και οι Τούρκοι έποικοι στην Κύπρο; Είναι γνωστή όμως η αρχή του διεθνούς δικαίου ότι "παράνομος νόμιμον ου ποιεί"».

Το κείμενο υπογράφουν πολλοί Έλληνες πολίτες, πανεπιστημιακοί, νομικοί, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, επαγγελματίες κ.ά., μεταξύ των οποίων οι: Νεοκλής Σαρρής, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου - Κωνσταντίνος Ρωμανός, καθηγητής Πανεπιστημίου του Αιγαίου - Γιάννης Παπαμιχαήλ, καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου - Γιάννης Τσουδερός, αρχιτέκτων-καθηγητής ΕΜΠ -Αθηνά Κατσαφάδου, δικηγόρος-τ. πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Πειραιώς - Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης, δημοσιογράφος-συγγραφέας - Αννα Δοντά, δημοσιογράφος - Δημήτρης Γιαννόπουλος, οικονομολόγος-δημοσιογράφος - Θέκλα Κίττου, σκηνοθέτις - Γιώργος Παπαγιαννόπουλος, αρχιτέκτων-συγγραφέας - Δαμιανός Βασιλειάδης, εκπαιδευτικός - Θεόδωρος Μπατρακούλης, Δρ. Γεωπολιτικής-πανεπιστημιακός - Λάμπρος Παπαδημητράκης, σκηνοθέτης - Αριστείδης Καρατζάς, εκδότης - Θεόδωρος Παντούλας, εκδότης - Ανδρέας Αθηναίος, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια (1)
Μία άλλη πρωτοβουλία, υπό τον γνωστό δημοσιογράφο Σπύρο Χατζάρα, έχει δημιουργήσει την Επιτροπή Εθνικής Σωτηρίας (ΕΕΣ) και προωθεί τη δημιουργία ανάλογων επιτροπών σε κάθε νομό. Επικαλούνται το άρθρο 5 παράγραφος 2 του Συντάγματος, το οποίο λέει ότι: «Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων». Το σύνταγμα δεν λέει πουθενά, ότι αποκτούν πολιτικά δικαιώματα και ελληνική ιθαγένεια, όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια.
Τονίζουν δε: «Είμαστε απολύτως αντίθετοι με την εξίσωση και εξομοίωση των Ποντίων με τους λαθρομετανάστες και των Βορειοηπειρωτών με τους Αλβανούς, την οποία εισάγει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο της. Το θεωρούμε πλήρη εξευτελισμό, του ελληνικού Έθνους. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται οι Έλληνες παλιννοστούντες στην Πατρίδα, ως προκάλυμμα, για να παραχωρηθεί το δικαίωμα του Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι στους λαθρομετανάστες.
Θεωρούμε ότι είναι απολύτως απαράδεκτο να παραχωρείται η ελληνική ιθαγένεια σε παιδιά αλλοδαπών και να μετατρέπονται οι Έλληνες Ομογενείς σε μετανάστες. Ζητούμε την άμεση παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας, με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, στους Ποντίους και τους Βορειοηπειρώτες, οι οποίοι είναι Έλληνες. Απαιτούμε την παροχή του δικαιώματος ψήφου στους Έλληνες Ομογενείς της Διασποράς.
Είμαστε αντίθετοι στην καταχρηστική και ανεξέλεγκτη παραχώρηση του καθεστώτος του "επίμακρόν διαμένοντος", προκειμένου να μη χρησιμοποιηθεί ως όχημα για τη μετά χρονολόγηση του προβλ ήματος, με στόχο την προσωρινή μόνο αναβολή των μαζικών και ανεξέλεγκτων ελληνοποιήσεων.
Μας ανησυχεί και μας προβληματίζει η αοριστία των διατάξεων του νομοσχεδίου που ενέκρινε η κυβέρνηση. Το κριτήριο της φοίτησης σε ελληνικό σχολείο είναι απολύτως απαράδεκτο. Ή ελληνική ιθαγένεια δεν συνδέεται με το σχολείο. Στο μέλλον εκατοντάδες χιλιάδες νέοι θα εισέρχονται στη χώρα μας, ως απροσδιορίστου εθνικότητας, θα φοιτούν τρία χρόνια σε ελληνικό σχολείο, και θα αποκτούν αυτομάτως την "ελληνική ιθαγένεια".
Είμαστε απολ ύτως αντίθετοι με την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές στους παράνομους και παρανόμως νομιμοποιηθέντος (λαθρομετανάστες. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται επίσημες μουσουλμανικές και μειονοτικές κοινότητες στην καρδιά όλων των ελληνικών πόλεων».
Και καταλήγει η ΕΕΣ: «Ο ελληνικός λαός δεν θα σκύψει το κεφάλι. Δεν θα γίνουμε Λαός ΜΠΕΝΕΤΟΝ»
Έκρηξη και εντός του ΠΑΣΟΚ έχει γίνει για το λαθρο-νομοσχέδιο. Ο τ. αντιπρόεδρος της Βουλής και ιστορικό στέλεχος του κόμματος, Παναγιώτης Κρητικός, καλεί την κυβέρνηση να αναστείλει την κατάθεση του λαθρο-νομοσχεδίου στη Βουλή... Αναλυτικά η δήλωση του κ. Κρητικού και του Συνδέσμου «Νικόλαος Ζορμπάς»: «Θεωρεί τη νομιμοποίηση αυτή πρόχειρη, βιαστική, αμελέτητη και πολιτικά ανεπεξέργαστη σε σχέση με τις επιπτώσεις που θα έχει μεσοπρόθεσμα σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο και μακροπρόθεσμα σε εθνικό επίπεδο. Ή λύση του μεταναστευτικού προβλήματος αντιμετωπίζεται προληπτικά, με μέτρα αποκλεισμού της λαθρομετανάστευσης και δευτερευόντως με νομιμοποίηση τους». Ο «Σύνδεσμος» καλεί την κυβέρνηση να αναστείλει την κατάθεση του νομοσχεδίου στη Βουλή και να προσανατολιστεί στη σκέψη διεξαγωγής δημοψηφίσματος, αποκρούοντας εισηγήσεις ειδημόνων, δηλαδή "φωτισμένων ηγεσιών" περί δήθεν αναρμοδιότητας του λαού για ζητήματα που αφορούν σε ατομικά δικαιώματα.

Αφυπνισθείτε - Ξεσηκωθείτε -, Εξεγερθείτε
Το διαχρονικό μήνυμα της τραγωδίας «Φιλοκτήτης» είναι σαφές και επίκαιρο. Απέναντι στις δυνάμεις της αποσύνθεσης και του εθνομηδενισμού που μας λένε «όος μοι σεαυτον», η απάντηση είναι η Αφύπνιση και το «εν σαντώ γενον».
Να ξαναβρούμε γρήγορα τον εαυτό μας! Δηλαδή τον Έλληνα που γονάτισε τρεις αυτοκρατορίες, την Οθωμανική, τη Βρετανική και τον Άξονα. Κι αυτό δεν μπορούν να του το συγχωρήσουν ακόμα τα θηρία που μας βλέπουν «ψοφίμια» και μυρίζουν το αίμα...
Τώρα, όλοι οι Έλληνες που είναι περήφανοι ως Έλληνες..., που θέλουν να λέγονται Ελληνες, πρέπει να αφυπνισθούν.
Οι αγωνιστές του αντιδικτατορικού αγώνα που έχουν εφησυχάσει και ιδιωτεύουν... εμπιστευόμενοι (κακώς) τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία μας στον δικομματισμό.
Ολοι οι Αριστεροί που δεν έχουν ξεχάσει το «Εμπρός ΕΛΑΣ για την Ελλάδα» κατ το πνεύμα της Εθνικής Αντίστασης... μακριά από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες και τους «διεθνιστές» του Σόρος.
Η πατριωτική βάση του ΠΑΣΟΚ, που ξέρουμε ότι "βράζει" με όσα γίνονται... και παραμένουν πιστοί στο σύνθημα του Ανδρέα «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».
Οι Δεξιοί πατριώτες που αγωνιούν για τη χώρα και αυτοί που κινητοποιήθηκαν για να μην πέσει η ΝΑ στα χέρια των ενδοτικών τζακιών.
Οι εξωκοινοβουλευτικοί ακτιβιστες που θέλουν να αντισταθούν ενεργά στη Νέα Τάξη και την ισοπεδωτική «Παγκοσμιοποίηση».
Όσοι ανήκετε σε κόμματα, πιέστε τους βουλευτές σας. Ζητείστε από τους συνδικαλιστές να τοποθετηθούν. Στήστε επιτροπές και πρωτοβουλίες στη γειτονιά σας. Μιλήστε στους φίλους και συγγενείς σας για τα όσα λέμε. Κινητοποιηθείτε συμμετέχοντας στις αυθόρμητες ή οργανωμένες εκδηλώσεις. Για να μην περάσουν τα εθνοκτόνα νομοσχέδια και να μην επιβληθούν ανθελληνικές "λύσεις" σε Αιγαίο, Κύπρο και Θράκη.
Για να μείνουμε ενωμένοι, δυνατοί και ωραίοι Έλληνες... Είμαστε η πλειοψηφία και είναι λίγοι οι νενέκοι και οι εθνομηδενιστές.

(1) Ολόκληρο το κείμενο της επιτροπής δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα

Περισσότερα... »
20:35
Εξαντλούνται τα αποθέματα πετρελαίου;
» Afaia

3ο ματι Τ. 177 φεβρ 2010

Η απάντηση είναι ναι. όπως υποστηρίζει η πλειοψηφία των ειδικών του σύγχρονου επιστημονικού κατεστημένου. Υπολογίζοντας μάλιστα με βάση τις γνώσεις τους σχετικά με τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου, και τον επιταχυνόμενο ρυθμό κατανάλωσής του, προβλέπουν ότι σε πολύ λίγα χρόνια, το πετρέλαιο θα αφαιρεθεί από τον κατάλογο των πηγών ενέργειας. Έχουν όμως δίκαιο; Σίγουρα όχι, όπως αποκαλύπτει μία πρόσφατη έρευνα.
Δεν είναι απαραίτητα & τα οργανικά σώματα για τη δημιουργία πετρελαίου και φυσικού αερίου! Αυτό διατείνεται μία ομάδα επιστημόνων από το Βασιλικό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Το πετρέλαιο δημιουργήθηκε, και εξακολουθεί να δημιουργείται έως σήμερα χάρη σε φυσικές δυνάμεις που υφίστανται στα εσωτερικά στρώματα της Γης. όπως υποστηρίζουν στη μελέτη τους, η οποία δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Φυσική Γεωεπιστήμη ). Γι αυτό, αναφέρει ο ένας από τους τρείς επιστήμονες που υπογράφουν τη μελέτη, το πετρέλαιο είναι δυνατόν να ανακαλυφθεί σε διάφορες περιοχές του πλανήτη μας οι οποίες δεν θεωρούνται ότι διέθεταν συνθήκες κατάλληλες, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη, για τη δημιουργία του. Οι τρεις επιστήμονες κατάφεραν να δημιουργήσουν υδρογονάνθρακες, αναπαράγονταδ τις πιέσεις και τις θερμοκρασίες, οι οποίες θεωρούνται ότι υφίστανται σε μεγάλο βάθος, στο υπέδαφος. Εάν δεχτούμε ότι συμβαίνει αυτό, όπως αναφέρει ο καθηγητής Κουτσέροφ, τότε μπορούμε να εξηγήσουμε την ύπαρξη των πλούσιων πετρελαϊκών κοιτασμάτων που βρίσκονται στο Τέξας, για παράδειγμα, σε βάθος δέκα περίπου χιλιομέτρων. Δεν υπάρχει τρόπος να έχουν μεταφερθεί σε τέτοιο βάθος οργανικά υπολείμματα ώστε να δημιουργηθεί πετρέλαιο. Η ύπαρξη του μπορεί να οφείλεται μόνο σε φυσικές διαδικασίες στο υπέδαφος.Η άποψη λοιπόν των τριών επιστημόνων είναι ότι ενδεχομένως στο μέλλον, να διαγραφεί το πετρέλαιο από τον κατάλογο των πηγών ενέργειας. Όχι όμως εξαιτίας της έλλειψής του. αλλά εξαιτίας των προβλημάτων που δημιουργεί στο περιβάλλον, στη χλωρίδα και την πανίδα του πλανήτη μας και στον ίδιο τον άνθρωπο.

Περισσότερα... »
20:29
Αγαλματίδιο Έρωτα
» Afaia

1ος αιώνας π.Χ.
Πηλός. Ύψος 40 εκ.

Αυτό το πήλινο αγαλματίδιο της Ελληνιστικής εποχής με τη μορφή φτερωτού Έρωτα φέρει τη λεοντή του Ηρακλή. Η μορφή στηρίζει το βάρος της στο δεξιό πόδι, ενώ το αριστερό είναι ελαφρώς προτεταμένο εμπρός. Έχει το ένα χέρι λυγισμένο προς τα πίσω, στο ύψος της μέσης, ίσως προσπαθώντας να κρύψει κάτι. Εξαιρετικά επιτυχής είναι η ιδέα του καλλιτέχνη να αποδώσει το χαριτωμένο πρόσωπο μέσα στην άγρια λεοντή, καθώς και την προσπάθεια του αγοριού να χωρέσει μέσα της, πατώντας στα πίσω πόδια του ζώου.
0 Έρως, θεότητα της αγάπης, ήταν ο καρπός της ένωσης της Αφροδίτης με τον θεό Άρη, σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο. Απεικονίζεται συνήθως να κρατά άνθη, τόξο, δάδα ή μουσικό όργανο (κιθάρα ή λύρα) και να φορά ταινία, διάδημα ή στεφάνι. Τα ζώα που ιππεύει ή παίζει μαζί τους είναι: λαγός, δελφίνι, κόκορας, κύκνος. Μόνος ή μαζί με τη μητέρα του κοσμεί συχνά αντικείμενα που συνδέονται με τη γυναικεία κοκεταρία. όπως καθρέφτες. Απαντά επίσης σε σκηνές αρπαγής ή γάμου, ενώ συμμετέχει και στον βακχικό κύκλο ως ακόλουθος του Διονύσου. Κατά τον Μεσαίωνα, οι απεικονίσεις του επηρεάζονται από τα κείμενα της εποχής και όχι από την αρχαία τέχνη- για παράδειγμα, εμφανίστηκε με δεμένα μάτια, εξ ου και η έκφραση «ο έρωτας είναι τυφλός». Από την Αναγέννηση και μετά έγινε αγαπημένο θέμα καλλιτεχνών, όπως οι Ντονατέλο. Μποτιτσέλι, Καραβάτζο, Βερονέζε. ενώ το 18ο και 19ο αιώνα η μορφή του είναι σχεδόν πάντα παρούσα στην έντυπη εικονογραφία και τις διακοσμητικές τέχνες.

Περισσότερα... »
20:26
Μαρμάρινη κεφαλή σε υπερφυσικό μέγεθος που αναπαριστά τον ολύμπιο Δία.
» Afaia

Αυτή η μαρμάρινη κεφαλή σε υπερφυσικό μέγεθος αποτελούσε τμήμα ενός όρθιου ή καθιστού αγάλματος και αναπαριστούσε τον ολύμπιο Δία. Η συμμετρία στην κόμμωση και τη γενειάδα, καθώς και τα χαρακτηριστικά του προσώπου, μεταδίδουν αίσθηση γαλήνης, όπως αρμόζει στην προσωπικότητα του πανίσχυρου αυτού θεού. Οι εγκοπές στο άνω μέρος της κεφαλής υποδηλώνουν την παρουσία καλύπτρας. Η κεφαλή, που είναι κατασκευασμένη από πεντελικό μάρμαρο και ανάγεται στην Ύστερη Κλασική περίοδο, έφερε ένθετο ορειχάλκινο στεφάνι και είχε φιλοτεχνηθεί ανεξάρτητα από τον κορμό του αγάλματος.
Οι αρχαιότερες σωζόμενες παραστάσεις του Δία προέρχονται από την αγγειογραφία. 0 Παυσανίας αναφέρει δύο ξόανα του θεού, ένα στην Ακρόπολη του Αργούς και ένα στο θησαυρό των Μεγαρέων στην Ολυμπία. Το πρώτο ανήκε στον Δία Τρίοπα (δηλαδή, με τρία μάτια -επόπτης του Ουρανού, της Γης και της θάλασσας), και το δεύτερο ήταν ξύλινο και επενδυμένο με χρυσό. 0 Ζευς είχε συνήθως την εμφάνιση ώριμου γενειοφόρου άνδρα και απεικονιζόταν τη στιγμή που ετοιμαζόταν να ρίξει κεραυνό ή καθισμένος σε θρόνο.
Στην Κρήτη, κατ' εξαίρεση, είχε συνήθως τη μορφή ενός αγένειου νεαρού Μινωίτη. 0 Φειδίας, με το χρυσελεφάντινο άγαλμα στο ναό της Ολυμπίας, παρέδωσε στις επόμενες γενεές καλλιτεχνών το ιδανικό πρότυπο για τον πατέρα των ολύμπιων θεών. αντλώντας έμπνευση από τον ομηρικό Δία. όπως περιγράφεται στην Ιλιάδα.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 20.02.2010
13:23
Διωγμοί χριστιανών υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1912-1918), προ του μεγάλου διωγμού του 1922.
» Afaia

Διωγμοί χριστιανών υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1912-1918), προ του μεγάλου διωγμού του 1922.
περιοδικό "ΕΛΛΗΝΟΡΑΜΑ", Ιανουαρίου 2010.

Περισσότερα... »
13:14
Γλωσσικά...
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Περισσότερα... »
12:42
Νέα απάτη από τηλεφώνου!
» Afaia

ΠΡΟΣΟΧΗ!!!

Από τον Χρήστο Φιλίνη, Διεύθυνση Εταιρικών Πελατών, Τμήμα Ελέγχου Προσφορών και Συμβάσεων του ΟΤΕ, τηλ.: 210-6117476, e-mail: cfilinis@ote.gr,
λάβαμε και αναδημοσιεύουμε το πιο κάτω Μήνυμα:

«Αν σας τηλεφωνήσουν στο κινητό σας από κάποιον που θα σας πει ότι είναι
τεχνικός εταιρείας και κάνουν έλεγχο στο τηλέφωνό σας και θα πρέπει να
πατήσετε #90 ή 09# ή οποιονδήποτε άλλον αριθμό, ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟ ΑΡΙΘΜΟ. Πρόκειται για μια εταιρεία-απάτη, που χρησιμοποιεί κάποια συσκευή, η οποία μόλις επιλέξετε τους παραπάνω αριθμούς, μπορεί να μπει στην κάρτα SIM και να παίρνουν τηλέφωνα με δική σας χρέωση. Προωθήστε το μήνυμα σε όσο περισσότερους μπορείτε.

Περισσότερα... »
12:38
2010-02-12 "Η KAΘHMEPINH" ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΣΤΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ.
» Afaia

Περισσότερα... »
12:04
Τι αναπαριστα η σφραγιδα πανω στην "λειτουργιά;
» Afaia

Όπως βλέπουμε στην δεύτερη εικόνα αυτήν την μορφή της λειτουργιάς είχαν τα ψωμιά κατά την ρωμαϊκή περίοδο.

Η λειτουργιά είναι άζυμο ψωμί (kosher) και ακολουθεί την Ιουδαϊκή παράδοση.

Άν προσθέσουμε και την μαγική σφραγίδα που το πιστοποιεί ως εγκεκριμένη τροφή για τους Ιουδαίους έχουμε την λειτουργιά.

.

.

Εδώ μιλούμε για γνήσια "Ελληνο"- Χριστιανική παράδοση.

Περισσότερα... »
11:58
Είναι τα βιβλία άνθρωποι;
» Afaia

Η σκέψη των Προσωκρατικών αποτελεί για την έρευνα μια διαρκή πρόκληση και συγχρόνως ένα χώρο της ιστορίας της Φιλοσοφίας με εξαιρετικό ενδιαφέρον από πολλές πλευρές. Γι' αυτό, άλλωστε, το πεδίο της διεθνούς έρευνας εμφανίζονται συνεχώς επιστημονικά άρθρα και πραγματείες που αριθμούνται σε εκατοντάδες κάθε χρόνο. Οποιαδήποτε αναφορά ή προσπάθεια προσέγγισης και ερμηνείας της σκέψης του αρχαϊκού ελληνισμού γενικότερα, που εξέθρεψε το στοχασμό των Προσωκρατικών, προϋποθέτει τη βαθειά γνώση της κοινωνίας και όλων των ανθρωπολογικών χαρακτηριστικών της. Κάθε πτυχή της σκέψης των μεγάλων εκείνων διανοητών απηχεί κοινωνικές διεργασίες και κατασταθείς πολιτικές στην ευρεία έννοια του όρου αυτού, όπως τον αντιλαμβάνονταν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι, δηλαδή την ηθική διάσταση της κοινωνίας.
Η φιλοσοφική έκφραση των προσωκρατικών φιλοσόφων συνιστά πνευματική πρωτοπορία, για την εποχή τους και συνάμα, αδιάψευστο τεκμήριο της προσπάθειας του αρχαϊκού ανθρώπου στον ελληνικό χώρο να υπερβεί τις κοινωνικές και θρησκευτικές κατεστημένες αγκυλώσεις και να θραύσει το περίβλημα της μυθικής εξήγησης του κόσμου. Γι' αυτό ακριβώς η σπουδή του στοχασμού τους έχει παραδειγματικό χαρακτήρα για την ιστορία, των ιδεών και αποτελεί πάντοτε αστείρευτη πηγή έμπνευσης και γοητευτική πνευματική άσκηση. Είναι, βέβαια, αυτονόητο σήμερα ότι η μελέτη και η έρευνα της κοινωνίας και της σκέψης αυτής της εποχής, όπου έζησαν και έδρασαν οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι, πρέπει να ξεκινάει πρωτίστως από την κατανόηση του λόγου τους, δηλαδή από την εμβάθυνση στα αποσπάσματα, του φιλοσοφικού τους λόγου και δευτερευόντως, αλλά αναγκαίως, από τη μελέτη των μαρτυριών που μας διέσωσαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς της αρχαιότητας ως την εποχή του ύστερου Βυζαντίου. [...]

Το (α)νόστιμον ήμαρ των προσωκρατικών φιλοσόφων
Από τον Αλέξανδρο Ασωνίτη

Ε 5.2.2010

Eνα καίριο ζήτημα της θεωρίας της γραφής είναι το πόσα τμήματα απ' την ανθρώπινη υπόσταση συγκεντρώνει και περιλαμβάνει ένα βιβλίο, και σε ποιο βαθμό μπορεί να υποκαταστήσει τη φυσική παρουσία ενός ανθρώπου. Γνωρίζοντας ότι η φυσική παρουσία είναι το παν, αλλά όχι το άπαν, οι άνθρωποι διασχίζουμε ένα απειροελάχιστο τμήμα του «ιστορικού» χρόνου με το σώμα μας (την περηφάνια της ύπαρξης μας) και ύστερα, η παρουσία των πιο ικανών και τυχερών από μας αντικαθίσταται και δηλώνεται από το αποτύπωμα, το έργο καθενός. Αλλά στην προοπτική του «ιστορικού» χρόνου το άυλο γίνεται υλικό, τόσο ανθεκτικό μάλιστα, που ο γρανίτης και το ατσάλι μοιάζουν πλαστελίνη μπροστά του. Πρόκειται για τη φυσική αθανασία, τη «φήμη» και τη «δόξα», που απεκδυόμενες και απορρίπτοντας δεισιδαιμονίες, αφέλειες και απειλές, αναδημιουργούν τον άνθρωπο, ανυσυστήνουν την ύπαρξη, διαιωνίζουν την παρουσία. Επομένως, τα βιβλία (το αίτιο της δόξας, εν προκειμένω) είναι άνθρωποι με σάρκα και οστά, και οι σκέψεις που περιέχουν αποτελούν τμήματα της υλικής-φυσικής ανθρώπινης υπόστασης. Πώς υποδεχόμαστε λοιπόν τα αρχαία βιβλία όταν εκδίδονται, δηλαδή τους ανθρώπους που ξαναζωντανεμένοι μάς χτυπάνε την πόρτα; Την ανοίγουμε διάπλατα, ειδικά όταν πρόκειται για ανθρώπους σπουδαίους, που τα έργα και οι σκέψεις τους, ισοδύναμα με την ανάσα και τη χειραψία τους, διαπερνούν την Ιστορία καθορίζοντας εν πολλοίς την πορεία του ανθρώπινου πνεύματος και πολιτισμού. Απ' το 2002 και μετά, δεχόμαστε την επίσκεψη των πιο σημαντικών προσώπων της Ιστορίας, κατά τη γνώμη μου, των «προσωκρατικών» φιλοσόφων, που ξεκαθάρισαν μια για πάντα όλα τα βασικά φιλοσοφικά ζητήματα, φοβάμαι όμως πως εμείς, όχι μόνο δεν ανοίξαμε τις πόρτες μας, αλλά κλείσαμε και τ' αυτιά μας.

Ποιοι είναι, και τι είναι οι «προσωκρατικοί» φιλόσοφοι; Με τον καλοπροαίρετο, αλλά προσβλητικά σύγχρονο αυτόν όρο, «προσωκρατικοί» ονομάζονται όλοι οι Ελληνες Φιλόσοφοι μέχρι τον Σωκράτη, ή φιλοσοφία του οποίου δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις απόψεις όλων των προηγούμενων φιλοσόφων, που επίσης καλούνται: υλιστές, υλοζωιστές, φυσικοί κ.λπ. και διατυπώνουν την πιο διαυγή και σκληρή άποψη της ελληνικής αρχαιότητας για το Σύμπαν, τους θεσμούς τον άνθρωπο, τον θάνατο. Είναι οι περίφημοι ιωνες και μεγαλοελλαδίτες φιλόσοφοι, αφού κατά αξιομνημόνευτο τρόπο η κεφαλαιώδης ελληνική σκέψη ανθεί πρωτίστως στις αποικίες παρά στην κυρίως Ελλάδα με πολλές εξαιρέσεις, όπως ο Σπαρτιάτης Αλκμάν, ο Ελευσίνιος Μουσαίος, ο Θρακιώτης Λεύκιππος, ο Σαμιώτης Πυθαγόρας κ.ά). Οι αρχές της κοσμοθεωρίας τους, αν μπορούμε να τις συνοψίσουμε, και παρά τις σοβαρές, επιμέρους, διαφοροποιήσεις των σημαντικότερων προσωκρατικών, ήταν ότι ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα κανενός θεού αλλά συνέπεια των διεργασιών της φύσεως (Ηράκλειτος Απόσπ. 30 Β, Δημόκριτος, 39 Α), ότι δεν υπάρχει καλό και κακό, ότι το Σύμπαν και η ζωή αποτελούν κόσμημα, εξου και το «κόσμος», ότι ο άνθρωπος προέρχεται από το νερό (Θαλής, Αναξίμανδρος) και είναι θνητός, δεν ανασταίνεται. Θεωρίες, στον αντίποδα του χριστιανικού δόγματος περί θεϊκής, αφύσικης παντοδυναμίας, οι οποίες έθεσαν τις βάσεις της επιστήμης αλλά και της δημοκρατίας σε φιλοσοφικό και πολιτικό-πρακτικό επίπεδο: Ο Ηράκλειτος ήταν αρχοντικής οικογενείας, αλλά παραχώρησε τα προνόμια του στον αδελφό του και έπεισε έναν τύραννο ονόματι Μελαγκόμα να παραιτηθεί, ο Εμπεδοκλής ήταν επίσης αρχοντικής οικογενείας, αλλά παραιτήθηκε και ίδρυσε το δημοκρατικό κόμμα του Ακράγαντα, ο Ζήνωνας, με τις υπερμοντέρνες θεωρίες του κατά της κινήσεως, ηγήθηκε κινήματος εναντίον τυράννου της Ελέας, στην Κάτω Ιταλία, απέτυχε όμως και τον δολοφόνησαν.
Κάνένα σύγγραμμα κανενός προσωκρατικού φιλοσόφου δεν έχει φτάσει ακέραιο μέχρι τις μέρες μας, μόνο ψήγματα-ψίχουλα (ωστόσο του Πλάτωνα, π.χ, σώζονται όλα τα έργα ακέραια καθώς και αρκετά νόθα ψευδο-πλατωνικά), με αποτέλεσμα η γνώση μας για τις θεωρίες τους να είναι ελλιπέστατη. Παρ' όλ' αυτά η επίδραση που έχουν ασκήσει οι θρυλικοί αυτοί διανοητές σε κάθε τομέα της φιλοσοφίας και της επιστήμης είναι, αν όχι αξεπέραστη, τουλάχιστον θεμελιώδης. Εκατοντάδες μελέτες κυκλοφορούν γι' αυτούς στη Δύση, κυρίως, και είναι απίθανο να γραφεί φιλοσοφικό ή κοσμολογικό-αστροφυσικό σύγγραμμα και να μην αναφέρεται στις απόψεις των προσωκρατικών, τα αποσπάσματα των οποίων εντόπισε, διασταύρωσε και εξέδωσε ο γερμανός φιλόσοφος και φιλόλογος Χέρμαν Ντιλς στο περίφημο δίτομο έργο «Τα Σωζόμενα των Προσωρατικών» (αργότερα προστέθηκε και το γερμανοελληνικό ευρετήριο, σε επιμέλεια Βάλτερ Κρανζ), που παρουσιάζει περίπου εκατό φιλοσόφους και τα σωζόμενα αποσπάσματα τους, μνημειώδης έκδοση του 1903 οποία βέβαια πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα. Πάντα στην πρωτοπορία, εμείς ήμασταν τότε απασχολημένοι με το ανυπέρβλητο δίλημμα της μετάφρασης ή όχι της Βίβλου στη δημοτική. Καθόλου παραπειστικά ο συμβολισμός και η συγχρονία. Εκδόθηκαν στην Ευρώπη, επηρέασαν και επηρεάζουν τα μέγιστα (π.χ. τον Νίτσε), αλλά στην Ελλάδα δεν καταδεχόμασταν να τους εκδώσουμε, παρά αποσπασματικά. Επρεπε να περάσουν 99 χρόνια για να μπορέσουμε να δούμε όλα τα στερεότυπα και να διαβάσουμε στη νεοελληνική την πολύκλαυστη πνευματικη μας κληρονομιά, την οποία, όχι μόνο δεν γνωρίζουμε, αλλά ούτε και θέλουμε να γνωρίσουμε Το πρώτο βήμα για να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι είναι η αρχαία Ελλάδα, είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτοί οι μεγάλοι διανοητές, αλλά και όλοι οι υπόλοιποι, γνωστοί ή άγνωστοι, σημαντικοί ή ασήμαντοι, δεν ήταν χριστιανοί. Αυτό είναι η αρχή για ν' ανασάνει η ψυχή και το μυαλό μας, τα υπόλοιπα έπονται. Οι εκδόσεις Κάκτος έχουν την τιμή Ότι εξέδωσαν πρώτη φορά τα Σωζόμενα. Μέχρι τότε, γνωρίζαμε σε μεμονωμένες εκδόσεις τους βασικούς προσωκρατικούς, ονομασία που τους έδωσε ο Ντιλς, ενώ πρόσφατα εκδόθηκε και η μνημειώδης έκδοση του Ντιλς από τις εκδόσεις Παπαδήμα, σε στιβαρή μετάφραση του ομότιμου καθηγητή Φιλοσοφίας Βασ. Α. Κύρκου. Προσωκρατικούς εκδίδουν συστηματικά επίσης οι εκδόσεις Ζήτρος και Στιγμή, μεμονωμένα οι: 21ος αιώνας, Δωδώνη, Χριστάκης κ.ά.

Κάθε αναγνώστης επιλέγει φυσικά την έκδοση της αρεσκείας του, σημασία άλλωστε έχει το πρωτότυπο, αφού κάθε μετάφραση χρειάζεται αναθεώρηση περίπου ανά τριακονταετία (πόσες μεταφράσεις του Ομήρου έχουν ακολουθήσει την πρώτη του παραγνωρισμένου Πολυλά;) σημασία εχει να διαβάσουμε τις απόψεις των προσωκρατικών και να μπούμε πλησίστιοι στο χαρούμενο, λαμπερό, μεδούλι του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, που καταλύ εχ κάθε ολιγαρχία, φόβο και θανατοφοβία, ειδικά. Άλλος τρόπος απ' την ανάγνωση τους δεν υπάρχει. Η έκδοση του σημαντικότερου βιβλίου του δυτικού πολιτισμού (ο Ντιλς καταχρηστικά περιλαμβάνει και τους σοφιστές, των οποίων διασώζονται επίσης αποσπάσματα και δύο μικρά έργα του Γοργία ακέραια), ισοδυναμεί με την επιστροφή όλων των κλεμμένων ελληνικών έργων τέχνης απ' όλα τα μουσεία του κόσμου και πολύ περισσότερο, γιατί η τέχνη είναι συνέπεια ακριβώς αυτών των κοσμολογικών αντιλήψεων.
Πώς υποδεχτήκαμε λοιπόν τους φίλους μας τους προσωκρατικούς, που 'ρθαν μάλιστα απ' την ξενιτιά; Με μπουζούκια και ζουρνάδες, δηλαδή με αφιερώματα σε εφημερίδες και περιοδικά, με εκτενείς αναφορές, με παρουσιάσεις στην τηλεόραση και στα ραδιόφωνα; Το χιούμορ της πραγματικότητας υπερισχύει κάθε επινοημένου. Πέρασαν απαρατήρητοι, όπως τότε. Δεν υπήρξε κανένα αφιέρωμα σε εφημερίδα και περιοδικό, λογοτεχνικό, φιλοσοφικό ή άλλο, δεν υπήρξε τίποτα, εκτός από μια εκπεφρασμένη, διά των παραλείψεων, δυσαρέσκεια: Τι τους θέλουμε, να μας χαλάσουν την ησυχία μας, να μας υποχρεώσουν να σκεφτούμε και να υπάρξουμε, ν' αποφασίσουμε αν θα δομήσουμε την κοινωνία μας με βάση την επιστημονικώς ορθή και αποδεκτή κοσμολογία-κοσμοθεωρία τους ή με βάση τους λήρους του Παύλου και του Βασίλειου, που είναι και προστάτης της παιδείας μας; Τους αποσιωπήσαμε Λοιπόν, αποσιωπήσαμε το σύστημα αξιών που τους γέννησε κι εκείνοι ανέδειξαν. κι αυτό συνιστά ύβρι. Τα Σωζόμενα έγιναν δεκτά στα μουγκά, με παγωμένα ψεύτικα χαμόγελα, με τη δυσφορία όποιου του παίρνουν τον καθρέφτη που χαζεύει τον εαυτό του, νομίζοντας ότι θαυμάζει τον κόσμο.
Τίθεται ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: δολοφονείται η σκέψη, δολοφονείται ένας πολιτισμός, όταν τον καταστρέφουν μεθοδικά;

Περισσότερα... »
11:24
Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΚΩΝ
» Afaia

1814 μ.α.χ.χ. κι έπειτα

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ενώπιον του αληθινού θεού οικειοθελώς, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να μη φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και λόγους της, μήτε να σταθώ κατ'ουδένα λόγον η αφορμή του να καταλάβωσιν άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμίαν άλλην εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανένα δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν.
ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους. Θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήση.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ να μη μεταχειρισθώ ποτέ βίαν δια να συγγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μη λανθασθώ κατά τούτο, γινόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν, και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω καθ'όσον η έχθρα μου ήθελε είναι μεγαλυτέρα.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ, ότι, καθώς εγώ παρεδέχθην εις την Εταιρείαν, να δέχωμαι παρομοίως άλλον αδελφον, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ να μην ωφελώμαι κατ'ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερόν πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα και στελλόμενα εσφραγιαμένα γράμματα.

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ να μην ερωτώ ποτέ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να υποκρίνωμαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινος

ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβωμαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατρίβω.

ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ ΕΙΣ ΣΕ, Ω ΙΕΡΑ ΠΛΗΝ ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ ΠΑΤΡΙΣ, ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ εις τους πολυχρονίους βασάνους Σου, ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα, τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου, ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής Συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά Σου ο οδηγός των πράξεών μου και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήση επάνω εις τη κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υπικείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη μολύνω την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου.

Περισσότερα... »
11:09
Eκδήλωση "ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΥΨΗΛΑΝΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΛΟΧΟ ΤΟΥ 1821"
» Afaia

Ο Olviosarios σας προσκαλεί στην εκδήλωση

"ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΥΨΗΛΑΝΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΛΟΧΟ ΤΟΥ 1821" τo Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου στις 7:00 μ.μ.

Εκδήλωση: ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΥΨΗΛΑΝΤΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΛΟΧΟ ΤΟΥ 1821
Τύπος: Διάλεξη
'Ωρα Έναρξης: Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου στις 7:00 μ.μ.

Ώρα Λήξης: Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου στις 9:30 μ.μ.

Τοποθεσία: ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΑΙΘΟΥΣΑ > ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ( ΠΡΩΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ > ) - ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΛΕYKOY ΠΥΡΓΟΥ

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 16.02.2010
23:12
Ένα υπέροχο σιτε
» Afaia

[www.theoi.com]

Περισσότερα... »
23:10
Ο δήμος Θεσσαλονίκης κοντά στους Αλβανούς
» Afaia

Περισσότερα... »
22:54
Στο western "Το τραίνο θα σφυρίξει 3 φορές" (high noon)
» Afaia

Συναντούμε αναφορά από την Αρχαία Ελληνική ιστορία.

Σε ποιά Ελληνική ταινία συμβαίνει αυτό;

Μηπως αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για να ντρεπόμαστε;

Περισσότερα... »
21:50
Τα συναξάρια ως εργαλεία αθελληνισμού.
» Afaia

Στο συναξάρι αυτό που διδάσκεται ακόμη στα κατηχητικά, παρουσιάζεται ο Έλληνας ως εχθρός του Χριστιανού.
Για τον λόγο αυτό ο Έλληνας έγινε θύμα γενοκτονίας, με αποτέλεσμα μόνον το να αποκαλείτο κάποιος Έλληνας οδηγείτο στα βασανιστήρια και τελικά στον θάνατο.
Ο χαρακτηρισμός Έλληνας την μαύρη εποχή του Βυζαντίου ήταν ανάλογος του χαρακτηρισμού «Μάγισσα» στον Μεσαίωνα, ή «αιρετικός» στην όψιμη εποχή του Βυζαντίου.

Τη αύτη ήμερα μνήμη τών αγίων μαρτύρων Παύλου και Ίουλιανής της αδελφής αυτού.

Ο κείμενος μεν Παυλος, ή δέ κειμένη Ίουλιανή, σύγγονοι τετμημένοι.

Ούτοι οι δύο αύτάδελφοι ήσαν κατά τους χρόνους του βασιλέως Αύρηλιανού, εν έτει (272), καταγόμενοι άπό τήν Πτολεμαΐδα, υιοί "γονέων ευσεβών". Και ό μέν Παύλος ήτο αναγνώστης, ήτοι άνεγίνωσκεν είς τόν λαόν τάς Ιεράς βίβλους, τάς οποίας μελετήσας φιλοπόνως κατέλαβε το νόημα αύτων. Όθεν, άν και ήτο νέος, άπεστόμιζεν όμως τους εναντίους προχειρότατα και ήτο κήρυξ ένθεος της περί ήμας του θεού Λόγου οικονομίας. Οτε δέ ήλθεν ό βασιλεύς Αυρήλιος εις τήν Πτολεμαΐδα, έδιδε θάρρος είς τήν άδελφήν του Ίουλιανήν καί ένεδυνάμωνεν αυτήν νά σταθή προθύμως, επειδή μέλλει νά άκολουθήση μέγας πειρασμός, και αυτός δέ ώπλίσθη μέ τόν τύπον του τιμίου σταυρού. Ίδόντες δέ αυτόν οι Ελληνες ότι έκαμε τόν σταυρόν του τόν διέβαλον ως Χριστιανόν είς τόν βασιλέα· παρασταθείς λοιπόν είς αυτόν και έλέγξας τήν ματαιότητα των ειδώλων έκρεμάσθη υψηλά και έξεσχίσθη. Ή δέ Ίουλιανή βλέπουσα τόν άδελφόν της ξεσχισμένον έφώναζε κατηγορούσα τόν τύραννον ότι αδίκως ξεσχίζει τόν άδελφόν της· όθεν έπιάσθη και αυτή και κρεμασθείσα έξεσχίσθη. Έπειτα ρίπτονται και οί δύο είς τήν φυλακήν ύστερον βάλλονται αμφότεροι είς λέβητα γεμάτον άπό πίσσαν βρασμένην, μετά ταύτα απλώνονται επί κλίνης πυρωμένης και δέρονται είς τήν ράχην.

.......Τότε ό Κορδάτος και Άκάκιος οί δήμιοι συμπονέσαντες τους αγίους έπίστευσαν είς τόν Χριστόν.

Περισσότερα... »
21:47
Αποφθέγματα αποδιδόμενα εις τον Θαλήν.
» Afaia

Έπ' ονόματι του Θαλού φέρονται τα κάτωθι αποφθέγματα:

Πρεσβύτατον των όντων θεός· άγέννητον γάρ.
(Αρχαιότατο κατά τήν ήλικίαν έκ των όντων είναι ό θεός, διότι είναι κάτι τό όποιον δέν Έχει γέννηση).

Κάλλιστον κόσμος ποίημα γαρ θεού.. (Τό ωραιότερο πράγμα είναι
ο κόσμος, διότι είναι δημιούργημα του θεού).

Μέγιστον τόπος άπαντα γαρ χωρεί.
(Τό μέγιστον πράγμα είναι ό τόπος, διότι χωρεί τά πάντα).

Τάχιστον νούς, δια παντός γάρ τρέχει.
(Τάχιστος είναι ό νούς, διότι διά της διαδρομής του διατρέχει τό σύμπαν).

Ίσχυρότατον ανάγκη, κρατεί γάρ πάντα.
(Ίσχυρότατον είναι ή ανάγκη, διότι υπερισχύει όλων).

Σοφώτατον χρόνος, ανευρίσκει γάρ πάντα.
(Σοφώτατον είναι ό χρόνος, διότι ανακαλύπτει τά πάντα).

Ουδέν, έφη, τόν θάνατον διαφέρειν του ζην. «Σύ ούν — έφη τις — διά τί ούκ αποθνήσκεις;» «Οτι — έφη — ουδέν διαφέρει».
(Ούδεμίαν, είπε, έχει διαφοράν ό θάνατος από τήν ζωήν. «Σύ λοιπόν,
— του είπε κάποιος — διατί δέν αποθνήσκεις;». «Διότι — άπεκρίθη
— δέν υπάρχει καμμία διαφορά»).

Προς τόν πυθόμενον τί πρότερον γεγόνοι, νύξ ή ήμερα, «ή νύξ — έφη,— μιά ήμερα πρότερον».
(Προς εκείνον, όστις τόν ηρώτησε: «Ποίον έχει υπάρξει προγενεστέρως από τό άλλο, ή νύξ ή η ήμερα;», «ή νύκτα, — είπε — κατά μίαν ήμέραν»).

Ήρώτησέ τις αυτόν εί λήθοι θεούς άνθρωπος άδικων «άλλ' ουδέ διανοούμενος», έφη.
(Κάποιος τόν ρώτησε, εάν ό άνθρωπος, διαπράττων αδικίας, διαφεύγη τήν προσοχήν των θεών. Αυτός δέ άπεκρίθη ότι, ουδέ όταν σκέπτεται διαφεύγει τήν προσοχήν τών θεών)».

Προς τόν μοιχόν έρόμενον, εί όμόσειε μή μεμοιχευκέναι, «ού χείρον,— έφη—της μοιχείας έπιορκία»
(Προς τόν μοιχόν, όστις τόν ηρώτησεν, έάν έπρεπε νά διαβεδαιώση δι' όρκου ότι δέν είχε διαπράξει μοιχείαν, απήντησε: «Δέν είναι χειρότερα από τήν μοιχείαν ή έπιορκία»).

Ερωτηθείς τί δύσκόλον, έφη «τό εαυτόν γνώναι» τί δέ ευκολον «τω άλλω ύποθέσθαι» τί ήδιστον, «τό έπιτυγχάνειν» τί τό θείον, «τώ μήτε αρχήν έχον μήτε τελευτήν» τί δέ καινόν είη τεθεαμένος, έφη: «γέροντα τύραννον».
(Ερωτηθείς τί είναι δύσκολον, άπεκρίθη: «Τό νά γνωρίσης τόν εαυτόν σου». Ερωτηθείς δέ τί είναι εύκολον, άπεκρίθη: «Νά δώσης συμβουλάς είς άλλον». Τί είναι εύχαριστότατον; Τό νά έχη κανείς επιτυχίας». Τί είναι τό θείον; «Εκείνο τό όποιον δέν έχει ούτε αρχήν ούτε τέλος». Ερωτηθείς δέ τί πράγμα πρωτοφανές (δηλαδή σπανιώτατον) έχει ίδει, άπεκρίθη: «Γέροντα τύραννον» [δηλαδή οι τύραννοι δέν ζουν διά νά φθάσουν είς γήρας).

Πώς άν τις άτυχίαν ράστα φέροι, «εί τους εχθρούς χείρον πράσσοντας βλέποι».
(Πώς κανείς θά ήδύνατο νά ύποφέρη κατά τόν εύκολώτερον τρόπον τά άτυχύματα; άπεκρίθη: «Έάν βλέπη τους εχθρούς του νά είναι είς δυστυχεστέραν κατάστασιν»).

Πώς άν άριστα και δικαιότατα διώσαιμεν, «έάν & τοις άλλοις έπιτιμώμεν, αυτοί μή δρώμεν».. (Πώς θά ήτο δυνατόν νά ζήσωμεν κατά τρόπον άριστον και δικαιότατον; «Οταν δέν πράττωμεν οί ίδιοι εκείνα, διά τά όποια άποδοκιμάζομεν τους άλλους»).

Τίς ευδαίμων, «ο τό μέν σώμα υγιής, τήν δέ ψυχήν εύπορος, τήν δέ φύσιν ευπαίδευτος» (Ποίος είναι ευδαίμων; (Εκείνος, όστις είναι κατά τό σώμα υγιής, κατά τό πνεύμα εφευρετικός, και ως προς τήν φυσικήν του κατάστασιν επιδεκτικός παιδείας»),

«Φίλων παρόντων και απόντων μεμνησθαί», φησί.
(Λέγει ό Θαλής: «Νά ενθυμείται κανείς τους φίλους του και όταν είναι παρόντες και Όταν είναι απόντες»).

Μή τήν όψιν καλλωπίζεσθαι, άλλα τοις έπιτηδεύμασιν είναι καλόν.
(Δέν πρέπει νά καλλωπίζη κανείς τήν έξωτερικήν του έμφάνισιν, άλλα νά είναι ωραίος ως προς τους συστηματικούς τρόπους της ζωής του).

Μή πλούτει — φησί — κακώς, μηδέ διαδαλλέτω σέ λόγος προς τους πίστεως κεκοινωνηκότας.
(Νά μή αποκτάς πλούτη — λέγει — μέ άσχημον τρόπον, και τά λόγια νά μή σέ κάμνουν, ώστε νά έρχεσαι είς έχθραν μέ ανθρώπους, προς τους οποίους έχεις συνάψει δεσμούς εμπιστοσύνης).

Ους άν εράνους είσενέγκης — φησί — τοις γονεύσιν, τους αυτούς προσδέχου και παρά των τέκνων.
(Οποίου είδους περιποιήσεις ήθελες προσφέρει είς τους γονείς σου— λέγει — αναλόγου είδους περιποιήσεις νά περιμένης καί από τά τέκνα σου).

Τόν Νείλον, είπε, πληθύειν άνακοπτομένων τών ρευμάτων υπό των ετησίων εναντίων όντων.
(Είπεν ότι ο Νείλος πλημμυρίζει, επειδή τά ρεύματα του ανακόπτονται από τους ετησίας ανέμους

Περισσότερα... »
21:40
Το Παρακλαυσίθυρον είναι άσμα
» Afaia

Το Παρακλαυσίθυρον είναι άσμα που γραφότανε για να διαβαστεί παρά τη θύρα του ατόμου κείνου που αδικούσε και παρατούσε αδίκως -βάσει της γνώμης του ετέρου- το ερωτικό του ταίρι. Αρχαίο έθιμο σύνηθες καιπαραγγέλοταν σε ποιητές ή ποιήτριες της εποχής, αν δε μπορούσε να το κάνει το ίδιο το άτομο. Υπάρχει πάντως στη διάθεση όποιου κι όποιας εκδηλώσει ενδιαφέρον να το διαβάσει!

παρακλαυσίθυρον [ι^], to/,
A. lover's complaint sung at his mistress's door, serenade,

Plu.2.753b.

Περισσότερα... »
21:34
Περί του στενού δεσμού του έρωτος άφ' ενός και άφ' έτερου της παιδείας
» Afaia

Ι. ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ Πλάτωνος Συμπόσιον
Σ. 48, 49
Περί του στενού δεσμού του έρωτος άφ' ενός και άφ' έτερου της παιδείας πρβλ. Είσαγ. Ι § 4. Ό Πλάτων θά προσφέρη κατωτέρω τήν φιλοσοφικήν έμβάθυνσιν της ιστορικής παραδόσεως. Προφανής επίσης είν' ή σύνδεσις προς τόν άθλητισμόν, γέννημα και αυτό του δωρικού πολιτισμού : είς τό γυμναστήριον της Άκαδημείας υπήρχε βωμός του Έρωτος, τόν όποιον άφιέρωσεν ό εραστής του Πεισιατρατίδου Ίππίου Χάρμος (Άθήν. 609ά), εις δέ τάς Θεσπιάς ετελούντο προς τιμήν του Έρωτος περίφημοι αθλητικοί και μουσικοί αγώνες, τά Έρωτίδια. Και τά τρία, όμως, παιδεία, αθλητισμός, είχαν τήν Έδρα και τήν αφετηρία των είς τά γυμνάσια. Εκεί μέσα εδημιουργούντο όχι μόνον στενοί φιλίας δεσμοί, άλλα και φρόνημα και πίστις (Άριστοτ. Πολιτ. 1313ο1), επικίνδυνα διά τά τυραννικά καθεστώτα, τά οποία δέν ανέχονται σύστημα αγωγής, πού δημιουργεί όχι κοπάδια, άλλα προσωπικότητας με άξιοπρέπειαν και υπερηφάνεια. Ό Παυσανίας αναφέρει τους τυραννοκτόνους τών Αθηνών, ό Αθηναίος 602 παρέχει και άλλα παραδείγματα, θά ήδυνάμεθα νά ύπενθυμίσωμεν τάς καταδιώξεις τών γερμανικών αθλητικών συλλόγων κατά τόν 19ο αιώνα ύπό τών απολυταρχικών ηγεμόνων, τήν συμβολήν τών σλαβικών Σοκόλ κατά τής αυστριακής απολυταρχίας, τών Ελληνικών αθλητικών συλλόγων της Σμύρνης και τής Κωνσταντινουπόλεως κατά τής τουρκικής δεσποτείας.
Αργότερα, όταν τήν τυραννίαν του δικτάτορος αντικατέστησε ή επαχθεστέρα ακόμη τυραννία του όχλου, τά γυμνάσια, τά όποια ό Πολυκράτης ό τύραννος ώνόμαζεν έπιτειχίσματα ταις Ιδίαις άκροπόλεσιν, έγιναν εις τάς Αθήνας και άλλου οι προμαχώνες τής αριστοκρατίας. Έτσι εξηγείται, πώς είς τήν Γερμανίαν π. χ. τό κλασσικόν γυμνάσιον, πού συνεχίζει τό πνεύμα τής Αρχαιότητος, έπολεμήθη μέ τήν ιδίαν λύσσα και άπό τόν Κάϊζερ και άπό τους Μαρξιστάς.

Περισσότερα... »
21:31
H Ελληνικη Θρησκεία
» Afaia

Ι. ΣΥΚΟΥΤΡΗΣ Πλάτωνος Συμπόσιον
Σ. 48, 49

ΟΙ αρχαίοι δέν είχαν μονολεκτικήν Εκφρασιν δι’ ο,τι ημείς όνομάζομεν σήμερον θρησκείαν έντεύθεν ή άπαρίθμησις.
0ι μάντεις ήσαν τά οργανα των θεών εις τήν άποκάλυψιν τής βουλής των προς τους ανθρώπους,
οι ιερείς τά όργανα των ανθρώπων είς τήν έπικοινωνίαν των προς τους θεούς. Των ιερέων έργον είναι αι θυσίαι, τό τυπικόν (τελεταί), αι θεραπευτικαί έπωδαί και τά μυστηριακά μέσα επιδράσεως, αγαθής ή κακής, επί τάς δυνάμεις τής φύσεως και τους ανθρώπους (μαγεία-γοητεία). Και ο Σωκράτης πολλάκις εμφανίζεται κατέχων δυνάμεις και μέσα μαγικά (Χαρμ. 155e—157c, 176b, Μένων 80a, Φαίδ. 77e)· είναι και αυτός δαίμων ή δαιμόνιος. Και μήπως δαιμόνια δέν είναι ή δύναμις του Έρωτος, που εξασκεί εις τους νέους ; Πρβλ. 203d·

Περισσότερα... »
21:27
Η Εκκλησιαστική περιουσία.
» Afaia

Η κτηματική περιουσία της Εκκλησίας περιλαμβάνει εκτάσεις που αγγίζουν τα 1.300.000 στρέμματα (στοιχεία Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος), 4.000.000 μετοχές της Εθνικής τράπεζας., επιχορηγήσεις από ΟΠΑΠ, Κρατικό Λαχείο(;! ; ) , η ρευστότητα της Ιερής Συνόδου υπερβαίνει τα 40.000.000 Εύρο, το 1988 εκτίμησε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την περιουσία 9 μονών σε περίπου 9.000.000.000 Ευρώ…και άλλα, και άλλα…Η Εκκλησία απολαμβάνει φοροαπαλλαγή, την στιγμή που ο Έλληνας πολίτης φορολογείται κανονικά και από αυτήν την φορολογία πληρώνει τους μισθούς των κληρικών, δηλαδή τουλάχιστον 250.000.000 Ευρώ ετησίως…

Η εκκλησιαστική περιουσία
Περιοδικο ΕΨΙΛΟΝ 7.2.2010

• Δεκάδες χιλιάδες στρέμματα γης, εκατοντάδες οικοδομικά τετράγωνα, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαιο και καταθέσεις. Κι όμως, υπάρχει στην Ελλάδα μια επιχείρηση που ευημερεί!

• Την ώρα που τουλάχιστον ένας στους τέσσερις Έλληνες ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και εν αναμονή του μεγαλύτερου οικονομικού μπουμ από καταβολής ελληνικού κράτους, η Εκκλησία της Ελλάδας όχι μόνο αντιδρά στη φορολόγηση της, αλλά κατηγορεί το κράτος ως... ληστή. Το σκεπτικό των αρχιερέων είναι απλό: δεν πειράζει που υπάρχουν φτωχοί, θέλουμε τα χρήματα για να τους σώσουμε με φιλανθρωπίες. Αν δεν ήταν τόσο θλιβερό, θα ήταν αστείο.
• Οι έχοντες δύο χιτώνας ρασοφόροι αυτήν τη
στιγμή διαχειρίζονται μια περιουσία που εκτιμάται ότι ανέρχεται σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ. Εκτιμάται, διότι ουδείς - ούτε καν η Πολιτεία - μπορεί να γνωρίζει, αφού την αγία περιουσία διαχειρίζονται περί τα 10.000 ΝΠΔΔ (ναοί, μητροπόλεις, προσκυνήματα κ.ά.). 0 πρόεδρος της Εκκλησιαστικής Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών, Μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος, δήλωσε πως η περιουσία της Εκκλησίας, σύμφωνα με πρόσφατες τραπεζικές εκτιμήσεις, ανέρχεται σε 702.160.000 ευρώ. Ωστόσο, αρκετοί αναλυτές ανεβάζουν το μέγεθος της σε επίπεδα από 2 δισ. έως 15 δισ. ευρώ.

• Το μέγιστο μέρος αυτής της περιουσίας, όπως σημείωνε σε άρθρο του στο «Βήμα» το 1981 ο καθηγητής Γιώργος Κουμάντος, «προέρχεται από δωρεές που έγιναν προς την Εκκλησία κατά την Τουρκοκρατία, για να μην πάρουν τα κτήματα οι κατακτητές. Οι Τούρκοι δεν σέβονταν την περιουσία των Ελλήνων, αλλά σέβονταν την περιουσία της Εκκλησίας. Έτσι, η Εκκλησία εμφανίζεται ως θεματοφύλακας περιουσιών που της δόθηκαν από κατατρεγμένους Έλληνες, για να τις φυλάξει και να τις διασώσει. Έτσι, όμως, η ιδιοκτησία που υπάρχει, κατά τους νομικούς κανόνες βρίσκεται ηθικά υπονομευμένη: τα κτήματα αυτά ανήκουν ουσιαστικά στο εθνικό σύνολο. Θεμελιώνεται, λοιπόν, ηθικά το δικαίωμα της Πολιτείας να αξιώσει την απόδοση αυτών των περιουσιακών στοιχείων που τυπικά είναι "γραμμένα" στο όνομα της Εκκλησίας και των άλλων εκκλησιαστικών νομικών προσώπων. Είναι, συνεπώς, απαράδεκτο αυτά τα ακίνητα να τα διαχειρίζονται σχεδόν σαν ατομική τους περιουσία όσοι καταφέρνουν να ανεβούν σε κάποιο υψηλό αξίωμα, εκκλησιαστικό ή μοναστηριακό».
Ε 53

Περισσότερα... »
21:18
"Η Δημοκρατία στην Αρχαία Ελλάδα!."
» Afaia

Σύμφωνα με το Ελληνικό Δίκαιο που ίσχυε κατά τον 5ο π.Χ. αιώνα, δηλαδή του Χρυσού Αιώνα της Δημοκρατίας της ... Ελλάδα ΜΑΣ, στην περίπτωση του πολίτη που ήθελε να γίνει βουλευτής, ο νόμος έλεγε το εξής (θα το πω με δικά μου λόγια):

Θέλει κάποιος να γίνει βουλευτής; Πολύ ωραία! Για να γίνει αυτό πρέπει:

1) Να είναι Έλλην πολίτης

2)να κατέχει την Ελληνική θρησκεία και παιδεία

3) να ΜΗΝ είναι κίναιδος και

4) θα καταγραφεί ΟΛΗ η περιουσία του κυρίου, μέχρι και τα σανδάλια που φοράει, καθώς και η οικογενειακή του περιουσία.

Τηρούνται όλα αυτά; Εάν ναι τότε ο εν λόγω κύριος, μπορεί να γίνει βουλευτής.

Τώρα (περνάμε στα σκάνδαλα), ο κύριος αυτός πρότεινε νόμο ο οποίος απεδείχθη οικονομικά ζημιογόνος για την Αθήνα; Εντάξει, δεν πειράζει, άνθρωποι είμαστε… παρακαλούμε όπως κατασχεθεί από την καταγεγραμμένη περιουσία του, όλο το ποσόν κατά το οποίο ζημιώθηκε οικονομικά η Αθήνα. Δεν φθάνει η περιουσία του; Δεν πειράζει, παρακαλούμε όπως κατασχεθεί ΟΛΗ η περιουσία του (μέχρι και τα σανδάλια που κατεγράφησαν) και το υπόλοιπο που αδυνατεί να καλύψει θα το εξοφλήσει ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΑΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ.

Τώρα, (μη βιάζεστε, έχουμε και συνέχεια) η ζημιά που προκάλεσε ο νόμος που πρότεινε και πέρασε ο κύριος αυτός, ζημίωσε ΗΘΙΚΑ την Αθήνα; Η ποινή είναι : ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΤΕΛΕΥΘΗΣΑΤΩ!!!!!!!

Καταλαβαίνετε τώρα γιατί ο αιώνας εκείνος ήταν ο χρυσός της Δημοκρατίας; Εάν διαβάσετε τους υπόλοιπους νόμους για όλες τις περιπτώσεις, θα πάθετε σοκ. Άντε να περάσει κάποιο νόμο ο βουλευτής! Θα του λένε «μα καλός είναι φέρτον» και εκείνος θα λέει «να τον δω βρε παιδιά λίγο ακόμα! Εδώ παίζεται μέχρι και η ζωή μου»! Οι νόμοι αυτοί μπορεί να ήταν σκληροί όμως ήταν δίκαιοι και λειτουργούσαν υπέρ του καλού του λαού και του Κράτους. Την ασυδοσία της άσχημης δημοκρατίας (όπως σήμερα ας πούμε) χαλιναγωγούσαν οι δίκαιοι νόμοι της Χρυσής Δημοκρατίας. Εάν, λοιπόν, δείτε άλλη φορά τέτοια Δημοκρατία να μου το πείτε κι εμένα, διότι εάν τηρηθούν εκείνοι οι νόμοι θα μείνουμε τρεις κι ο κούκος σε όλη την Ελλάδα. "

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 11.02.2010
21:17
Ο Δρ Ευάγγελος Μιχαλάκης ανεκάλυψε φάρμακο κατά του καρκίνου, το DCA
» Afaia

Ο διαχρονικός Έλληνας έκανε πάλι το θαύμα του. Ο Δρ Ευάγγελος Μιχαλάκης που εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα του Καναδά και η ερευνητική του ομάδα ανεκάλυψαν ένα τελείως ανέξοδο, και χωρίς τις επικίνδυνες παρενέργειες της συνήθους χημειοθεραπείας, φάρμακο του καρκίνου το DCA. Αλλά καλύτερα να δείτε το βιντεάκι (με Ελληνικούς υπότιτλους)στην παρακάτω ιστοσελίδα. Η ασθένεια του καρκίνου, μόνο στις ΗΠΑ, έχει τζίρο 700 δις $ το χρόνο.

Περισσότερα... »
20:09
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔA
» Afaia

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 10.02.2010
11:39
“Baby Soup” In China
» Afaia

*GRAPHIC Warning* Shocking Images Show “Baby Soup” In China
Posted by harbinger on Oct 7th, 2009 and filed under Alex Jones, Featured News. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

The Seoul Times
Wednesday, October 7, 2009

TRANSLATED TEXT: Some of the Chinese people are known to be eating babies and the news circulated through the internet or via Email communication is shocking the world.
An Email report received by The Seoul Times confirmed that news with several vivid and appalling pictures of human embryos fetuses being made into a soup for human consumption.
The report went on. A town in the southern province of Canton (Guangdong) is now on trend taking baby herbal soup to increase overall health and stamina and the power of sexual performance in particular.
The cost in China currency approximately $ 4000 (it is about Rs2000).
Α factory manager was interviewed and he testified that it is effective because he is a frequent customer.
It is a delicacy whereby expensive herbs are added to boil the baby with chicken meat for eight hours of boiling and steaming.
This heinous crimes rise from the fact that majority of Chinese people prefer to have male babies and the poor families end up selling their female babies.

Περισσότερα... »
11:21
Διεφθάρη από σήψιν εις τα εντόσθια και την κόπρον του εξέβαλλεν άπό το στόμα του
» Afaia

Λέγει ο Θεοδώρητος εν τω γ' βιβλίο), κεφ. ιβ' της εκκλησιαστικής Ιστορίας ότι ό θείος του Ιουλιανού Ιουλιανός πεσών εις βαρυτάτην άσθένειαν διεφθάρη από σήψιν εις τα εντόσθια και την κόπρον του εξέβαλλεν άπό το στόμα του, ή δε γυνή του πιστή και ευσεβής ούσα έλεγεν αύτω: «Πρέπει, ώ άνδρα μου, να υμνής τον Σωτήρα Χριστόν, όστις δια της παιδείας ταύτης εδειξεν εις σε τήν δύναμιν του επειδή, αν αυτός μετεχειρίζετο την συνήθη του μακροθυμίαν, συ δεν ήθελες γνωρίσει ποίος είναι ό παρά σου πολεμούμενος».
Ποιο άρρωστο μυαλό που κατελήφθη από μανία και μίσος, γράφει τέτοια εξαμβλωματικά ψεύδη κατα του φιλοσόφου και σωτήρος Ιουλιανού και τα ονομάζει "Ιστορία";

Περισσότερα... »
11:12
ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

Περισσότερα... »
11:01
Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία
» Afaia

ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7.2.2010

Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκετε» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία - ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοοτροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συνήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Όταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμμετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχείς την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπο σου, καθ' όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «αλήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» - το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ.λπ., κ.λπ.

Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας. Διαφορετική νοο-τροπία και ήθος χαρακτηρίζει μια συλλογικότητα που η μεταφυσική της αναφορά ήταν πάντοτε ένας Θεός τιμωρός, αμείλικτος δικαστής και σαδιστής πατέρας, η «αμαρτία» παράβαση νόμου, ενοχή, εξαγοράσιμος κολασμός, και διαφορετική προκύπτει μια συλλογικότητα που ξέρει τον Θεό «νυμφίο», «εραστή μανικώτατον» του ανθρώπου και την αμαρτία «αστοχίαν», «απόπτωσιν από του στόχου», του στόχου πληρότητας της ζωής που είναι ο «όντως έρως».

Δεν ανήκουμε σε «εθνότητα», είναι ανεπαρκέστατη η λέξη. Ανήκουμε σε μια γλώσσα, σε μια κοινή ιστορική εμπειρία, σε μια παράδοση και συνέχεια πείρας, νοοτροπίας, μεταφυσικής ελπίδας. Αλλά αυτό το «ανήκειν», το «συνυπάρχειν» με κοινό, συνεκτικό της συλλογικότητας «τρόπο», βιώνεται και κατανοείται σε συνάρτηση πάντοτε με την καλλιέργεια του καθενός, το αισθητήριο του «ποιότητας» της ζωής.

Οι φτηνοί άνθρωποι του ό, τι φάμε ό, τι πιούμε και ό, τι τέλος πάντων ηδονικό αρπάξουμε, παρακάμπτουν το υπάρχειν (που είναι πάντοτε συνύπαρξη) και λογαριάζουν για ζωή το «έχειν»: Να κατέχουν, να εξουσιάζουν, να τα έχουν όλα υποταγμένα στίς απαιτήσεις του εγώ. Καταλαβαίνουν τη συλλογικότητα μόνο σαν «κράτος» και το «ανήκειν» μόνο σαν συμβατική «υπηκοότητα». Λογαριάζουν το κράτος σαν εξουσιαστικό μηχανισμό διαχείρισης των κοινών και τους ενδιαφέρει μόνο για όσα χρηστικά τους παρέχει.

Πολύ συχνά, φτηνοί άνθρωποι ορέγονται τη διαχείριση του κράτους, την εξουσία της διαχείρισης. Οχι για να υπηρετήσουν τον δημιουργικό δυναμισμό της κοινωνικής συνοχής, τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, τη θησαυρισμένη παράδοση, τη μεταφυσική

ελπίδα - είναι ευτελείς άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από αυτά. Διψάνε εξουσία από ιδιοτέλεια και μόνο: Να προβληθεί το εγώ τους, να εξαρτώνται όλοι οι άλλοι από αυτούς, να βρίσκονται συνεχώς στη δημοσιότητα, να εισπράττουν κολακείες και χειροκροτήματα. Ή για σκοπιμότητες χυδαίου ηδονισμού: Να μπορούν να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, να διαπλέκονται με μεγιστάνες του πλούτου και να δωροδοκούνται, να ζουν με πολυτέλεια ονειρώδη για τις ικανότητές τους και την καταγωγική τους ανέχεια.

Αφού λογαριάζουν τη συλλογικότητα μόνο σαν χρηστικό δεδομένο, ωφελιμιστική πραγματικότητα, τι πιο φυσικό να είναι απάτριδες, διεθνιστές, συνεπέστατοι «αποδομιστές» κάθε μη χρηστικής εκδοχής των θεμελίων της συνύπαρξης - της γλώσσας, της παιδείας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της πολιτικής, της μεταφυσικής. Και για να προσδώσουν εγκυρότητα στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, καταφεύγουν στην πιο αναχρονιστική και άκριτη ανάγνωση του Μαρξισμού: Βλέπουν τη συλλογικότητα να συγκροτείται μόνο στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, επομένως ο πολιτισμός, οι διαφορές των πολιτισμών, η ποικιλία των παραδόσεων, δεν είναι παρά «εποικοδόμημα» σε αυτή την

πρωτεύουσα βάση. Πώς λοιπόν να μην είναι πανέτοιμοι, παίρνοντας την εξουσία, να καταστρέψουν τη γλώσσα, να στρεβλώνουν και κατασυκοφαντήσουν την ιστορία του τόπου τους, να διασύρουν την αξιοπρέπεια του λαού τους, να χλευάσουν τη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια, να πρακτορεύσουν (με το αζημίωτο) ξένα συμφέροντα;

Η καταφυγή της μηδενιστικής πολιτικής πρακτικής σε μαρξιστικά ψιμύθια, προκειμένου να εξωραϊστεί ο πρωτογονισμός της ακοινώνητης εγωκεντρικής ύπαρξης, δεν περιορίζει το σύμπτωμα σε μόνη την παράταξη της δήθεν Αριστεράς. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαχείριση της Παιδείας ανατίθεται (από κάθε κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος και πρωθυπουργού) σε άτομα του ανθρωπολογικού τύπου των «αποδομιστών». Και αν υπάρξουν διαμαρτυρίες για την προκλητική αυθαιρεσία και αναίδεια αυτών των ατόμων, ξεσηκώνεται αμέσως μια θαυμαστά συντονισμένη συγχορδία υπερασπιστών της «αποδόμησης», συγχορδία από πριμαντόνες της δημοσιότητας που καλύπτουν όλο το «πολιτικό» φάσμα: από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς "την πιο φανταιζίστικη τάχα και Αριστερά.

Οταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός - ιδιότητα δεν
έχ' η ανθρωπότης τιμιοτέραν είς τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στίς μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες). Από μια τέτοια επίγνωση (συνάρτηση καλλιέργειας) στερούν τον Ελληνισμό (τον ελλαδικό και της διασποράς) οι θλιβερές συμπλεγματικές φιγούρες που προσλαμβάνονται στο υπουργείο Παιδείας (με κάθε κυβέρνηση) για να οργανώσουν την κοινωνική άμυνα απέναντι στην απειλή του «εθνικισμού».

Οι πολλοί απλοί άνθρωποι που επενδύουν συναισθηματικά σε ιδεολογικές γενικότητες περί ενδόξων προγόνων και πρωτοπορίας άλλοτε στον πολιτισμό, δεν μπορούν πια να έχουν την επίγνωση της καβαφικής ελληνικότητας. Νιώθουν, όμως, να βιάζεται ο ψυχισμός τους από την πολιτική μεθοδικού αφελληνισμού της ελληνόφωνης (ακόμα) κοινωνίας. Και η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκουν γι' αυτό τον βιασμό, συνάγεται από συμπεριφορές που όζουν «πρακτοριλίκι». Δεν είναι μυστικό ότι ο «ξένος παράγων» θέλει από το ελλαδικό κρατίδιο να απεμπολήσει εσπευσμένα την ελληνικότητα της Κύπρου, της Μακεδονίας, του Αιγαίου - τουλάχιστον.

Ολα έχουν μια τιμή. Εκτός από την καβαφική ελληνικότητα.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 04.02.2010
13:10
Κλεάνθους: ύμνος προς τόν Δία..
» Afaia

Η θεολογία τού Κλεάνθους εκφράζεται πλήρως είς τόν περίφημον ύμνο του προς τόν Δία. Επειδή ό ύμνος ούτος είναι μία έκ τών αξιοσημείωτων εκδηλώσεων του θρησκευτικού βιώματος, προσθέτουμε τούτον, όπως μας τόν διέσωσεν ό Στοβαίος (Εκλ. 1, 1, 12 σελ. 25):
«Κύδιστ’ αθανάτων, πολυώνυμε, παγκρατές αεί

Ζεύ φύσεως αρχηγέ, νόμου μέτα πάντα κυβερνών,

χαίρε σέ γάρ πάντεσσι θέμις θνητοίσι προσαυδάν.

Έκ σου γάρ γένος είσ' ήχου μίμημα λαχόντες

μούνοι, όσα ζώει τε και έρπει θνήτ' έπί γαίαν

τω σε καθυμνήσω και σον κράτος αίέν άείσω.

σοι δή πάς όδε κόσμος, έλισσόμενος περί γαιαν,

πείθεται, ή κεν άγης και εκών υπό σείο κρατείται

τοίον έχεις υποεργόν άνικήτοις ύπό χερσίν

άμφήκη, πυρόεντα άειζώοντα κεραυνόν

του γάρ ύπό πληγήις φύσεως πάντ' έργα τελείται·

ώ σύ κατευθύνεις κοινόν λόγον, ος διά πάντων

φοιτά, μιγνύμενος μεγάλοις μικροίς τε φάεσσι

ώ σύ τόσσος γεγαώς ύπατος βασιλεύεις διά παντός.

Ούτέ τι γίγνεται έργον έπί χθονί σού δίχα δαίμον

ούτε κατ' αίθέριον θείον πόλον, ούτε ένι πόντω,

πλην όπόσα ρέζουσι κακοί σφεταίραισιν άνοίαις'

άλλα σύ και τά περισσά έπίσταται άρτια, θείναι

και κοσμείν τάκοσμα και ού φίλα σοι φίλα εστίν,

ώδε γάρ είς έν πάντα συνήρμοκας έσθλά κακοίσι,

ώσθ' ένα γίγνεσθαι πάντων λόγον αίέν έόντα,

δν φεύγοντες έώσι δσσι θνητών κακοί είσι

δύσμοροι, οι τ' αγαθών μέν άεί κτήσιν ποθέοντες

ουτ' έσορώσι θεού κοινόν νόμον, ούτε κλύουσιν,

ώ κεν πειθόμενοι σύν νώ βίον έσθλόν έχοιεν

αυτοί δ' αύθ' όρμώσιν όνοι κακόν άλλος έπ' άλλο,

οί μέν υπέρ δόξης σπουδήν δυσέριστον έχοντες,

οι δ' έπί κερδοσύνας τετραμμένοι ούδένι κόσμω,

άλλοι δ' είς άνεσιν καί σώματος ηδέα έργα,

άλλα κακοίς έπέκυρσαν, έπ' άλλοτε δ' άλλα φέρονται

σπεύδοντες μάλα πάμπαν εναντία τώνδε γενέσθαι.

Άλλα Ζεύ πάνδωρε κελαινεφές, άργικέραυνε,

ανθρώπους μέν ρύου, άπειροσύνης άπό λυγρής

ην σύ πάτερ σκέδασαν ψυχής άπο, δός δέ κυρήσαι

γνώμης ή πίσυνος σύ δίκης μετά πάντα κυβερνάς

οφρ' άν τιμηθέντες άμειβώμεσθά σε τιμή,

ύμνούντες τά σά έργα διηνεκές, ώς έπέοικε

θνητόν έόντ' έπεί ούτε βροτοίς γέρας άλλο τι μείζον

ούτε θεοίς, ή κοινόν άεί νόμον έν δίκη ύμνείν».

ΑΠΟΔΟΣΗ:

Ενδοξότατε έκ τών αθανάτων, κάτοχε πολλών ονομάτων και αιωνίας παντοδυναμίας, Ζεύ, αρχηγέ τής φύσεως, σύ ό όποιος κυβερνάς τά πάντα μετά δικαιοσύνης χαίρε, διότι όλων τών θνητών καθήκον είναι νά σέ προσφωνούν. Διότι κατάγονται άπό σέ, λαβόντες ώς μερίδιον τήν δι' ήχου (δηλαδή διά τής γλώσσης) άπομίμησιν (μιμητικήν παράστασιν και έκφρασιν τών πραγμάτων), μόνοι έξ όλων τών ζώων όσα ζουν και σύρονται όντα θνητά επάνω είς τήν γήν. Διά τούτο θά σέ υμνήσω και την κυριαρχία σου διαρκώς θά τραγουδώ. Διότι είς σέ όλος αυτός έδώ ό κόσμος, στρεφόμενος κυκλικώς γύρω άπό τήν γήν, υπακούει (κινούμενος), εις οιανδήποτε διεύθυνσιν τόν οδηγείς και μέ την θέλησίν του κυριαρχείται υπό σοϋ. Διότι έχεις ένα τόσον ίσχυρόν έκτελεοτήν τής θελήσεως σου κάτω άπό τάς ανίκητους χείρας σου τόν άμφίστομον, πυρετώδη και αίωνίαν ζωήν -έχοντα κεραυνόν. Διότι κάτω άπό τά πλήγματα αυτού εκτελούνται όλαι αι ένέργειαι τής φύσεως. Διά τούτου σύ κατευθύνεις τόν κοινόν λόγον, όστις περιτριγυρίζει διά μέσου ολοκλήρου του σύμπαντος, άναμιγνυόμενος και μέ τά μεγάλα και μέ τά μικρά φωτεινά ουράνια σώματα. Διά τούτου (του κεραυνού) έχεις γίνει υπέρτατη συνεκτική κίνησις καί βασιλεύεις διά μέσου όλου του σύμπαντος. Και δέν γίνεται χωρίς τήν θέλησίν σου, θεέ μου, κανέν έργον, ούτε επάνω είς τήν γήν, ούτε είς τήν ούρανίαν θεϊκήν σφαίρα, ούτε εις την θάλασσαν, έκτος εκείνων, τά όποια διαπράττουν οι κακοί διά τών ιδικών των ανοησιών. Άλλα σύ γνωρίζεις καί τά περιττά (τά μη τέλεια) νά τά καθιστάς άρτια (τέλεια), και τά άκοσμα νά τά κάμνης κόσμια καί τά μή αγαπητά είναι είς σέ αγαπητά. Διότι τοιουτοτρόπως έχεις συνενώσει τά πάντα είς ενότητα καί τά κακά μέ τά καλά, ώστε νά άποτελήται έξ όλων εις ενιαίος λόγος, όστις έχει αίωνίαν ύπαρξη. Αυτόν τόν αποφεύγουν καί δέν τόν προσέχουν όσοι έκ τών θνητών δέν είναι καλοί. 0ι δυστυχείς! Ένώ ποθούν τήν άπόκτησιν τών αγαθών, ούτε βλέπουν, ούτε άκούουν τόν κοινόν νόμον, εις τόν οποίον, έάν ήθελον υπακούσει θά είχαν μετά φρονήσεως ζωήν ευτυχισμένη. 0ι ίδιοι δέ άφ' έτερου ορμούν χωρίς φρόνησιν, ό καθείς είς διαφορετικόν κακόν, άλλοι μέν καταβάλλοντες προσπάθειαν γεννώσαν έριδας διά τήν άπόκτησιν δόξης, άλλοι δέ έχοντες στραφή προς κερδοσκοπίαν κατά τρόπον ουχί κόσμιον, καί άλλοι είς άνάπαυσιν καί εις τάς σωματικάς ήδονάς. Άλλα συνήθως προσκρούουν είς ατυχήματα, εις κάθε δέ περίπτωσιν παρασύρονται είς διαφορετικά πράγματα, ενώ ή προσπάθεια των ήτο νά παραχθούν πράγματα έξ ολοκλήρου αντίθετα άπό αυτά, τά όποια συνέβησαν είς αυτούς. Άλλα, Ζεύ, όστις δωρίζεις τά πάντα, συνάζεις τά μαύρα σύννεφα καί έξακοντίζεις τόν λαμπρόν κεραυνόν, τους ανθρώπους σώζε άπό τήν άξιοθρήνητον έλλειψιν κατανοήσεως τών πραγμάτων. Αύτήν, σύ πάτερ, παρακαλώ νά τήν σκορπίσης μακράν άπό τήν ψυχήν, παραχώρησαν δέ είς αυτούς νά γίνουν μέτοχοι είς τήν δικαιοσύνην σου, μετά τής οποίας σύ τά πάντα κυβερνάς, να, αφού τιμηθώμεν, σέ τιμήσωμεν δι' άνταποδόσεως τής τιμής, ύμνούντες διαρκώς τά έργα σου, όπως αρμόζει εις άνθρωπον, όστις είναι θνητός· διότι ούτε είς τους θνητούς, ούτε εις τους θεούς παρεχωρήθη άλλη χάρις μεγαλύτερα, άπό τό νά τιμούν τόν κοινόν νόμον, πάντοτε σύμφωνα μέ τό δίκαιον.

Περισσότερα... »
13:08
ΛΑΒΕΤΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΗΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΤΩΝ ΘΕΑΜΑΤΩΝ
» Afaia

Περισσότερα... »
12:58
ΕΝΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ: Πως το ιερατείο χρησιμοποιούσε ηθοποιούς για να τρομοκρατούν και να υποτάσσουν τον δύσμοιρο λαό μας
» Afaia

ΕΝΑ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ: Πως το ιερατείο χρησιμοποιούσε ηθοποιούς για να τρομοκρατούν και να υποτάσσουν τον δύσμοιρο λαό μας που τον είχαν ρίξει στην αμάθεια και την έσχατη πενία.
Στο ΣΥΝΑΞΑΡΙ αυτό ο ηθοποιός «περιπάτει εις τάς εκκλησίας καί ρίπτων εαυτόν κάτω είς τήν γήν έφώναζε μέ δυνατήν φωνήν καί μέ πολλά δάκρυα" άλλοίμονον! άλλοίμονον εις εκείνους, όσοι άμαρτάνουν καί δέν μετανοούν. "»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΤΕ ΤΙΣ ΠΟΤΑΠΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΠΟΥ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ.

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΕΜΦΑΝΩΣ, ΔΙΟΤΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ.

Διήγησις περί του γενομένου θαύματος κατά την Άφρικήν, εν τη πόλει Καρθαγένη.
Εκστηθυ, λάγνε, ώδε μοιχείας βλέπων
Την εκδίκησιν και μακράν ταύτης γίνου.

Κατά τους χρόνους Ηρακλείου του βασιλέως και Νικήτα Πατρικίου, έν ετει χκε' (625), έγινεν είς την Άφρικήν τοιούτον θαυμάσιον. Είς τήν Καρθαγένην (ήτις νυν ονομάζεται Τούνεζι) ήτο στρατιώτης τις βασιλικός· επειδή δε ακολούθησεν είς τήν πόλιν θανατικόν (ήτοι πανώλης), επηρεν ό στρατιώτης τήν γυναικά του και ύπηγεν είς έν προάστειον δια νά σωθή άπό τον θάνατον.
Άλλ' ό διάβολος παρακινήσας αυτόν είς σαρκικήν αμαρτία τόν έκαμε νά μοιχεύση τήν γυναίκα του γεωργού του έπειτα κτυπηθείς από τό πάθος τής πανώλους είς τον βουβώνα απέθανε και μετά τρεις ώρας ήρχισε νά φωνάζη από τόν τάφον και νά λέγη· «ελεήσατε με».
Όθεν άνοίξαντες οι εκείσε τόν τάφον εύρον μεν αυτόν ζωντανόν, μή δυνάμενον δε νά λαλήση. θαλάσσιος δέ ό τότε Πάπας τής Αφρικής παρηγόρησε αυτόν μετά δέ τρεις ημέρας, άφ' ου ήλθεν είς τόν εαυτόν του, έδιηγήθη ταύτα. Οτε ή ψυχή μου έμελλε νά έκβή άπό τό σώμα μου, έβλεπον τινάς Αιθίοπας μαύρους και φοβερούς είς τό είδος, οί οποίοι έσηκώθησαν κατ' επάνω μου και με έπολέμουν. Μετά ταύτα ειδών δύο νεανίσκους ωραίους, οίτινες ήλθον εκεί, δια τους οποίους έχαροποιήθη ή ψυχή μου83. Αυτοί λοιπόν λαβόντες με μέ αναβίβαζαν είς τόν ούρανόν, τά δέ τελώνια τών έν τω αέρι μαύρων δαιμόνων εξετάζον πασαν αμαρτία μου. Και άλλο μεν τελώνιον εξέταζε τό ψεύδος, άλλο δέ τόν φθόνον, άλλο τήν πλεονεξίαν. Εις ταύτας δέ τάς αμαρτίας άνταπεκρίνοντο και οί νέοι εκείνοι φέροντες τάς άρετάς όσας έπραξα· οτε δέ άνέβημεν είς τήν πύλην του ουρανού, απήντησε εις ημάς τό τελώνιον της μοιχείας και έπρόβαλε τήν προ ολίγου πραχθείσα αμαρτία μου. Οθεν νικήσαντες μέ κατεβίβασαν είς τά κατώτερα μέρη τής γής, οπου ευρίσκονται αί τών αμαρτωλών ψυχαί, αί οποίοι πόσην οδύνη εκεί δοκιμάζουσιν αδυνατεί γλώσσα άνθρωπου νά είπή.
Έγώ δέ εκεί καταβιβασθεις έθρήνουν και έκλαιαν όθεν έφάνησαν πάλιν είς έμέ οί δύο εκείνοι νέοι, είς τους οποίους κλαίων έλεγαν «ελεήσατε με και δότε μοι καιρόν νά μετανοήσω». Τότε οί νέοι είπαν ό είς εις τόν άλλον συμφωνείς μέ αυτόν ότι θα μετανοήση, καθώς λέγει; Ό δέ άπεκρίθη· ναί, συμφωνώ. Τότε λοιπόν ανέβασαν τήν ψυχήν μου και τήν έμβασαν εις τον τάφον εκεί δέ βλέπων εγώ τό σώμα μου ώς βόρβορον και λάσπην δέν ήθελον να έμβω είς αυτό. Οι δέ νέοι ειπόν μου αδύνατον είναι κατ' άλλον τρόπον να μετανοήσης, αν δέν έμβης είς τό σώμα σου και άν μέ αυτό δέν κοπιάσης να μετανοήσης, καθώς και μέ αυτό έκαμες τήν άμαρτίαν τότε λοιπόν έμβήκα είς τό σώμα μου καί, άφ' ου αυτό ένεψυχώθη και έζωντάνευσε, τότε ήρχισα να φωνάζω. Ταύτα είπών έζησε τεσσαράκοντα ημέρας, χωρίς νά φάγη ή να πίη· οθεν κλαίων και όδυρόμενος πάλιν έκοιμηθη .

84. Σημείωσαι οτι έν τω χειρογράφω Κουβαρα της Μονής του Διονυσίου, κατά τήν 87 ερωταπόκριση Αναστασίου του Σιναΐτου τήν έκείσε γραφομένην, αναφέρεται και ή ρηθείσα αύτη διήγησις, ής έν τω τέλει και ταύτα προστίθενται, οτι πάντες άκούσαντες αυτού νά φωνάζη από τον τάφον «ελεήσατε με» ώφελήθησαν και φοβηθέντες διά τήν φοβεράν ταύτη διήγησιν έθρήνει ό καθείς τάς έδικάς του αμαρτίας. Βλέποντες δέ τόν άνθρωπον άποκαμωμένον και γεμάτον από δάκρυα παρεκάλουν αυτόν νά φάγη, εκείνος δέ δέν ύπήκουσε τελείως άλλ' άφήσας αυτούς περιπάτει εις τάς εκκλησίας καί ρίπτων εαυτόν κάτω είς τήν γήν έφώναζε μέ δυνατήν φωνήν καί μέ πολλά δάκρυα" άλλοίμονον! άλλοίμονον εις εκείνους, όσοι άμαρτάνουν καί δέν μετανοούν. "Ω ποία φοβερά κόλασις και κρίσις ακριβής αυτούς περιμένει! ούτω λοιπόν διανύσας τεσσαράκοντα ημέρας νηστεύων και άγρυπνων καί κηρύττων καί πολλούς αμαρτωλούς επιστρέφων είς μετάνοιαν έκοιμηθη έν Κυρίω προγνωρίσας τόν θάνατον του προ ήμερων δώδεκα. Δίδω δέ είδηση του Σιναΐτου, αϊ έν τω ανωτέρω Κουβαρα του Κοινοβίου του Διονυσίου περιεχόμεναι, είναι πολύ πλουσιώτεραι από τάς έκδιδομένας καί, εις τις ποτέ εύρεθείη νά τάς μετατυπώση, ας κάμη τρόπον νά βάλει έκείνας είς χείρας του. Είσί δέ αύται πόνημα ουχί του παλαιοτέρου Αναστασίου, αλλά του νεωτέρου, καί δρα είς τήν ύποσημείωσιν του Συναξαρίου Αναστασίου του Σιναΐτου, κατά τήν κα' Απριλίου.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 29.01.2010
12:20
Το Πάριο χρονικό
» Afaia

Περισσότερα... »
11:54
ΓΥΑΛΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ - ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
» Afaia

Περισσότερα... »
11:45
ΓΕΝΙΤΣΑΡΟΙ
» Afaia

Γενίτσαροι (οί) (γενι·τσαρι=νέος στρατός). Στρατιωτικόν σώμα Ιδρυθέν το πρώτον από το σουλτάνο Όρχάν (1327—1360) κατά πρότασι του συμβούλου του Καρά-Χαλήλ Τσανταρλή, για να αντικαταστήσει τά απείθαρχα σώματα τών γιαγιά ή πιαντέ. Ό Λαόνικος Χαλκοκονδύλης, γράψας ολίγον μετά τήν άλωσιν (1453), ονομάζει τους γενιτσάρους «νεήλυδας», ο δε σύγχρονος του Φραντζής «ίαννιτσάρους· Στην αρχή είς τά επίλεκτα εκείνα σώματα κατετάσσοντο μόνον Έλληνες χριστιανόπαιδες εξισλαμιζόμενοι, οι οποίοι ελαμβάνοντο έκ τών αιχμαλώτων, από δέ της βασιλείας του Μουράτ Α' (1360—1383) διά του παιδομαζώματος, δηλαδή διά της βιαίας αρπαγής τών αρρένων παίδων έκ τών οικογενειών των Έλλήνων Χριστιανών υπηκόων (ραγιάδων) των ευρωπαϊκών μόνον επαρχιών. 'Αλλά κυρίως το παιδομάζωμα αυτό συστηματοποιήθηκε από τους σουλτάνους Σελιμ Α' (1512—1520) και Σουλεϊμάν Α' (1520—1566), έκτοτε δέ ένηργείτο κατά πενταετίαν καί μετά κατά διετίαν, ενίοτε δέ και κατ' έτος, αναλόγως τών στρατιωτικών αναγκών επί τη βάσει τακτικών ληξιαρχικών καταλόγων συντασσομένων ύπό τών δημογερόντων τών Ελληνικών χριστιανικών κοινοτήτων, πλην της Κωνσταντίλουπόλεως και της Ρόδου, οι οποίες ήσαν άπηλλαγμένες του σκληρού τούτου φόρου.Όσάκις διετάσσετο παιδομάζωμα, γενίτσαροι βαθμούχοι, οί λεγόμενοι τονρνατζήμπασοι, μεταβαίνοντες στις χριστιανικές κοινότητας έλάμβανον παρά του δημογέροντος τον κατάλογον τών παίδων, τους οποίους παρουσίαζον οί γονείς αυτών προς έπιθεώρησιν. Έκ τών παρουσιαζομένων παίδων έκαστου τόπου έλαμβάνετο κατ’ αρχάς τό 1/5 μόνον, μεταγενεστέρως όμως πλείονες, πάντοτε δέ οι κάλλιστοι και οί εύρωστότατοι. Οί ούτω λαμβανόμενοι Έλληνες χριστιανόπαιδες, καθώς καί τό ι/6 τών εκάστοτε αιχμαλωτιζομένων παίδων, ηλικίας 6— 15 ετών, έξισλαμίζοντο, καί οί μεν ωραιότεροι καί ευφυέστεροι έξ αυτών έδίδοντο είς τήν σουλτανικήν αυλή, όπου βαθμηδόν πολλοί έξ αυτών προήγοντο είς τα ανώτατα του κράτους αξιώματα, οί δέ λοιποί προωρίζοντο διά τον στρατόν καί τόν στόλον, είς ον άπετέλουν τήν τάξιν τών άτζαμί ογλάν. Ούτοι διητώντο μέχρις φθάσουν εις ήλικίαν του φέρειν όπλον, είς ειδικούς στρατώνας, όπου έδιδάσκοντο τόν Ίσλαμισμόν, ασκούντο σε πάσαν στέρησιν καί σκληραγωγίαν καί προ παντός είς πειθαρχίαν αύστηράν καί άκαμπτον.

Οί υποψήφιοι ούτοι γενίτσαροι διετέλουν ύπό τήν ανωτάτην διεύθυνσιν του άγα, δηλαδή του γενικού διοικητού, τών γενιτσάρων, όστις επέβλεπε τήν έκπαίδευσιν και τήν δίαιταν και τήν, ανατροφή εν γένει αυτών δια του διοικητού τών εν Κωνσταντινουπόλει γενιτσάρων, ήτο ό άμεσος τών ατζαμί-όγλάν διοικητής. Ό αριθμός τών όρτάδων, τών μαθητευομένων, ποίκιλλε κατά διαφόρους εποχές. 0ι άτζαμίόγλάν ένηλικιούμενοι, εκπαιδευόμενοι και έξισλαμιζόμενοι, κατετάσσοντο είς τους ορτάδες τών γενιτσάρων. Ή κατάταξις αυτή έγίνετο δια του μπας τσαους, διοικητού του όρτά, οστις περιεβάλλετο υπό στρατολογικών καθηκόντων δι όλόκληρον τό σώμα τών γενιτσάρων. Ή τελετή της αποδοχής εις τους όρτάδες τών γενιτσάρων συνίστατο είς εν ράπισμα και εις τό τράβηγμα του ώτός τών νεοκατατασσομένων υπό του μπας-τσαού, και τούτο εις ένδειξιν υποταγής του γενιτσάρου προς τους ανωτέρους του. Οί γενίτσαροι άπεξενούντο τελείως από της οικογενείας των, ιδίαν δ' οίκογένειαν δεν ήδύναντο να δημιουργήσουν διότι ό γάμος ήτο αυστηρώς απαγορευμένος είς αυτούς, καθώς και ή έκμάθησις οιασδήποτε τέχνης ώς μόνον οίκον είχαν τον στρατώνα, μόνον επάγγελμα τό τών όπλων, συγγενείς τους γενιτσάρους συστρατιώτας των και προστάτας τους εν τη Ιεραρχία του τάγματος των βαθμούχους, υπέρ πάντας δε πατέρα και τροφοδότην τον σουλτάνον, ούτινος καυχώμενοι εκκαλούντο ευπειθή και πιστά τέκνα. Οί θεμελιώδεις άρχές ύφ' ών διείπετο τό σώμα τών γενιτσάρων ήσαν:

Απόλυτος πειθαρχία και υποταγή είς τους ανωτέρους,

απόλυτος σύμπνοια, αποχή από πάσης πολυτελείας και κενοδοξίας,

άπλότης,

πιστή συμμόρφωσις είς τάς αρχάς του ευλαβούς Μουσουλμάνου,

στρατολογία αυτών έκ μόνων τών παίδων των προερχομένων έκ του παιδομαζώματος και έκ τών αίχμαλωτιζομένων χριστιανοπαίδων, προβιβασμοί κατ' αρχαιότητα πάντοτε, επιβολή ποινών υπό μόνων τών αξιωματικών του σώματος, αποστράτευση τών αναπήρων και ανικάνων σωματικώς και περίθαλψιν αυτών,

άπαγόρευσις της γενειάδος,

υποχρεωτική διαμονή εις τους στρατώνας,

απαγόρευση ένασκήσεως οιουδήποτε επαγγέλματος,

ειδική ολως έκτέλεσις των εις θάνατον καταδικα'ζομένων ούτως ό ύπό του συμβουλίου τών ανωτάτων αξιωματικών των γενιτσάρων, του προεδρευομένου ύπό του άγά, καταδικαζόμενος εις θάνατον διεγράφετο προηγουμένως εκ τών ελέγχων του σώματος και είτα έθανατοΰτο, ουχί όμως ενώπιον άλλων, ώς οί κοινοί έγκληματίαι, άλλ' άπεστέλλετο εις τό επί του Βοσπόρου Ρούμελι-Χισσάρ, ένθα προσεδένετο εις τους πόδας του σφαίρα τηλεβόλου και έρρίπτετο εις τήν θάλασσαν εν πλήρει μυστικότητι, μεθ' δ έρρίπτετο βολή τηλεβόλου, ίνα πάντες οί γενίτσαροι πληροφορηθώσι περί της εκτελέσεως. Πάσαι όμως αϊ αρχαί αύται δεν έτηρήθησαν μέχρι τέλους.

Ή εξαιρετική θέσις, ην εκ της ανδρείας και της πειθαρχίας αυτών κατέλαβον τά σώματα τών γενιτσάρων εν τώ στρατώ και γενικώς έν τω κρατεί, ή προς αυτά έπιδαψιλευομένη εύνοια του σουλτάνου και τά εκ τών συχνών εκστρατειών άποκομιζόμενα μεγάλα εκ τών λαφύρων κέρδη έξήγειραν τήν ζηλοτυπίαν τών Τούρκων, οι οποίοι επιμόνως αξίωσαν νά γίνωνται και τά τέκνα αυτών δεκτά εις τά εκλεκτά εκείνα σώματα αφού δέ έπέτυχον τούτο κατά τον ΙΣΤ' αιώνα, κατώρθωσαν νά κατατάσσονται εις αυτά και ώριμοι άνδρες επί καταβολή μικρού τίνος χρηματικού ποσού- Τοιουτοτρόπως εντός ολίγου τό μείζον μέρος τών γενιτσάρων ήσαν οί έκ Τούρκων στρατολογούμενοι, εις τους οποίους και επετράπη νά νυμφεύωνται, νά εργάζονται είς ίδια επαγγέλματα, νά κατοικούν κατ' ιδίαν. Κατόπιν κατετάσσοντο προνομιακώς εις τά γενιτσαρικό τάγματα και τά τέκνα τών γενιτσάρων και τέλος, οπό του ΙΗ' αιώνος, ή στρατολογία αυτών περιωρίσθηκε είς μόνον τους Τούρκους, καταργηθέντος του παιδομαζώματος. Έκτοτε ήρχισεν ή παρακμή και ή διαφθορά τών γενιτσάρων, ένεκα της όποιας έπεδιώχθη ή κατάργησις αυτών.

Όργανισμός και δύναμις τών σωμάτων.

Έν αρχή τό σώμα τών γενιτσάρων συνίστατο έκ χιλίων μόνον ανδρών και άπετέλει τήν σωματοφυλακήν τών σουλτάνων, βραδύτερον όμως ή δύναμις αυτού ηύξήθη σημαντικώς, ανελθούσα επί Μουράτ Β' (1421—1451) εις 13 περίπου χιλιάδας, επί Μουράτ Γ' (1573—1595) είς 48 χιλιάδας, επί Μουσταφά Β' (1695 — 1702) είς 70, επί Αχμέτ Γ' (1702-1730) είς 80, έπι Σελίμ Γ'(1789-1807) είς 110 και τέλος, το 1826, οτε κατηργήθη υπό του σουλτάνου Μαχμούτ Β', εις 140 χιλιάδας οί γενίτσαροι κατενέμοντο είς 229 όρτάδες, δηλαδή τάγματα, όπου τά 77 ήδρευον έν Κωνσταντινουπόλει. Απαντες οί γενίτσαροι άπετέλουν έν ότζάκ, δηλαδή μίαν οίκογένειαν. Ο αριθμός τών ανδρών εκάστου όρτά έποίκιλλε κατά καιρούς μεταξύ 100—3000 Οί όρτάδες διετίθεντο διά τήν φρούρησιν τών κυριοτέρων επαρχιών του κράτους. Οτε οί Τούρκοι κατέκτησαν τήν Κρήτην (1669), ώρίσθησαν διά τήν φρούρησιν της νήσου 31 όρτάδες, ών 18 παρέμενον είς Ήράκλειον, 8 είς Χανιά και 5 είς Ρέθυμνον. Περί τών έν Ελλάδι παραμενόντων όρτάδων παρέχει ήμΐν πληροφορίας τινάς ό συνταγματάρχης Δζεβάτ-βέης (1882)· ούτω το 1750 έμεναν έν Θεσσαλονίκη 129 γενίτσαροι, έν Λαμία 344, έν Χαλκίδι 984, έν Κορίνθω 585, έν Κοράηη 275, έν Μεθώνη 655, έν Χίω 994, έν Μυτιλήνη 937, έν Λήμνω 253 κλπ.

Οί εκάστοτε σουλτάνοι, προς ένδειξιν της προς τους γενιτσάρους εύνοίας των και διά νά κολακεύσωσιν αυτούς, ήσαν εγγεγραμμένοι είς τήν δύναμιν του 61ου όρτά και έλάμβανον τήν μισθοδοσίαν του απλού γενιτσάρου, ήτις ανήρχετο εις 1—10 άσπρα ημερησίως (3 μέχρι 30 λεπτών).

Ό διοικητής έκαστου όρτά έλέγετο τζορμπατζής (ζωμοδότης). Τό ίερώτερον διαμέρισμα του στρατώνος ήτο τό μαγειρείο. Εκεί συνήρχοντο είς συμβούλιον οί αξιωματικοί του όρτά, άπετέλει δέ άπαραβίαστον άσυλον. Οί μαγειρικοί λέβητες, τά καρακαζάν, ήσαν σύμβολα ιερά, ίερώτερα και σεβαστότερα και αυτής της σημαίας. Έπί του λέβητος ώρκίζετο έκαστος τών κατατασσόμενων έν τω όρτα γενιτσάρων. Ή επιδιόρθωση αυτού ετελείτο μετά πλείστων τιμητικών διατυπώσεων, διά τήν χρησιμοποίησιν δέ καινούριου έτελεϊτο πομπώδης τελετή άφιερώσεως. Ή ίερότης του λέβητος ήτο τοιαύτη, ώστε αρκούσε νά προλάβει νά ψαύση τις αυτόν, για να σωθή έξ οιασδήποτε ποινής. Ή μεγίστη τών προσβολών δι’ ένα όρτάν ήτο ή έν πολέμω απώλεια τών λεβήτων του, ή δέ ανατροπή αυτών άπετέλει τήν έσχάτην έκδήλωσιν της οργής και της αγανακτήσεως τών γενιτσάρων κατά του ανωτάτου άρχοντος, του σουλτάνου.

Έφεδροι γενίτσαροι.

Μετά τήν κατάταξιν και Τούρκων εις τά γενιισαρικά σώματα, άρχισαν βαθμηδόν νά γίνωνται δεκτοί εις αυτά και άνδρες μηδεμίαν έχοντες σχέσιν με τον στρατώνα και τάς ασκήσεις, διότι έπιτρέπετο εις αυτούς νά διαβιούν είς τόν τόπον της συνήθους διαμονής των και νά ασκούν ελευθέρως τά επαγγέλματα των, μέ τήν ύποχρέωσιν νά προσέρχονται είς τό σώμα των έν περιπτώσει πολέμου ή εσωτερικών ταραχών. Ένα\τι της υποχρεώσεως ταύτης άπελάμβανον πάσης ασυδοσίας, αυτοί τε και τά τέκνα αυτών, τα οποία θεωρούντο γενίτσαροι. Τοιουτοτρόπως άπετελέσθη μία πολυάριθμος τάξις εφέδρων γενιτσάρων, οι οποίοι αύξησαν μεν σημαντικώς τήν δύναμιν τών όρτάδων, άλλα συγχρόνως επηρέασαν όλεθρίως τό ποιόν του σώματος, έκλόνισαν έκ βάθρων τήν πειθαρχίαν του και έν τέλει συνετέλεσαν όχι ολίγον είς τήν διαφθοράν του και τήν κατάργησίν του. Ή τάξις αυτή τών γενιτσάρων απετέλεσε συνάμα τήν μάστιγα τών Ελλήνων Χριστιανών υπηκόων και υπήρξε τό φοβερώτερον στοιχείον της κοινωνικής απειθαρχίας, άρνούμενον νά υποταχθεί είς τους νόμους και τάς διαταγάς τών οργάνων της κυβερνήσεως. Έν Κρήτη όπως οί γενίτσαροι ούτοι έξετραχηλίζοντο διαρκώς είς τοσαύτας έναντι τών Χριστιανών και είς τοσαύτην έναντι τών σουλτανικών άρχων άνυποταξίαν, ώστε ώνομάσθησαν ξεκονκονλωχοι. Οί ύπό τών σουλτάνων αποστελλόμενοι είς τήν νήσον πασάδες ήσαν εντελώς ανίσχυροι νά έπιβληθούν είς αυτούς, όστις δε απεπειράθη νά Θέση χείρα έπ’ αυτών έξεδιώχθη ή έφονεύθη. Άπαντες οί Μουσουλμάνοι της Κρήτης ήσαν εγγεγραμμένοι είς τους έν τη νήσω όρτάδες τών γενιτσάρων, έξ ού και διεκρίθησαν πάντοτε οί Τουρκοκρήτες, μεταξύ όλων τών λοιπών Τούρκων, διά τό άνυπότακτον αυτών και τήν θηριωδίαν των.

Κατάργησις του σώματος.

Έφ' όσον τό σώμα τών γενιτσάρων έστρατολογείτο έκ Ελλήνων χριστιανοπαίδων μόνον, διεκρίνετο διά τήν αύστηραν αυτού πειθαρχίαν και τήν τυφλήν προς τους σουλτάνους άφοσίωσιν.

Άφ' ής όμως ήρχισεν ή κατάταξις και Τούρκων, και κυρίως άφ' ής άπετελέσθη έκ Τούρκων μόνον, μετεβλήθη ριζικώς τό ποιόν του σώματος. Οί γενίτσαροι έπαυσαν έκτοτε νά είναι ξένοι προς τό εζων, διότι είχαν ήδη στο περιβάλλον οικογενείας και συγγενείς τών οποίων τά συμφέροντα και τά αισθήματα επηρέαζαν εμμέσως και τών γενιτσαρικών όρτάδων τους άνδρας.

Έκαστος έξ αυτών έπροστάτευεν ώρισμένον του κράτους βαθμούχο, ή έπροστατεύετο ύπ' αυτού, έκ της άλληλεγύης δέ ταύτης προέκυψεν ή άμεσος άνάμιξις τών γενιτσάρων είς τά παρασκήνια της πολιτικής τών σουλτανικών παλατιών. Έκ τούτου έχαλαρώθη ή πειθαρχία αυτών και έξηχρειώθησαν μέχρι του σημείου νά γίνωνται όργανα τών διαφόρων πολιτικών καί, ώς άλλοι πραιτωριανοί καί στρελίτσαι, νά έκθρονίζωσι καί φονεύωσι τους σουλτάνους. Το 1739 άνήλθεν έπί του Θρόνου ό σουλτάνος Σελίμ Γ', όστις άπεπειράθη νά οργάνωση τον στρατόν του έπί τό εύρωπαϊκώτερον, ίνα δι' αυτού άντικαταστήση τους γενιτσάρους.

Τότε ούτοι εξεγερθέντες (17 Μαρτίου 1807) καθήρεσαν, έφυλάκισαν καί είτα έφόνευσαν τόν Σελίμ. Ό σουλτάνος Μαχμούτ (1808 — 1839) θελήσας νά συνέχιση τό μεταρρυθμιστικόν έργον του Σελίμ, άπεπειράθη καί αυτός νά οργάνωση τακτικόν στρατόν, άλλα καί τότε οί γενίτσαροι έστασίασαν (2 Νοεμβρίου 1808) καί μετά φοβεράν αίματοχυσίαν έξηνάγκασαν τόν Μαχμούτ νά παραιτηθή προσωρινώς του σκοπού του. Ή καταδειχθείσα κατά τήν Έλληνικήν έπανάστασιν του 1821 υπεροχή του τακτικού στρατού της Αιγύπτου έπεισε τόν Μαχμούτ περί της απολύτου ανάγκης της οργανώσεως παρομοίου στρατού καί ύπό της Τουρκίας. Προς τούτο εκκάλεσε Ευρωπαίους αξιωματικούς, Γάλλους ιδία, οΐτινες επιληφθέντες του έργου των ίδρυσαν κέντρα εκπαιδεύσεως, είς τά όποια υπεχρεώθησαν καί οί γενιτσαρικοί όρτάδες νά άποστέλλωσιν έκ περιτροπής τμήματα τίνα προς έκμάθησιν τών νέων ασκήσεων. Οί γενίτσαροι μετά δυσφορίας ύπεβάλλοντο είς αύτάς, άφορμήν δέ μόνον έπεζήτουν ίνα έκδηλώσουν την άγανάκτησίν των. Την 14 Ιουνίου 1826 ενεργείτο στν Κωνσταντινούπολη μεγάλη στρατιωτική επιθεώρηση, εις ην συμμετέσχον και οί ορτάδες τών γενιτσάρων. Άποκαμόντες ούτοι εκ της ορθοστασίας και τών διαφόρων ελιγμών και άηδιάσαντες εκ τών ευρωπαϊκών νεωτερισμών, απήλθον θορυβωδώς εκ του πεδίου της επιθεωρήσεως και διασκορπισθέντες εις τάς συνοικίας ήρχισαν νά διαοπάζωσι και να πυρπολώσιν αύτάς, τήν δ' επαύριον συγκεντρωθέντες είς τό Ατ-μεϊντάν (τον βυζαντινό Ίππόδρομον), ανέτρεψαν τούς λέβητας των και απήτησαν παρά του σουλτάνου τήν κεφαλήν τών ανωτέρων του κράτους λειτουργών, ως υπαιτίων της υπαγωγής και αυτών είς τά ευρωπαϊκά στρατιωτικά συστήματα. Άλλ’ ό Μαχμούτ είχε λάβει ήδη τήν άπόφασιν νά απαλλαγή διά παντός τών αγρίων εκείνων στιφών, είς άπάντησιν δέ τών αξιώσεων των άνεπέτασε τήν ίεράν σημαίαν, τό σανχζάκ-σερίφ, επί του τεμένους του σουλτάνου Αχμέτ. Έπί τη θέα του ιερού συμβόλου του Ισλάμ, ό τουρκικός όχλος της πρωτευούσης λαβών τά όπλα εδραμεν εις βοήθειαν του σουλτάνου, ό δέ γενικός αρχηγός τών γενιτσάρων μετά τών περί αυτόν πιστών ανδρών και τών λοιπών στρατευμάτων της Κωνσταντινουπόλεως, περιεκύκλωσαν τους στασιαστάς, ων άλλους μεν κατέσφαξαν εντός του Ιπποδρόμου και τών οδών της πόλεως, άλλους δε εκαυσαν εντός τών στρατώνων των. Όκτακισχίλιοι γενίτσαροι άπωλέσθησαν εν Κωνσταντινουπόλει κατά τήν στάσιν εκείνην, πλείονες δ’ ίσως αυτών εν ταις έπαρχίαις, όπου αι αύται σκηναί έπηκολούθησαν, άπολήξασαι απανταχού εις τήν παντελή εξολόθρευση αυτών. Τρεις ημέρας μετά τήν στάσιν, σουλτανικόν διάταγμα διέτασσε τήν όριστικήν κατάργησιν τών γενιτσαρικών όρτάδων, αναθεμάτιζε τους στασιαστάς και διώριζεν είδικήν έπιτροπήν, για να εκδίκαση τους έπιζήσαντας εκ τών ενόχων.

Ν. Καλομενοπουλος

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Όσο στράτευαν Έλλόπαιδες μπορούσαν να λειτουργήσουν. Όταν το σώμα κατεκλύσθη από Τούρκους .... ΚΑΤΕΡΕΥΣΕ

Περισσότερα... »
11:40
Χρυσές αμοιβές στη Βουλή από «κρυφούς» κωδικούς
» Afaia

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24.1.2010

Τα μέλη«εξωϋπηρεσιακών» επιτροπών μοιράζονται κάθε χρόνο ένα ποσό της τάξης σχεδόν 300 χιλιάδων ευρώ για συμμετοχή σε συνεδριάσεις, που τις περισσότερες φορές είναι πλασματικές.

Ειδικό επίδομα 11 εκατ. ετησίως σε υπαλλήλους, αστυνομικούς και συνεργάτες βουλευτών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Σ. ΜΠΟΥΡΔΑΡΑ

Τι κρύβει ο «μυστηριώδης» κωδικός του προϋπολογισμού της Βουλής με τα διακριτικά «ΚΑ 0515», τον ασαφή τίτλο «Αποζημίωση μελών συλλογικών οργάνων» και τα περισσότερα των δέκα εκατομμυρίων ευρώ που εμπεριέχει προδιάθεση σε ετήσια βάση; Τον χαρακτηρισμό «μυστηριώδη» απολαμβάνει δικαιωματικά ο εν λόγω κωδικός, δεδομένου ότι παρά τις συζητήσεις που έχει προκαλέσει για το ασαφές του περιεχομένου του, επίσημη ενημέρωση δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα.

Και σαφέστατα εντυπωσιάζει αρνητικά το γεγονός ότι η έρευνα για την αποσαφήνιση των χαρακτηριστικών του, οδηγεί στην πληροφορία ότι τα ποσά αυτά, σε ποσοστό 97,5%... δεν αφορούν καταβολή αποζημιώσεων στα μέλη των «συλλογικών οργάνων», όπως ο τίτλος μαρτυρά. Αλλά στην καταβολή ενός (ακόμα...) ειδικού επιδόματος -«έξοδα κίνησης»- στους υπαλλήλους της Βουλής, τους αστυνομικούς που εργάζονται στο Κοινοβούλιο και τους συνεργάτες των βουλευτών. Έρχεται δε να προσδώσει μια νέα διάσταση στο κύμα της έντονης, από το εξωτερικό και το εσωτερικό, αμφισβήτησης αναφορικά με την εγκυρότητα και ειλικρίνεια των στοιχείων που τηρούνται για τις δαπάνες του Δημοσίου.

Και αυτό, δεδομένου ότι σύμφωνα με πηγή που φέρεται να έχει καλή γνώση του τρόπου με τον οποίο συντάσσεται ο προϋπολογισμός του ελληνικού Κοινοβουλίου, «η ίδια μέθοδος ακολουθείται και σε άλλες δημόσιες υπηρεσίες, βάσει σχετικής πρόβλεψης του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους»...

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ξεχωριστό ενδιαφέρον έχει πως στην ιστοσελίδα του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους και ειδικότερα στην «Ανάλυση Κωδικών Αριθμών Εξόδων», οι κωδικοί που αρχίζουν από «05» αφορούν «Πρόσθετες και παρεπόμενες παροχές» (όπως υπερωριακή απασχόληση κ.ά), ενώ για κινήσεις και μετακινήσεις υπάρχουν οι κωδικοί «07+». Για τα «Λοιπά έξοδα κίνησης» υπάρχει συγκεκριμένα ο κωδικός «0719».

Στον προϋπολογισμό του 2010 έχει εγγραφεί κονδύλι ύψους 11.527.700 ευρώ. Σημειωνόταν, μάλιστα, ότι είναι λιγότερα από τα 11.927.700 που υπήρχαν στον προϋπολογισμό του 2009, με την επισήμανση ότι η μείωση οφείλεται «στον περιορισμό της δραστηριότητας των εξωυπηρεσιακών επιτροπών». Λεπτομέρεια; Στο επίσημο έντυπο του Κοινοβουλίου, ένα χρόνο νωρίτερα, οι καταγραφείσες πιστώσεις ήταν σαφώς λιγότερες εκείνων που εμφανίζονται στον φετινό,

και ανέρχονταν στα 10.462.700 ευρώ...

Υπενθυμίζεται ότι ο συνολικός ετήσιος προϋπολογισμός της Βουλής ανέρχεται στα 218.253.000 ευρώ. Οι πιστώσεις για τη βουλευτική αποζημίωση για το 2010 προϋπολογίστηκαν στα 45.591.600 ευρώ. Οι δε πιστώσεις για τις αποδοχές των πολιτικών υπαλλήλων (με όλες τις μορφές εργασιακών σχέσεων - όπως μόνιμοι, μετακλητοί, εξωτερικοί συνεργάτες κ.ά), για τις εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία τους, καθώς και για «πρόσθετες και παρεπόμενες παροχές» συνολικά είναι: 112.746.600 ευρώ...

Ποια, όμως, τελικά είναι τα περίφημα «συλλογικά όργανα», ή αλλιώς «εξωυπηρεσιακές» επιτροπές, τα μέλη των οποίων -που δεν είναι βουλευτές- μοιράζονται κάθε χρόνο ένα ποσό της τάξης σχεδόν 300 χιλιάδων ευρώ (που αντιστοιχεί στο 2,5% του συνολικού κονδυλίου του ΚΑ 0515)...

Τα στοιχεία

Σύμφωνα με τα στοιχεία, πρόκειται μεταξύ άλλων για:

Α) 11μελή επιτροπή «επιστημονική εποπτείας της έκδοσης τόμων με τις βιογραφίες βουλευτών από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους έως και σήμερα». Η Επιτροπή φαίνεται να συγκροτήθηκε τον (προεκλογικό) μήνα Σεπτέμβριο, με ορίζοντα διετή και με πρόβλεψη τα μέλη της να λαμβάνουν συνολική μηνιαία αμοιβή 8.000 ευρώ. Οι πληροφορίες φέρουν τα μέλη της να δήλωσαν -άγνωστο πότε ακριβώς, πιθανώς μετά τις εκλογές- ότι παραιτούνται από το δικαίωμα λήψης αποζημίωσης.

Β) 5μελή «Συντονιστική Επιτροπή του Ιδρύματος της Βουλής» με αμοιβή για κάθε συνεδρίαση 200 ευρώ. Επίσης μετεκλογικά, φαίνεται να συμφωνήθηκε ότι το ποσό θα μειωθεί στα150 ευρώ, με τον γ.γ. της Βουλής που μετέχει σε αυτή, να δηλώνει ότι παραιτείται της αποζημίωσής του.

Γ) 16μελή «Επιτροπή της Βουλής των Εφήβων» με συνολική ετήσια αμοιβή περίπου 55.000 ευρώ (285 ευρώ το μήνα ανά μέλος, αν το κονδύλι αφορά 12μηνο υπολογισμό)

Δ) 13μελή «Επιστημονική Επιτροπή Εκδόσεων του Ιδρύματος της Βουλής», με συνολική ετήσια αμοιβή περίπου 30.000 ευρώ (192 μηνιαίως ανά μέλος).

Ειδικά για τις δυο τελευταίες, πληροφορίες αναφέρουν ότι η θητεία τους έχει λήξει. Και πως όταν θα επανασυσταθούν θα είναι με λιγότερα μέλη και η αποζημίωση τους «θα συνδεθεί η αμοιβή με πραγματική συμμετοχή στίς συνεδριάσεις».

Αυτό, με άλλα λόγια, σημαίνει ότι διαπιστώθηκε πως τα μέλη τους μέχρι τώρα λάμβαναν μάλλον «πλασματικά» την προβλεπόμενη αποζημίωση, αφού δεν μετείχαν «πραγματικά» σε συνεδριάσεις. Μια μέθοδος γνωστή, πάντως, στο Κοινοβούλιο, εξαιτίας της «συνήθειας» των πρώτων τη τάζει στην εθνική αντιπροσωπεία: των βουλευτών. Είναι «κοινό μυστικό» ότι λαμβάνουν την ειδική αποζημίωση ως μέλη μόνιμων Κοινοβουλευτικών Επιτροπών, ανεξαρτήτως του αν η συμμετοχή τους στίς συνεδριάσεις είναι κατά κανόνα «εικονική».

Περισσότερα... »
11:30
Πονηρή διαφήμηση Σκοπιανού Καζίνο στην Θεσαλονίκη
» Afaia

ΣΤΗ ΔΟΪΡΑΝΗ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ;

Περισσότερα... »

11:15

ΚΛΙΜΑΚΙΑ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ΑΜΟΙΒΩΝ ΕΡΤ

» Afaia

(ΜΙΚΤΈΣ ΜΗΝΙΑΙΕΣ ΑΠΟΔΟΧΕΣ)

0 -3.500 ΕΥΡΩ	0% Μείωση
3.500 – 4.000	5% Μείωση
4.000 – 6.000	10% Μείωση
6.000 – 8.000	15% Μείωση
8.000 - 10.000	20% Μείωση
10.000 - 15.000	30% Μείωση
15.000 και άνω	Αναδιαπραγμάτευση με Μείωση 30% - 50%

Πηγή: Επενδυτής 16.01.2010

Στο Ιρλανδικό μοντέλο που ισχυρίζεται πως εφαρμόζει η κυβέρνηση

ο Διδάσκαλος έχει ετήσιο εισόδημα 71.000 ΕΥΡΩ (περίπου 6.000 ΕΥΡΩ

το μήνα) και οι αποδοχές του μειώθηκαν 500 ΕΥΡΩ το μήνα

Απίστευτα συμπεράσματα απο τους προκλητικούς

μισθούς της ΕΡΤ

"Το σύνολο ετήσιων μισθών για τους 193 αναγραφόμενους

φτάνει τα 17.819.099,00 €
Ο μέσος όρος μισθών (Μ.Ο.) των 193 ετησίως φτάνει τα 92.326,94 €
Επιπλέον, εύκολα προκύπτει ότι :...
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΩΝ 10.000 € ΕΤΗΣΙΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΟΥΣΑΝ

ΜΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΠΟΣΟ ΦΤΆΝΕΙ ΤΙΣ 1.782!
ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ Ή ΆΤΟΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΤΩΡΑ ΕΊΝΑΙ 193!
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΩΝ 10.000€ ΕΤΗΣΙΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΟΥΣΑΝ ΜΕ

ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΦΤΑΝΕΙ ΤΙΣ 35!
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΤΩΝ 10.000€ ΕΤΗΣΙΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΖΟΥΣΑΝ,

ΑΝ ΟΙ 193 ΈΠΑΙΡΝΑΝ ΚΑΤΆ Μ.Ο. ΑΠΌ 30.000 € ΕΤΗΣΙΩΣ, ΦΤΑΝΕΙ ΤΙΣ 1.203 !!!
Αν σε αυτά προσθέσουμε την αύξηση της κατανάλωσης τροφίμων, ειδών

πρώτης ανάγκης και γενικά εγχώριων προϊόντων που θα προέκυπτε αν

τα χρήματα πήγαιναν στις 1.203 οικογένειες, το κέρδος θα ήταν ακόμη

μεγαλύτερο. Διότι τα ακριβά ρούχα, αυτοκίνητα, πλεούμενα και τρόπος

ζωής που καταναλώνονται από τους 193 αφορούν ως επί το πλείστον εισαγόμενα προϊόντα.

Και ας μη ξεχνάμε πως τέτοια «νούμερα» συναντώνται σε πάααρα πολλές

ακόμη θέσεις του δημόσιου προϋπολογισμού!

Ε όχι δεν το δεχόμαστε είναι πολύ προκλητικό μια τόσο δύσκολη

περίοδο για την Ελλάδα και τους Έλληνες να γίνονται τέτοιες δηλώσεις.

Περισσότερα... »

11:09
"Η μαρτυρία του Φελίξ Σαρτιώ και η εκδίωξη των Ελλήνων από τη Φώκαια της Μ. Ασίας"
» Afaia

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ενώσεως Σμυρναίων

Έχει την τιμή να σας προσκαλέσει στη διάλεξη

του κυρίου Χάρη Γιακουμή, Ιστορικού Τέχνης.

ΘΕΜΑ

"Η μαρτυρία του Φελίξ Σαρτιώ και η εκδίωξη των Ελλήνων από τη Φώκαια της Μ. Ασίας"

στις 26 Φεβρουαρίου 2010 ημέρα Παρασκευή και από ώρα 19.00.

στην αίθουσα της βιβλιοθήκης της Ενώσεως Σμυρναίων, οδός Καρύτση 3, στον 3ο όροφο.

Είσοδος ελεύθερη.

Περισσότερα... »
10:58
Εκδηλώσεις Τιμής για την Υπατία την Αλεξανδρινή
» Afaia

30 Ιανουαρίου, ημέρα της ΠαιδείαςΤιμούμε την ελληνική Παιδεία και τα ελληνικά Γράμματαστο πρόσωπο της Υπατίας της Αλεξανδρινήςστην Αθήνα και στη ΘεσσαλονίκηΑθήνα: Αίθουσα Μηδέν ΆγανΘεσσαλονίκη: Εργατικό Κέντρο ΘεσσαλονίκηςΠατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίεςΑπευθύνουμε έκκληση σε όλους τους Έλληνες
σε κάθε πόλη της Ελλάδος
να τιμήσουν την ημέρα αυτή την ελληνική Παιδεία και τα ελληνικά Γράμματα
στο πρόσωπο της Υπατίας, της μεγάλης μαθηματικού και φιλοσόφου.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 23.01.2010
12:58
Την λύση στο πρόβλημα της εγκληματικότητας την δίνουν οι Έλληνες πολίτες και οι ευσυνείδητοι αστυνομικοί, με κίνδυνο της ζωής τους.
» Afaia

Ληστεία σε γειτονιά της Θεσσαλονίκης.

Οι πολίτες και ένας αστυνομικός εκτός υπηρεσίας έδωσαν τη λύση.

Την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010 περί την 1:00 το μεσημέρι σε γειτονιά της Θεσσαλονίκης όπου στην γύρω περιοχή πραγματοποιείτο λαϊκή αγορά και οι δρόμοι ήταν γεμάτοι από κόσμο εκδηλώθηκε θρασεία ληστεία από τρείς αλλοδαπούς.

Εισήλθαν σε κοσμηματοπωλείο και υπό την απειλή όπλου ακινητοποίησαν τον ιδιοκτήτη και άρχισαν να αφαιρούν τα κοσμήματα από τις προθήκες.

Ο ιδιοκτήτης στην προσπάθειά του να αποτρέψει την ληστεία κτύπησε το οπλισμένο χέρι του ληστή, το όπλο έπεσε κάτω και εκπυρσοκρότησε. Η σφαίρα κτύπησε στο ταβάνι και από τον σοβά που έπεσε τραυματίστηκε ο ιδιοκτήτης χρυσοχόος.

Ο ληστής που άρπαζε τα κοσμήματα διέκοψε το έργο του και ετράπη σε φυγή κρατώντας την τσάντα με τη λεία του.

Πολίτες που αντελήφθησαν την ληστεία έτρεξαν πίσω του και άρχισαν να τον καταδιώκουν. Ένας πολίτης τον έφτασε και κατάφερε να τον ακινητοποιήσει. Ένας αστυνομικός εκτός υπηρεσίας επενέβη και μη έχοντας τίποτε άλλο παρ’ εκτός ένα ζεύγος χειροπέδες τον συνέλαβε.

Οι δύο άλλοι ληστές ετράπησαν σε φυγή και καταζητούνται.

Περισσότερα... »
12:46
Ο "άγιος" ιερομάρτυρας Βασιλέας, Επίσκοπος Αμασείας που έφτυσε τα ιερά μας σεβάσματα, αφού πήρε τα χρήματα μιας απλοΪκής αγράμματης δούλη�
» Afaia

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Τω αύτώ μηνί Κς', μνήμη του αγίου Ιερομάρτυρος Βασιλέως, Επισκόπου Άμασείας.

Τμηθείς, Βασιλεύ, βασιλεύς πόλου γίνη,

Έξ' αιμάτων σων βάμμα κόκκινον φέρων.

Είκάδα άμφ' έκτην Βασιλεύς ξίφει αυχένα κάρθη.

Ούτος ό ένδοξος μάρτυς του Χριστού Βασιλεύς ήτο Επίσκοπος της Μητροπόλεως Άμασείας της εν τη Μαύρη θαλασσή ευρισκομένης, κατά τους χρόνους Λικινίου του σύζυγον έχοντος Κωνσταντίναν η Κωνσταντίαν, την άδελφήν Κωνσταντίνου του βασιλέως, εν έτει τιζ' (317), διότι ούτος ό Λικίνιος έπέμφθη μεν διά να πολεμήση τον Μαξιμίνον, ό όποιος έσηκώθη εναντίον του μεγάλου Κωνσταντίνου, έκράτησεν όμως τυραννικώς μέρη τινά της Ανατολής. Επειδή δέ ό Μαξιμίνος φονευθείς έπαυσεν άπό το να πολεμά τον Λικίνιον και έλύτρωσεν άπό τον της ζωής του κίνδυνον, διά τούτο ό Λικίνιος έλθών είς Νικομήδειαν έπρόσφερε διά την νίκην ταύτην θυσίας εις τά είδωλα. Τότε λοιπόν έπρόσταξε νά φέρωσιν έμπροσθέν του και τον άγιον τούτον Βασιλέα, ομού και μίαν κόρην όνομαζομένην Γλαφυρήν, η Γλαφύραν, της οποίας ή ύπόθεσις ήτον αυτή.

Ή Γλαφυρή ήτον υπηρέτρια Κωνσταντίνης της συζύγου του Λικινίου, επειδή δέ έκατάλαβεν ότι ό Λικίνιος έλύσσα άπό τόν προς αυτήν έρωτα, έφανέρωσε το πράγμα είς την κυρίαν της, ή οποία έδωκε χρήματα είς τήν Γλαφυρήν και τήν έστειλεν είς τήν Ανατολην. Αύτη λοιπόν περιπατούσα άπό τόπον εις τόπον κατήντησεν είς τήν Άμάσειαν, όπου ήτο Επίσκοπος ό άγιος ούτος Βασιλεύς. Τούτο λοιπόν μαθών ό Λικίνιος και ότι
όσα χρήματα είχε μαζί της ή Γλαφυρή τά έδωκεν είς τόν άγιον Βασιλέα ........ διά νά κτίση Έκκλησίαν

έπρόσταξε νά πιάσωσι και τους δύο και νά τους φέρωσιν έμπροσθέν του. Επειδή δέ ή Γλαφυρή είχε αποθάνει προτού, διά τούτο έπιάσθη μόνος ό άγιος Βασιλεύς και έφέρθη είς τήν Νικομήδειαν έμπροσθεν του Λικινίου.
Έλεγξε δέ ό άγιος αρκετά τήν ταλαιπωρίαν των ψευδωνύμων θεών και έπτυσε με καταφρόνησαν τήν πλάνην τούτων και ματαιότητα,
όθεν έδωκε κατ' αυτού ό Λικίνιος τήν του θανάτου απόφαση. Και λοιπόν άπεκεφαλίσθη ό μακάριος Βασιλεύς και εβλήθη είς πλοίον και ή μέν αγία του κεφαλή έρρίφθη είς τήν θάλασσαν άπό το έν μέρος του πλοίου, το δέ λοιπόν σώμα του άπό το άλλο μέρος του πλοίου.

Ταύτα δέ τά δύο, ω του θαύματος! ήνώθησαν πάλιν ομού, ή κεφαλή δηλαδή μέ το σώμα και συνηρμόσθησαν κατά τήν φυσικήν άρμονίαν και ούτως ευρέθη σώος ό άγιος εις τόν κόλπον της Σινόπης άπό τινας αλιείς. Ούτοι δηλαδή βαλόντες τόν γρίπον και έλκύσαντες αυτόν είς τήν ξηράν έσυρσν ομού και τό τίμιον λείφανον του αγίου. Άγγελος δέ Κυρίου έφάνη είς ένα Χριστιανόν, Έλπιδηφόρον καλούμενον, ό όποιος εδέχθη πρώτος τόν άγιον είς τόν οίκον του, δτε έφέρθη είς τήν Νικομήδειαν και έφανέρωσεν αύτώ περί του αγίου λειψάνου.

Περισσότερα... »
12:37
Η αντικατάσταση του 24γράμματου αλφάβητου με το 20γράμματο
» Afaia

Η παρακάτω ανταπόκριση από το το ελληνικό χωριό Πεσκαρτάς της Αμπχαζίας, με τον τίτλο “Αντιθρησκευτική βραδιά” δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα εκείνης της εποχής “Κόκινος Καπνας”. Είναι γραμμένη στη δημοτική γλώσσα και στο 20γράμματο αλφάβητο. Η αντικατάσταση της καθαρεύουσας από τη δημοτική και του 24γράμματου αλφάβητου από το 20γράμματο (υπάρχει μόνο ένα -ι-, ένα -ο- καταργούνται οι δίφθογγοι και τα διπλά γράμματα -ξ- και -ψ- αντικάθίστανται με το -κς- και το -πς- ενώ το -υ- χρησιμοποιείται στη θέση του -ου- Καταργείται επίσης το -σ- και χρησιμοποιείται το -ς- ενώ στη μεγαλογράμματη γραφή το -Σ-) έγινε το 1926 σε συνέδριο που αντιμετώπισε το γλωσσικό ζήτημα.

ΒΛΕΠΕ:
Η ΓΡΑΠΤΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΛΙΟΦΘΟΡΕΙΣ ΤΗΣ

Περισσότερα... »
12:28
63. Ο ρήτορας Δημάδης
» Afaia

ΑΙΣΩΠΕΙΟΙ ΜΥΘΟΙ

Ο ρήτορας Δημάδης, καθώς δημηγορούσε μια φορά στην Αθήνα, είδε πως οι ακροατές του δεν τον πρόσεχαν και πολύ, γι' αυτό τους παρακάλεσε να του επιτρέψουν να τους διηγηθεί έναν μύθο του Αισώπου. Κι επειδή εκείνοι δέχτηκαν, άρχισε να τους λέει: «Στον ίδιο δρόμο περπατούσαν η Δήμητρα, ένα χελιδόνι κι ένα χέλι. Μόλις όμως βρέθηκαν μπροστά σ' ένα ποτάμι, το χελιδόνι πέταξε, και το χέλι βούτηξε μέσα.» Κι αφού τα είπε αυτά, σώπασε. Τότε αυτοί τον ρώτησαν: «Και η Δήμητρα τι έκανε;» Κι ο ρήτορας. τους απάντησε: «Θύμωσε μαζί σας, που αφήνετε τις υποθέσεις της πολιτείας για να ακούτε αισώπειους μύθους.»

Περισσότερα... »
12:21
Η ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
» Afaia

Διόδωρος Σικελιώτης Βίβλος Εκκαιδεκάτη

87. Μερικοί λένε ότι ο Φίλιππος, στο πιοτό που ακολούθησε το δείπνο, ήπιε πολύ ανέρωτο κρασί και γλεντώντας με τους φίλους του τη νίκη (ΣΤΗ ΜΆΧΗ ΤΗΣ ΧΑΙΡΏΝΕΙΑΣ) βάδιζε εν μέσω των αιχμαλώτων χλευάζοντας τη δυστυχία τους. Ο ρήτορας Δημάδης, που βρέθηκε τότε στους αιχμαλώτους, μίλησε με θάρρος και έκανε μια παρατήρηση που μπόρεσε να αναστείλει την ξεδιαντροπιά του βασιλιά. Λένε, λοιπόν, πως είπε: «Βασιλιά, η τύχη σου χάρισε τον ρόλο του Αγαμέμνονα, εσύ δεν ντρέπεσαι να φέρεσαι σαν Θερσίτης;»¹³¹ Η επίπληξη βρήκε τον στόχο της στην καρδιά του Φιλίππου, που τόσο άλλαξε η διάθεση του, ώστε έριξε κάτω το στεφάνι και πέταξε από πάνω του όλα τα σύμβολα της αλαζονείας που συνοδεύουν το γλέντι, ενώ θαύμασε τον άνθρωπο που του μίλησε ανοιχτά, τον απελευθέρωσε και τον πήρε κοντά του περιβάλλοντας τον με τιμές. Τελικά, ο Δημάδης τον έπεισε με την αττική του χάρη να απελευθερώσει χωρίς λύτρα τους αιχμαλώτους, ενώ άφησε κατά μέρος την περηφάνια της νίκης κι έστειλε πρέσβεις στους Αθηναίους για τη σύναψη φιλίας και συμμαχίας στη Θήβα, εγκατέστησε φρουρά και έκλεισε ειρήνη με τους Βοιωτούς.

Ο ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΠΕΔΕΙΞΕ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΤΙ

1. ΗΤΟ ΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

2. ΗΤΟ ΜΕΓΑΛΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΠΡΟΗΡΧΟΝΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΤΟΥ.

ΑΥΤΑ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ.

Περισσότερα... »
12:14
Η ταινία "Αγορά" του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ
» Afaia

Με τη νέα του ταινία για την πρώτη γυναίκα αστρονόμο, ο βραβευμένος με Όσκαρ Αλεχάντρο Αμεναμπάρ καταγγέλλει τον θρησκευτικό φανατισμό. Έστω κι αν χρειάζεται να ενοχλήσει μερικούς χριστιανούς

Του ΛΟΥΚΑ ΚΑΤΣΙΚΑ

Κάθε ταινία μου την σκαρφίζομαι συνήθως τον καιρό που είμαι σε διακοπές» εξομολογείται ο Αλεχάντρο Αμεναμπαρ, μία μέρα μετά την πρεμιέρα του καινούριου του φιλμ στο πρόσφατο φεστιβάλ των Κανών. «Το "Αγορά" γεννήθηκε στο μυαλό μου ως εξής: Κάποιο βράδυ των διακοπών μου αγνάντευα τον ουρανό. Ήταν μια πολύ καθαρή νύχτα και οι αστερισμοί ήταν εντυπωσιακοί. Αποφάσισα να κάνω μια ταινία για τα αστέρια. Άρχισα λοιπόν να ασχολούμαι με την αστρονομία και να διαβάζω βιβλία. Διάβασα για τον Κοπέρνικο και τον Γαλιλαίο, σχεδόν όλα τα βιβλία στα οποία ανέτρεξα αναφέρονταν, ωστόσο, εκτενώς στην Υπατία, την πρώτη γυναίκα αστρονόμο και φιλόσοφο της Ιστορίας, για την οποία προηγουμένως δεν γνώριζα τίποτα. Μαθαίνοντας για τη ζωή και τον τραγικό της θάνατο, εντυπωσιάστηκα. Με μια πρόχειρη έρευνα διαπίστωσα ότι κανείς δεν είχε ασχοληθεί κινηματογραφικά με τη γυναίκα αυτή και με την ιστορία της. Αποφάσισα, λοιπόν, να το κάνω εγώ. Και όσα περισσότερα μάθαινα, τόσο πιο επείγουσα ένιωθα την ανάγκη να μεταφέρω αυτή την ιστορία στη μεγάλη οθόνη».
Προετοιμασία πέντε ετών

Δέκα χρόνια πέρασαν αφότου ο ισπανικής καταγωγής σκηνοθέτης ξεκίνησε τη σκηνοθετική του καριέρα με μια σειρά από ταινίες τρόμου που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία στη χώρα του. Επειτα ακολούθησε η διεθνής αναγνώριση που του πρόσφεραν οι «Αλλοι», το εξαιρετικό γοτθικό θρίλερ με την Νικόλ Κίντμαν, και το 2005 προέκυψε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας που του χάρισε το βασισμένο σε αληθινή ιστορία δράμα «Η θάλασσα μέσα μου». Ακολούθησε σιωπή πέντε ετών, στη διάρκεια των οποίων ο Αμεναμπαρ προσπαθούσε να δώσει σάρκα και οστά στο φιλόδοξο ιστορικό έπος του. «Μου αρέσει να εκπλήσσω το κοινό και τον ίδιο μου τον εαυτό», παραδέχεται ο ίδιος. «Θέλω να μην μπορεί κανείς να προβλέψει ποια θα είναι η επόμενη κίνηση μου. Για το λόγο αυτό κράτησα τα γυρίσματα και την πραγματοποίηση του " Αγορά" όσο το δυνατόν πιο μυστικά, για μεγάλο χρονικό διάστημα».

Το ακριβό για τα δεδομένα του ευρωπαϊκού σινεμά φιλμ (στοίχισε 60 εκατομμύρια δολάρια) ταξιδεύει στην Αλεξάνδρεια του 4ου αιώνα και του σταδιακού τέλους της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στο μεταίχμιο ανάμεσα στο πέρας του αρχαίου κόσμου και στο ξεκίνημα του μεσαίωνα. Το 39* μ·Χ·, όπου εκτυλίσσεται η ταινία, η μυθική πόλη αποτελεί εστία μιας σεβαστής πνευματικής και επιστημονικής αναγέννησης -σημαντικό κομμάτι της οποίας είναι μια ελληνικής καταγωγής φιλόσοφος. Μεγαλωμένη με τις αρχές της Πλατωνικής Σχολής, η Υπατία ασπάστηκε την ελληνική σκέψη για να διατυπώσει, με την ιδιότητα της αστρονόμου, πρωτοποριακές για την εποχή απόψεις πάνω στην κίνηση των πλανητών και την ιεράρχηση του ηλιακού συστήματος.

Σε μια εποχή όπου η ανθρωπότητα πίστευε ακόμη ότι η Γη είναι επίπεδη και πως όλοι ανεξαιρέτως οι πλανήτες κινούνται γύρω από αυτήν, η Υπατία ήταν ανάμεσα στους πρώτους που αμφισβήτησαν αυτή τη μονοδιάστατη αντίληψη. Δυστυχώς, όμως, ο βίος και τα προοδευτικά της πιστεύω συνέπεσαν με μια περίοδο σκληρού Χριστιανικού φανατισμού, ενορχηστρωμένου από την επιθετική διάθεση των τότε χριστιανών -των λεγόμενων Παραβολικών- να εξαλείψουν με το σπαθί κάθε Ελληνικό στοιχείο. Οπαδοί του Κύριλλου, ο οποίος το 412 μ.Χ. έγινε πατριάρχης της Αλεξάνδρειας και βάλθηκε να διώξει διά της βίας κάθε αλλοεθνές στοιχείο από την πόλη, οι Παραβολικοί οδήγησαν τρία χρόνια μετά τη μεγαλύτερη γυναικεία προσωπικότητα της αρχαίας επιστήμης στον μαρτυρικό της θάνατο, επειδή εκείνη αρνιόταν να προδώσει τα Ελληνικά ιδανικά της. Και παρ' όλο που καμιά επίσημη μαρτυρία δεν μπορεί να ενοχοποιήσει ευθέως τον Κύριλλο για τη δολοφονία της Υπατίας, ο μετέπειτα αναγορευθείς σε άγιος της Εκκλησίας δεν έπραξε το παραμικρό για να αποτρέψει τον χαμό της.

Δεν χωρά αμφιβολία για το ποια θέση επιλέγουν να τηρήσουν ο σκηνοθέτης και ο σεναριογράφος στην ταινία. Οι χριστιανοί που απεικονίζει η «Αγορά» προσπαθούν να εγκαθιδρύσουν το δόγμα τους μέσω της τρομοκρατίας, του εκφοβισμού και του εγκλήματος, μια διόλου κολακευτική εικόνα που ενδέχεται να ενοχλήσει. «Οποιοσδήποτε επιθυμεί, μπορεί να χαρακτηρίσει την ταινία μου αντιχριστιανική» σπεύδει να διευκρινίσει ο Αμενάμπαρ. «Στην πραγματικότητα, όμως, βασίζομαι σε καταγεγραμμένες αλήθειες. Οι Παραβολικοί ξέρουμε ότι εκπροσωπούσαν αρχικά μια θετική πλευρά της Εκκλησίας, βοηθώντας τους φτωχούς και κάνοντας αγαθοεργίες, στην πορεία όμως ο υπερβάλλων ζήλος τους κατάφερε να τους μεταμορφώσει σε αδίστακτους στρατιώτες του Χριστιανισμού. Αν το φιλμ αναπτύσσει μια κάποια πολεμική, αυτή είναι ενάντια στον φονταμενταλισμό. Ενάντια στα εγκλήματα που διαπράττονται στο όνομα κάποιας ιδεολογίας».

Ο ίδιος ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι δεν ανήκει σε κανένα θρήσκευμα. «Ανατράφηκα με τις παραδοσιακές χριστιανικές αντιλήψεις», λέει, «στην πορεία όμως έχασα την πίστη μου και έγινα αγνωστικιστής. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ταινία μου είναι ένας εορτασμός του αθεϊσμού».

Ο Μεσαίωνας σήμερα

Ο Αμενάμπαρ υπογραμμίζει πολύ σωστά ότι η ταινία του έχει απόλυτη συνάφεια με το τι συμβαίνει στις μέρες μας.

«Μπορεί να μιλάμε για τον 40 αιώνα, η ανθρωπότητα εξακολουθεί εντούτοις να επαναλαμβάνει τα ίδια λάθη», επισημαίνει. «Ακολουθεί κυκλικές πορείες, που την επαναφέρουν ουσιαστικά στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Ακόμη και σήμερα, αν απομονώσεις τα στοιχεία που απαρτίζουν τον σύγχρονο κόσμο, όλα τα μοντέρνα επιτεύγματα της τεχνολογίας και της προόδου, θα διαπιστώσεις ότι δεν άλλαξαν πολλά. Οι άνθρωποι φανερώνουν την ίδια δυνατότητα να διαπράττουν φρικτά πράγματα. Εξακολουθούν να αλληλοσπαράζονται στο όνομα της πίστης. Μέχρι και η θέση των γυναικών εξακολουθεί σε κάποια μέρη να υφίσταται μεσαιωνικές αντιλήψεις. Οι γυναίκες στο Αφγανιστάν, ας πούμε, στερούνται ακόμη βασικές ελευθερίες τους και αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας».

Ακόμη και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θεωρεί ο σκηνοθέτης ότι έχει το τωρινό αντίστοιχο της: «Νομίζω ότι η σημερινή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά ένα από τα πράγματα που μαθαίνει κανείς μελετώντας το παρελθόν, και που έμαθα ο ίδιος γυρίζοντας αυτή την ταινία, είναι ότι ακόμη και οι πιο προηγμένοι πολιτισμοί μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταρρεύσουν. Υπάρχουν παράγοντες από τους οποίους κανείς δεν μπορεί να προστατευτεί». Η τρέχουσα οικονομική κρίση αποτελεί έναν τέτοιο παράγοντα; «Ναι» απαντά. «Μόνο που, αντίθετα με αυτό που ισχυρίζονται οι περισσότεροι, και ίσως επειδή είμαι από τη φύση μου αισιόδοξο άτομο, δεν πιστεύω ότι πρόκειται να οδηγηθούμε σε έναν καινούργιο Μεσαίωνα».

Περισσότερα... »
12:07
ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ
» Afaia

Μίκης Θεοδωράκης

Σ’ αυτή την ιστορική καμπή που βρισκόμαστε, τρία είναι τα κύρια μέτωπα στα οποία οφείλουμε να πάρουμε σαφή στάση:

Το πρώτο αφορά την Κύπρο και το σχέδιο Ανάν. Το δεύτερο αφορά τα Σκόπια και το όνομα «Μακεδονία». Και το τρίτο την υπεράσπιση της ελληνικότητας μπροστά στην επίθεση που δέχεται από ελληνικές και διεθνείς οργανωμένες δυνάμεις.
1) Κύπρος: Παρά το ότι ο ελληνοκυπριακός λαός απέρριψε το Σχέδιο Ανάν με μεγάλη πλειροψηφία (70%), εν τούτοις τόσο μέσα στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα υπάρχουν πρόσωπα και δυνάμεις που συνωμοτούν, ώστε με την δημιουργία καταλλήλων συνθηκών να το επιβάλουν τελικά, μιας και η επικράτησή του εξακολουθεί να αποτελεί βασικό στόχο της πολιτικής των ΗΠΑ, που θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να εξασφαλίσουν ένα σημαντικό στρατηγικό έρεισμα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα σχέδιά τους στην Μέση Ανατολή.
Είναι ανάγκη λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος, ώστε να ακουστεί η φωνή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού που δεν συμφωνεί στην εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, το οποίο είναι αντίθετο με τα συμφέροντα της Κύπρου και ειδικότερα των Ελληνοκυπρίων, που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνικού Έθνους.
2) Σκόπια: Δεν θα πρέπει να έχει για μας καμμιά απολύτως σημασία το γεγονός ότι τα έχουν ήδη αναγνωρίσει με το όνομά τους πολλά κράτη δια διάφορους εμφανείς λόγους. Στην πραγματικότητα όσοι το κάνουν, αγνοούν ή και περιφρονούν την ιστορική αλήθεια. Άγνοια ασυγχώρητη, που οδηγεί στην ουσιαστική γελοιοποίησή τους. Το γεγονός και μόνο ότι έτσι θα νομίζουν ότι με την επιλογή τους αυτή θα συνυπάρχουν με τα τρισέγγονα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, θα αποτελεί γι’ αυτούς αιτία χλευασμού και υποτίμησης της σοβαρότητάς τους. Και υποθέτουμε ότι είναι περιττό να επαναλάβουμε εδώ τα λόγια του ίδιου του πρώην Προέδρου των Σκοπίων κ. Γκλιγκόρωφ, ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί είναι Σλαύοι , η εθνικότητά τους Σλαυική και η γλώσσα τους ένα μείγμα Σλαυικής και Βουλγαρικής διαλέκτου.
Εκείνο όμως που θα πρέπει να μας αφορά ως Έλληνες, είναι το γεγονός ότι ορισμένοι ηγέτες των Σκοπιανών αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το όνομα «Μακεδονία», ανακηρύσσοντας τους εαυτούς τους ως μοναδικούς απογόνους - κληρονόμους της αρχαίας Μακεδονίας, του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και με το εύρημα της «Μακεδονίας του Αιγαίου» να διεκδικούν χωρίς ντροπή τα εδάφη της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας από δύση σε ανατολή χαράζοντας σαν σύνορα στον νότο τις παρυφές του Ολύμπου! Φτάνουν στο σημείο μάλιστα να διατείνονται ότι η Θεσσαλονίκη, που την προορίζουν ως πρωτεύουσά τους, βρίσκεται σήμερα υπό ελληνική κατοχή!
Πρόκειται για ένα βλακώδες, αισχρό και προσβλητικό παραλήρημα, απέναντι στο οποίο το μόνο που ταιριάζει σ’ έναν υπεύθυνο λαό και ένα υπεύθυνο κράτος είναι η απόλυτη περιφρόνησή. Που σημαίνει ότι δεν δεχόμαστε καμία σχέση και ακόμα πιο πολύ καμμιά συζήτηση μαζί τους. Είτε μόνοι μας είτε με τη μεσολάβηση του
ΟΗΕ όπως γίνεται σήμερα. Και το μόνο που οφείλουμε να πράξουμε είναι να δηλώσουμε καθαρά ότι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να τους χαρίσουμε το όνομα «Μακεδονία» και ότι δεν θέλουμε να έχουμε καμμιά σχέση οικονομική και διπλωματική μαζί τους.
Κλείνουμε τα σύνορα. Και δεν καταδεχόμαστε ούτε να τους εμποδίσουμε να μπουν στην αγκαλιά του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης, που τόσο πολύ επιθυμεί την παρουσία ανάμεσά τους των γνήσιων απογόνων του … Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ας τους χαίρονται λοιπόν, μιας και στην πραγματικότητα απολαμβάνουν την πλήρη εύνοια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που έχουν ήδη μεταβάλει μαζί με το Κόσοβο και τα μισά Σκόπια σε μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές τους βάσεις στον κόσμο. Με άλλα λόγια αποτελούν ήδη ένα στρατηγικής σημασίας προτεκτοράτο των ΗΠΑ και για τον λόγο αυτόν οι απειλές τους με στόχο τα εδάφη μας θα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψιν.
Μετά από όλα αυτά η συμμετοχή μας στις διαδικασίες που μας επιβάλλονται άνωθεν για δήθεν σύνθετες ονομασίες για όλες τις χρήσεις και πράσινα άλογα - γιατί αυτό που θα γίνει τελικά είναι να παραμείνει το όνομα «Μακεδονία»- αποτελεί απαράδεκτη υποχώρηση, που θίγει την σοβαρότητα και την αξιοπρέπειά μας. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά ότι η στάση αυτή δεν ταιριάζει σε λαούς όπως ο δικός μας, που είχε το θάρρος να αντιταχθεί στους ισχυρούς σε δύσκολες και κρίσιμες περιόδους προστατεύοντας την ιστορία του, την τιμή και την υπερηφάνεια του.

3) Το τρίτο και σημαντικότερο εθνικό πρόβλημα που θα πρέπει να μας απασχολήσει, είναι η αποκάλυψη και καταγγελία στον ελληνικό λαό των κύκλων, ομάδων και οργανώσεων που σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς επιδιώκουν την κατεδάφιση της ελληνικότητας.
Μεταξύ των διεθνών οργανώσεων πρωτεύοντα ρόλο έπαιξε το «Ίδρυμα Σόρος», που συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων των δυνάμεων που αποφάσισαν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τον πόλεμο στην Γεωργία και την αποσύνθεσή της, την υποταγή στη Δύση της Ουκρανίας και που σήμερα αναμοχλεύουν τους εθνικισμούς στην Αλβανία προετοιμάζοντας το όραμα για την Μεγάλη Αλβανία με τη δημιουργία του Κοσόβου και με στόχο την Ήπειρο (Τσαμουριά) αλλά και στα Σκόπια με την ενίσχυση της προβολής της «Μακεδονίας του Αιγαίου».
Όσον αφορά τη χώρα μας, με στόχο το χτύπημα της ελληνικότητας αποβλέπουν στην αποδιοργάνωση της συνοχής του ελληνικού έθνους ξεκινώντας από την παραμόρφωση ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας μας -πριν, κατά και μετά την επανάσταση του 1821- και την εξάλειψη του ελληνικού πολιτισμού, παραδοσιακού και σύγχρονου.
Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί πράκτορες αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους κομματικούς χώρους έχοντας ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι. Σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.
Επομένως η καλλιέργεια του πατριωτισμού αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το σατανικό σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται.
Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας.
Αθήνα, 21.12.2009

Τα κείμενο εστάλη στο Στέφανο Ληναίο, μαζί με την επιστολή:

Αγαπητέ μου Στέφανε,
Προχτές το βράδυ στην ΝΕΤ ο Νίκος Δήμου στην εκπομπή «Στα άκρα» επαναλάμβανε τις γνωστές απόψεις Ρεπούση-Λιάκου-Κουλούρη-Άννας Φραγκουδάκη και του νέου «φρούτου», της κ. Δραγώνα, βουλευτού του ΠΑΣΟΚ και «ειδικής γραμματέως του Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού
Σχεδιασμού Εκπαίδευσης Ελληνοπαίδων» δηλαδή στην καρδιά της διαμόρφωσης της σκέψης, των γνώσεων και του ήθους των Ελλήνων του μέλλοντος. Στην συμμορία συμμετέχει και ο κ. Νίκος Μουζέλης, σύζυγος της κ. Θ. Δραγώνα, καθηγητής του LSE (?) και επιστημονικός υπεύθυνος του «Κέντρου Ανάπτυξης Εκπαιδευτικής Πολιτικής της ΓΣΕΕ»!!! Άλλο ένα πόστο-κλειδί. Το 1999 συναντάμε την κ. Δραγώνα μαζί με τους «επιφανέστερους Έλληνες αναθεωρητές ιστοριογράφους» σε διεθνές συνέδριο στην Χάλκη του CDRSEE (Κέντρο για την Δημοκρατία και την Συμφιλίωση στην Νοτιοανατολική Ευρώπη) και του ΕΛΙΑΜΕΠ (έδρα του κ. Βερέμη) με θέμα την «Εθνική Μνήμη» (δηλ. λέω εγώ, «πώς θα καταργήσουμε την εθνική μας μνήμη»). Η κ. Δραγώνα στο βιβλίο της «Τι είν’ η πατρίδα μας;» πιάνει τον … ταύρο από τα κέρατα (θαύμασε ύφος γραφής): «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων». (Τρέμετε άθλιοι «κονομάκηδες» Σεφέρη και Ελύτη, που στην ομιλία σας κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ υμνήσατε την συνέχεια του ελληνικού έθνους από τον Όμηρο έως σήμερα). Στο εν λόγω βιβλίο της η σύμβουλος της κ. Άννας Διαμαντοπούλου αναφέρει σχετικά: «Η αρχαιότητα χρησιμοποιείται σαν πρότυπο υπεριστορικό (!) με αποτέλεσμα να «αποδεικνύει» την αναξιότητα της ελληνικής κοινωνίας και του πολιτισμού της».
Επίσης το Έθνος περιγράφεται ως «οντότητα υπερχρονική και στατική» με αποτέλεσμα να ναρκοθετείται η έννοια της εξέλιξης και να καλλιεργούνται αντίθετα με τις αξίες της εποχής μας εθνοκεντρισμός και ξενοφοβία».
Ο μόνος που απάντησε δημοσίως σ’ αυτά απ’ ό,τι γνωρίζω, είναι ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε τελευταίο άρθρο του στα «ΝΕΑ», ο οποίος προς τιμήν του απαντώντας σε σχετικό με τα παραπάνω άρθρο της κ. Άννας Φραγκουδάκη, στενής φίλης και ομοϊδεάτισσας της ειδικής γραμματέως του υπουργείου Παιδείας: «Η κ. Φραγκουδάκη θεωρεί πως κάθε αναφορά σε πατρίδα, πατριωτισμό, έθνος είναι συντηρητική, δεξιά και σχεδόν φασιστική πολιτική (…). Έτσι καλό θα είναι να απαλειφθούν από τα σχολικά βιβλία όλα τα ποιήματα, τα διηγήματα και τα δοκίμια που αναφέρουν θετικούς χαρακτηρισμούς ως έννοιες «πατρίδα», «έθνος». Πρέπει ευθύς να αφαιρεθούν από τα σχολικά εγχειρίδια όλες οι αναφορές που υπάρχουν στο έργο του Σολομού και ιδίως στον πατριδοκαπηλικό «Ύμνο εις την Ελευθερίαν» στις έννοιες «πατρίδα» και «έθνος». Αν δεν γίνεται να καταχωνιαστεί η «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» του Παπαρηγόπουλου, καλό θα είναι να καεί. Οπωσδήποτε όμως θα πρέπει να καεί και μάλιστα δημοσίως το φασιστικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα «Για την Πατρίδα». Να εξοβελισθούν τα δεκατετράστιχα του Παλαμά «Πατρίδες» (…). Εντός σύντομης προθεσμίας πρέπει να αλλάξουν όνομα η ποδοσφαιρική ομάδα «Εθνικός», το «Εθνικό Θέατρο», η εφημερίδα «Έθνος», το «Πατριωτικό Ίδρυμα», το «Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών», το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, η Εθνική Λυρική Σκηνή κλπ. κλπ.»
Όπως καταλαβαίνεις, μπροστά σ’ αυτή την βαρυχειμωνιά που μας προέκυψε ξαφνικά, ένας μονάχα κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Εκτός πια κι αν όλοι οι Έλληνες, ανώνυμοι και επώνυμοι, έχουν περιπέσει σε χειμερία νάρκη ή έχουν (έχουμε) χάσει τα ανακλαστικά μας ως Έλληνες πατριώτες…
Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός, πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατειά, πιο υψηλά και πιο βαθειά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα. Δεύτερον να αποκαλύψουμε τη συνωμοσία και τους συνωμότες έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ως τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεαι η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών! Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για την ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών. Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.
Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ψυχή μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν καρκίνο, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι αξίες, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος, που κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και γίναμε αυτοί που είμαστε - καλοί, κακοί αλλά είμαστε εμείς και όχι κάποιοι απρόσωποι, όπως επιχειρούν ως φαίνεται να μας κάνουν, ξένοι και ντόπιοι συνωμότες, για τα δικά τους συμφέροντα.
Επειδή γνωρίζω ότι συμφωνείς μ’ αυτές τις απόψεις, σου στέλνω μαζί με το γράμμα αυτό (που αν νομίζεις μπορεί να πάρει δημοσιότητα), μια προσωπική έκκληση προς τους συμπατριώτες μας, με τον τίτλο «Για την υπεράσπιση της εθνικής μας συνείδησης».
Πιστεύω ακράδαντα ότι όπως στην εποχή της Εθνικής Αντίστασης ο κύριος στόχος ήταν η Ελευθερία της πατρίδας και τον καιρό της Αντίστασης κατά της Χούντας η Δημοκρατία, σήμερα που προβάλλουν όλο και πιο πολύ οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, για την ακεραιότητα της πατρίδας μας (κάθε μορφής), ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός.
Σε χαιρετώ με αγάπη,
Μίκης Θεοδωράκης
ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Επιφανους 1
117 42, Αθήνα
τηλ. 210-9214863
fax 210-9236325
e-mail: mikisthe@otenet.gr

Προς την κ. Θάλεια Δραγώνα
Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας
Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία
του Εθνικού και Καποδστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ναυαρίνου 13, 10680 Αθήνα
Αθήνα, 10.1.2010
Αγαπητή κυρία Δραγώνα,
Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.
Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας. Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».
Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.
Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».
Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους. Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις. Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».
Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.
Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.
Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.
Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.
Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας. Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση. Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα. Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.
Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας. Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης,ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος,ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος. Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών. Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο. Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.
Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.
Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας. Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.
Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.
Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του. Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.
Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας.
Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη. Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.
Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!
Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα … ακροδεξιό. Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε. Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν … κακά γεράματα. Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.
Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.
Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες. Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.
Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.
Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Περισσότερα... »
12:01
Προσκύνησις τιμίας αλύσεως
» Afaia

Από την λατρεία του "τίμιου" ξύλου, της "ιεράς" ζώνης στην λατρεία των αλυσίδων.

Εδώ δεν πρόκειται ούτε καν για λατρεία "ειδώλων".

Κοίτα ποιοί κατηγόρησαν τους προγόνους μας ως "Ειδωλολάτρες"

Περισσότερα... »
11:55
Ζωές σημαδεμένες από τη ΣΤΑΖΙ
» Afaia

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 3.11.2009 Είκοσι χρόνια πέρασαν απο την πτώση του Τείχους του Βερολίνου (9 Νοεμβρίου του '89) για να ακολουθήσει σαν ντόμινο η κατάρρευση των ολοκληρωτικών καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού (το επαίσχυντο τείχος, μήκους 50 χλμ κτίστηκε το 1961 ).Η εξαιρετική ταινία «Οι ζωές των άλλων» για τον ζόφο των παρακολουθήσεων και την κατάργηση της ιδιωτικής ζωής στη Λαοκρατική Δημοκρατία Γερμανίας μοιάζει σαν Κερασάκι στην τούρτα μπροστά στο συναρπαστικό Βιβλίο της Αυστραλέζας ερευνήτριας Αννα Φάντερ «ιστορίες πίσω από το τείχος του Βερολίνου» {εκδόσεις «Οκτώ», μετάφραση Τρισεύγενη Παπαϊωάννου). Μαρτυρίες ανθρώπων που κυριολεκτικά μαρτύρησαν από τη μυστική αστυνομία του κομμουνιστικού καθεστώτος, την πολυπλόκαμη Στάζι («Φίρμα» σημαίνει στα γερμανικό), δοσμένες με ντοκιμαντερίστικο τρόπο, εξονυχιστική έρευνα και γλαφυρή λογοτεχνική αφήγηση. Ενδεικτικά: Η Μύριαμ, που αναζητεί να μάθει το πώς βρέθηκε κρεμασμένος ο αντρας της στη φυλακή από το καθεστώς. Η φράου Πάουλ, που γεννώντας το αγοράκι της με σπάνια ασθένεια το έστειλε σε νοσοκομείο του Δυτικού Βερολίνου και για πέντε χρόνια δεν της επέτρεπαν να περάσει δίπλα να το δει. Αρνήθηκε μάλιστα να υποκύψει στον εκβιασμό να λειτουργήσει σαν «δόλωμα» για να συλληφθεί ένας αντικαθεστωτικος με αντάλλαγμα να δει το παιδί της. Στο ΒιΒλίο παρελαύνουν και θύτες, ήτοι πράκτορες υψηλόβαθμοι, απαθείς και αμετανόητοι για το «επάγγελμα»τους αλλά και περιστασιακοί χαφιέδες. Η Φάντερ περιγράφει επισκέψεις της στο πρώην αρχηγείο της Στάζι, σε φυλακές της, μουσειακούς χώρους σήμερα. «Συναρμολογήσεις» μυριάδων σχισμένων εγγράφων που αφορούν φακελωμένους πολίτες Υπογράμμιση: στην τότε Ανατολική Γερμανία των 17 εκατομμυρίων κατοίκων υπήρχαν 97.000 υπάλληλοι της Στάζι συν 173.000 πληροφοριοδότες. Ενας «εσωτερικός στρατός» του Κόμματος, που «έπρεπε να γνωρίζει τα πάντα για τους πάντες, συλλαμβάνοντας, φυλακίζοντας και ανακρίνοντας όποιον ήθελε». Ζωές σημαδεμένες και κατεστραμμένες στο όνομα μιας ειδυλλιακής ιδεολογίας η οποία αποδείχτηκε τρομερός εφιάλτης. «Προσπαθώ να πάω κόντρα στον χρόνο, κόντρα στη λήθη», σημειώνει η συγγραφέας.

Περισσότερα... »
11:36
Φανατίζουν τη μειονότητα χτυπώντας τη δασκάλα του Δερείου
» Afaia

ΤΕΧΝΗΤΗ ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ ΜΕ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΙΑ ΑΠΟ ΚΥΚΛΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ Κυριακή 10.01.2010 ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Αποστολή στον 'Εβρο: Σοφία Χριστοφορίδου Φωτ.: Αλέξανδρος ΑβραμίδηςΑπό μποϊκοτάζ μέχρι χειροδικίαΗ Εβδομαδιαία τουρκική εφημερίδα «Μιλλετ» αναπαρήγαγε το δημοσίευμα της «Μπιρλικ» υποστηρίζοντας ότι π στάση της δασκάλας συνιστά προσβολή των μουσουλμάνων.Σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Γκιουντέμ» προβάλλεται π απαίτηση από τη δασκάλα να ζητήσει συγγνώμη από όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.Η Χαρά Νικοπούλου μετακόμισε στον 'Εβρο από την Αθήνα, θα μπορούσε εύκολα να πετύχει τη μετάθεση της πίσω στην πρωτεύουσα αλλά προτίμησε να παραμείνει στο Μεγάλο Δέρειο, κοντά στους μαθητές της και να μεταφέρει εκεί τα πολιτικά της δικαιώματα.Ακόμη και θύμα επίθεση από κάτοικο του Δερείου, ο οποίος της έσπασε το χέρι, έπεσε η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου. Στο δικαστήριο δικαιώθηκε, ωστόσο κύκλοι της μειονότητας χρησιμοποίησαν και πάλι το γεγονός νια να δημιουργήσουν κλίμα έντασης. Ξεκινώντας με αντιδράσεις για τη συμμετοχή μαθητών του Δερείου στις εθνικές γιορτές του σχολείου τους, κύκλοι της μειονότητας έφτασαν σε σημείο να επικαλούνται ψεύδη ζητώντας την τιμωρία της δασκάλας Χαράς Νικοπούλου και απαιτούν από την ίδια να εκφράσει δημόσια συγγνώμη προς όλο τον μουσουλμανικό κόσμοΤεχνητή ένταση προσπαθούν να δημιουργήσουν κύκλοι της μουσουλμανικής μειονότητας, βάζοντας για άλλη μια φορά στο στόχαστρο τη δασκάλα που υπηρετεί στο δημοτικό σχολείο Μεγάλου Δερείου. Συκοφαντικά δημοσιεύματα τουρκόφωνων εφημερίδων φέρουν τη Χαρά Νικοπούλου να έχει ζητήσει από τους μαθητές της να ζωγραφίσουν τον Αλλάχ και την καλούν δημοσίως να ζητήσει συγγνώμη από όλο τον μουσουλμανικό κόσμο!
Η κ. Νικοπούλου θα μπορούσε πολύ άνετα να αποφύγει τον διορισμό σε ένα απομονωμένο μειονοτικό χωριό, στα ορεινά του νομού Έβρου. Το 2004, όταν ανηφόρισε προς το Μεγάλο Δέρειο, ο πατέρας της Βασίλης Νικόπουλος ήταν ανώτατος δικαστικός, ενώ από το 2007 πρόεδρος του Αρείου Πάγου... Αντί να «λουφάρει», όπως πολλοί συνάδελφοι της που βάζουν ως «μέσο» μια απλή γνωριμία με βουλευτή για να πετύχουν ευνοϊκή απόσπαση, η κ. Νικοπούλου δέχτηκε τη θέση. Μάλιστα, αντί να μείνει σε ένα αστικό κέντρο, όπου οι ανέσεις για έναν νέο άνθρωπο είναι περισσότερες, αποφάσισε να μετακομίσει με τον σύζυγο της στο Μεγάλο Δέρειο μεταφέροντας ταυτόχρονα τα πολιτικά δικαιώματα της στο δήμο Ορφέα. Έδωσε έμφαση στη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας, ενώ τα απογεύματα έκανε μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας και δημιούργησε μαθητική χορωδία. Κανείς από τους φιλήσυχους κατοίκους του χωριού δεν είχε να της προσάψει κάτι για το διδακτικό της έργο.
Από το γράμμα «θ»... στις συκοφαντίες Όταν στις αρχές Δεκεμβρίου η Χαρά Νικοπούλου μάθαινε στους μαθητές της α' δημοτικού το γράμμα θ, δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι κάποιοι θα έβρισκαν αφορμή να την κατηγορήσουν! Τότε ρώτησε τα παιδιά ποιες λέξεις γνωρίζουν από «θ» και τους έβαλε εργασία για το σπίτι να γράψουν μερικές από αυτές- «θρανίο», «θησαυρός», «θάλασσα» και «θεός».Την επομένη η δασκάλα έλεγξε τα τετράδια των μαθητών της, τα βαθμολόγησε με «μπράβο» και προχώρησε κανονικά το μάθημα της. Σχεδόν ένα μήνα μετά, στις 29 Δεκεμβρίου, στην ιστοσελίδαΜια δασκάλα που μαθαίνει τον εθνικό ύμνο σε μαθητές μειονοτικού σχολείου και διοργανώνει παρελάσεις στις εθνικές εορτές δεν θα μπορούσε να διαφύγει της προσοχής των μηχανισμών προπαγάνδας του τουρκικού προξενείου. Σιγά σιγά κάποιοι άρχισαν να λένε ότι η δασκάλα πρέπει να φύγει από το χωριό, γιατί η στάση της προκαλεί τα ήθη και τον τρόπο/ζωής της κοινότητας. Διοργανώθηκαν συνελεύσεις για να εκδιωχθεί η κ. Νικοπούλου, ενώ οι πιέσεις από διάφορα κέντρα προς τους γονείς για να μην εγγράψουν τα παιδιά στο σχολείο έγιναν ασφυκτικές. Το αποκορύφωμα ήταν της εφημερίδας «Μπιρλικ» αναρτήθηκε ένα κείμενο που ανέφερε ότι στις διακοπές των Χριστουγέννων) η δασκάλα ανέθεσε στα παιδιά την εργασία να ζωγραφίσουν το θεό, γεγονός που σόκαρε τους γονείς και έκανε τα παιδιά να βάλουν τα κλάματα. Δυο μέρες αργότερα η εβδομαδιαία «ΜίΙΙθτ» αναπαρήγαγε το «συμβάν», τονίζοντας ότι στη θρησκεία τους δεν υπάρχει απεικόνιση του Αλλάχ και ότι η στάση της δασκάλας συνιστά προσβολή απέναντι στο θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνων. Υποστήριξε ότι η όλη κατάσταση δημιούργησε ψυχολογικά τραύματα στους μαθητές και διερωτήθηκε αν τελικά σκοπός της δασκάλας ήταν τα παιδιά να αρνηθούν την πίστη στο Ισλάμ! Οι δυο εφημερίδες ζητούσαν παρέμβαση της υπουργού Παιδείας και, εμμέσως πλην σαφώς, την απομάκρυνση της δασκάλας.
όταν κάτοικος του χωριού πήγε να ζητήσει το λόγο από την κ. Νικοπούλου γιατί επέπληξε τη σύζυγο του, που ήταν καθαρίστρια στο σχολείο. Το επεισόδιο κατέληξε με τον άνδρα να χειροδικεί σε βάρος της δασκάλας. Το δικαστήριο καταδίκασε τον δράστη, αλλά η παρουσία θερμοκέ-φαλων εθνικιστών κατά τη διάρκεια της δίκης πυροδότησε την κατάσταση, ρίχνοντας νερό στο μύλο της προπαγάνδας κύκλων της μειονότητας. Το τελευταίο διάστημα το κλίμα ήταν ήρεμο στο χωριό, μέχρι που κάποιοι επινόησαν την ιστορία της απεικόνισης του Αλλάχ. Σκοπιμότητες Ζητούν και τα ρέστα Την Πρωτοχρονιά η εφημερίδα «Γκιουντέμ» επανέλαβε τα περί ψυχολογικού τραύματος που δημιουργήθηκε στα παιδιά, επειδή δήθεν η δασκάλα περιέπαιξε τα ιερά και όσια της θρησκείας τους. Η μειονοτική εφημερίδα εξέφρασε τη θλίψη της(!) για το γεγονός ότι η εκπαιδευτικός δεν έχει μετατεθεί, παρά τις πιέσεις από τους κατοίκους και τη σχετική επερώτηση του μειονοτικού βουλευτή Ροδόπης Αχμέτ Χατζηοσμάν! Μάλιστα, έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει ότι η κ. Νικοπούλου τα κάνει όλα αυτά, για να βρεθεί στο προσκήνιο της επικαιρότητας και ότι ένα τέτοιο άτομο δεν μπορεί να λέγεται δασκάλα! Σημειωτέον ότι η ίδια δεν θέλησε να κάνει καμία δημόσια δήλωση για το τελευταίο συμβάν, προσπαθώντας να κρατήσει χαμηλούς τόνους και να διατηρήσει το ήρεμο κλίμα που υπάρχει εντός της τοπικής κοινωνίας. Προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω, η «Γκιουντέμ» τόνιζε στο δημοσίευμα ότι η κ. Νικοπούλου πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από «τους Τουρκομουσουλμάνους του Μεγάλου Δερείου, τους Τούρκους της Δυτικής Θράκης» και «όλο τον μουσουλμανικό κόσμο» για την προσβολή προς το Ισλάμ και να τιμωρηθεί! Τα τεκταινόμενα στο Μεγάλο Δέρειο του 'Εβρου δημιουργούν εφιαλτικούς συνειρμούς, που παραπέμπουν στις αντιδράσεις των μουσουλμάνων για τον δανό σκιτσογράφο, που απεικόνισε τον Μωάμεθ. Τα δημοσιεύματα δεν θα είχαν μεγάλη σημασία -εξάλλου το ανυπόστατο αποδεικνύεται από σειρά εγγράφων- αν δεν ήταν συνέχεια μιας σειράς ενεργειών, που στόχο έχουν να τρομοκρατήσουν την ελληνίδα δασκάλα. Το «παιχνίδι» παίζεται σε επίπεδο εντυπώσεων και δημιουργίας κλίματος εντός της μειονότητας. Στόχος δεν φαίνεται να είναι η κ. Νικοπούλου. Γνωρίζοντες καλά τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της μειονότητας, κάνουν λόγο για ενορχηστρωμένη προσπάθεια να καλλιεργηθεί ο φανατισμός και να καταγραφεί μια εστία έντασης σε μειονοτικά χωριά του 'Εβρου, η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον σαν «πάτημα» για άλλες επιδιώξεις.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 18.01.2010
20:39
Η απαντηση μας σε οσους επιθυμουν την καταργηση των θρησκευτικων μας συμβολων
» Afaia

Σε όλους τους χώρους πρέπει να θριαμβεύσουν τα θρησκευτικά μας σύμβολα.

Περισσότερα... »
20:20
Όψεις της διαδρομής τον Νίκου Ζαχαριάδη
» Afaia

H ΑΥΓΗ
15 Νοεμβρίου 2009
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΠΟΥΛΟΥ συγγραφέα

ΣΤΑΥΡΟΣ Α. ΑΒΔΟΥΛΟΣ. Νίκος Ζαχαριάδης. Μύθος και
πραγματικότητα,
εκδόσεις Παρασκήνιο, σελ. 352

Ο Σταύρος Αβδούλος δεν είναι άγνωστος στον κόσμο της Εθνικής Αντίστασης και της αριστεράς Καταξιωμένος νομικός, πήρε μέρος στον ελληνοϊταλικό πόλεμο με το βαθμό του έφεδρου ανθυπολοχαγού, όπου και τραυματίστηκε. Μέλος του
ΕΑΜ από τις αρχές ίου 1942 και του ΚΚΕ στη συνέχεια, έλαβε ενεργό μέρος στους αγώνες του λαού μας για το διώξιμο του κατακτητή και, όπως έγινε με πάρα πολλούς, υπέστη και τις συνέπειες της αγωνιστικής του δράσης. Πιάστηκε από τους Γερμανούς και γνώρισε το φοβερό στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, περιμένοντας για μήνες, κάθε πρωί, το θάνατο. Αλλά και μετά την απελευθέρωση γνώρισε νια δυόμιση χρόνια το επίσης φοβερό στρατόπεδο της Μακρονήσου και στη συνέχεια μια μακρόχρονη εξορία στο νησί του Αη Στράτη.
Μέλος του Πανελλαδικού Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και διευθυντής του περιοδικού ΕΑΜ - Αντίσταση. έχει στο ενεργητικό του ένα πλούσιο συγγραφικό έργο. Το βιβλία του. Γιατί χάθηκε η νίκη, που αναφέρεται στη σύγκρουση του Δεκέμβρη του 1944 και Το φαινόμενο Μακρόνησος, αποτελούν μια σημαντική συμβολή στη μελέτη εκείνης της κρίσιμης εποχής.
Με το καινούργιο του βιβλίο, ο Σταύρος Αβδούλος μας παρουσιάζει τον «αρχηγό» του
ΚΚΕ (ο Νίκος Ζαχαριάδης είναι ο μόνος γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος που έχει πάρει και τον τίτλο του αρχηγού), που για μια σχεδόν εικοσαετία ηγεμόνευσε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα. Πρόκειται για ένα βιβλίο απαλλαγμένο από κάθε κοσμητική φιοριτούρα.
Για τον Νίκο Ζαχαριάδη έχουν γραφτεί αρκετά βιβλία. Όλοι σχεδόν λίγο-πολύ τον κατακρίνουν, ιδιαίτερα για τον τυχοδιωκτισμό του, τον αυταρχικό του χαρακτήρα την αφοσίωση του στη «Μέκκα του Κομμουνισμού» (δηλαδή την ΕΣΣΔ) και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της αλλά ψάχνουν να του ανακαλύψουν και κάποιες θετικές πλευρές, για να μη μηδενίσουν την προσφορά του.
Ο Σταύρος Αβδούλος είναι κατηγορηματικός. Εκτιμά, και το αποδεικνύει με ατράνταχτα στοιχεία πως ο Νίκος Ζαχαριάδης, διορισμένος οπό την Κομμουνιστική Διεθνή όχι
μόνον δεν πρόσφερε τίποτε στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, αλλά σε όλη τη διάρκεια της γραμματείας του το ζημίωσε ανεπανόρθωτα, ζημιώνοντας ταυτόχρονα και την ίδια την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό.
Αναμφισβήτητα, σε όλη τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικου αγώνα το ΚΚΕ αναπτύχθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πάλη ενάντια στον κατακτητή και τους συνεργάτες του. Αλλά τότε εκείνος ήταν κρατούμενος των Γερμανών στο στρατόπεδο του Νταχάου.
0 Σταύρος Αβδούλος ξεγυμνώνει τελείως τον Ζαχαριάδη. Τον απομυθοποιεί. Και αποδεικνύει πως και αυτές τις λίγες ικανότητες που είχε τις διέθεσε στην εξυπηρέτηση του κομουνιστικού κέντρου, δηλαδή της Σοβιετικής Ενωσης, και τον τότε αρχηγό της. τον Στάλιν Μέλος του Κ.Κ. της ΕΣΣΔ από το 1992 (το 1924 έγινε μέλος του ελληνικού), δεν σταμάτησε να το υπηρετεί δουλικά ώς την ημέρα της καθαίρεσης του στα 1956. Δουλικός στους ανωτέρους του (τον Στάλιν και τον περίγυρο του), σκληρός και ανελέητος προς τους κατωτέρους του δεν δίσταζε ακόμη και να τους εξοντώνει αν επρόκειτο να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του.
Παρόλο που οι Έλληνες κομμουνιστές τον πίστευαν σχεδόν αλάθητο, κατά τον συγγραφέα ποτέ δεν είχε δική του τεκμηριωμένη άποψη. Ακόμη και η γνωστή επιστολή που έστειλε από τη φυλακή στον Μεταξά το 1940 με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, αποδεικνύει πως δεν ήταν δική του έμπνευση αλλά υπόδειξη (ή εντολή! του εκπροσώπου της Τρίτης Διεθνούς.
Δεν θέλει ρώτημα πως η μεγαλύτερη ζημιά που έκανε στη διάρκεια της γραμματείας του
στο ΚΚΕ ήταν όταν επιστρέφοντας από το Νταχάου (29 Μάη του 1945), με εντολή και πάλι του Ιωσήφ Στάλιν, οδήγησε συνειδητά το κόμμα στον φοβερό εμφύλιο του 1946-1949 με τα γνωστά καταστρεπτικά αποτελέσματα τόσο για την αριστερά όσο και για την ιδία τη χώρα.
Παράλληλα, ο Σταύρος Αβδούλος, με το θάρρος και την εντιμότητα που τον διακρίνει, προχωρεί και σε παραπέρα επισημάνσεις. Εκτιμά δηλαδή πως το ΚΚΕ από την εποχή που εντάχθηκε στην Κομμουνιστική Διεθνή, έβαλε σε πρώτο πλάνο την εξυπηρέτηση του Κομμουνιστικού Κέντρου, δηλαδή τα συμφέροντα της Μόσχος, και σε δεύτερο τον πατριωτισμό, δηλαδή τα συμφέροντα του λαού της Ελλάδας. Εκτιμάει, μάλιστα, πως αν η Γερμανία δεν επιτίθονταν τον Ιούνιο του 1941 στη Σοβιετική Ένωση και εξακολουθούσε να ισχύει το σύμφωνο φιλίας που είχαν υπογράψει, το δική μας κόμμα θα καθότανε ήσυχα στ' αυγά του, χωρίς να ενόχλησε-, τον κατακτητή, χωρίς να δημιουργήσει το ΕΑΜ και στη συνέχεια το μεγαλείο της ΕθνιΚής μας Αντίστασης στην οποία και πρωτοστάτησε. Αυτό άλλωστε παρατηρήθηκε και στ άλλα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα, με πρώτο παράδειγμα το γαλλικό.
Όλα αυτά βέβαια δεν είναι αυθαίρετοι συλλογισμοί, αλλά ο συγγραφέας τα τεκμηριώνει με βάση γραπτά ντοκουμέντα, όπως μαρτυρίες ανθρώπων εκείνης της περιόδου, αναφορές, εισηγήσεις και αποφάσεις ολομελειών κ.ά. Στην 6η ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, για παράδειγμα, που έγινε στην Αθήνα στις 1-3 Ιουλίου του 1941, η απόφαση που βγήκε βάζει σε προτεραιότητα την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ όπου μόλις είχε υποστεί τη γερμανική επίθεση) και ύστερα την υπεράσπιση της Ελλάδας που είχε αρχίσει να στενάζει κάτω από Τον ζυγό του κατακτητή.
Κοντολογίς, τελειώνοντας, δεν θα δίσταζα να υπογραμμίσω πως ο Σταύρος Αβδούλος με τον καθαρό του λόγο τη σοβαρότητα αλλά και την αυστηρότητα που κρίνει πρόσωπα και καταστάσεις, προσθέτει ένα ακόμη αγκονάρι στο στέρεο και σωστό χτίσιμο της ιστορίας του αριστερού μας κινήματος, ενός κινήματος που με τους μεγαλειώδεις αγώνες αλλά και τα ασυγχώρητα λάθη του σφράγισα την πορεία της χώρος μας τον περασμένο αιώνα.
Ο εμπεριστατωμένος πρόλογος του Λεωνίδα Κύρκου αποτελεί ένα ακόμη τεκμήριο της αναμφισβήτητης αξίας του βιβλίου.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 16.01.2010
13:23
Για μια νέα Δελφική ιδέα
» Afaia

ΤΥΠΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009

Του Δημήτρη Κακαβελάκη

ΑΡΙΣΤ. Β. ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ
Εκδόσεις Ελληνική Ευρωεκδοτική

Ένα βιβλίο του Ελληνο-αμερικανού καθηγητή στο πανεπιστήμιο Florida State University Α Μιχόπουλου που το διαπέρνα η πρόκληση μιας μεγάλης σκέψης: «Να ξαναγίνει η Ελλάδα η αρχαία δόξα που ήταν». Με τωρινό όραμα να γίνει η Ελλάδα «πρωτεύουσα - χώρα» του κόσμου. Ένα όνειρο που μπορεί κάλλιστα να γίνει πραγματικότητα. Με έναν έξοχο συγκερασμό του κλασικού, με τον κόσμο του μέλλοντος Ένα βιβλίο που πέρασε απαρατήρητο το 1984 που πρωτοεκδόθηκε για να είναι, τώρα τόσο επίκαιρο, για νέο οραματισμό, πέρα από τα αδιέξοδα της πολύπλευρης κρίσης, που μας
κατακλύζει.
Ενας οραματισμής Ελληνας καθηγητής στο Florida State University οραματίστηκε από χρόνια μια «Ελλάδα βασίλισσα του κόσμου», μέσα από μια «νέα δελφική ιδέα» Αυτός ήταν και ο τίτλος του βιβλίου του το οποίο εκδόθηκε το 1984, από την ελληνική ευρωεκδοτική. Στο βιβλίο αυτό (ο τότε υποδιευθυντής του Κέντρου Ελληνικών Σπουδών σ' αυτό το πανεπιστήμιο) διατυπώνει ένα όραμα, βασισμένο σ' ένα λαμπρό παρελθόν, που προβλέπει σ’ ένα λαμπρότερο μέλλον. Το βιβλίο αυτό μου το χάρισε ο ίδιος, όταν είχε έρθει στην Ελλάδα, για την παρουσίαση του. Μιλήσαμε 2-3 φορές την εποχή εκείνη, που στην Ελλάδα ήταν κυρίαρχη η
αλλαγή, χωρίς πνευματικό όραμα, του οποίου, στην ουσία, είχε ζημιωθεί το αντίκρισμα. Έκτοτε, με τον οραματιστή Έλληνα καθηγητή στην Αμερική, δεν ξανασυνοντηθήκαμε.
Πολλές φορές που ξανασκέφθηκα και παράλληλο προβληματίστηκα γιατί η Ελλάδα της συνεχούς πνευματικής διάβρωσης και εκπτώχευσης δεν αξιοποιούσε, με μεγάλη πνευματική περπατησιά υπερβαίνοντας τις κατεστημένες και υποδουλωτικές πολιτικές, στρατηγικές και τακτικές τη μέγιστη δελφική ιδέα σε συνδυασμό και με την ιδέα των Ολυμπιακών Αγώνων, νια μια πραγματική ανύψωση και αποκάθαρση.
Ελλάδα τωρινή. Από αλλαγή σε παραλλαγή
Όμως η Ελλάδα, έκτοτε, βάδισε από αλλαγή σε παραλλαγή, για να γίνει, τελικά, μια ευρωπαϊκή χώρα ισότιμη (ανισότιμη στην πραγματικότητα) με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρος, οι οποίες δεν έχουν την κληρονομιά, όπως έχει η Ελλάδα, του μεγάλου αρχαιοελληνικού πολιτισμού, που αποτέλεσε το μεγάλο υπόβαθρο της μεγάλης ευρωπαϊκής πνευματικής προόδου Η οποία. μετάλλαξε τις ουσιώδεις αξίες του ελληνικού πολιτισμού
Αυτή την ώρα όμως, η Ελλάδα βρίσκεται, με ευθύνη όλων των πνευματικών, πολιτικών και κοινωνικοοικονομικών φορέων της στην κατάσταση της βαρύτατης οικονομικής κρίσης της, για να γίνει ο αποδιοπομπαίος τράγος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σκληρό έλεγχο των επιτηρητών της όπως κάνουν από χθες, Οι οποίοι εντέλλονται την «καταψυκπκή λιτότητα» τουλάχιστο ως το 2015 και να δούμε
Συνευθύνονται τα μεγάλα κόμματα εξουσίας
Βέβαια, η πλειοψηφήσασα κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, αιτιάται την προηγούμενη κυβέρνηση Καραμανλή. Όπως, ακριβώς, αιτιατό την προηγούμενη κυβέρνηση Σημίτη «για τα ψεύτικα στοιχεία», με δημιουργικούς εθνικούς προϋπολογισμούς κ.τ.λ.
Με κοινή, κατά τη γνώμη μας, συνευθύνη του σημερινού ελληνικού καταντήματος, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής χρεωκοπίας και των δυο κομμάτι της εξουσίας. Με αυτές τις θλιβερές σκέψεις, ξοναθυμήθηκα τη «δελφική ιδέα» του οραματιστή Έλληνα καθηγητή στο Φλώρτντα. Μια ιδέα που με απασχολούσε, ως διεθνική ελληνική προτεραιότητα αξιοποίησης των δελφικών ως νέου ομφαλού του κόσμου ως κέντρου μόνιμης διάσκεψης όλων των μεγάλων στοχαστών, καλλιτεχνών, ποιητών και επιστημόνων, οραματιστών για το μέλλον της ανθρωπότητας Μάλιστα, ως πρώην πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Δημοσίων Σχέσεων, έκανα μια ευρωπαϊκή διακήρυξη στο δεύτερο συνέδριο της Ελληνικής Εταιρίας Δημοσίων Σχέσεων, που πραγματοποιήθηκε στους Δελφούς. Αλλά και πριν οπό αυτό το γεγονός πάλι από το βήμα της ΕΕΔΣ διατύπωσα αυτή την πρόταση, πολύ πριν από την εποχή που ο Κ. Καραμανλής δημιούργησε το Κέντρο των Δελφών, ως έναν ακόμα γραφειοκρατικό ελληνικό οργανισμό. Ο οποίος δεν λειτούργησε με προδιαγραφές παγκοσμίου οράματος από το διαχρονικό και παγκόσμιο σημείο που εκχύθηκε το απολώνειο φως.
Από εκεί που πρωτολειτούργησε η μεγάλη δελφική ιδέα «η δελφική αμφικτιονία και η δελφική φιλοσοφία», όπως τις κατέγραψε στο βιβλίο του. ο αξιόλογος στοχαστής Ιωάννης Καρακώστας, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δωδώνη το 2003
Να αναστοχαστούμε δελφικά και παγκόσμια
Η βαριά κρίση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα τώρα, με νέα ένταση επεκτεινόμενης αβεβαιότητας, για όλα τα εθνικά και κοινωνικά μας θεμοτα, μας υποχρεώνει -πέρα από τα λεγόμενα και επιλεγόμενα- αδιέξοδα μας να αναζητήσουμε μεθόδους για αντιμετώπιση τους. Σ' αυτές θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται αξιοποιήσεις ελληνικών ιδεών και αξιών, που έχουν παγκόσμια διαχρονική πνευματική και λειτουργική αξία, όπως η δελφική ιδέα που ήδη αναφέραμε, τόσο του καθηγητή Αριστ. Μιχόπουλου. όσο και του συγγραφέα Ιωάννη Μιχ Καρακώσια
Η νέα αποστολή της Ελλάδας
Γι’ αυτή τη νέα αποστολή, πρότεινε από το 1984 στο βιβλίο του ο καθηγητής Μιχόπουλος το σκεπτικό: ΚΑΤΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΖΗΤΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Αυτή την αντίληψη όμως δεν την αντιμετώπισε κανείς Έλληνας πολιτικός ή πνευματικός φορέας, γιατί οι μεγάλοι πωλητές όπλων (Αγγλία. Αμερική, Ρωσία, Γαλλία) μας ήθελαν καταναλωτές των διάφορων οπλικών συστημάτων που παρήγαγαν, για στήριξη της οικονομίας, αλλά και για προώθηση των στρατηγικών σκοπιμοτήτων τους.
Με φυσική συνέπεια να αποτελεί συνεχώς χώρο ανασφάλειας, που έπρεπε να την αντιμετωπίζει με εξοπλισμό, για να βαρύνει τους προϋπολογισμούς της, με διαπλοκές διεθνών και ντόπιων προμηθευτών και διαμεσολαβητών, εμπόρων, ακόμα όμως και αναμιγνυόμενων νέων στρατιωτικών, πολιτικών κ.τ.λ.
Όμως, αντί για τους εξοπλισμούς η Ελλάδα μπορούσε να αποκτήσει την ισχυρότερη και καλύτερη άμυνας, με μια νέα μορφή, σύμφωνα με τις προτάσεις Μιχόπουλου για να γίνει:
1 Κέντρο διεθνών οργανισμών, που προάγουν την παγκόσμια ειρήνη και συνεργασία.
2 Κέντρο διεθνών συνεδρίων.
3 Παγκόσμιο ζωντανό μουσείο στην υπηρεσία των 9 μουσών της ανθρωπότητας
4. Πανεπιστημιούπολη της υφηλίου
5 Κέντρο-τροφή και θεματοφύλακας των ανθρωπιστικών και πολιτιστικών αξιών.
6. «Καταφύγιο» της πνευματικής και καλλιτεχνικής ηγεσίας της υφηλίου, που θα σκέπτεται για τα προβλήματα του πλανήτη
Όπου, η Ελλάδα, σε συνδυασμό με νέα τουριστική ανάπτυξη, θα ξαναακτινοβολήσει παγκόσμια για να δημιουργηθεί μια νέα ελληνική πραγματικότητα, με τους Νεοέλληνες, για πρώτη φορά, να μην είναι μόνο καταναλωτές, αλλά και δημιουργοί πολιτισμού. Με το μεγάλο όραμα να γίνει η Ελλάδα «πρωτεύουσα -χώρα του κόσμου».
Πίστη στις ελληνικές δυνατότητες
Ένα βιβλίο πλούσιο σε ιδέες και γόνιμο σε προτάσεις πραγματοποίησης τους. Ένα βιβλίο γεμάτο από πίστη για την Ελλάδα, ως χώρα -
κέντρο των μεγάλων οραμάτων της ανθρωπότητας.
Το βιβλίο του καθηγητή Αριστ. Μιχόπουλου έχει τα εξής περιεχόμενα
- Πρόλογος, εισαγωγή Οι αετοί του Δία.
1 Ελλάδα. Δελφοί. Υφήλιος
- Η Α/δελφική ιδέα
- Ποτέ δεν είναι αργά
2. Από το χάος στην τάξη
• Γιατί συμφέρει στους διεθνείς οργανισμούς και τα κοινωφελή ιδρύματα να εγκατασταθούν στην Ελλάδα
- Γιατί συμφέρει την Ελλάδα να καταστεί το παγκόσμιο κέντρο διεθνών κοινωφελών ιδρυμάτων
- Ανώτατη παιδεία: Για μια ουσιαστική αλλαγή.
3 Επιπτώσεις στην οικονομία
Επιπτώσεις στη παιδεία, στην άμυνα, στον τουρισμό, στην πολιτική ζωή. στον πολιτισμό
4. Υλοποίηση του σχεδίου
- Τρόποι δράσης
• Μεταφορά των ολυμπιακών αγώνων μόνιμα στην Ελλάδα
- Μεταφορά διεθνών οργανισμών και κοινωφελών ιδρυμάτων
- Εγκατάσταση πανεπιστήμιων
- Οικονομική κάλυψη των έργων
- Εσοδα αποσχόλησης
5. Μελλοντολογία και επίλογος
Μεγάλο όνειρο, μεγάλο πάθος
Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το τελευταίο μέρος του βιβλίου του καθηγητή Α. Μιχόπουλου για τη Μελλοντολογία που επισημαίνει την αξία και τη σημασία της οραματικότητας για τη Νέα Ελλάδα του κόσμου - κέντρου της ανθρωπότητας: «Στο διάβα των αιώνων, μερικά άτομα άνοιξαν καινούργιους δρόμους, οπλισμένα με τίποτε άλλο -παρά την ενόραση τους! Όπως όμως, έχουμε άτομα με διορατικότητα και τολμηρά όνειρα, που μετατρέπονται σε πραγματικότητα έχουμε και πόλεις, πολιτείες και χώρες ολόκληρες Αναφέραμε ήδη την Ελβετία και την Ιαπωνία. Σε μικρότερη κλίμακα αναφερόμαστε στην πόλη της Βοστώνης. Μερικοί οραματιστές, πριν από αρκετές δεκαετίες, ονειρεύτηκαν αυτή η πόλη να γίνει η Αθήνα της Αμερικής Μεγάλο το όνειρο, αλλά μεγάλος και ο πόθος, να μετατραπεί το όνειρο σε πραγματικότητα. Με τη Βοστώνη να μην ονειρεύεται πλέον, αλλά να ζει μια μοναδική πραγματικότητα Χωρίς υπερβολή, έχει γίνει το «σχολείο του σύγχρονου κόσμου», όπως η Αθήνα του Περικλή ήταν το σχολείο του αρχαίου κόσμου. Σήμερον, δεν υπάρχει άλλη πόλη στην κόσμο, με τόσα πολλά πανεπιστήμια - άνω των 50. Με σύνολο φοιτητών πάνω οπό τις 300.000 και υψηλό επίπεδο μόρφωσης των πολιτών της.
Ετσι, χάρη στο θαύμα της Βοστώνης, η πολιτεία της Μασσαχουσέτης στην οποία ανήκει η Βοστώνη περηφανεύεται σήμερα ως είναι «Η συνείδηση του έθνους», δηλαδή των ΗΠΑ». Γιατί, όμως, να μην ονειροπολήσουμε κι εμείς: Μήπως δεν έχουμε το δικαίωμα -περισσότερο μάλιστα από κάθε άλλο λαό- να ονειροπολήσουμε για να κάνουμε την Ελλάδα «Συνείδηση του κόσμου».
Ένα βιβλίο πρόκληση -που ατυχώς πέρασε απαρατήρητο- για να ξαναδούμε το ελληνικό αύριο με άλλη ματιά, όπως δεν μπορέσαμε ακόμα να την δούμε

Περισσότερα... »
13:16
Κων/νος Καβάφης "Ιωνικον" - Το χειρογραφο
» Afaia

Ιωνικον Γιατι τα σπασαμε τ' αγαλματα των,γιατι τους διωξαμεν απ'τους ναους των,διολου δεν πεθαναν γι'αυτο οι θεοι.Ω γη της Ιωνιας, σενα αγαπουν ακομη,σενα η ψυχες των ενθυμουνται ακομη.Σαν ξημερωνει επανω σου πρωϊ αυγουστιατικοτην ατμοσφαιρα σου περνα σφριγος απ'την ζωη των,και καποτ'αιθερια εφηβικη μορφη,αοριστη, με διαβα γρηγορο,επανω απο τους λοφους σου περνα.

Περισσότερα... »
13:07
Χριστιανικοι Ολυμπιακοι αγώνες: Πρωτάθλημα γονυκλισίας.
» Afaia

Περισσότερα... »
13:02
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ…. ΑΦΟΡΙΣΜΟΥ
» Afaia

Ο Νίκος Μουρατίδης προβλέπει το βιβλίο του να καταλήγει στην... πυρά.

Μουρατίδης ENANTION Εκκλησία στο μυθιστόρημα «Βραχονησίδα»

Δύο νέα ΒΙΒΛΙΑ διά χειρός Νίκου Μουρατίδη κυκλοφορούν ταυτόχρονα σήμερα από τις εκδόσεις Τετράγωνο. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Η βραχονησίδα», μία ανατρεπτική ιστορία μυθοπλασίας, που σίγουρο είναι ότι θα προκαλέσει πολλές συζητήσεις, καθώς, σύμφωνα με τα λεγόμενα του συγγραφέα, η Εκκλησία θα είναι η πρώτη που θα πετάξει το βιβλίο στην πυρά.
Το δεύτερο, με τίτλο « Εγώ ήμουν αντράκι», περιλαμβάνει δέκα ιδιαίτερες ιστορίες που τις διηγούνται δέκα ξεχωριστοί νέοι άνδρες. Εδώ υπάρχει έντονος σαρκασμός, χιούμορ, αλλά και σκληρή, τολμηρή γλώσσα που σοκάρει. Ο ΕΤ μίλησε με τον «πολυδιάστατο» κριτή του Χ Φάκτορ για το νέο του εγχείρημα.

Γιατί τα βάζεις με τους παπάδες;
Δεν συμπαθώ καθόλου αυτό που λέμε «Εκκλησία», θεωρώ ότι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν είναι καλοί άνθρωποι, δεν είναι τίμιοι και ότι είναι υποκριτές, θεωρώ ότι η όλη υπόθεση «θρησκεία» είναι μια πολύ καλοστημένη απάτη από αρχαιοτάτων χρόνων...

Θα ήθελες να είσαι σαν τους ήρωες σου και να ξεσηκώνεις όλα τα ΜΜΕ της Ελλάδας, όπως
συμβαίνει στο τέλος της «Βραχονησίδας»;
(Γέλια). Εντελώς το αντίθετο. Είμαι ένας άνθρωπος που επιζητώ την ηρεμία και τη μοναξιά. Μη νομίζεις ότι είμαι «ευχάριστος», «κοσμικός» και «κοινωνικός».

Σκοπεύεις ν' αφήσεις την τηλεόραση και την Αθήνα και να ασχοληθείς με το γράψιμο σε ένα πιο ήσυχο μέρος;
Είσαι ακριβώς μέσα στο μυαλό μου. θέλω να πάω σ' ένα ορεινό κτήμα και να γράφω. Να φαντάζομαι ιστορίες, να φτιάχνω χαρακτήρες και να γράφω... Στα διηγήματα οι ιστορίες είναι τολμηρές, ενίοτε γραμμένες και με σκληρή γλώσσα.

Είσαι τύπος που του αρέσει να σοκάρει;
Όχι ως αυτοσκοπός. Μ' αρέσει να «σπάω» τις νόρμες. Είμαι αντιδραστικός τύπος και λιγάκι αναρχικός. Δεν μ' αρέσουν τα «πρέπει». Με τσαντίζουν...

Εσύ σοκάρεσαι;
Οχι πια... Με σοκάρουν, όμως. άλλα πράγματα. Με σοκάρουν η αγένεια, η αγνωμοσύνη η βλακεία, η απληστία, ο παράνομος πλουτισμός..
ΜΑΓΔΑ ΠΑΠΑΠΑΝΝΗ

Περισσότερα... »
12:57
Ο Ιβάν Κλίμα, από τους σημαντικότερους Τσέχους συγγραφείς.
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ. Ο Ιβάν Κλίμα, από τους σημαντικότερους Τσέχους συγγραφείς, έχει εμπλακεί σε όλα τα παιχνίδια που έπαιξε η Ιστορία στη χώρα του, από τον Β' Παγκόσμιο μέχρι την Άνοιξη της Πράγας, κι από τα χρόνια της μεγάλης απομόνωσης μέχρι τη Βελούδινη Επανάσταση στις 18 Νοεμβρίου πριν από είκοσι χρόνια. Αν και μετριοπαθής στις απόψεις του, για την περίοδο πριν το 1989, δύσκολα του αποσπάς καλή κουβέντα:

«Ο κομμουνισμός ήταν καλό καθεστώς μόνο για τους εντελώς ανίκανους να κάνουν οποιαδήποτε δουλειά, χειρωνακτική ή πνευματική»
Λέει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο νΕΤΟ, καθώς βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα στην Αθήνα με αφορμή την ελληνική έκδοση του μυθιστορήματος του «Ένα ερωτικό καλοκαίρι» (εκδόσεις Καστανιώτη).

Περισσότερα... »
12:49
Τάδε έφη Ιωάννης Καποδίστριας
» Afaia

ΠΟΛΙΤΙΚΟ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ.
ΓΝΩΡΙΣΤΕ ΤΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΟΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΤΟΥ Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ (ΤΙΜΑΤΕ ΕΩΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΕΛΒΕΤΙΑ, ΟΠΟΥ ΣΥΝΕΙΣΕΦΕΡΕ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΙ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ)

Να μη ξεχνάμε ποτέ -

«…Ελπίζω ότι όσοι εξ´ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ´ εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ´ ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της…»

«…εφ´ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

Ιωάννης Καποδίστριας
πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος, προς την Δ´ Εθνοσυνέλευση

Περισσότερα... »
12:38
Το συναξάρι του Αιμιλιανού, καταστροφέα των Ελληνικών ναών.
» Afaia

Μια αναπόφευκτος σύγκρισις: Ο Ελλην δραματουργός Ευριπίδης κρατά στο χέρι πάπυρο με έργο του και στα πόδια του δίπλα χώρος αποθήκευσης παπύρων των έργων του.

Ο Αιμιλιανός κρατά σφυρί για να καταστρέψει την Ελληνική σκέψη και πολιτισμό.

Τω αύτώ μηνι ΙΗ ', μνήμη του αγίου μάρτυρος Αιμιλιανού.

Αιμιλιανός ανθράκων αληθείς μέσον,
'Ον Ησαΐας είδεν άνθρακα βλέπει*.
Όγδοάτη δεκάτη καυσαν πυρι Αιμιλιανόν.

Ούτος κατήγετο άπό το Δορόστολον, ή οποία είναι πόλις της έν τη Θράκη Μοισίας, και ήτο δούλος ενός έλληνος, κατά τους χρόνους Ιουλιανού του Παραβάτου και Καπετολίνου Βικαρίου, έν ετει τξα' (361), έσέβετο δε και έπίστευεν εις, τον Χριστόν, τα δε είδωλα άπεστρέφετο.

Όθεν έμβάς μίαν φοράν εις τον ναόν των ειδώλων συνέτριψεν όλα τά είδωλα μέ σφυρίον το όποιον έφερεν εις χείρας του.

Επειδή δέ -έσύροντο πολλοί εις καταδίκην διά τό συμβεβηκός τούτο, έδέροντο, επειδή δέν ήτο φανερός ό τό έργον τούτο ποιήσας· ό άγιος υπήγε μόνος και έφανέρωσεν εαυτόν, ότι αυτός τούτο έποίησεν. Όθεν πιασθεις και έλέγξας τήν άγνωσίαν του Βικαρίου, διότι είχε τήν ελπίδα του είς τά μάταια είδωλα, έδάρη άσπλάγχνως μέ βούνεύρα· έπειτα δέ έρρίφθη είς
τήν φωτίαν και άκαυστος διαμείνας παρέδωκε τήν ψυχήν του είς χείρας θεού, παρά του οποίου έλαβε του μαρτυρίου τον άμάραντον στέφανον. Τελείται δέ ή αυτού σύναξις και εορτή έν τω ναώ αύτοΰ τω εύρισκομένω είς τόπον καλούμενον Ράβδος.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 12.01.2010
19:42
Κορίτσια, σταματήστε το ψάξιμο! Πάλι σας εξαπάτησαν!
» Afaia

Αν ζούσε σήμερα ο πρωτοπόρος Γερμανοεβραίος γυναικολόγος Ερνστ Γκραφενμπεργκ (1881 -1957), από τον οποίο πήρε την ονομασία του το σημείο G, θα είχε απογοητευτεί πολύ στο άκουσμα αυτής της είδησης: Επιστήμονες του Κing’s College πραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη έρευνα που έχει γίνει ποτέ και απεφάνθησαν ότι το γνωστό σημείο στο οποίο αποδίδεται η σεξουαλική κορύφωση και οι πολλαπλοί οργασμοί μπορεί να είναι «αποκύημα της φαντασίας» των γυναικών, το οποίο ενθαρρύνεται από περιοδικά και σεξολόγους! Το συμπέρασμα; Σταματήστε το ψάξιμο.

Περισσότερα... »

19:22

Οι ομοιότητες του κομμουνιστικού μύθου μέ τις «παλαιότερες» θρησκείες

» Afaia

Οι ομοιότητες του κομμουνιστικού μύθου μέ τις «παλαιότερες» θρησκείες είναι πολλές και μπορούμε να δώσουμε τον ακόλουθο συνοπτικό πίνακα:

Θρησκείες	Κομμουνιστικός Μύθος

Θεός	Νομοτέλεια
Απολεσθείς Παράδεισος (Εδέμ)	Πρωτόγονος Κομμουνισμός
Προπατορικό αμάρτημα	Ατομική ιδιοκτησία
Σωτήρας (Μεσσίας, Προφήτης)	Μαρξ
Προάγγελοι του Σωτήρος (Προφήτες)	Ουτοπιστές σοσιαλιστές
Απόστολοι	Εγκελς, Λένιν, Στάλιν, Μάο
Άγιοι	Ηρωες του κόμματος
Ιερά κείμενα (Ευαγγέλιο - Κοράνι - Γραφή)	Κείμενα τών «κλασσικών» τού μαρξισμού («Μανιφέστο»)
Αιρέσεις	Παρεκκλίσεις (δεξιά, αριστερά, αναθεωρητισμός, εθνικός κομμουνισμός κ.λ.π.)
Δευτέρα Παρουσία (ήμερα τής κρίσεως)	Προλεταριακή επανάσταση
Βασιλεία του Θεού	Δικτατορία τού προλεταριάτου
Γή τής Επαγγελίας	Κομμουνισμός (ή Ρωσία)
Περιούσιος λαός	Ό Ρωσικός (παλαιότερα το προλεταριάτο)
Άγιοι Τόποι (Ιερουσαλήμ, Μέκκα Μπεναρές, Βατικανό)	Μόσχα — Πεκίνο
Ανωτάτη Αρχή εκπροσωπούσα τον Θεό (Μέγα Ιερατείο, Πατριάρχης, Δαλάϊ - Λάμα, Πάπας)	Ηγεσία τού Κ.Κ.Σ.Ε. και τού Κ.Κ. Κίνας
Ιερός Ναός (Πανάγιος Τάφος, Κααμπά, Άγιος Πέτρος)	Μαυσωλείο του Λένιν
Θρησκευτική τελετή	Κομματική συνέλευσις
Αφορισμός	Διαγραφή άπό τό Κ.Κ.

Περισσότερα... »

19:18
ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΕ Η ΕΛΛΗ ΠΑΠΑ
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.
ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ 1.12.2009

Ανέκδοτα κείμενα

Της Χριστινας Σανουδου

Σημαντικές μαρτυρίες σχετικά με μια ταραχώδη περίοδο της νεότερης Ελληνικής ιστορίας, μέσα από τα μάτια μιας γυναίκας, που βίωσε από πρώτο χέρι γεγονότα όπως η «υπόθεση Πλουμίδη» και η δίκη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη, θα δουν το φως της δημοσιότητας στις αρχές του επόμενου έτους.
Τα Ιστορικά Αρχεία του Μουσείου Μπενάκη, ένα από τα πλουσιότερα αρχειοφυλάκια της χώρας μας, είχε επιλέξει η Έλλη Παππά για να αφήσει μία κατάθεση - ντοκουμέντο σχετικά με την πορεία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος και την προσωπική της σχέση της με αυτό.
Μοναδικός όρος της δωρεάς ήταν το περιεχόμενο των δύο φακέλων να δημοσιευτεί μετά το θάνατο της. Τηρώντας την υπόσχεση του και θεωρώντας ότι τα εν λόγω κείμενα αποτελούν ανεκτίμητα τεκμήρια, τόσο για την επιστημονική κοινότητα όσο και για το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας, το Μουσείο Μπενάκη αποφάσισε να προβεί στην έκδοση τους μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010.
Ο πρώτος φάκελος, με τίτλο «Υπόθεση Πλουμπίδη», περιλαμβάνει 52 δακτυλογραφημένες σελίδες αναφορικά με την προσωπικότητα, την κομματική δράση. τις ιδέες, τις συγκρούσεις, τη δίκη και το τέλος του Νίκου Πλουμπίδη.
Ψύχραιμη και υπεύθυνη, η κατάθεση της δημοσιογράφου, συγγραφέως και αγωνίστριας απέχει πολύ από κάθε είδους ευκαιριακές ή υστερόβουλες καταγγελίες. «Τέτοιες μαρτυρίες αποτελούν ντοκουμέντα για την ιστορία και όχι για τους φακούς της όποιας εφήμερης δημοσιότητας» είχε δηλώσει η ίδια το 1993 - τη χρονιά που
παρέδωσε το φάκελο στο Μουσείο Μπενάκη.

Κρίσιμες στιγμές στη διαδρομή της ελληνικής κομμουνιστικής Αριστεράς και
πρόσωπα που διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτές τις εξελίξεις, ξαναζωντανεύουν μέσα από τις 108 σελίδες του δεύτερου κειμένου.Επισημαίνοντας ότι δεν πρόκειται για αυτοβιογραφία αλλά για καταγραφή συγκεκριμένων εμπειριών, η Έλλη Παππά αναπτύσσει θαρραλέο προβληματισμό για τη δημιουργία των κομματικών μηχανισμών, καθώς και για τις συνέπειες του σταλινισμού στην πορεία της ελληνικής Αριστεράς. «Εδώ σταματώ, θα είχα ακόμη πολλά να πω, μα δεν ντρέπομαι να ομολογήσω πως η - βιολογική σε μεγάλο βαθμό -αντοχή μου εξαντλήθηκε» εξομολογείται ολοκληρώνοντας την κατάθεση της.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 07.01.2010
13:08
Δηλαδή φοροδιαφεύγουν Γιώργο;
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ. Από την εκπομπή της 06 Ιαν 2010 του Γιώργου Αυτιά

Περισσότερα... »
12:40
Ινστιτούτον «Αριστοτέλης» ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
» Afaia

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010
Υπό την αιγίδα
ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2009-2010
Τα οποία διενεργούνται στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Εθνικής Αμύνης 27 και Αλεξάνδρου Σβώλου, στο 2° όροφο
ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010, α) ώρα 18:00 - 19:00 Μάθημα αρχαίας Ελληνικής γλώσσης από τον φιλόλογο Ηλία Κουρτεσίδη.
β) ώρα: 19:00 - 20:30 Ομιλία με θέμα: Η παιδεία στην Αρχαία Ελλάδα. Ομιλητής: κ. Καψάλας Δημήτριος, Δημοσιογράφος - Συγγραφέας.
Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010. α) ώρα 18:00 - 19:00 Μάθημα αρχαίας Ελληνικής
γλώσσης από τον φιλόλογο Ηλία Κουρτεσίδη.
β) ώρα: 19:00 - 20:30 Ομιλία με θέμα: Η ασύστολος εκμετάλευση εκ μέρους των
Σκοπίων της παντελούς απουσίας της Ελληνικής Διπλωματίας.
Ομιλητής: Βρίτσιος Αριστοτέλης, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Περισσότερα... »
12:30
Παπαϊωάννου Γιάννης (ρεμπέτης)
» Afaia

και χορευτης

Περισσότερα... »
12:25
Γκόντφριντ Κέλλερ: «Τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο»
» Afaia

« Όταν ένας ηγεμόνας κατακτά μια χώρα και τον λαό της - όταν ένας ιερέας κηρύττει το δόγμα της Εκκλησίας του και τρώει με αξιοπρέπεια τις προσόδους που του αποφέρει το αξίωμα του, όταν ένας ξιπασμένος δάσκαλος κατέχει και απολαμβάνει τις τιμές και τα πλεονεκτήματα ενός υψηλού διδασκαλικού αξιώματος, δίχως να 'χει την παραμικρή ιδέα νια το μεγαλείο της επιστήμης του ή δίχως να προσπαθεί να την προάγει έστω και στο ελάχιστο - όταν ένας Καλλιτέχνης δίχως αρετή, με επιπόλαια έργα και κούφια τεχνάσματα, γίνεται της μόδας και κλέβει ψωμί και δόξα από τον αληθινό δουλευτή - ή όταν ένας μπαγαπόντης, ο οποίος κληρονόμησε ή απέκτησε με απάτη το όνομα κάποιου μεγάλου έμπορου αποσπά από χιλιάδες ανθρώπους τις αποταμιεύσεις τους, ακόμη και τις Οικονομίες τους για μια έκτακτη ανάγκη, εξαιτίας της μωρίας και της ασυνειδησίας του, τότε όλοι αυτοί δεν κλαίνε για τους εαυτούς Τους παρά χαίρονται την ευημερία τους και δεν μένουν ούτε ένα βράδυ χωρίς διασκεδαστική συντροφιά και καλούς φίλους. Ο ράφτης μας, όμως, έκλαψε πικρά για τον εαυτό του.

Περισσότερα... »
12:22
Στο Αιγαίο 20.000 ετων το πρώτο ορυχείο
» Afaia

ΕΘΝΟΣ 29.11.2009
118 συγκροτήματα εξόρυξης σε 38 νησιά έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα, σύμφωνα με έρευνα του Μετσόβιου Πολυτεχνείου
ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΗΜΗΤΡΑ ΡΟΥΜΠΟΥΛΑ
Οι «πληγές» του Αίγαίου είναι πολλές και χάνονται στα βάθη των χιλιετιών. Στις 20 χιλιετίες χρονολογείται το ορυχείο ώχρας στη Θάσο, στον λόφο Τζίνες, και θεωρείται μέχρι σήμερα η αρχαιότερη υπόγεια μεταλλευτική δραστηριότητα στην Ευρώπη. Από την αρχαιότητα μέχρι τον 20ό αιώνα σίο νησιωτικό Αιγαίο έγινε μια συστηματική εκμετάλλευση του μεταλλευτικού και ορυκτού πλούτου τους. Σε 38 νησια, εξαιρουμένων της Εύβοιας και τής Κρήτης, εντοπίζονται 118 συγκροτήματα εξόρυξης. Κατά τους δύο τελευταίους αιώνες δεν υπήρξε νησί ή ερημονήσι που δεν ερευνήθηκε προκειμένου να βρεθούν αξιοποιήσιμα κοιτάσματα
Μια έκδοση με τίτλο «Ορυχεία στο Αιγαίο», από τις εκδόσεις «Μέλισσα», παρουσιάζει τα βασικά πορίσματα μιας έρευνας που εκπονήθηκε από το ΕΜΠ για την καταγραφή των ιστορικών μεταλλευτικών Εγκαταστάσεων στο νησιωτικό Αιγαίο. Η έκδοση αφιερώνει αυτόνομα κεφάλαια σε μεταλλεία, ορυχεία και λατομεία σε 29 από τα 38 νησιά, αλλά ξεκινά με την αρχαιότητα, οπότε «οι κάτοικοι του Αιγαίου ανακαλύπτουν τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων του τόπου τους και στηρίζουν σε αυτήν την οικονομία των κοινωνιών τους, δομώντας τους οικισμούς τους, δημιουργώντας έργα τέχνης, οργανώνοντας ένα δίκτυο εξαγωγικού εμπορίου και μεταφοράς της πολύτιμης πρώτης ύλης, ακόμα και σε πολύ μακρινούς προορισμούς», αναφέρει η Λίνα Μενδωνη.
Στη Μήλο, λχ, αναπτύχθηκε ένα από τα σημαντικότερα κέντρα παραγωγής και εμπορίου των προϊστορικών χρόνων, χάρη στον οψιαδιανό, το φυσικό ηφαιστειογενές μαύρο γυαλί, κατάλληλο για την κατασκευή μαχαιριών και όπλων. Ξέστρια, λεπίδες, μαχαίρια, αιχμές βελών και δοράτων από μηλιακό οψιδιανό έχουν εντοπιστεί ακόμη και στην Πελοπόννησο και στην Κρήτη, στην Αίγυπτο και σε άλλες περιοχές της Μεσογείου, γεγονός
που επιβεβαιώνει τη σημασία του υλικού αλλά και την ανάπτυξη της ναυτιλίας και του εμπορίου. Στη Σέριφο υπάρχουν εν δείξεις για εκμετάλλευση των σιδηρομεταλλευμάτων της από την πρώιμη εποχή του Χαλκού.
Η Κέα είναι γνωστή για τη μίλτο, την κίτρινη και κόκκινη ώχρα. Η κεία μίλτος «βελτίστη» κατά τον Θεόφραστο, έβρισκε εφαρμογές στην κεραμική και στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική και την κατασκευή πλοίων, καθώς εξασφάλιζε την αδιαβροχοποίηση τους. Στη χρωστική και στη φαρμακευτική. Μάλιστα, υπήρξε μονοπωλιακή εξαγωγή του στην Αθήνα, η οποία, σε περίπτωση αθέτησης των συμφωνηθέντων, επέβαλε κυρώσεις.
Η Πάρος δε οφείλει την ανάπτυξη της (και) στην αρχαιότητα στη πλούσια κοιτάσματα εξαιρετικής ποιότητας μαρμάρου.
ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΡΥΚΤΑ
Στα ίχνη των αρχαίων εκμεταλλεύσεων κινήθηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις οι μεταλλειολόγοι και οι επιχειρηματίες του νεότερου Αιγαίου, στο οποίο ο τόμος δίνει μεγαλύτερη εμφαση. Η εκβιομηχάνιση και η εξορυκτική δραστηριότητα κατά τον 19ο και τον 20ό αιώνα επέφεραν σημαντικές αλλαγές
Στις τοπικές κοινωνίες και οικονομίες. 0 γύψος, η μυλόπετρα και το θείο της Μήλου, η θηραϊκή γη, η σμύριδα της Νάξου, το μάρμαρα της Πάρου, της Τήνου και της Σκύρου είναι τα πρώτα ορυκτά, μας λέει η Λήδα Παπαστεφανάκη που προσήλκυσαν το ενδιαφέρον.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 06.01.2010
12:29
Ο Μαραθών και το Αρχαιολογικό Μουσείο
» Afaia

Έκδοση του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Σ. Λάτση και της Γιούρομπανκ
Αγγελιοφόρος Κυριακή 13.12.2009
Οι αναγνώστες της έκδοσης γίνονται μάρτυρες όσων συνέβησαν στην παραλία του Σχοινιά τη 16η ημέρα του μηνός Βοηδρομιώνος
ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Η πεδιάδα με τα μάραθα έμεινε αγέραστη στις μνήμες. Πάνω της χτίστηκε χο μεγαλείο της Αθήνας. Το -490 έγινε το πεδίο μιας από τις πιο ξακουστές μάχες Ανατολής και Δύσης, πλήγμα σημαντικό στην περσική αλαζονεία... Και είναι 2.500 χρόνια μετά την ιστορική μάχη του Μαραθώνα -θα συμπληρωθούν το 2010- που πολλά από τα μυστικά του αποκαλύπτονται στην έκδοση του Κοινωφελούς Ιδρύματος Λάτση και και της Γιούρομπανκ, με τίτλο «Ο Μαραθών και το Αρχαιολογικό Μουσείο», την οποία υπογράφει ο αρχαιολόγος Γεώργιος Σταϊνχάουερ (με φωτογραφίες του έμπειρου Σωκράτη Μαυρομμάτη).
Ο πολυτελής τόμος «Ο Μαραθών και το Αρχαιολογικό Μουσείο», ο 10ος της σειράς «Ο Κύκλος των Μουσείων», διαφέρει από τους άλλους, όπως αναφέρει η Μαριάννα Λάτση στο κείμενα, της στην έκδοση: «Και αυτό, διότι σημείο αναφοράς της έκδοσης δεν είναι η αρχαία τέχνη ως δημιούργημα του ανθρώπου, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος και η μοναδική ικανότητα του να συνθέτει την ιστορία μέσα από τα πιο απρόβλεπτα και ευφάνταστα σενάρια. Ο άνισος αγώνας των Αθηναίων και Πλαταιέων μαχητών απέναντι στον προφανή νικητή, τους Πέρσες, ξεπέρασε τα στενά όρια μιας τακτικής νίκης στη μακρόχρονη σύγκρουση δύο μεγάλων λαών και δύο κοσμοαντιλήψεων και κατηγοριοποιήθηκε στην ιστορική συνείδηση μας ως ένας άθλος. Είναι ένα από τα κορυφαία διδάγματα ολικής ανατροπής στην παγκόσμια Ιστορία, μια νίκη έξω από το μέτρο του εφικτού και ένα απο τα ζωντανότερα, ανά τους αιώνες, παραδείγματα επικράτησης του ιδανικού της ελευθερίας ενάντια στην ισχύ των όπλων και της λογικής. Οι μαραθωνομάχοι, που αποτελούν διαχρονικά σύμβολα ρώμης και ήθους, σφυρηλάτησαν τη συνείδηση του Αθηναίου πολίτη και σηματοδότησαν τη χαραυγή μιας νέας εποχής για την αρχαία Αθήνα και την ανθρωπότητα. Η γαλήνια κοιλάδα του Μαραθώνα ευτύχησε να ταυτιστεί τόσο πολύ με την Ιστορία, που η γοητευτική απλότητα των εκθεμάτων του Μουσείου -αντιπροσωπευτική της καθημερινής ζωής εκείνης της εποχής- ενισχύει τις μυθικές διαστάσεις της μάχης, αναδεικνύοντας την υπέρβαση του ανθρώπου και το εξωπραγματικό του επιτεύγματος που συντελέστηκε πριν από 2.500 χρόνια»-
Στους μαγικούς τόπους της μνήμης»

Ο Γεώργιος Σταϊνχάουερ στο δικό του εισαγωγικό κείμενο υπογραμμίζει: «Υπάρχουν τόποι - καταφύγια στην ομορφιά της φύσης ή στην περιπέτεια της Ιστορίας και άλλοι που σηματοδοτούν την επιστροφή στην ουσία των πραγμάτων. Όπως υπάρχουν βιβλία που βοηθούν στο πέρασμα του χρόνου και στη λήθη του εαυτού μας και άλλα, που σαν να μας σπρώχνουν στην ανάκτηση του χαμένου χρόνου και του ξεχασμένου, βαθύτερου "είναι" μας. Σ' αυτούς τους μαγικούς τόπους της μνήμης ανήκει ο Μαραθώνας, γι' αυτούς μιλά το βιβλίο που έχετε μπροστά σας. Φιλοδοξία του είναι να δει το μικρό αυτό μουσείο, στην άκρη της Αττικής, να μεταμορφώνεται σε μια μεγάλη πύλη στο δρόμο από ένα μεγάλο παρελθόν σ' ενα φωτεινό μέλλον». Στην έκδοση παρουσιάζεται η ιστορική συνέχεια που έχουμε στην περιοχή -από τα νεολιθικά χρόνια και τους πρώτους πρωτοελλαδικούς οικισμούς έως τη μυκηναϊκή κορύφωση της προϊστορικής Αττικής και τη γέννηση της ισόνομης αθηναϊκής πολιτείας και φυσικά τα εκθέματα του Μουσείου.
Οι αναγνώστες της έκδοσης γίνονται μάρτυρες όσων συνέβησαν στην παραλία του Σχινιά τη 16η ημέρα του μηνός Βοηδρομιώνος (15 Σεπτεμβρίου -15 Οκτωβρίου) και αφορούν από την προετοιμασία και την παράταξη των δυνάμεων μέχρι τον ίδιο τον αγώνα, την επόμενη μέρα και την ταφή των 192 νεκρών Αθηναίων μαραθωνομάχων. Η σύγκρουση έγινε σε κάποιο σημείο του κάμπου, ανάμεσα στη Βαλαρία, τον Βρανά και το Πλάσι, νότια του Χάραδρου, εκεί όπου βρίσκεται ο Σωρός. Ο τέως έφορος αρχαιοτήτων της περιοχής, Γεώργιος Σταϊνχάουερ, επικαλείται πληροφορίες όσων βίωσαν τη μάχη (π.χ. Αισχύλος) και όσων ύμνησαν τους μαραθωνομάχους (Ηρόδοτος, Σιμωνίδης και Αριστοφάνης), αλλά και όσα ιστορεί 550 χρόνια μετά ο Παυσανίας. Οι Αθηναίοι ήταν 9.000 και μαζί με τους Πλαταιείς 10.000 οπλίτες. Οι Πέρσες πρέπει να παρατάχθηκαν στη θέση ίου σημερινού κωπηλατοδρομίου, όσο για τον αριθμό τους, «12.000 -15.000 και 200 ιππείς», όπως υποθέτει ο κ. Σταϊνχάουερ. 0 ίδιος αναφέρει ότι «ύστερα από μια εβδομάδα αναμονής, οι δύο παρατάσεις στέκονταν, επιτέλους, αντιμέτωπες. Στα οκτώ στάδια (περίπου 1.500 μ.) που, όπως λέει ο Ηρόδοτος, τους χώριζαν, μόλις θα διακρίνονταν για τους Έλληνες οι λεπτομέρειες της πυκνής βαρβαρικής γραμμής που έκλεινε τον ορίζοντα. Έγιναν οι θυσίες - τα σφάγια - και βγήκαν ευνοϊκές. Το σύνθημα το έδωσε ο Μιλτιάδης απλώνοντας το χέρι. Τρομακτική πρέπει να ήταν η φάλαγγα, καθώς ξεκίνησε με τον στριγκό ήχο της φλογέρας. Μια καταιγίδα, θαρρείς, που πλησιάζει αργά για να ξεσπάσει στα τελευταία 150 - 200 μέτρα, όσο το βεληνεκές των εχθρικών πλοίων, σε ένα χείμαρρο που τα παρασέρνει όλα. Ήταν μια εικόνα πρωτόγνωρη, που θα λειτουργεί παραλυτικά για τους βαρβάρους δεκαετίες αργότερα, όπως γνωρίζουμε από την "Κύρου Ανάβαση"».

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 04.01.2010
14:33
Πίνδαρος Ολυμπιόνικος ΙΙ Οι Έλληνες πίστευαν στην μετεμψύχωση
» Afaia

Πίνδαρος Ολυμπιόνικος ΙΙ
άντ. δ'
όσοι δ' ετόλμασαν εστρις
εκατερωθί μείναντες άπό πάμπαν αδίκων έχειν
ψυχάν, έτειλαν. Διός όδόν πάρα Κρόνου τύρσιν
ένθα μακάρων νάσον ώκεανίδες
αύραι περιπνέοισιν ανθεμα δε χρυσού φλέγει,
τα μεν χερσόθεν απ' άγλαών δενδρέων,
ϋδωρ δ' άλλα φέρβει,
όρμοισι των χέρας αναπλέκοντι και στεφάνους
　
　
ΑΠΟΔΟΣΗ
άντ. δ'
Και όσοι άντεξαν τρεις ζωές να περάσουν
την ψυχή τους κρατώντας στο δίκαιο,
απ' το δρόμο του Δία τράβηξαν όλοι
για του Κρόνου τον Πύργο,
όπου τα μακάρια νησιά τα δροσίζουν
ωκεάνιες αύρες. Και άνθη χρυσά λάμπουν
ολόγυρα, άλλα από δέντρα λαμπρά της ξηράς
και άλλα απ' των πηγών τα νερά δροσεμένα.
Και στεφάνια φορούν πλεγμένα στα χέρια

Περισσότερα... »
13:55
IF YOU CROSS THE BORDER ILLEGALLY
» Afaia

Αυτό το μήνυμα κυκλοφορεί μεταξύ των Αμερικανών.

Μόλις μου το έστειλε ενας φίλος σας το στέλνω.
Είμαστε για γέλια και για κλάματα......

IF YOU CROSS THE NORTH KOREAN BORDER ILLEGALLY YOU GET 12 YEARS HARD LABOUR.
IF YOU CROSS THE IRANIAN BORDER ILLEGALLY YOU ARE DETAINED INDEFINITELY.IF YOU CROSS THE AFGHAN BORDER ILLEGALLY, YOU GET SHOT.
IF YOU CROSS THE SAUDI ARABIAN BORDER ILLEGALLY YOU WILL BE JAILED.
IF YOU CROSS THE US BORDER ILLEGALLY YOU WILL BE BEATEN UP BY THE LOCAL POLICE.
IF YOU CROSS THE CHINESE BORDER ILLEGALLY YOU MAY NEVER BE HEARD FROM AGAIN.
IF YOU CROSS THE VENEZUELAN BORDER ILLEGALLY YOU WILL BE BRANDED A SPY AND YOUR FATE WILL BE SEALED.
IF YOU CROSS THE CUBAN BORDER ILLEGALLY YOU WILL BE THROWN INTO POLITICAL PRISON TO ROT.

IF YOU CROSS THE GREEK BORDER ILLEGALLY; YOU GET A JOB, A DRIVERS LICENSE, SOCIAL INSURANCE CARD, WELFARE, FOOD STAMPS, CREDIT CARDS, SUBSIDIZED RENT OR A LOAN TO BUY A HOUSE, FREE EDUCATION, FREE HEALTH CARE, A FREE PASS OUT OF JAIL AND IN MANY INSTANCES YOU CAN EVEN VOTE. AΠΟΔΟΣΗ: Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα της Βόρειας Κορέας ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΕΊΤΕ με 12 χρόνια σκληρής εργασίας. Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα του Ιράν, ΘΑ ΦΥΛΑΚΙΣΤΕΊΤΕ επ 'αόριστον.
Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα του Αφγανιστάν, ΘΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΙΤΕ. Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας ΘΑ ΦΥΛΑΚΙΣΤΕΊΤΕ.
Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα των ΗΠΑ ΘΑ ΥΠΟΣΤΕΊΤΕ ΞΥΛΟΔΑΡΜΌ από την τοπική αστυνομία.
Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα της ΚΙΝΑΣ ΘΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΕΊΤΕ από τότε δεν θα ακούσουν ποτέ τίποτε για σας.Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα της Βενεζουέλας ΘΑ ΘΕΩΡΗΘΕΊΤΕ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ και η μοίρα σας θα σφραγισθεί.
Εάν περάσετε ΠΑΡΑΝΟΜΑ τα σύνορα της Κούβας ΘΑ ΡΙΧΤΕΊΤΕ ΣΤΗΝ ΦΥΛΑΚΉ για να σαπίσετε. ΕΑΝ ΠΕΡΑΣΕΤΕ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣYΝΟΡΑ ΘΑ: Βρείτε θέση εργασίας,
Το δικαίωμα να γίνετε έμπορος χωρίς να πληρώνετε ΤΕΒΕ, ΦΠΑ, Ενοίκιο και Εφορία και χωρίς ποτέ να σας ρωτήσουν που βρήκατε τα εμπορεύματα.
Θα έχετε παροχή Δωρεάν Νομικής προστασίας για όποιο παράπτωμα πραγματοποιήσετε. Σας χορηγήσουν άδεια οδηγού, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ και κάρτα Πρόνοιας, Σας χορηγήσουν Κουπόνια τροφής, και θα είσαστε πάντοτε ευπρόσδεκτοι σε γεύματα για απόρους. Σας χορηγήσουν ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΚΑΡΤΕΣ, Θα πάρετε ΕΠΙΔΟΤΗΣΗ ενοικίου ή δάνειο για να αγοράσει ένα σπίτι. Θα λάβετε ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ. Θα λάβετε ΔΩΡΕΑΝ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
και πολλά, πολλά δώρα για εσάς και τους συγγενείς σας...

Περισσότερα... »
13:41
ΤΑΡΣΩ Η ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΗ
» Afaia

Ένα Ορθοδόξου εμπνεύσεως τσαντόρ.

Οι γιατροι διέγνωσαν σχιζοφρένεια.

Για την θρησκεία αυτή είχε "τετράγωνη λογική"

Αρκεί να είσαι Χριστιανός, τότε τα πάντα αλλάζουν.

Οργουελική λογική.

Περισσότερα... »
13:27
Η σαχλαμάρα της "ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ" στο Αρχαιολογικο Μουσείο Θεσσαλονίκης
» Afaia

ΒΛΕΠΕ:
Η Αποκάλυψη του Ιωάννη – Ένα αρρωστημένο κι αλλόκοτο «προφητικό» κείμενο, ύμνος στην παράνοια, την καταστροφολογία και την αιμοδιψία
Τί δουλειά έχει στον χώρο αυτό;
Πόσο κόστισε αυτή η σιδηροκατασκευή που μας πλασσάρετε ως "γλυπτό;" Γιατί δεν αφαιρείται η επιφάνεια αφού είναι από τοξικό μόλυβδο; Με τις τοξικές ιδέες που διαδίδει τι γίνεται;

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 02.01.2010
14:29
Ταίναρον, είσοδος του αρχαίου Άδου.
» Afaia

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ: ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ
ΤΑΙΝΑΡΟΝ, ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΑΔΟΥ

Μια νεοελληνική παράδοση από τή Μάνη περιγράφει τή μυθολογία μιας σπηλιάς πού βρίσκεται στην άκρη του ακρωτηρίου Ταίναρο. Το σχετικό κείμενο έχει ώς έξης : «Σε μια σπηλιά πού είναι στον Κάβο-Ματαπά, κατεβαίνει πολλές φορές ο Μιχαήλ ο Αρχάγγελος και βγάζει τις ψυχές πού τους συχώρεσε ο Θεός τις αμαρτίες τους. Άλλοι πάλι λένε πώς σ' αυτή τή σπηλιά μένουν βρικόλακες και πώς ο Μιχαήλ ο Αρχάγγελος, όταν παρακαλεστούν σ' αυτόν οι άνθρωποι, πηγαίνει και τους ρίχνει από εκεί στά Τάρταρα, για να γλυτώση τον κόσμο».
Ή παράδοση αύτη είναι δημοσιευμένη άπό τον Ν. Πολίτη, στίς «Παραδόσεις» τόμ. Α', με αριθμό 989 και με τίτλο «Ό Μιχαήλ δ "Αρχάγγελος, Μάνη». Γίνεται φανερό από τον αριθμό, ότι ή παράδοση βρίσκεται στο δεύτερο εκείνο μέρος του βιβλίου του πού έχει μείνει έως και σήμερα δίχως σχόλια. Δεν μας είναι όμως δύσκολο να προχωρήσουμε, έστω και χωρίς βοηθήματα.
Πρώτα-πρώτα, το κείμενο μας βεβαιώνει ότι στην άκρη στο Ταίναρο υπάρχει μια σπηλιά πού οδηγεί βαθειά στή γη. Και δεύτερο, ότι άπό εκεί ό Μιχαήλ ό Αρχάγγελος ανεβοκατεβαίνει μέσα στά έγκατα της γης και φέρνει επάνω ψυχές πού ήταν αμαρτωλές και συχωρέθηκαν, ή ρίχνει εκεί ψυχές βαρειά κολασμένες, όπως είναι οι ψυχές τών βιαιοθανάτων πού ζητούν εκδίκηση ή και γενικά, όπως παρουσιάζονται οί βρικόλακες.
Ό ρόλος του Αρχάγγελου περιγράφεται καθαρά σάν ρόλος «ψυχοπομπού θεού», όπως αντίστοιχος στην αρχαιότητα ήταν ό ρόλος του Ερμού. Ή ομοιότητα όμως αυτή παίρνει ακόμη περισσότερο βάθος και νόημα, όταν λάβουμε ύπ' όψη ότι εκεί στην άκρη του Ταινάρου και οί αρχαίοι Έλληνες είχαν τοποθετήσει τήν είσοδο του Άδου. 'Από εκεί γινόταν ή «άνοδος» και ή «κάθοδος» στο σκοτεινό βασίλειο του Πλούτωνος. 'Από εκεί, σύμφωνα μέ αρχαία παραλλαγή, κατέβηκε στον Άδη ο Ηρακλής, όταν είχε διαταχθή άπό τον επίμονο και σκληρόκαρδο Ευρυσθέα νά πάη και νά του φέρη δεμένο τον Κέρβερο, τον
ακοίμητο και φοβερό σκύλο του Κάτω Κόσμου. Πήγε ό Ηρακλής στο Ταίναρο, κατέβηκε βαθειά στό δρόμο πού οδηγούσε στά Τάρταρα, πάλεψε σκληρά μέ τόν Κέρβερο, τον νίκησε, και τον έφερε στον Ευρυσθέα. Τρομαγμένος όσο ποτέ στή ζωή του ό Ευρυσθέας, κρύφτηκε μέσα σ' ένα μεγάλο πιθάρι. Και έγινε ή σκηνή εκείνη θέμα μιας σωζόμενης αρχαίας αγγειογραφίας. Ή νέα προσταγή του στον Ηρακλή ήταν νά πάρη αυτός ξανά στους ώμους του το νικημένο αντίπαλο και νά τόν ξαναπάη κάτω στον Άδη. Δεύτερη λοιπόν επίσκεψη του Ηρακλή στό Ταίναρο, δεύτερη ίσως κατάβαση κάτω στον Άδη, και επιστροφή κατόπι.
Άλλα, σύμφωνα μέ μιαν άλλη αρχαία μαρτυρία, από τήν ίδια είσοδο κατέβηκε στον Άδη και ό πικραμένος Όρφέας. Ήταν ό καιρός πού είχε χάσει την αγαπημένη Ευρυδίκη του. Απαρηγόρητος, έφθασε κάποτε στό Ταίναρο και επιχείρησε νά κατέβη στον Άδη. Είχε μαζί του τήν αλάθητη λύρα, και όπλο του σπουδαίο το θεϊκό τραγούδι του, αυτό πού και πέτρες ράγιζε καί τ' άγρια θηρία τά έκανε νά ζυγώνουν ήμερα καί γαλήνια. Ήταν τόσος ό ανθρώπινος πόνος, πού εκφραζόταν μέ το μοιρολόγι του Ορφέα, ώστε καί αυτοί οί ανελέητοι Θεοί του Κάτω Κόσμου συγκινήθηκαν. Δέχθηκαν μάλιστα τήν ικεσία του Όρφέα, νά ξαναπάρη συντροφιά της ζωής του τήν Ευρυδίκη. Έβαλαν όμως έναν αμετακίνητο όρο, τόν ακόλουθο : Εκείνος θά φύγη πρώτος γιά τον 'Απάνω Κόσμο, καί πίσω θά τόν ακολουθήσουν ή Ευρυδίκη και ό εκτελεστής του όρου Έρμής. Καί ό όρος έλεγε ότι ό Όρφέας, ώσπου νά φθάσουν έξω στή γή καί στό φώς του ήλιου, οφείλει νά μή γυρίση νά κοιτάξη προς τά πίσω. Νά μή γυρίση σέ καμιά περίπτωση, γιατί αλλιώς θά ίδή βέβαια γιά μιά στιγμή τήν αγαπημένη του, αλλά νά το ξέρη, δέν θά τήν ξαναϊδή ποτέ πιά. Καί, αν αυτόν τόν απλό όρο τόν παραβή, νά το ξέρη άπό τώρα, ότι κανένας δέν θά του έχη φταίξει παρά μόνο ό εαυτός του καί ή απερίσκεπτη ανυπομονησία του.
Ξεκίνησε γιά επάνω καί γιά τό φώς του ήλιου ή περίεργη τριάδα, ό πικραμένος, ή πεθαμένη και ξωπίσω ό ψυχοπομπός. Άλλα ό ανυπόμονος έγινε καί απερίσκεπτος. Δέν άντεξε πιά, καί σέ κάποια στιγμή γύρισε πίσω νά ιδή καί νά βεβαιωθή. Ακολούθησε μιά τραγική διαβεβαίωση. Ή σκηνή αυτή ήταν αδύνατο νά μή γίνη ειδικό θέμα στην αρχαία τέχνη. Ή παράσταση παρουσιάζεται ώς έξης : Πρώτος ό Όρφέας έχει μόλις γυρίσει καί κοιτάζει προς τά πίσω. Έρχεται έπειτα ή Ευρυδίκη. Ακολουθεί μελαγχολική καί όμορφη, διπλωμένη μέσα στους πέπλους της. Και πίσω έρχεται ό ψυχοπομπός Έρμης, πού κι' αυτός φαίνεται περίλυπος, γιατί δέν έχει καμιά διάθεση να κάμη αμέσως τότε αυτό πού όφειλε να κάμη. Να πάρη δηλαδή τήν Ευρυδίκη και νά τήν ξαναφέρη κάτω στο σκοτεινό βασίλειο του Πλούτωνα. Συνέχισε ό Όρφέας τήν άνοδο του. Και ίσως ποτέ δέν θά έζησε τόσο έντονες στιγμές πόνου, όσο τήν ώρα πού ξανάβλεπε το φώς του ήλιου, εκεί γύρω στους βράχους και τ' ακρογιάλια του Ταινάρου.
Πέρασαν αιώνες από εκείνους τους καιρούς. Πέρασαν ολόκληρες χιλιετηρίδες. Και όμως, όπως δέν άλλαξαν οί βράχοι του Ταινάρου καί τά βουνά της Μάνης, όμοια θαρρείς ότι δέν άλλαξε και το αρχαίο παραμύθι. Ή ουσία του έμεινε «περίπου» ή ίδια.
Μόνο ή επιφάνεια τών πραγμάτων άλλαξε χρώμα, παίρνοντας το χρώμα της χριστιανικής εποχής. Έτσι τώρα, αντί νά είναι εκεί ο φτερωτός Έρμης, ό αρχαίος ψυχοπομπός, σήμερα βρίσκεται ο «Μιχαήλ ό Αρχάγγελος», ό φανταστικός χριστιανικός ψυχοπομπός. Όπως όμως έκανε και εκείνος, όμοια καί αυτός τώρα λέγεται ότι άλλοτε ανεβάζει ψυχές από τόν Αδη, όπως ανέβαζε ό αρχαίος τήν Ευρυδίκη, και άλλοτε κατεβάζει κάτω στά σκοτεινά Τάρταρα τις ψυχές τών τιμωρημένων.
Αξίζει νά σημειώσω ιδιαίτερα μιά πληροφορία, τήν επόμενη : «Εκεί κοντά στην άκρη στο Ταίναρο υπάρχει σήμερα μιά σπηλιά και μαζί μιά μικρή έκκλησούλα, πού είναι αφιερωμένη στους «Αγίους Ασωμάτους»». Άγιοι Ασώματοι όμως είναι ό Γαβριήλ και ό Μιχαήλ, οι δύο Αρχάγγελοι. Γίνεται έτσι φανερό ότι μιά τριάδα μαρτυριών συγκεντρώνεται στο σημείο εκείνο. Πρώτη είναι ή ελληνική θρησκεία, πού τοποθετεί σέ σπήλαιο του Ταινάρου τήν είσοδο του Αδη, παρ' όλο πού αρχαιολογικές έρευνες δέν έχουν καθορίσει σέ ποιο ακριβώς σημείο ήταν ή είσοδος και ή λατρεία. Δεύτερος είναι ό νέο-ελληνικός θρύλος τών κατοίκων της Μάνης, πού ορίζει ότι στον ίδιο τόπο βρίσκεται καί σήμερα ή είσοδος γιά τόν Κάτω Κόσμο. Καί τρίτη είναι ή χριστιανική λατρεία, πού εντοπίζει σέ μιά σπηλιά του ίδιου ακρωτηρίου τή λατρεία καί τήν εκκλησία του χριστιανικού ψυχοπομπού. Άπό εκείνη τήν εκκλησιά καί τή σπηλιά αρχίζει ή λατρευτική δικαιοδοσία καί το βασίλειο του «Μιχαήλ Αρχάγγελου». Μόνος αυτός μπορεί νά μπαίνη καί νά βγαίνη ελεύθερος στον μαύρο Αδη, ελεύθερος καί κυρίαρχος πάνω στις ψυχές. Ιδού ή μικρή εκκλησία του στή σπηλιά. Οί ζωντανοί λοιπόν ας το έχουν ύπ' όψη τους καί ας φροντίζουν νά τόν εξευμενίζουν λατρευτικά. Κάποτε μπορεί νά περάσουν άπό τήν ίδια είσοδο, είτε οί ίδιοι, είτε οί νεκροί συγγενείς τους. Καί έχει μεγάλη σημασία, έναν τέτοιο πανίσχυρο ψυχοπομπό, κληρονόμο μιας τοπικής παράδοσης χιλιετήρίδων, νά τόν συνάντησης «ίλεον» καί σπλαχνικόν μαζί σου.
Είναι γνωστή ή μαρτυρία του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, σύμφωνα μέ τήν οποία «οί άπό του κάστρου Μαΐνης οικήτορες» προσηλυτίσθηκαν βιαίως στο Χριστιανισμό πολύ αργά, τόν 10 αιώνα, στά χρόνια της βασιλείας του πάπου του Βασιλείου Α' του «Μακεδόνος». Έως τότε οι κάτοικοι της τραχείας Μάνης ήσαν έλληνες, διατηρώντας ως θρησκεία τους τήν ελληνική. Βέβαια δέν μπορεί κανείς νά καθορίση, μέ ακρίβεια σήμερα,τήν αλήθεια τής πληροφορίας του Πορφυρογέννητου. Ένα όμως φαίνεται σίγουρο, σχετικά μέ τήν προκειμένη περίπτωση : Ότι στή Μάνη, κάτω άπό τέτοιες συνθήκες, ήταν πολύ εύκολο και πολύ φυσικό να διατηρηθούν οί αρχαίες ελληνικές δοξασίες. Και δεύτερο, ότι μιά χριστιανική εκκλησιά ειδικά τών Αγίων Ασωμάτων, κτισμένη σέ μιά σπηλιά του Κάβου Ματαπά, αποτελεί μιά πρόσθετη απόδειξη ότι ή λατρεία τών αρχαίων στο Ταίναρο ποτέ δέν έσβησε άπό τή μνήμη του λαού τής περιοχής εκείνης.
Ιδού λοιπόν ένας απομονωμένος ακραίος ελληνικός τόπος, πού κρατάει ζωντανή τή μνήμη τριών χιλιετηρίδων. Καί δέν τήν κράτησε μέ αρχαίους ναούς καί μέ αγάλματα αφού αυτά οι χριστιανοι τα κατέστρεψαν, αλλά μέ κάτι πιο ιδιότυπο καί ίσως σπουδαιότερο. Τήν κράτησε ζωντανή μέσα στην ψυχή τών κατοίκων του και στή λατρεία τους. Στην ψυχή τους, μέ ένα θρύλο αρχαίας καταγωγής. Καί στή λατρεία τους, μέ μιαν χριστιανική έκκλησία πού δέν έπαψε ποτέ νά λειτουργιέται. Πίσω άπό το εικόνισμα του Μιχαήλ Αρχάγγελου βλέπω τόν Έρμη και τόν Πλούτωνα. Καί πίσω άπ' όλους αυτούς, μέ συγκίνηση βλέπω όρθιον τόν Ελληνισμό τών χιλιετηρίδων.

Περισσότερα... »
14:16
Ο άγνωστος οικονομικός πόλεμος του Αλεξάνδρου κατά της Περσίας
» Afaia

Του Γιώργου Ηλιόπουλου

Πηγή: ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ Τ. 176 ΔΕΚΕΜΒΡ. 2009

• Η πρώτη στην Ιστορία κατάργηση του χρυσού ως ρήτρα σταθερότητας
• Η οικονομική κρίση που προκάλεσε ο Αλέξανδρος για να υποτιμήσει τον περσικό χρυσό!
• Το νομισματικό σύστημα που καθιέρωσε ο Αλέξανδρος επιζεί μέχρι τις μέρες μας!
• Ελληνικά τα πρώτα διεθνή νομίσματα...
Κάθε εμπόλεμη σύγκρουση χαρακτηρίζεται και από μία σειρά οικονομικών παραμέτρων που συνήθως -και για συγκεκριμένους — λόγους...- παραμένουν στο περιθώριο χης Ιστορίας, παρά το γεγονός ότι πολλές φορές κυριαρχούν, έστω και αθέατες, καθορίζοντας ακόμη και την τελική έκβαση των συγκρούσεων. Στη σχεδόν απίστευτη περιπέτεια του Αλεξάνδρου, το ενδιαφέρον εστιάζεται κατά κανόνα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις ή στις πολιτικές του επιλογές, υποβαθμίζοντας ακόμη και σε επίπεδο ανυπαρξίας τις οικονομικές του κινήσεις και την αντίστοιχη οικονομική πολιτική του Αλεξάνδρου, που συντελεί σε μεγάλο βαθμό στη διάλυση του Περσικού Κράτους.
Ένα πρώτο στοιχείο αυτής της μεγαλοφυούς πολιτικής αποκαλύπτεται από την τακτική του Μακεδόνα στρατηλάτη στη στρατολόγηση Ελλήνων μισθοφόρων, καθώς πολλοί ιστορικοί υποστηρίζουν αβασάνιστα ότι ο περιορισμένος αριθμός τους, απορρέει από την έλλειψη εμπιστοσύνης του Αλεξάνδρου προς τους Έλληνες του νότου.
Οι λόγοι ωστόσο είναι καθαρά οικονομικοί. Τα οικονομικά του μακεδόνικου κράτους ήταν άθλια και ο Αρριανός (1) παραδίδει την πληροφορία πως το έλλειμμα του κρατικού ταμείου φθάνει τα 1.300 τάλαντα* (500 τάλαντα έλλειμμα του Φιλίππου 11 και 800 τάλαντα έλλειμμα του Αλεξάνδρου, λόγω προπαρασκευής της εκστρατείας), ενώ στο βασιλικό θησαυροφυλάκιο δεν υπάρχουν ούτε 60 τάλαντα. Ο Κούρτιος (2), επιβεβαιώνει το έλλειμμα των 500 ταλάντων (το έλλειμμα του Φιλίππου 11) και το ποσόν των 60 ταλάντων εντός του βασιλικού θησαυροφυλακίου.
Ο Πλούταρχος (3) παραδίδει μία εξίσου δραματική εικόνα, με ένα υπόλοιπο της τάξης των 70 ταλάντων στο κεντρικό ταμείο και προμήθειες μόλις 30 ημερών(!) κατά την έναρξη της εκστρατείας. Επιπλέον, με την κατάργηση χης άμεσης φορολογίας αμέσως μετά τη δολοφονία του Φιλίππου 11
και την άνοδο του Αλεξάνδρου στην εξουσία, τα έσοδα του κεντρικού ταμείου εξανεμίζονται κατά την περίοδο 336 π.Χ. - 334 π.Χ., ενώ τα κέρδη από την πώληση των Θηβαίων αιχμαλώτων (20.000 ή 30.000) μόλις καλύπτουν τα παλαιά χρέη του Φιλίππου 11 (4).
Η οικονομική κατάσταση βελτιώνεται κάπως αργότερα, χάρη στη βοήθεια των πόλεων της Ιωνίας, αλλά το οικονομικό πρόβλημα εξακολουθεί να απειλεί την εξέλιξη της εκστρατείας, με συνέπεια στη Μίλητο να ανασταλούν προσωρινά λόγω κόστους οι επιχειρήσεις του στόλου (5), καθώς η μηνιαία μισθοδοσία των πληρωμάτων των 160 τριήρεων υπερβαίνει χα 60 τάλαντα (6).
Δραστική βελτίωση της οικονομικής κατάστασης επέρχεται μετά τη μάχη της Ισσού (333 π.Χ.), με χη λαφυραγώγηση της μισθοδοσίας χης περσικής στρατιάς, γεγονός που επιτρέπει την ενεργοποίηση χου σχόλου, αλ^ά, χο σημανχικόχερο, την επιβίβαση 4.000 Ελλήνων μισθοφόρων με προορισμό χα παράλια χης Φοινίκης, οι οποίοι είναι συγκενχρωμένοι στο Ταίναρο (7) υπό τον Κλέανδρο του Πολεμοκράτους (αδελφός του Κοίνου), αναμένοντας τη θετική
έκβαση των επιχειρήσεων στην Ισσό (8).
Τα στοιχεία αυτά αναιρούν την υπόθεση της έλλειψης εμπιστοσύνης του Αλεξάνδρου προς τους Έλληνες οπλίτες, τονίζοντας παράλληλα και το μέγεθος του οικονομικού προβλήματος στο αρχικό σκέλος της εκστρατείας.
Η κατάργηση του χρυσού ως ρήτρας σταθερότητας και η οικονομική κρίση που προκάλεσε ο Αλέξανδρος για να υποτιμήσει τον περσικό χρυσό!
Τα χρέη αυτά αποκαλύπτουν πως ο Φίλιππος 11, αλλά και ο Αλέξανδρος σε μεγαλύτερη κλίμακα, δαπανούν μεγάλα ποσά, προσπαθώντας πέραν των προπαρασκευών, για να αντιμετωπίσουν με την κυκλοφορία χρήματος τους αντίστοιχους πακτωλούς που διοχετεύονται από τους Πέρσες σε ελληνικές πόλεις. Ένα παράδειγμα αυτής της... χρηματικής αντιπαράθεσης των δύο αντιπάλων αποτελεί η μαζική αποστολή μεγάλων ποσών κατά την περίοδο 336 π.Χ. - 335 π.Χ. από τους Πέρσες στις ελληνικές πόλεις, με το υπέρογκο ποσό των 300 ταλάντων να καταλήγει αποκλειστικά στους Αθηναίους, για τη χρηματοδότηση αθηναϊκών επιχειρήσεων κατά της Μακεδονίας!
Αν και ο δήμος δεν αποδέχεται τα χρήματα, τα παραλαμβάνει τελικά ο Δημοσθένης, με συνέπεια να κατηγορηθεί με σφοδρότητα από τον οπαδό των Πανελληνίων Ιδεών, Αισχίνη, για επονείδιστο χρηματισμό (9).
Το σκοτεινό σημείο εστιάζεται στο εάν και κατά πόσον οι Φίλιππος 11 και Αλέξανδρος αναπτύσσουν ένα συγκεκριμένο σχεδιασμό ενός παράλληλου οικονομικού πολέμου κατά του Περσικού Κράτους. Ασφαλώς πίσω από έναν τέτοιο πόλεμο πρέπει να βρίσκονταν ειδικοί εμπειρογνώμονες περί τα οικονομικά ζητήματα που θα συμβούλευαν τους Μακεδόνες βασιλείς. Πολλές απόψεις έχουν εκφρασθεί για την ύπαρξη ή μη ενός οικονομικού επιτελείου, το οποίο σχεδιάζει και εκτελεί ορισμένες κινήσεις νομισματικού χαρακτήρα.
Οι ενέργειες αυτές σκοπεύουν να αναιρέσουν τις ενδεχόμενες οικονομικές επιθέσεις των Περσών, που κατά κανόνα εκδηλώνονται με την αποστολή τεραστίων χρηματικών ποσών σε αντιμαχόμενες παρατάξεις στην Ελλάδα. Από τους υπολογισμούς του Berve (10), που εκθέτει σε συγκεντρωτικό πίνακα όλα τα σχετικά στοιχεία από τις διασωθείσες ιστορικές πηγές του αρχαίου κόσμου, πιστοποιείται ότι τα περσικά ταμεία διαθέτουν εκείνη την περίοδο περισσότερα από 180.000 (1) τάλαντα χρυσού σε αποθεματικά, ποσό δυσθεώρητα υψηλό για τα δεδομένα της εποχής.
Ο Droysen (11) μαζί με άλλους ερευνητές τεκμηριώνει ότι πριν από την έναρξη των επιχειρήσεων στην Ασία επέρχεται μία σημαντική μεταβολή στην οικονομική ζωήτου ελλαδικού χώρου, με την υιοθέτηση, εκ μέρους του Αλεξάνδρου, του αργυρού ως μόνης σταθερής ρήτρας για τις νομισματικές ισοτιμίες.
Αντίθετα, επί Φιλίππου 11, τόσον ο χρυσός, όσον και ο άργυρος, αποτελούν δύο εξίσου σταθερές ρήτρες για τις νομισματικές ισοτιμίες, συνδεόμενοι μεταξύ τους (ο χρυσός προς τον άργυρο) με την ισοτιμία 1:12,5** (12).
Την ίδια περίοδο στο Περσικό Κράτος, η ισοτιμία των δύο μετάλλων είναι διαμορφωμένη στο 1:13,3, στοιχείο που προδίδει πως ο Φίλιππος 11 ήδη υποτιμά τον χρυσό κατά 6% σε σχέση με τους Πέρσες.
Επί Αλεξάνδρου, με την υιοθέτηση ως μόνης ρήτρας του αργυρού και την αποδοχή των αττικών μέτρων ως βασικής ρήτρας τιμών με αργυρά νομίσματα (δραχμή, δίδραχμο, τετράδραχμο), η αναγωγή όλων των νομισματικών συστημάτων έχει πλέον ως κοινό παρονομαστή το αττικό σύστημα του αργυρού, με συνέπεια ο χρυσός να διατηρεί μόνον εμπορευματική αξία και απλά να υπόκειται στους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης! Το αποτέλεσμα αυτής της νομισματικής πολιτικής, είναι η πτώση της τιμής του χρυσού, πιθανώς και λόγω των ήδη υπαρχόντων μεγάλων ποσοτήτων χρυσού σε κυκλοφορία από τα ορυχεία του Παγγαίου.
Η πρώτη κοπή αργυρών νομισμάτων στο αττικό σύστημα μετά την αποδοχή της νέας νομισματικής πολιτικής, διαμορφώνει την ισοτιμία χρυσού/αργύρου στα επίπεδα του 1:12,3 στοιχειοθετώντας μία πρώτη υποχώρηση της τιμής του χρυσού κατά 1,6% στον ελλαδικό χώρο και κατά 7,5% σε σχέση με την περσική επικράτεια, ενώ οι Reinach, , Ηead και Βellinger (13), υποστηρίζουν ότι η τιμή εξελίσσεται αργότερα στα επίπεδα του 1:10 (δηλαδή μία πτώση της τιμής του χρυσού κατά 20% από την εποχή του Φιλίππου 11). Αυτό το στοιχείο υποδηλώνει καθίζηση της τιμής του χρυσού εντός της ζώνης του αργύρου και περισσότερο από 24% σε σχέση με την περσική επικράτεια, δηλαδή στα όρια της οικονομικής κρίσης.
Η πολιτική της ταχείας υποτίμησης του χρυσού, ώστε να καταστεί δυσχερής η υπερπροσφορά του από τους Πέρσες στον ελληνικό χώρο, αμφισβητείται από εκείνους που θεωρούν εντελώς απίθανη την εφαρμογή ενός τόσο προχωρημένου και προμελετημένου επιθετικού οικονομικού σχεδιασμού αυτής της μορφής. Όμως, επί άρχοντος Λυκούργου (338 π.Χ. - 326 π.Χ.), πιστοποιείται ότι κατά την απόδοση ταμείου και λογοδοσία προς τον Δήμο των Αθηναίων (μάλλον του 334 π.Χ.), η ισοτιμία χρυσού/αργύρου διαμορφώνεται στα επίπεδα του 1:11,5 (δηλαδή πτώση της τιμής του χρυσού ήδη κατά 8% από την εποχή του Φιλίππου 11), στοιχείο που ενισχύει τις ενδείξεις για την εφαρμογή μιας προμελετημένης νομισματικής πολιτικής επί Αλεξάνδρου (14).
Τα δεδομένα αυτά στοιχειοθετούν ότι οι πολιτικές επιλογές του Αλεξάνδρου και των οπαδών του Κινήματος των Πανελληνίων Ιδεών που τον υποστηρίζουν, ενισχύονται και με σειρά οικονομικών μέτρων που εφαρμόζονται με αφετηρία κινήσεις νομισματικού χαρακτήρα.
Πρώτη κίνηση είναι η αναγωγή όλων των νομισματικών συστημάτων στο αττικό σύστημα του αργυρού. Αμεση συνέπεια της κίνησης αυτής είναι η κατάργηση του χρυσού ως ρήτρας συναλλαγών (που διατηρεί πλέον μόνο εμπορευματική αξία), η οποία οδηγεί στην ταχύτατη υποτίμηση του.
Η δεύτερη κίνηση αφορά στην απλοποίηση των συναλλαγών με την εισαγωγή του δεκαδικού συστήματος των υποδιαιρέσεων κατά το περσικό πρότυπο, ώστε να αποδεχθούν οι κάτοικοι όλων των ελεγχόμενων περιοχών την κυκλοφορία της αττικής αργυρής δραχμής χωρίς προβλήματα μετατροπών και αντιδράσεις. Με τη νομισματική μετατροπή ο χρυσός στατήρας, που μέχρι τώρα υπακούει στη σχέση 1 χρυσός στατήρας = 24 αργυρές δραχμές, ακολουθεί πλέον τη σχέση του χρυσού δα-ρεικού, όπου 1 χρυσός δαρεικός = 20 σίκλοι (που αντικαθίστανται πλέον με δραχμές). Συνέπεια αυτής της αλλαγής είναι ότι το νέο χρυσό εικοσάδραχμο (όπως και οι υποδιαιρέσεις του) θα αντικαταστήσει τα προγενέστερα χρυσά νομίσματα και, πάρα το σχετικά μειωμένο του βάρος (από 173 κόκκους των Περσών μειώνεται στους 133), να αναδειχθεί ταχύτατα στο ισχυρότερο νόμισμα της εποχής του.
Παράλληλα αποκαλύπτεται από τη μετατροπή πως, ενώ το νέο χρυσό νόμισμα είναι μειωμένο κατά 20% ως προς την ονομαστική αξία (το ισοδύναμο των 24 δραχμών μειώνεται σε 20), είναι κατά 30% μειωμένο σε βάρος.
Ο σκοπός βέβαια είναι προφανής, καθώς αυξάνει ακόμη περισσότερο τον αριθμό των χρυσών νομισμάτων σε κυκλοφορία, χωρίς μεταβολή της ονομαστικής τους αξίας, διευκολύνοντας τις αγορές και κυρίως την κατανάλωση, με τρόπο που παραπέμπει στην αυξητική μεταβολή των μέτρων και σταθμών επί Σόλωνος.
Το σύστημα αυτό του Αλεξάνδρου αντιγράφεται επακριβώς από τον Ερρίκο VIII της Αγγλίας το 1489, με την εισαγωγή της χρυσής στερλίνας που ισούται με 20 αργυρά σελίνια, επιβιώνοντας έως την εποχή μας με τη χρυσή λίρα των 122,89 κόκκων!
Το εντυπωσιακότερο όμως στοιχείο είναι η κατακόρυφη αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος, μέσω της ρευστοποίησης του μεγαλυτέρου μέρους των περσικών αποθεμάτων, καθώς μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το κεντρικό ταμείο διαθέτει μόνον 50.000 τάλαντα, στοιχείο που προδίδει (με βάση τα αποθέματα των Σούσων, της Περσεπόλεως και των Εκβατάνων), ότι κατά τη διάρκεια μιας εξαετίας (330 π.Χ. - 324 π.Χ.), ο Αλέξανδρος θέτει σε κυκλοφορία 200.000 τάλαντα (συμπεριλαμβανομένων και των αποθεματικών σε χρυσό), ποσό που ισοδυναμεί με 60 φορές τα ετήσια έσοδα της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, επί Περικλέους!
Το μεγαλύτερο μέρος του τεράστιου αυτού ποσού διοχετεύεται προς το εκστρατευτικό σώμα στην Ασία, το οποίο βομβαρδίζεται συνεχώς με παχυλές αμοιβές, ώστε να αποτρέπονται, για καθαρά πρακτικούς λόγους, οι ανεξέλεγκτες λεηλασίες εκ μέρους των στρατιωτών (που απαγορεύονται και με ειδικές αποφάσεις).
Η ευφυέστατη αυτή προτροπή προς τις δαπάνες, αντί των λεηλασιών (που αποτελούν πάγιο επακόλουθο των στρατιωτικών επιχειρήσεων εκείνης της εποχής), αντικατοπτρίζεται ανάγλυφα στο γεγονός ότι κατά τη λήξη της εκστρατείας η αξία των γραμματίων που οφείλονται στον στρατό ανέρχεται σε 20.000 τάλαντα, τα οποία το κεντρικό ταμείο αποδέχεται προς εξόφληση χωρίς τις υπογραφές των οφειλετών, καθώς οι στρατιώτες διαγράφουν τις υπογραφές τους, φοβούμενοι τις ενδεχόμενες κατηγορίες για ασυδοσία και κραιπάλη.
H φαινομενικά αλόγιστη, αλλά πολιτικά ιδιοφυής, τακτική σπατάλης συντελεί στην παράλυση της λαϊκής αντίστασης στις περισσότερες επαρχίες της περσικής επικράτειας. Ο λαός βλέπει με συμπάθεια τους κατακτητές αυτούς που δεν τον λεηλατούν, ενώ πλήθη εμπόρων και επαγγελματιών σπεύδουν να αξιοποιήσουν με το αζημίωτο τις προκλητικά «αγαθές και αφελείς» προθέσεις του εκστρατευτικού σώματος.
Π πολιτική αυτή αντικατοπτρίζεται σε ένα τόξο στην περιοχή της κοιλάδας του ποταμού Κωφήνος (Kabul) στο Αφγανιστάν, όπου καταγράφονται εξωφρενικές τιμές, για πολλά είδη. Για παράδειγμα, για το σησαμέλαιο που χρησιμοποιούν αντί ελαιολάδου για τον καθαρισμό και περιποίηση του σώματος με 240 δηνάρια ανά αμφορέα, για το μέλι με 390 δηνάρια ανά αμφορέα ή τον οίνο με 300 δηνάρια ανά αμφορέα (17). Το δηνάριο, με βάση την ισοτιμία του ρωμαϊκού ασσαρίου που ισούται με ένα ημιόβολο (1 δηνάριο = 10 ασσάρια), όπως την διασώζει ο Πολύβιος (18), ισοδυναμεί τελικά με τα 5/6 της δραχμής, οπότε οι τιμές σε δραχμές είναι 200, 325 και 250 αντίστοιχα.
Με δεδομένο ότι το ημερομίσθιο ενός επαγγελματία φθάνει εκείνη την εποχή τη μία δραχμή, οι τιμές αυτές είναι εντελώς παράλογες, αλλά ο Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίων που ηγείται της Επιμελητείας, τις αποδέχονται χωρίς διαμαρτυρίες, επιβάλλοντας αυτή την πρακτική, καθώς η πολιτικά ιδιοφυής τακτική της αλόγιστης σπατάλης, συντελεί στην παράλυση της τοπικής λαϊκής αντίστασης, και πλήθη εμπόρων και επαγγελματιών σπεύδουν να αξιοποιήσουν με το αζημίωτο την υποτιθέμενη αφελέστατη άγνοια του συγκροτήματος, πράγμα που επαναλαμβάνεται και αργότερα στην Ινδία
σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, με τρομερή επιτυχία.
Το εκστρατευτικό σώμα αριθμεί κατά την περίοδο της Ινδίας (μετά τον Υδάσπη), 120.000 μάχιμους (έχουν ενσωματωθεί οι 30.000 νεοσύλλεκτοι από τη Βακτρία και τη Σογδιανή, εκπαιδευμένοι κατά το μακεδόνικο σύστημα, 6.000 ιππείς, κυρίως από τη Θράκη και 7.000 μισθοφόροι από τη νότιο Ελλάδα και την Ιωνία). Τουλάχιστον 15.000 είναι οι ιππείς, τα ζώα των οποίων διογκώνουν κατακόρυφα τις ανάγκες των καθημερινών προμηθειών. Στα μέσα του 19ου αιώνα ο Βρετανός J. Dunlop, καταγράφοντας ανάλογες ανάγκες του βρετανικού ιππικού στην Πενταποταμία, παρατηρεί ότι απαιτούνται 400 καμήλες για τη μεταφορά μόνον μιας ημέρας χορτονομής για την κάλυψη της τροφοδοσίας των ζώων του εκστρατευτικού σώμαχος. Συνεκτιμώντας τους αριθμούς των βοηθητικών, αλλά και το πλήθος που ακολουθεί εξυπηρετώντας το εκστρατευτικό σώμα, η οργάνωση και η ομαλή λειτουργία του επισιτισμού του τεράστιου αυτού αριθμού ανθρώπων σε τόσο μεγάλη απόσταση και χρονική περίοδο, συνιστά αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της επιμελητείας.
Ένας Βρετανός συνταγματάρχης κατά την περίοδο των επιχειρήσεων εναντίον των Sikh (1848), περιγράφει ένα αλλόκοτο και πολυπρόσωπο πλήθος ανδρών, γυναικών και παιδιών κάθε ηλικίας, να συνοδεύει τον βρεταννικό στρατό, με κάθε είδους υποζύγια (ίππους, όνους, ημίονους, βοοειδή) και άμαξες κατάφορτες με πληθώρα προϊόντων και αντικειμένων, που ποικίλλουν από τα πλέον χρήσιμα, έως τα εντελώς άχρηστα. Υπάρχουν, όπως σημειώνει ο ίδιος, δημητριακά, αλάτι, παστό κρέας, υφάσματα, ξυλουργικά και μεταλλουργικά εργαλεία, υλικά ναυπήγησης σκαφών, εξαρτήματα οπλουργίας, αλλά και αρώματα, κοσμήματα, διάφορα ετερόκλητα πολύτιμα αντικείμενα, φρούτα, ενώ εκατοντάδες κοπέλες απασχολούνται για να αρμέγουν αγελάδες και να συγκεντρώνουν γάλα. Μεγάλος αριθμός καμηλοβατών με μία στρατιά από καμήλες φροντίζουν για τη συγκέντρωση και μεταφορά χορτονομής (20).
Ένα ακόμη δαπανηρό μέτρο για τον Αλέξανδρο συνίσταται στη συγκέντρωση πολλών απελευθερωμένων κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων δούλων, πολλοί από τους οποίους εξαγοράζονται από τους προηγούμενους κατόχους τους, και προορίζονται να σχημαχίσουν τον πυρήνα των νέων αστικών και περιαστικών πληθυσμών σε διάφορες περιοχές, αποτελώντας λόγω της απελευθέρωσης τους και της παραχώρησης ιδιοκτησιών, κατοίκους εμπιστοσύνης.
Η πρακτική αυτή ακολουθείται αργότερα σε μεγάλη κλίμακα σε Βακτρία και Σογδιανή (τμήμα τους είναι το σύγχρονο Αφγανιστάν), μετασχημαχίζονχας ουσιαστικά τον κοινωνικό ιστό της, μέσω της δημιουργίας μιας νέας τάξης αστών και ιδιοκτητών που οφείλει την ανάδειξη της στον Αλέξανδρο. Η πολιτική αυτή, σύμφωνα με τον Κούρτιο, που απηχεί απόψεις και σχόλια μεταγενέστερων περιηγητών και γεωγράφων (από τον 3ο έως τον Ιο αιώνα π.Χ.), αποτελεί το βασικό αίτιο για την ισχυρότατη διατήρηση της μνήμης του και της μεγαλοψυχίας του στις περιοχές αυτές, σχόλιο αναμφίβολα προφητικό, καθώς η μνήμη του συντηρείται ακόμη, επί δύο χιλιετίες (21).
Στις αναφορές του για τις διετείς συγκρούσεις σε Βακτρία και Σογδιανή, ο Αρριανός (22) σημειώνει την άφιξη τριών σωμάτων ενισχύσεων (328 π.Χ.), αν και ο Κούρτιος (23) αναφέρει τέσσερα σώματα. Το σώμα, που αποτελείται κυρίως από Θράκες μισθοφόρους, μεταφέρει και σημαντικά χρηματικά ποσά από το ταμείο των Εκβατάνων, τα οποία μετακινούνται με χρηματαποστολή στην Εκατόμπυλο, καθώς η -φαινομενικά αλόγιστη- πολιτική δαπανών του
Αλεξάνδρου εξαντλεί τα χρηματικά αποθέματα μέσα σε ένα δεκάμηνο από την έναρξη των επιχειρήσεων στην περιοχή, τον Απρίλιο του 329 π.Χ..
Ανάλογη κατάσταση εξελίσσεται μία διετία σχεδόν αργότερα στην Πενταποταμία, όπου βόμβαρδίζονται με παχυλές αμοιβές τοπικοί ηγεμόνες (μήπως το σημερινό αντίστοιχο φαινόμενο των γκολτεν μπόυς αποτελεί μέρος «σχεδίου εξαγοράς» δραστήριων μελών της κοινωνίας;) με αποκορύφωμα τον ηγεμόνα των Ταξίλων που δέχεται το υπέρογκο ποσό των 1.000 ταλάντων. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μεγαλύτερο μέρος των ποσών συγκεντρώνεται από τα προσωπικά λάφυρα των στενών φίλων του Αλεξάνδρου, λόγω προσωρινής ταμειακής στενότητας.
Μάλιστα σε κάποιο συμπόσιο μετά τις υποτιθέμενες αλόγιστες χρηματοδοτήσεις, ξεσπά σοβαρό επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον Μελέαγρο, ανάλογης βαρύτητας με το προγενέστερο τραγικό του Κλείτου. Ο εξαγριωμένος για τις ενέργειες αυτές διοικητής, κατηγορεί με δριμύτητα τον Αλέξανδρο για τη φαινομενικά ανόητη πολιτική των υπαναχωρήσεων προς τους κατακτημένους πληθυσμούς και τον λοιδορεί για την τρομερή του "επιτυχία" να φθάσει στο άλλο άκρο της Γης, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει έναν άνθρωπο αξίας 1.000 ταλάντων (ο Όμφις, ο ηγεμόνας των Ταξίλων)...
Αυτή τη φορά όμως ο Αλέξανδρος δεν απαντά, αλλά περίλυπος δέχεται τα δηκτικά σχόλια και τις επιθέσεις, έως ότου ο Μελέαγρος διακόπτει τη συζήτηση ή μάλλον τον προσβλητικό του μονόλογο...
Αργότερα στους φίλους του, που απορούν με την παθητική συμπεριφορά του, ο Αλέξανδρος επισημαίνει πως την τελευταία φορά που λογομαχεί, καταλήγει στον φόνο ενός από τους επιστήθιους φίλους του. Προσθέτει δε πως οι ζηλόφθονοι τον μόνον που έχουν τη δύναμη και την εξουσία να βασανίζουν και να ταλαιπωρούν είναι τον ίδιο τους τον εαυτό, στοιχειοθετώντας ότι αντιλαμβάνεται τα κίνητρα του Μελεάγρου, αλλά και του Κλείτου, διατηρώντας πλήρη συναίσθηση των περιστατικών (24).
Επιπλέον από το 328 π.Χ. στρατολογούνται σε μεγάλους αριθμούς μισθοφόροι, καθώς ο Αλέξανδρος κατανοεί πως μετά τον θάνατο των Δαρείου και Βήσσου και την κατάλυση του Περσικού Κράτους, το πολιτικό ενδιαφέρον της Συμμαχίας της Κορίνθου, που υποστηρίζει την εκστρατεία, πρακτικά εκμηδενίζεται και το μεγαλεπήβολο σχέδιο της εισβολής και κατοχής της Ινδίας, στην άλλη άκρη του τότε γνωστού κόσμου είναι αμφίβολο εάν και κατά πόσον συγκινεί πολιτικά
τους Έλληνες. Η αθρόα συγκέντρωση αυτών των μισθοφόρων, αλλά και η στρατολόγηση 30.000 νέων σε Βακτρία και Σογδιανή που εκπαιδεύονται κατά τα μακεδόνικα πρότυπα από παλαίμαχους πεζεταίρους (25), αποκαλύπτουν ότι ο Αλέξανδρος οργανώνει ένα μεγάλο και νέο ουσιαστικά εκστρατευτικό σώμα, ικανό να ανταπεξέλθει στις άγνωστες ακόμη προκλήσεις της Ινδίας, αυξάνοντας δραστικά τις δαπάνες.
Από την άλλη πλευρά μέσω της νομισματικής μετατροπής, ο Μακεδόνας βασιλιάς παγιώνει την εφάπαξ υποτίμηση του χρυσού κατά τουλάχιστον 20% στον ελληνικό κόσμο (όπως είπαμε και πριν ο χρυσός δεν αποτελεί πλέον ρήτρα συναλλαγών), επιτυγχάνοντας καίριο πλήγμα κατά της τοκογλυφίας και διευκολύνοντας την ταχύτατη ανάπτυξη των τραπεζών πέραν των στενών ορίων του μητροπολιτικού ελλαδικού χώρου, σε ολόκληρο τον γνωστό κόσμο.
Τα νομίσματα που θέτει σε κυκλοφορία αποτελούν κοπές περισσότερων από 100 νομισματοκοπείων σε ισάριθμες πόλεις και διατηρούνται απαράλλακτα σχεδόν επί τρεις αιώνες, συνιστώντας τα μακροβιότερα νομίσματα της Ιστορίας, καθώς τα νομισματοκοπεία συνεχίζουν τις κοπές των ιδίων νομισμάτων και μετά τον θάνατο του, χωρίς αλλαγές παραστάσεων.
Τα πλέον συνηθισμένα είναι το αργυρό τετράδραχμο με τον Ηρακλή στην πρόσθια όψη και τον ένθρονο αετοφόρο Δία στην οπίσθια και το χρυσό εικοσάδραχμο με την Αθηνά στην πρόσθια όψη και τη Νίκη στην οπίσθια. Αναμφίβολα είναι τα πρώτα διεθνή νομίσματα, πιστοποιώντας την έκρηξη των εμπορικών δραστηριοτήτων της αχανούς επικράτειας, ενώ τουλάχιστον 31 νομισματοκοπεία (από την παλιά πρωτεύουσα των Αιγών έως τη Βαβυλώνα και από την Πέλλα έως την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου) λειτουργούν σε πυρετώδεις ρυθμούς για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες μιας νέας τεράστιας ενοποιημένης αγοράς.
Ειδικά οι εντυπωσιακές ποσότητες των αργυρών τετραδράχμων που διασώζονται ακόμη και στην εποχή μας, είτε σε μουσεία, είτε σε ιδιωτικές συλλογές, στοιχειοθετούν κλίμακες οικονομικών δραστηριοτήτων χωρίς προηγούμενο για τον αρχαίο κόσμο! Συγκεκριμμένα, έως τον θάνατο του Αλεξάνδρου, νομίσματα του κυκλοφορούν από 26 νομισματοκοπεία (2 στη Μακεδονία, 1 στην Αίγυπτο και 23 στην Ασία), που αυξάνονται αμέσως μετά σε 31 (μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται αυτά της Κορίνθου και της Σικυώνος). Μετά τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ. -δηλαδή σχεδόν έναν αιώνα μετά τον θάνατο του- τα νομισματοκοπεία φθάνουν τα 51, υπερβαίνοντας τελικά τα 100 τον αμέσως επόμενο αιώνα, στοιχείο που αντικατοπτρίζει το ανεξίτηλο στίγμα του Αλεξάνδρου στις αγορές (26).
Αξιοσημείωτο παραμένει το γεγονός ότι κανένα από τα νομίσματα του δεν απεικονίζει τον ίδιο, αλλά μόνον το όνομα του (ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ) χωρίς τον τίτλο του (ΒΑΣΙΛΕΩΣ), καθώς αυτός ο μεγαλοφυής πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης αποφεύγει συστηματικά τις δεσποτικές αποτυπώσεις της εικόνας του, όπως και τον νόμιμο τίτλο του. Αναμφίβολα πρόκειται για μία από τις αριστοτεχνικότερες πολιτικές του κινήσεις, αφού ο ίδιος άνθρωπος με τις επιστολές του στις πόλεις της Ιωνίας και των νήσων του Αιγαίου (όπως λόγου χάρη η Χίος), εμφανίζεται ως υπέρμαχος των δημοκρατικών αξιών, εξορκίζοντας τους πολίτες σε συνεχή επαγρύπνηση έναντι των ολιγαρχικών (που εκείνη την εποχή διάκεινται φιλικά προς τους Πέρσες).
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι αυτές οι πόλεις τον υποστηρίζουν με φανατισμό, όπως επίσης και το ότι είναι οι πρώτες, μαζί με τον φίλο και σωματοφύλακα του Λυσίμαχο που προχωρούν σε κοπές νομισμάτων με το πρόσωπο του, προσπαθώντας να διατηρήσουν ζωντανή την ανάμνηση του.
Αξιοσημείωτο είναι ότι από την εποχή του Αλενάνδρου εισάγεται σε όλες τις συναλλαγές το σύστημα των λογιστικών εγγραφών και των εντολών πληρωμής, αντί της πάγιας πρακτικής της μεταφοράς χρημάτων. Ετσι, μέσα σε μία δεκαετία από τον θάνατο του ιδιοφυιούς ηγέτη, το διεθνές εμπόριο προσλαμβάνει εκρηκτικές διαστάσεις, καθώς οι Έλληνες έμποροι και επαγγελματίες φθάνουν στα πέρατα του γνωστού κόσμου, από την Ισπανία έως την Ινδία και από την Αφρική έως την Κίνα...
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉ ΠΟΛΙΤΙΚΉ ΤΟΥ ΣΌΛΩΝΟΣ
Οι περίπλοκες οικονομικές κινήσεις του Αλεξάνδρου και του επιτελείου του δεν είναι επινόηση τους. Αντιγράφουν, αν και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, τα έκτακτα μέτρα του Σόλωνος για την ανόρθωση της οικονομίας της Αττικης το 594 π.Χ.! Αυτό αποτελεί σοβαρή ένδειξη ότι το κλιμάκιο που τα σχεδιάζει, σχετίζεται άμεσα με τον κύκλο του Ισοκράτους στην Αττικη και ίσως με τον διάδοχο του Ισοκράτους στη σχολή, Ισοκράτη τον Απολλωνιάτη.
Αμέσως μετά την εκλογή του ως Άρχοντα Επωνύμου ο Σόλων προχωρεί σε σειρά νομοθετικών μέτρων οικονομικού και νομισματικού χαρακτήρα με στόχο να ανακουφίσει τον εξαθλιωμένο πληθυσμό της Αττικής από τα χρέη, να ενισχύσει άμεσα την κατανάλωση και να ισχυροποιήσει το εξαγωγικό εμπόριο των Αθηναίων. Το πρώτο μέτρο είναι η περίφημη σεισάχθεια, δηλαδή η απαλλαγή των πολιτών από τα χρέη τους. Η σεισάχθεια ακολουθείται από την αυξητική αναθεώρηση των μέτρων και σταθμών με την υιοθέτηση του ευβοϊκού μετρικού συστήματος, αντί του έως τότε ισχύοντος αιγινητικού.
Αυτό συνεπάγεται πως τα νέα μέτρα και σταθμά σχετίζονται με την αναλογία 5:3 με τα παλιά, δηλαδή είναι αυξημένα κατά 66,2%, γεγονός που υποδηλώνει ότι με τα ίδια χρήματα αγοράζονται δραστικά μεγαλύτερες ποσότητες.
Η νομισματική αναθεώρηση που έπεται, αποσκοπεί στην αντικατάσταση της αιγινητικής μνας των 70 δραχμών με την ανάλογη ευβοϊκή των 100, αν και όπως σημειώνει ο αρχαιολόγος Ανδροτίων (15) η πραγματική αναλογία είναι 73:100, ίσως λόγω κάποιου αρχικού σφάλματος του νομισματοκοπείου, το οποίο διατηρείται για άγνωστους λόγους, έως ότου αποκαθίσταται στο 70:100, με τα νέα νομίσματα να διατηρούν την ίδια ονομαστική αξία (δραχμές).
Ο ευφυέστατος έμπορος και πολιτικός Σόλων αντιλαμβάνεται πως η αναθεώρηση μέσω υποτίμησης είναι απαραίτητη για το εμπόριο της Αττικής, καθώς ήδη η λακωνική αποικία της Κυρρήνης ακολουθεί το ευβοϊκό μετρικό σύστημα στην κοπή νομισμάτων επηρεάζοντας την Αίγυπτο, ακολουθούμενη από την Κόρινθο (μάλλον επί Κυψέλου), τη Σικελία, τη νότιο Ιταλία και την Ετρουρία, δηλαδή όλες τις τότε μεγάλες αγορές της Μεσογείου (16).
Με τον τρόπο αυτό ο Σόλων εισάγει ανταγωνιστικά την Αττική στις μεγάλες αγορές, αυξάνοντας κατακόρυφα τον πλούτο της και την επιρροή της, στοιχείο που πιστοποιείται από πάμπολλα ευρήματα που ανάγονται στον 6ο αιώνα π.Χ., όπου ειδικά στην Ετρουρία υιοθετούνται ακόμη και παραστάσεις των αθηναϊκών νομισμάτων (γοργόνεια) στα τοπικά αντίγραφα τους.
Κατά τρόπο ανάλογο και ο Αλέξανδρος ακολουθεί την ίδια γραμμή στοχεύοντας στην πάταξη της τοκογλυφίας, αλλά κυρίως στον απόλυτο οικονομικό έλεγχο των αγορών της Μεσογείου, δημιουργώντας ένα πανίσχυρο ενοποιημένο δίκτυο συναλλαγών χάρη στην παντοδυναμία των νομισμάτων του.

Περισσότερα... »
14:06
Επίσημα εγκαίνια σε ναό 12θεϊστών με καλεσμένο ένα εκλεκτό μέλος – και όχι τυχαίο - της Τοπικής Αυτοδιοίκησης
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
Είναι πάντως η πρώτη φορά που γίνονται επίσημα εγκαίνια σε ναό 12θεϊστών με καλεσμένο ένα εκλεκτό μέλος – και όχι τυχαίο - της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και μάλιστα πιστό Χριστιανό.
Οι αρχαιόθρησκοι που είναι σε φοβερή κόντρα με την κρατούσα θρησκεία, υπολογίζονται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες και είναι οργανωμένοι σε εκατό περίπου συλλόγους σε όλη την Ελλάδα. Μερικοί από αυτούς είναι πολύ γνωστοί από το διαδίκτυο. Το Ύπατο Συμβούλιο Ελλήνων Εθνικών, οι Λάβρυς, το ΕΛΗΝΑΪΣ και άλλοι. Μια 15νθήμερη εφημερίδα με τον τίτλο «ΗΕLLHNΩΝ ΛΟΓΟΣ» αναφέρεται στις εκδηλώσεις και τις τελετές τους.
Η Ορθόδοξη εκκλησία απ την άλλη, τους αντιμετωπίζει τουλάχιστον σαν μιάσματα και μάγους καταραμένους και ειδωλολάτρες. Από… άμβωνος οι δεσποτάδες δε σταματούν να πνέουν μένεα εναντίον των παγανιστών, όπως τους λένε απ το λατινικό «paganus» που σημαίνει επαρχία. Και μόνο τα ονόματα των αρχαίων μυστηρίων αρκούν για να ξεσπαθώσουν. Πριν λίγες μέρες ο Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος τά είχε βάλει με τα Καβείρια μυστήρια στη Σαμοθράκη στα οποία ιέρεια ήταν η μητέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Μέχρι τώρα οι 12θεϊστές, αρκούνταν σε τελετές που οργάνωναν κοντά σε αρχαίους ναούς σαν «κλέφτες» αφού μέσα στα μνημεία δεν τους επιτρέπεται να… πατήσουν από την Αρχαιολογία με την οποία δεν διατηρούν τις καλύτερες σχέσεις και πολλές φορές έχουν καταλήξει στην αστυνομία. Επίσης, κάθε χρόνο γιορτάζουν στον Όλυμπο, στις Πλαταιές, στις Θερμοπύλες, στο Μαραθώνα και στη Σαλαμίνα, και στο όνομα των πατρώων θεών, παίρνουν αρχαία ελληνικά ονόματα, παντρεύονται αλλά και πολλές κηδείες γίνονται γι’ αυτούς που επιθυμούν να κηδευτούν σαν τον Πλάτωνα.
Να σημειωθεί εδώ ότι, το υπουργείο Δικαιοσύνης, με δικαστική τελεσίδικη απόφαση αναγνωρίζει την αρχαία θρησκεία. Την ίδια στιγμή, το ελληνικό υπουργείο θρησκευμάτων, ενώ αναγνωρίζει όλες τις άλλες θρησκείες και τις πιο απίθανες, δεν αναγνωρίζει την θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Κάτι βέβαια, που ακόμα και στο «σκληρό» Ιράν αναγνωρίζεται. Η θρησκεία των αρχαίων Περσών, έχει αρκετά εκατομμύρια πιστούς…

Περισσότερα... »
14:02
Σήμερα πού ζούμε τήν καθολική δεσποτεία τής Εκκλησίας επί τής ελληνικής ζωής "τί ρόλο παίζει" ή άφίσσα σας;
» Afaia

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΑΝΘΕΟΝ, 15, 2002
Ανοικτές επιστολές

Προς χριστιανούς φοιτητές

Αγαπητοί μου φοιτηταί
τής «Χριστιανικής Ενώσεως φοιτητών»
Είδα σήμερα στους χώρους τών πανεπιστημίων μία μεγάλη καί ομολογουμένως επιτυχημένη γραφιστικώς άφίσσα σας ή οποία, έχουσα ώς "φόντο" τον Ιδρυτή τής θρησκείας σας έγραφε:
«Μάς είπαν νά τον "προσπεράσουμε"»
«Αλλά δέν μάς είπαν γιατί»
«Στό κάτω κάτω τής Γραφής»
«Όστις θέλει οπίσω μου έλθείν»
Κατ' αρχήν φοβήθηκα, είπα κρίμα τά παιδιά, θά τά "τσιμπήση" ό αστυνόμος γιά παράβασι τών νόμων του 1938-39 περί προσηλυτισμού, έδώ δύο ατυχείς φαντάροι προτεστάντες πού έδωσαν σέ δύο φίλους τους ένα θρησκευτικό φυλλάδιο "μπήκαν μέσα" γιά πέντε χρονάκια, όχι νά κολλάς άφίσσες! Μετά όμως θυμήθηκα ότι εσάς δέν σάς πιάνει ό νόμος, όπως είπε καί ό εισηγητής του Συμβουλίου τής Επικρατείας πώς νά άπαγορευθή ό προσηλυτισμός τών ορθοδόξων αφού ό ιδρυτής των είπε «μαθητεύσατε πάντα τά έθνη»! Δέν έσκέφθη ότι καί οί Λουθηρανοί τον ίδιο ιδρυτή έχουν!
Όμως, αλήθεια, σήμερα πού ζούμε τήν καθολική δεσποτεία τής Εκκλησίας επί τής ελληνικής ζωής "τί ρόλο παίζει" ή άφίσσα σας; Μία επιπλέον πίεσις; μία πράξις θριαμβευτικής επιβολής; Όπως οί άφίσσες μέ τά πρόσωπα τών αύθεντών στά τυραννικοί καθεστώτα;
Θά ήθελα όμως νά ασχοληθούμε μέ αυτά πού γράφετε:
«Μάς είπαν νά τον "προσπεράσουμε"»: Δεν γνωρίζω ποίοι σάς είπαν "νά τον προσπεράσετε" όμως εσείς αναλογισθήκατε τό πώς ευρέθη στον δρόμο του Ελληνικού Πολιτισμού; Πείτε μου αλήθεια! Πόσο ελληνικά σάς Φαίνονται, πόσο "σάς εκφράζουν" εκείνα τά «τόν νόμον καί τους προφήτας», «εις κόλασιν αιώνιον», «μή βαττολογησητε ώσπερ οι εθνικοί»-, «πυρ ήλθον βαλείν έπί τήν γην», «ή σωτηρία έκ τών Ιουδαίων εστίν», «δαιμόνια πολλοί έξέβαλε», «ευνούχοι τινές ...διά τήν βασιλείαν τών ουρανών» κ.ο.κ.
«Αλλά δέν μάς είπαν γιατί»: Αυτό διαπορούμε καί εμείς, τό γιατί. Γιατί ξαφνικά έμφανίσθησοιν στίς πόλεις καί τά χωριά τής Έλλάδος οί Γότθοι αστυνόμοι του Κωνσταντίνου καί του Θεοδοσίου θέλοντας νά «πιστέψουμε» γιά νά μή μάς φονεύσουν;
«Όστις θέλει οπίσω μου έλθείν»: Τό διαλέξατε ώς σύνθημα σας, πιστεύω ατυχώς, δεν σκεφθήκατε ότι πράγματι ολίγοι τό θέλησαν στην ιστορία του χριστιανισμού;
Τά πρωτοχριστιανικά χρόνια ό σκληρός μικρός πυρήν πού προσηλύτιζε στίς γειτονίες τών αλλοδαπών στίς μεγαλοπόλεις μας με όπλο τό μίσος κατά του Έλληνορρωμαϊκού Πολιτισμού, τήν απείθεια έναντι τής κορυφής του κράτους και τήν άρνηση στράτευσης κατώρθωσε μετά άπό τρεις αιώνες προσηλιτιστικής δουλειάς νά φθάση τό 5% του πληθυσμού. Κατόπιν είχαμε τό «πίστευσον ή σε φονεύω». Όμως ακόμη καί ύπό τήν απειλή του θανάτου πολλοί δέν θέλησαν, διά παράδείγμα εις τήν Σαμοθράκην τό σύνολον το πληθυσμού προετίμησε νά άποσφαγή. Τού' έπανελήφθη απείρους φοράς, διά παράδειγμα εις τήν Άμερικήν 160.000.000 άτομα άποσφάγησαν (πράγματι αστρονομικοί άριθμος).
Όμως ας έλθω με εις τό σήμερα:
Δείτε όμως πώς προσηλυτίζει σήμερα Χριστιανισμός! Προσηλυτίζει κατά τρόπο που πράγματι εμπίπτει στίς ορθώς ύπάρχουσες διατάξεις του νόμου: Εκμεταλλεύεται την ανάγκη! Στην Βραζιλία στήνουν κινητά μαγειρεία, στην Ινδία ή κάθε «μητέρα Τερέζα θέλει γιά μιά κάψουλα αντιβιοτικού νά πληρωθή μέ τήν πίστι σου, μέ τήν συνείδησί σου
Σήμερα στην Ελλάδα ή Εκκλησία δέν πιστεύει σοβαρά ότι κάποιος "θά θέλη" διότι μάς έχει δεμένους χειροπόδαρα μέ τον νηπιοβαπτισμό, τήν υποχρεωτική κατήχησι, τί άπειλάς εξορίας (έως του 1974), τους αντισυνταγματικούς νόμους του 1938-1939, την εξουσιαστική επιβολή έν γένει.
Όμως άς έπιμείνομε λιγάκι στην πλύσι έγκεφάλου. Γνωρίζετε καλά μου παιδιά ότι οί νόμοι πού στην Γαλλία και στό Βέλγιο περίγράφουν ποία λατρεία είναι καταστροφική "ταιριάζουν γάντι" στίς θρησκευτικές πρακτικές του ελληνικού δημοσίου και τής Έκκλησίας οί οποίες βεβαίως έρχονται εις οξεία αντίθεση με τήν διακήρυξιν του ΟΗΕ περί τών δικαιωμάτων τών παίδων εις τήν έλευθέρα ανάπτυξη τής προσωπικότητας των; ;
Απαντήσατε μου, εσείς "θέλετε"; Αναλογιστείτε τους νηπιοβαπτισμούς, τήν υποχρεωτική πιεστική κατήχησι στην τρυφερή ηλικία του δημοτικού σχολείου καί αντιθέτως τον άντιεπιστημονικό άπαξιωτικό τρόπο πού ό δημοδιδάσκαλος παρουσίαζε οιανδήποτε μή χριστιανική δοξασία, τους υποχρεωτικούς εκκλησιασμούς καί εξομολογήσεις, τήν εξουσιαστική παρουσία του δεσπότη στίς εθνικές εορτές κ.ο.κ. Απαντήσατε μου, μήπως όλα αυτά συνιστούν πλύσιν εγκεφάλου; Μήπως ουδείς καί ποτέ δεν έθεσε εις τήν διάθεσίν σας τά αντικειμενικά στοιχεία διά νά κρίνετε ποία κοσμοθέασι προτιμάτε; Μήπως δεν σάς εδόθη ή ευκαιρία νά αναπτύξετε ελευθέρως
τήν προσωπικότητα σας;
Γιατί, αλήθεια, είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί, ένω έάν είχατε γεννηθή στην Ιταλία θά ήσασταν ρωμαιοκαθολικοί καί έάν στό Αφγανιστάν μωαμεθανοί; Πώς αποφασίσατε ότι πρέπει νά είσθε «ορθόδοξοι» καί όχι Νέστοριανοί; Πώς; Απλούστατα οί κατηχηταί διέπλασαν τήν ανήλικο συνείδησί σας!
Όμως εμείς πού σάς βλέπομε όχι ώς «ποίμνιο» άλλα ώς Έλληνες, σάς λέγομε τό εξής: Έάν θέλετε νά είσθε Έλληνες καί συνειδητοί πολίτες οφείλετε νά αναπτύξετε υπεύθυνο, τεκμηριωμένη, λογική καί ενήλικο κρίσι. Αυτό τό οφείλετε στον εαυτό σας! Όφείλετε νά προσπεράσετε τον κάθε κατηχητή καί νά γίνετε υπεύθυνοι πολίτες, να καλλιεργήσετε τήν γνώσι καί τήν κρίσι σας. Αυτό περιμένουν άπό εσάς οί γονείς σας- σας έστειλαν στό πανεπιστήμιο "γιά νά γίνετε άνθρωποι", διότι "άνθρωπο" ή ελληνική λαϊκή ψυχή εννοεί μόνον αυτόν πού έχει άναπτύξει τήν γνώσι καί τήν κρίσι! Οταν τό επιτύχετε (οπότε καί θά έχετε πραγματικά ενηλικιωθεί), τότε θά έχει βαρύτητα καί σημασία ποία κοσμοθέασι θά έχετε εκλέξει καί ποια θά έχετε προσπεράσει! Τότε θά περιμένομε μία άφίσσα μέ τήν δίκαιολογημένη κρίσι σας!

Περισσότερα... »
13:54
Οφείλουμε την πλήρη απόρριψη του Χριστιανισμού, του οποίου ο αφύσικος δυϊσμός αποτελεί αυτήν την βάσιν του ισχύοντος «ηθικού» κώδικος.
» Afaia

Οφείλουμε την πλήρη απόρριψη του Χριστιανισμού, του οποίου ο αφύσικος δυϊσμός αποτελεί αυτήν την βάσιν του ισχύοντος «ηθικού» κώδικος - επίσης όπου ο κώδικας είναι καλυμμένος υπό Φιλελευθερο -Ουμανιστικόν ή άλλο μανδύα. Κατά τον Χριστιανισμόν κατέχει ο άνθρωπος μίαν πολύ ειδική θέση μεταξύ των πλασμάτων σαν κάτοχος μιας θεϊκής ψυχής. Η οποία περαιτέρω είναι καθολική και μη βιολογική δεν ποικίλλει από λαού εις λαόν ή από ατόμου εις άτομον και δεν σχετίζεται προς την διάνοια ή κάποιαν άλλην πνευματική ή φυσική ιδιότητα του ατόμου, ούτε είναι κληρονομική ή καθ οιονδήποτε τρόπον προς την Φύσιν συνδεδεμένη. Είναι αυτή η ψυχή που εξισώνει όλους τους ανθρώπους στα μάτια του θεού, αδιάφορον τι πράττουν ή τι είναι, εφ' όσον πιστεύουν σ’ Αυτόν. Κάθε λόγος περί του ανθρώπου ως βιολογικού όντος αποτελεί δια τον Χριστιανόν «υποβιβασμόν». Κατά τον Χριστιανισμόν, όλη η ζωή του ανθρώπου συνίσταται σ' έναν συνεχή ανταγωνισμό μεταξύ αυτής της θεϊκής ψυχής και της «ύλης», ήτοι της Φύσεως, ή - επί προσωπικού επιπέδου - του σώματος, καθ' ότι η Φύσις εκπροσωπεί το κακόν, που πρέπει να ηττηθεί χάριν της αιωνίας ζωής σ' έναν ακαθόριστο παράδεισο στα σύννεφα. Η επί της γης ζωή είναι απλώς μία προετοιμασία για εκείνην την μέλλουσα ζωή - είτε στους κόλπους του Αβραάμ είτε στην Κόλαση, αναλόγως του πόσον επιτυχώς έχει κανείς καταπολεμήσει την βιολογική του φύση. Καθ' εαυτήν η επί της γης ζωή στερείται πάσης αξίας, μηδέ άλλο αποτελούσα παρά κοιλάδα των δακρύων.
Ήτοι, ο Χριστιανισμός χαρακτηρίζεται εξόχως εκ της καταδίκης της ζωής και της Φύσεως.
Είναι μία θρησκεία δι’ αποτυχημένους και ονειροπόλους ανικάνους να ανταποκριθούν προς τις προκλήσεις της ζωής που φυτοζωούν πιστεύοντες ότι «έσονται οι πρώτοι έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι», αφού ο Χριστιανισμός λογίζει κάθε εγκληματικά ανίκανον και διανοητικά ανάπηρον ως μεγαλύτερης αξίας ανθρώπινον ον από τον εφευρετικό, ανήσυχο και δημιουργικό, πολίτη. Εκπροσωπεί ένα σύνολον αξιών και μέτρων που θέτουν την παρθένο υπεράνω της μητέρας, τον καλόγερο υπεράνω του πατέρα, της οικογενείας και τον καχεκτικόν και ασθενή υπεράνω του ισχυρού και νικηφόρου, κατ' ουσίαν δε, την νεκρότητα υπεράνω της ζωής. Περιφρονεί κάθε χαράν της ζωής και εξυψώνει την αυτοτιμωρία και αυτοταπείνωσι ως θετικά σημεία ότι ο άνθρωπος καταπολεμά το σώμα του ως εκ της αναγνωρίσεως της εμφύτου αμαρτωλότητός του, επειδή δεν είναι ολόκληρος καθαρό πνεύμα.
Από πάσης απόψεως θεωρούμενος, ο Χριστιανισμός εκπροσωπεί μιά διεστραμμένη και μισανθρωπο στάση απέναντι της ζωής που δεν έχει καμμία θέσι σε μιαν υγιή κοινωνία. Με απλά λόγια, ο Χριστιανισμός είναι είδος πνευματικής αρρώστιας που έχει καταστρέψει την φυσική μας αυτοάμυνα κατά της αντιφυσικής σκέψεως. Είναι μία μολυσματική νόσος του πνεύματος και πρέπει να καταπολεμηθεί δι' όλων των μέσων.
Αντιθέτως προς τον Χριστιανό, ο Έλλην οφείλει να ζήσει. Οφείλει να εξελίξει τις ικανότητες του και να αναπτύξει την προσωπικότητα του
εις το έπακρον των δυνατοτήτων του εντός των ορίων της βιολογικής του φύσεως - τόσον φυσικώς όσον και πνευματικώς. Δεν οφείλει να δαπανήσει την ζωήν του γονυπετής προ μιας ξένης και θλιβερής θεότητος, εκλιπαρώντας έλεος και συγχώρησι του «αμαρτήματος» ότι έχει γεννηθεί. Επιθυμούμε να βλέπουμε υπερήφανους και αρμονικούς ανθρώπους με αυτοπεποίθησι και πίστι στην αποστολή τους στην ζωή - όχι τρομαγμένα και θλιβερά προϊόντα μισανθρώπων αντιλήψεων καθώς το «προπατορικόν αμάρτημα», που επιτρέπουν στον άνθρωπο μία μόνον χαρά στην ζωή: ότι ο «θεός» θα τον συγχωρήσει, αρκεί να πιστεύσει και να μετανοήσει. Ούτε αφ' ετέρου επιθυμούμε τα αβέβαια και απαισιόδοξα θύματα του αθεϊστικού πλουραλιστικού κοσμοειδώλου που αρνούνται την ύπαρξι ανώτερων αξιών.

Δεν είμεθα άθεοι.

Πιστεύουμε στους Έλληνες θεούς που αποτελούν την απόλυτη αντίθεση του Χριστιανικού Γιαχβέ. Δια τον Ελληνισμό αυτό είναι μόνον το αληθινό Πάνθεο: η μυστηριώδης πολύπλοκη δημιουργική δύναμις η απανταχού στη Φύση εκφαινομένη. Αυτές είναι οι θεότητες που εξυμνούμε και τιμούμε βαθέως και ευσεβώς

Περισσότερα... »
13:49
Η εξέγερση είναι πάντα δίκαιη (:)
» Afaia

Υπάρχουν φορές που ο καλύτερος δρόμος για να βρεις την απάντηση που γυρεύεις ανοίγεται μέσα από τις ερωτήσεις που κάνεις. Τι συνέβη πέρσι τον Δεκέμβρη; Γιατί συνέβη και γιατί συνεχίζει ο περσινός Δεκέμβρης να φοβίζει τους καλούς μας «άρχοντες»; Τι είναι αυτό που τρομοκρατεί την κυβέρνηση, τους τηλεαστέρες των 8 και την αστυνομία; Πως γίνεται μια ανάμνηση που βιάστηκαν να ξορκίσουν να αρνείται να φύγει
Γιατί ο Δεκέμβρης ήταν ένα αυθεντικό ξέσπασμα οργής ένας συλλογικό «φτάνει πια». Άνοιξε ένα ρήγμα στην κανονικότητα και στην συνέχεια των αδιεξόδων που έχουν πνίξει τη νεολαία και τον κόσμο της δουλειάς. Έδειξε ξεκάθαρα ότι το μέλλον που μας ετοιμάζουν δεν μας χωράει, ότι στον κόσμο του κέρδους δεν υπάρχει χώρος για τις ανάγκες και τα όνειρα μας.
Ο Δεκέμβρης όμως έδειξε και κάτι άλλο. Ότι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχτούμε τους όρους που προσπαθούν να μας επιβάλουν. Έδειξε ότι μας φοβούνται και ότι κόντρα στον ατομισμό και τον ανταγωνισμό υπάρχει ο δρόμος της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης.
Η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Μαθητές και νέοι άνθρωποι σε όλη την χώρα βγήκαν στους δρόμους. Μια ολόκληρη γενιά έμαθε τι σημαίνει αγώνας, συντροφικότητα και αλληλεγγύη. Έμαθε όμως τι σημαίνει και καταστολή. Έμαθε ότι όταν για την κυβέρνηση τελειώνουν τα επιχειρήματα και καταρρέει η πειθώ υπάρχει και άλλος δρόμος, ο δρόμος της βίας.
Ένα χρόνο μετά το ποτήρι είναι ακόμη γεμάτο. Γιατί οι αγώνες για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, την εργασία, την εκπαίδευση, το περιβάλλον, την αξιοπρέπεια είναι για άλλη μια φορά μοναδική διέξοδος για όλους και όλες μας. Όλες και όλοι στους δρόμους!!!

ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ
ΕΝΩΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΝΕΩΝ

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 26.12.2009
13:47
THE MASSACRE OF PHOCEA (1914)
» Afaia

GEORGE HORTON
TURKISH MASSACRES
Turkish massacres from 1822 up till 1904

1822 Chios, Greeks 50,000

1823 Missolongi, Greeks 8,750

1826 Constantinople, Jannisaries 25,000

1850 Mosul, Assyrians 10,000

1860 Lebanon, Maronites 12,000

1876 Bulgaria, Bulgarians 14,700

1877 Bayazid, Armenians 1,400

1879 Alashguerd, Armenians 1,250

1881 Alexandria, Christians 2,000

1892 Mosul, Yezidies 3,500

1894 Sassun, Armenians 12,000

1895-96 Armenia, Armenians 150,000

1896 Constantinople, Armenians 9,570

1896 Van, Armenians 8,000

1903-04 Macedonia, Macedonians 14,667

1904 Sassun, Armenians 5,640
Total 328,477

To this must be added the massacre in the province of Adana in 1909, of thirty thousand Armenians
1822 Chios, Greeks 50,000

1823 Missolongi, Greeks 8,750

1826 Constantinople, Jannisaries 25,000

1850 Mosul, Assyrians 10,000

1860 Lebanon, Maronites 12,000

1876 Bulgaria, Bulgarians 14,700

1877 Bayazid, Armenians 1,400

1879 Alashguerd, Armenians 1,250

1881 Alexandria, Christians 2,000

1892 Mosul, Yezidies 3,500

1894 Sassun, Armenians 12,000

1895-96 Armenia, Armenians 150,000

1896 Constantinople, Armenians 9,570

1896 Van, Armenians 8,000

1903-04 Macedonia, Macedonians 14,667

1904 Sassun, Armenians 5,640

Total 328,477

To this must be added the massacre in the province of Adana in 1909, of thirty thousand Armenians

THE BULGARIAN ATROCITIES

Killing of 14,700 Bulgarians in 1876

(In “A Short History of the Near East”, Professor William Stearns Davis, of the University of Minnesota, referring to the Bulgarian atrocities 1876, says:

“What followed seems a massacre on a small scale compared with the slaughter of Armenians in 1915-16, but it was enough to paralyze the power of Disraeli to protect the Turks. In all, about twelve thousand Christians seem to have been massacred. At the thriving town of Batal five thousand out of seven thousand inhabitants seem to have perished. Of course neither age or sex was spared and lust and perfidy were added to other acts of devilishness. It is a pitiful commentary on a phase of British politics that Disraeli and his fellow Tories tried their best to minimize the reports of these atrocities. They were not given to the world by official consular reports, but by private English journalists.”

The above is interesting, as it illustrates a quite common method of government procedure in such cases. The Tory does not seem to be a unique product of British politics).
The massacres already enumerated are a sufficient blot upon the Turkish name. They were made possible by the teachings of the Koran, the example of Mohammed, lust and the desire for plunder.

They sink into insignificance when compared with the vast slaughter of more recent years, conducted under the auspices of Abdul Hamid, Talaat and Company, and Mustapha Khemal.

Immediately after the reestablishment of the Constitution, then, the first step of the dominant race was to solidify its supremacy by measures of suppression, oppression, and murder. The Turks also deliberately undertook to force all the non-Turkish races to become in language, laws, habits and almost all other particulars, “Ottomans.” (Professor Davis’ “Short History of the Near East”)
The persecution to which all the races in the Empire were subjected, with the exception of the Turks, is well-depicted in the following article in the “Nea Alethia”, a conservative journal published in the Greek language, in Saloniki, which used all its influence in favor of harmony and moderation. The following is from the issue of July 10, 1910, or about two years after the declaration of the famous “Constitution”:
“Before two years are finished a secret committee is unearthed in Constantinople, with branches all over in important commercial towns, whose intentions are declared to be subversive of the present state of affairs. In this committee are found many prominent men and members of Congress. All discontent seen in the kingdom has its beginning in this perverted policy. Our rulers, according to their newly adopted system of centralization upon the basis of the domination of the ruling race have given gall and wormwood to all the other races. They have displeased the Arabs by wishing them to abandon their language. They have alienated the Albanians by attempting to apply force, though conciliatory measures would have been better. They have dissatisfied the Armenians by neglecting their lawful petitions. They have offended the Bulgarians by forcing them to live with foreigners brought purposely from other places. They have dissatisfied the Serbians by using against them measures the harshness of which is contrary to human laws.”

“But for us Greeks words are useless. We have every day before us such a vivid picture of persecution and extermination that however much we might say, would not be sufficient to express the magnitude of the misfortunes, which since two years have come upon our heads. It is acknowledged that the Greek race ranks second as a pillar of the Constitution and that it is the most valuable of those contributing to the prosperity of the Ottoman fatherland.”

“We have the right to ask, what have we, Ottoman Greeks, done that we should be so persecuted? The law-abiding character of the Ottoman Greeks is indisputable. To us were given promises that our rights would remain untouched. Despite this, laws are voted through which churches, schools, and cemeteries belonging to us are taken and given to others. Clergymen and teachers are imprisoned, citizens are beaten, from everywhere lamentation and weeping are heard.”

“With what joy we Ottoman Greeks hailed the rise of the 10th of July! With what eagerness we took part in the expedition of April, 1909! With what hopes we look forward even to-day to the future of this country! It is ours, and no power is able to separate us from it.”

“The Greeks are a power in Turkey; a moral and material power. This power it is impossible for our compatriot Turks to ignore. When will that day come when full agreement will exist between the two races! Then only hand in hand will both march forward, and Turkey will reach the height which is her due.”
The following is from my Saloniki diary, dated December 11, 1910:

“Wholesale arrests, in some of the towns all the prominent citizens being thrown into jail together.”

“Series of assassinations of chiefs of communities, in broad day, in the streets. Fifty prominent Bulgarians thus shot down, and many Greeks.”

“The following figures were obtained from a report of the Turkish Parliament and locally confirmed:

In the Sandjack of Uskub, 1,104 persons bastinadoed; Villayet of Monastir, 285 persons bastinadoed; Saloniki, 464 persons bastinadoed; (of these 11 died and 62 were permanently injured.) Casas of Yenidje-Vardar, Gevgeli, Vodena, 911 persons were bastinadoed.

All the prisons are crowded with Christians; many have fled into Bulgaria and thousands of men, women and children are hiding in the mountains.”
THE MASSACRE OF PHOCEA
(1914)

THE complete and documentary account of the ferocious persecutions of the Christian population of the Smyrna region, which occurred in 1914, is not difficult to obtain; but it will suffice, by way of illustration, to give only some extracts from a report by the French eye-witness, Manciet, concerning the massacre and pillage of Phocea, a town of eight thousand Greek inhabitants and about four hundred Turks, situated on the sea a short distance from Smyrna. The destruction of Phocea excited great interest in Marseilles, as colonists of the very ancient Greek town founded the French city. Phocea is the mother of Marseilles. Monsieur Manciet was present at the massacre and pillage of Phocea, and, together with three other Frenchman, Messieurs Sartiaux, Carlier and Dandria, saved hundreds of lives by courage and presence of mind.
“During the night the organized bands continued the pillage of the town. At the break of dawn there was continual “tres nourrie” firing before the houses. Going out immediately, we four, we saw the most atrocious spectacle of which it is possible to dream. This horde, which had entered the town, was armed with Gras rifles and cavalry muskets. A house was in flames. From all directions the Christians were rushing to the quays seeking boats to get away in, but since the night there were none left. Cries of terror mingled with the sound of firing. The panic was so great that a woman with her child was drowned in sixty centimeters of water.”
NEW LIGHT ON THE ARMENIAN MASSACRES
(1914-1915)

THE last act in the fearful drama of the extermination of Christianity in the Byzantine Empire was the burning of Smyrna by the troops of Mustapha Khemal. The murder of the Armenian race had been practically consummated during the years 1915-1916, and the prosperous and populous Greek colonies, with the exception of Smyrna itself, had been ferociously destroyed. The idea has been widely circulated, and seems to be gaining credence, that the Turk has changed his nature overnight.

THE DESTRUCTION OF SMYRNA
(SEPTEMBER, 1922)
NUMBER DONE TO DEATH

Official statistics give the Armenian inhabitants of Smyrna as twenty-five thousand and it is certain that the larger part of the men of this community were killed, besides many women and girls, also numerous Greeks. A dispatch to the “London Daily Chronicle” of September 18, 1922, says: “The lowest estimate of lives lost given by the refugees, places the total at one hundred and twenty thousand.”
The flourishing communities of Amasia, Caesaria, Trebizonde, Chaldes, Rhodopolis, Colonia, centers of Greek civilization for many hundreds of years have been practically annihilated in a persistent campaign of massacre, hanging, deportation, fire and rape. The victims amount to hundreds of thousands, bringing the sum total of exterminated Armenians and Greeks in the whole of the old Roman province of Asia up to the grand total of one million, five hundred thousand. Thus has been created that “regenerated” Turkey, which has been compared in some quarters to Switzerland and the United States.
Had the Greeks, after the massacres in the Pontus and at Smyrna, massacred all the Turks in Greece, the record would have been 50-50—almost.
Smyrna was burned by the Turks, as the concluding, at present, act in a consistent policy that has been shaping Moslem history and expansion for centuries, and especially Turkish history since the coming to power of the Young Turks, as displayed in the “Turkifying” murders, tortures and persecutions in Macedonia that led to the First Balkan War (1912); the killing and driving from their homes of the Greeks of Asia Minor during the period just preceding the outbreak of the World War and the destruction of their flourishing villages, (as described by the Frenchman Manciet, writing of the scenes at Phocaea); the deportation of Greeks, men, women and children in the midwinter of 1916, from the Black Sea region, forcing them to walk in the inclement weather till many thousands perished (as mentioned by Dana K. Getchell, in his letter given above); the doing to death of between eight hundred thousand and a million Armenians in 1915-16; the burning of Smyrna and the massacre of thousands of its inhabitants in 1922.

The Turks can not regain the confidence and respect of the civilized world until they repent sincerely of their crimes and make all restitution in their power.

Περισσότερα... »
12:31
Το πήδημα της Σαπφούς στον Λευκάτα.
» Afaia

ΚΩΣΤΑ ΡΩΜΑΙΟΥ "ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ"

Θά επιχειρήσω αμέσως πιό κάτω νά συνεξετάσω δύο θρύλους. Ό ένας από αυτούς είναι αρχαίος, ό άλλος είναι νεοελληνικός. Και των δύο όμως θρύλων, ή υπόθεση εντοπίζεται πάνω στο ίδιο ακρωτήριο της νήσου Λευκάδας, στον «Λευκάτα» όπως ονομαζόταν από τους αρχαίους Έλληνες, καί στον «Κάβο της Κυράς» όπως ονομάζεται από τους σημερινούς.
Ό διπλός αυτός θρύλος είναι, όσο γνωρίζω, ό σπουδαιότερος νεοελληνικός άπ' όσους αναφέρονται ειδικά στή Λευκάδα. Δέν είναι όμως αυτό το μόνο χαρακτηριστικό του. Τό άλλο, και το σπουδαιότερο, είναι ότι πάνω στον ίδιο ψηλό βράχο εντοπίζεται και διατηρείται ώς θρυλική νεοελληνική ανάμνηση ένα αρχαίο λατρευτικό έθιμο, πού φαίνεται ότι ποτέ δεν έχασε την αδιάκοπη προφορική του παράδοση, στον κόσμο των κατοίκων του νησιού. Μεσολάβησαν όμως, ανάμεσα από τό πέρασμα τόσων αιώνων, πολλές μικρές παραμορφώσεις, πού έδωσαν στον αρχαίο θρύλο νεοελληνική φυσιογνωμία, ιδιαίτερη. Δύο ευθύνες προβάλλουν γιά τόν ερευνητή. Ή πρώτη, ότι οφείλει νά συγκρίνει καί νά εξακρίβωσει, ποια είναι τά κοινά στοιχεία πού ενώνουν τόν αρχαίο θρύλο καί τό νεοελληνικό διάδοχο του. Καί ή δεύτερη, ότι έχει τήν υποχρέωση νά εξηγήσει γιά ποιους ψυχολογικούς ή οποίους άλλους λόγους συνέβησαν οί παραμορφώσεις πού τυχόν μεσολάβησαν μέ το πέρασμα των αιώνων.
Ό νεοελληνικός θρύλος, γραμμένος γιά πρώτη φορά το 1903 και δημοσιευμένος το 1904 μέ σχόλια από τον Νικόλαο Πολίτη, έχει ώς έξης :

«Έναν καιρό βασίλευε εδώ στο νησί μας μια βασίλισσα, και αυτή έκανε νόμο, πώς οποία γυναίκα ήθελε λαθέψει, να πέφτη από τον κάβο. Και να ίδής πού έκανε ό Θεός νά λαθέψη αυτή πρώτη, και αν και όλοι την παρακαλούσαν νά μη σαλτήση, αυτή γιά νά δώση το καλό παράδειγμα επίμενε και έπεσε. Πολλοί κάτω από τον κάβο, τήν ώρα πού έτσάγκρησε, ήσαν μέ μικρά καΐκια και κρατούσαν παπλώματα και άλλα στρώματα, γιά νά τή γλυτώσουν και νά μήν πέσει στο πέλαο. Άλλα έστάθη αδύνατο και ή βασίλισσα πνίγηκε. Άπό τότε αυτόν τον κάβο τον λένε Κάβο της Κυράς».

Εντύπωση προξενεί ή τραγική ειρωνεία πού πλαισιώνει τήν πρόθεση και τα αποτελέσματα του νομοθετούντος προσώπου. Πρόκειται γιά μιαν όχι σπάνια περίπτωση, σύμφωνα μέ τήν οποία κάποιος ισχυρός κυβερνήτης θεσπίζει κάποιον αυστηρό νόμο, και ή τύχη πού τόσο γοητεύεται μέ ανάλογες παραξενιές, τά φέρνει έτσι, ώστε πρώτος φταίχτης πού θά πλήρωση, νά είναι ό ίδιος ό νομοθέτης ή έστω κάποιο πρόσωπο του στενού του περιβάλλοντος και από τά πιο αγαπητά του. Άπό τά ανάλογα αρχαία παραδείγματα αξίζει ιδιαίτερα νά μνημονευθή, ένας μύθος πού τον αναφέρει ό Αριστοτέλης, όπως τό βεβαιώνει ό λεξικογράφος Στέφανος Βυζάντιος στή λέξη Τένεδος, ή και ό Σουΐδας στις λέξεις «Τενέδιος ξυνήγορος». Σύμφωνα μέ τήν αρχαία πληροφορία, ένας βασιλιάς στή νήσο Τένεδο νομοθέτησε ότι όποιος θά τύχη νά συλλαβή δύο μοιχούς, θά έχη τό δικαίωμα νά τους σκοτώνη και τους δύο. Ή τύχη όμως τό έφερε νά πιαστή μοιχός ό ίδιος ό γιος τού βασιλιά. Και τότε ό βασιλιάς εκείνος διάταξε νά έφαρμοσθή ό νόμος ακόμη και γιά τό παιδί του. Τό αρχαίο κείμενο στον Στέφανο Βυζάντιο έχει ώς έξης : «Βασιλεύς τις εν Τενέδω νόμον έθηκε τον καταλαμβάνοντα μοιχούς αναιρείν αμφότερους. Επειδή δέ συνέβη τον υιόν αυτού καταληφθήναι μοιχόν, έκύρωσε και περί του ιδίου παιδός τηρηθήναι τον νόμον».
Στο κείμενο τής πιο πάνω νεοελληνικής παράδοσης άπό τή Λευκάδα υπάρχουν και μερικές ιδιωματικές λέξεις. Τό ρήμα λαθεύω χρησιμοποιείται μέ τή σημασία πέφτω σέ λάθος, δηλ. γίνομαι μοιχός.
Και τό τσαγκράω σημαίνει ότι και τό σαλτάω, ειδικότερα πηδώ άπό τήν κορυφή του κάβου κάτω στή θάλασσα.
Άλλα τό πήδημα τούτο τής νεώτερης βασίλισσας του νησιού τής Λευκάδας φέρνει στή θύμιση όλα όσα μας είναι γνωστά άπό τήν αρχαία γραμματεία γιά ένα παρόμοιο πήδημα πού γινόταν επίσης στή Λευκάδα, στο ακρωτήριο Λευκάτας. Τό «πήδημα του Λευκάτα» έχει γίνει ιδιαίτερα πασίγνωστο άπό τον καιρό πού συνδέθηκε μέ τό όνομα τής θρυλικής Λεσβίας ποιήτριας Σαπφώς.

Ή «Δεκάτη Μούσα», όπως ονομαζόταν, ήταν γνωστή γιά τους εξαίρετους λυρικούς στίχους της, ιδιαίτερα γιά μερικούς πού αναφέρονται στον έρωτα, στην ερωτική ζήλεια και στό πάθος τής μοναξιάς. Ονομαστό είναι ένα μικρό ποίημα της, αληθινά επιγραμματικό, πού λέει ότι βασίλεψε τό φεγγάρι, «δέδυκεν ά σελάνα», ότι έχουν φτάσει τά μεσάνυχτα, «μέσαι δέ νύκτες», και οτι εκείνη βρίσκεται μονάχη, χωρίς τον αγαπημένο της, «έγώ δέ μόνα καθεύδω». Άλλα, παράλληλα μέ τή λαμπρή λυρική ποίηση της, ονομαστοί είναι και διάφοροι θρύλοι γύρω από τήν ιδιωτική της ζωή και ειδικότερα άπό τον άτυχο ερωτά της προς έναν γεροδεμένο αθλητή, τόν Φάωνα, όπως ονομαζόταν.

Ό Μένανδρος, κύριος εκπρόσωπος τής μέσης Αττικής κωμωδίας και δημιουργός τόσων κωμικών «τύπων», έχει περισώσει τήν αρχαία πληροφορία ότι ή Σαπφώ τελικά πέθανε πηδώντας απελπισμένη από τήν κορυφή του Λευκάτα κάτω στην απύθμενη θάλασσα του Ιονίου πελάγους. Ή απελπισία της είχε αιτία τόν άτυχο ερωτά της προς τον αδιάφορο Φάωνα.
Είναι όμως αξιοσημείωτο ότι δέν είναι μονάχα ή Σαπφώ πού βρίσκει τό θάνατο και τή λύτρωση, πηδώντας άπό τόν Λευκάτα τής Λευκάδας. Στην «Καινή Ιστορία» του Πτολεμαίου, γιου του Ηφαιστίωνος, αναφέρονται τά έξης δύο επεισόδια, όπως άπό τόν Πτολεμαίο τά έχει παραλάβει καί διασώσει στή «Βιβλιοθήκη» του ό πατριάρχης Φώτιος. Σύμφωνα μέ τό πρώτο, ή βασίλισσα τής Αλικαρνασσού Αρτεμισία τύφλωσε τόν εραστή της τήν ώρα πού κοιμόταν και απελπισμένη έβαλε τέρμα στή ζωή της, πηδώντας άπό τήν κορυφή του Λευκάτα κάτω στην αχανή θάλασσα του Ιονίου. Σύμφωνα μέ τή δεύτερη μαρτυρία, και αυτή ακόμη ή θεά του έρωτος 'Αφροδίτη εφάρμοσε στον εαυτό της την ίδια τιμωρία, όταν πηδώντας άπό τόν Λευκάτα αφέθηκε νά γκρεμιστή μέσα στή θάλασσα, απελπισμένη γιατί έγινε αιτία καί σκοτώθηκε ό αγαπημένος της Άδωνις.

Υπάρχει όμως καί μιά παλαιότερη μαρτυρία τού ίδιου τύπου του θανάσιμου πηδήματος, πού επίσης γίνεται γιά λόγους ερωτικής απελπισίας. Ό ποιητής Στησίχορος, πού ήταν από τους πρώτους πού «έστησαν χορό» και γι' αυτό ονομάσθηκε μέ το χαρακτηριστικό τούτο κύριο όνομα, είχε συνθέσει ένα τραγούδι μέ τό όνομα « Κ α λ ύ κ η ». Το όνομα του τραγουδιού οφείλεται στην ομώνυμη ηρωίδα. Σύμφωνα μέ τήν υπόθεση του τραγουδιού του Στησίχορου, πού τήν αναφέρει ό πολυγραφώτατος άνεκδοτογράφος της αρχαιότητας Αθηναίος στό Δέκατο Τέταρτο βιβλίο του, ή Καλύκη εκείνη γκρεμίστηκε από τήν κορυφή του Λευκάτα, επειδή αγάπησε κάποιο νέο, και εκείνος δεν ήθελε να τήν παντρευτή.

Ή Καλύκη του Στησίχορου και ή Σαπφώ τον αρχαίου θρύλου μοιάζουν μεταξύ τους, αφού και οί δύο πηδούν από τόν Λευκάτα, απελπισμένες γιά τόν άτυχο ερωτά τους. Στον Ίδιο κύκλο ανήκουν, ασφαλώς, και ή Αρτεμισία της Αλικαρνασσού, καθώς και ή Αφροδίτη του κύκλου του Άδώνιδος, αν και στις περιπτώσεις αυτές Αρτεμισία και Αφροδίτη χρησιμοποιούν τό πήδημα ώς είδος τιμωρίας, πού τους επιβάλλεται γιά να εξιλεωθούν Ισως γιά τό έγκλημα πού έκαναν.
Άλλα, μέ τήν τελευταία περίπτωση του εξιλασμού, φτάνουμε τώρα και στον αρχαιότερο χαρακτήρα τού πηδήματος, πού γινόταν από τόν Λευκάτα της Λευκάδας. Γιατί; Διότι, ένώ οί πληροφορίες γιά πήδημα πού γίνεται γιά λόγους ερωτικής απελπισίας φαίνονται νά είναι νεώτερες, ιδίως γύρω στους αιώνες της ελληνιστικής εποχής, άλλες μαρτυρίες αναφέρουν διαφορετικές αιτίες του πηδήματος. Άπό τήν εξέταση των σχετικών μαρτυριών γίνεται πιθανώτερο ότι έξιλαστική θυσία προς τόν θεό Απόλλωνα, σύμφωνα μέ ένα πάτριο έθιμο των Λευκαδίων, γινόταν κάθε χρόνο, μέ σκοπό νά αποτραπούν συμφορές και, παράλληλα, νά δημιουργηθούν άπό τόν θεό ΆπόλΛωνα καλλίτεροι όροι ζωής στό νησί. Ή ερμηνεία αυτή δέν είναι απλώς νεώτερη υπόθεση, άλλα πληροφορία αρχαία πού τήν αναφέρει ό γνωστός γεωγράφος Στράβων. Γκρέμιζαν μάλιστα άπό τό βράχο του Λευκάτα καταδικασμένους σέ θάνατο, ώστε μέ τόν τρόπο αυτό και ή δικαστική απόφαση νά πραγματοποιηθή, και τό έθιμο της εξιλαστήριας θυσίας νά τηρηθη. Ό Στράβων λέγει ότι «ην πάτριον... ριπτεϊσθαί τίνα των εν αίτίαις όντων». Μέ τήν έκφραση «οί έν αιτίαις όντες» εννοούνται όσοι στή διαδικασία αποδείχθηκαν ένοχοι.
Φώς περισσότερο ρίχνει μια πληροφορία του πατριάρχου Φωτίου πού βρίσκεται στό Λεξικό του, στή λέξη Λευκάτης.
Έγινε πιό πάνω λόγος γιά τήν ειρωνεία της τύχης πού τά καταφέρνει έτσι καμιά φορά, ώστε υφίσταται πρώτος τήν τιμωρία εκείνος, πού νομοθέτησε τό είδος της τιμωρίας.Ένα ανάλογο μέ τήν τραγωδία του Λευκάτα αναφέρεται στους αττικούς μύθους γύρο) άπό ένα λατρευτικό έθιμο τών Αθηναίων κατά τόν εορτασμό των Θαργηλίων. Τό έθιμο όριζε νά ρίχνονται οί λεγόμενοι «φάρμακοί» μέσα σέ βάραθρο, καί πρώτος θέσπισε τό είδος τούτο τής τιμωρίας ό Κέφαλος. Όταν όμως ύστερα άπό λίγο χρόνο ό Κέφαλος σκότωσε τή σύζυγο του, τήν Πρόκριν, υπήρξε ό πρώτος πού γκρεμίστηκε εκούσια μέσα στό βάραθρο, επιβεβαιώνοντας μέ τήν τραγική τούτη λύση τήν ισχύ του νόμου πού ό ίδιος νομοθέτησε.
Στή νεοελληνική παράδοση τής Λευκάδας τονίζεται ότι οί υπήκοοι τής βασίλισσας, μπροστά στην επιμονή της νά πραγματοποίηση τό μοιραίο πήδημα, επήγαν κάτω στό πέλαγος μέ μικρά καΐκια καί κρατούσαν τεντωμένα παπλώματα καί στρώματα, προσπαθώντας νά τή γλυτώσουν. Εκπληκτική είναι στό σημείο αυτό ή ομοιότητα του επεισοδίου μέ ανάλογα έθιμα γιά τόν αρχαίο Λευκάτα του ιδίου νησιού. Ίσως μάλιστα, γι' αυτόν ειδικά τόν λόγο, ή λεπτομέρεια τής νεοελληνικής παράδοσης προέρχεται από προφορική ανάμνηση τών αρχαίων τοπικών συνηθειών. Ό ίδιος ό Στράβων μας βεβαιώνει ότι, όταν γκρέμιζαν τόν καταδικασμένο του θανάσιμου πηδήματος, πού επίσης γίνεται γιά λόγους ερωτικής απελπισίας.
Ό ποιητής Στησίχορος, πού ήταν από τους πρώτους πού «έστησαν χορό» και γι' αυτό ονομάσθηκε μέ το χαρακτηριστικό τούτο κύριο όνομα, είχε συνθέσει ένα τραγούδι μέ τό όνομα « Κ α λ ύ κ η ». Το όνομα του τραγουδιού οφείλεται στην ομώνυμη ηρωίδα. Σύμφωνα μέ τήν υπόθεση του τραγουδιού του Στησίχορου, πού τήν αναφέρει ό πολυγραφώτατος άνεκδοτογράφος της αρχαιότητας Αθηναίος στό Δέκατο Τέταρτο βιβλίο του, ή Καλύκη εκείνη γκρεμίστηκε από τήν κορυφή του Λευκάτα, επειδή αγάπησε κάποιο νέο, και εκείνος δεν ήθελε να τήν παντρευτή.
Ή Καλύκη του Στησίχορου και ή Σαπφώ τον αρχαίου θρύλου μοιάζουν μεταξύ τους, αφού και οί δύο πηδούν από τόν Λευκάτα, απελπισμένες γιά τόν άτυχο ερωτά τους. Στον Ίδιο κύκλο ανήκουν, ασφαλώς, και ή Αρτεμισία της Αλικαρνασσού, καθώς και ή Αφροδίτη του κύκλου του Άδώνιδος, αν και στις περιπτώσεις αυτές Αρτεμισία και Αφροδίτη χρησιμοποιούν τό πήδημα ώς είδος τιμωρίας, πού τους επιβάλλεται γιά να εξιλεωθούν Ισως γιά τό έγκλημα πού έκαναν.
Άλλα, μέ τήν τελευταία περίπτωση του εξιλασμού, φτάνουμε τώρα και στον αρχαιότερο χαρακτήρα τού πηδήματος, πού γινόταν από τόν Λευκάτα της Λευκάδας. Γιατί; Διότι, ενώ οί πληροφορίες γιά πήδημα πού γίνεται γιά λόγους ερωτικής απελπισίας φαίνονται νά είναι νεώτερες, ιδίως γύρω στους αιώνες της ελληνιστικής εποχής, άλλες μαρτυρίες αναφέρουν διαφορετικές αιτίες του πηδήματος. Από τήν εξέταση των σχετικών μαρτυριών γίνεται πιθανώτερο ότι έξιλαστική θυσία προς τόν θεό Απόλλωνα, σύμφωνα μέ ένα πάτριο έθιμο των Λευκαδίων, γινόταν κάθε χρόνο, μέ σκοπό νά αποτραπούν συμφορές και, παράλληλα, νά δημιουργηθούν άπό τόν θεό Απόλλωνα καλλίτεροι όροι ζωής στό νησί. Ή ερμηνεία αυτή δέν είναι απλώς νεώτερη υπόθεση, άλλα πληροφορία αρχαία πού τήν αναφέρει ό γνωστός γεωγράφος Στράβων. Γκρέμιζαν μάλιστα άπό τό βράχο του Λευκάτα καταδικασμένους σέ θάνατο, ώστε μέ τόν τρόπο αυτό και ή δικαστική απόφαση νά πραγματοποιηθή, και τό έθιμο της εξιλαστήριας θυσίας νά τηρηθεί. Ό Στράβων λέγει ότι «ην πάτριον... ρίπτεισθαί τίνα των εν αίτίαις όντων». Μέ τήν έκφραση «οί έν αιτίαις όντες» εννοούνται όσοι στή διαδικασία αποδείχθηκαν ένοχοι.
Φώς περισσότερο ρίχνει μια πληροφορία του πατριάρχου Φωτίου πού βρίσκεται στό Λεξικό του, στή λέξη Λευκάτης. Οι αρχαίοι Λευκάδιοι, του φορούσαν φτερά ή τόν έδεναν μαζί μέ μερικά μεγάλα πουλιά, γιά νά γίνη τό πέσιμο του ελαφρότερο. 'Ακόμη, λέει ό Στράβων, πολλοί πήγαιναν κάτω στή θάλασσα μέ μικρά πλοία καί περίμεναν νά δεχθούν και νά σώσουν τόν κατάδικο. Άπ' αυτή τήν εξέλιξη του αρχαίου εθίμου γίνεται πιθανό ότι τό κύριο ενδιαφέρον «περιοριζόταν» στό νά πραγματοποιηθή τό εξιλαστήριο πήδημα, και ότι ενωρίς τους ήταν αδιάφορο αν θά επισφραγιζόταν ή όλη τελετή μέ μια πραγματική θανατική εκτέλεση.
Χαρακτηριστική, λοιπόν, καί στό σημείο τούτο, ή αντιστοιχία τής νεοελληνικής καί τής αρχαίας παράδοσης. Γιατί καί στις δύο περιπτώσεις βεβαιώνεται ότι άνθρωποι μέ μικρά πλοία μαζεύονταν κάτω άπό τόν τρομερό βράχο, μέ σκοπό νά σώσουν τή ζωή αυτού πού έκανε τό μοιραίο πήδημα. Ή πληροφορία του Στράβωνος έχει ώς έξης : «' Εξ απτόμένων έξ αυτού παντοδαπών πτερών και όρνέων άνακουφίζειν δυναμένων τη πτήσει το άλμα, υποδέχεσθαι δε κάτω μικραίς άλιάσι. κύκλω παοεστώτας πολλούς».
Ή πιο πάνω πληροφορία του Στράβωνος νομίζω ότι ασφαλώς ανήκει σέ νεώτερη φάση του αρχαίου εθίμου. Αναφέρεται σέ μιαν εποχή, οπότε τήν αρχική ανθρωποθυσία, τήν εξαναγκαστική γιά λόγους λατρευτικούς, προσπαθούσαν να τή μετατρέψουν σέ μιαν αναίμακτη τελικά θυσία, πού θά περιοριζόταν μόνο σέ μιά τελετή συμβατική. Ό αρχαϊκός δηλαδή κύριος του Λευκάτα, ό θεός Απόλλων, απαιτούσε νά πραγματοποιηθή ένα γκρέμισμα από τον πανύψηλο βράχο. Βεβαιότατα επρόκειτο γιά γκρέμισμα θανάσιμο. Μέ τόν καιρό όμως ή αρχαϊκή τοπική λατρεία έθεωρήθη ότι διατηρεί το «τυπικό» της, έστω και μέ τήν απλή πραγματοποίηση του γκρεμίσματος. Της ήταν πλέον αδιάφορο, τί γινόταν στή συνέχεια, αν δηλαδή ζοΰσε τό θύμα ή όχι. Της αρκούσε τό γεγονός ότι τό εξιλαστήριο πήδημα — ό τρόπος δηλαδή της αρχικής «θυσίας» — είχε πραγματοποιηθή.

Περισσότερα... »
12:12
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;
» Afaia

Η λέξη ΚΟΣΜΟΣ αναφέρεται στην ισοδύναμη παρουσία της τάξεως και της ομορφιάς. Όταν o ιερός Πυθαγόρας ονόμασε το σύμπαν κόσμο, το έπραξε διότι αυτό αποτελεί την ζωντανή ενσωμάτωση της τάξεως, της ομορφιάς και της αρμονίας. Το γεγονός πως στη φύση ενσωματώνονται η ομορφιά και η αρμονία, μπορεί να παρουσιαστεί με πολλούς τρόπους, η λογική απόδειξη όμως απαιτείται μόνο όταν λησμονήσουμε τη δική μας σχέση με τον αόρατο ιστό της ζωής. Οταν μπορέσουμε να δούμε το μεγαλείο ενός δάσους, την μορφή ενός βουνού ή ενός απόμακρου γαλαξία με καθαρή και γαλήνια καρδιά, η ομορφιά και η αρμονία του σύμπαντος γίνεται αμέσως προφανής, όχι μέσα από αποδείξεις, αλλά με την βοήθεια της άμεσης παρατήρησης. Η αντίληψη αυτή της εσώτερης ομορφιάς και αρμονίας του κόσμου, υπήρξε το εναρκτήριο σημείο της Ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας. Στους οραματισμούς των Ελλήνων φιλοσόφων το ίδιο το σύμπαν αντιμετωπίζεται ως η ενσωμάτωση της ομορφιάς που από μόνη της αποτελεί μία έκφραση αξίας. Έτσι ο ιερός Πυθαγόρας (570-490 π.χ.χ,) ονόμασε το σύμπαν κόσμο, και εξήγησε πως η λέξη δομή προέρχεται από την αρμονία ή την "εναρμόνιση" διαφορετικών στοιχείων σε αναλογικές σχέσεις. Μπορούμε να δούμε την αρμονία να αποκαλύπτεται στην δομή των γαλαξιών, των δένδρων, των νιφάδων της χιόνος, τις θαυμάσιες μορφές των ζώντων οργανισμών και τις αναλογίες του ανθρωπίνου σώματος. Στην αρμονική δομή του ζώντος σύμπαντος όλα τα επιμέρους στοιχεία του, "αρμόζουν" γιά να δημιουργήσουν ένα σύνολο.

ΑΡΜΟΝΙΑ, ΟΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ

Το θέμα του κόσμου και της αρμονίας μελετήθηκε από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους. Ο Πλάτων (429-347 π.χ.χ.] περιγράφει το σύμπαν ως "μία ζώσα δημιουργία που περιβάλλει όλα τα ζώντα δημιουργήματα εντός του". Σε άλλο του έργο, ο Πλάτων, περιγράφει τον φυσικό κόσμο ώς "έναν καταληπτό Θεό, μία εύληπτη εικόνα". Σε ένα άλλο του έργο επεξεργάζεται την Πυθαγορική ιδέα πως

όλα τα πράγματα συνδέονται μέσα από την αρμονία. Ο κόσμος, εξηγεί, αποτελεί μία κοινότητα, στην οποία οι άνθρωποι, οι θεοί και κάθε τι ζωντανό, συνδέονται μέσα από την αρμονία, τις σωστές αναλογίες και την δικαιοσύνη, καθώς λέει "μία κοινότητα που συνδέει τον ουρανό και την γή".

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρητικοί της Ιατρικής, παρατήρησαν πως η δικαιοσύνη, η αναλογία και η αρμονία συντελούν στην υγεία των ζώντων οργανισμών. Η ασθένεια είναι το αποτέλεσμα μιας κατεστραμμένης αρμονίας. Ένα φυτό γιά παράδειγμα, θα ευδοκιμήσει όταν επιτευχθεί η αρμονική εξισορρόπιση δύο ακραίων δυνάμεων, της "υγρότητος" και της "ξηρότητος". Αν κυριαρχήσει η υγρότης, τότε το φυτό θα σαπίσει και άν κυριαρχήσει η ξηρότης, τότε το φυτό θα ξεραθεί. Στην ζωή πρέπει να κυριαρχεί η αρμονία, διότι η αρμονία μόνη της εξασφαλίζει την ομορφιά των μορφών της φύσεως. Οι Στωικοί φιλόσοφοι δίδασκαν πως ο κόσμος είναι μία μεγάλη κοινότης και πως η ανθρώπινη κοινωνία, αναδύεται από την τάξη του σύμπαντος. Όπως κοι οι άλλοι Στωικοί φιλόσοφοι έτσι και ο Μάρκος Αυρήλιος (121-180 μ.χ.χ.) συνειδητοποίησε πως κάθε ηθική πράξη μας, πρέπει πρώτα να έχει τις ρίζες της στην κατανόηση του Κόσμου. Και αυτό γιατί "χωρίς την κατανόηση της φύσεως του σύμπαντος, ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει που βρίσκεται. Χωρίς την κατανόηση των προθέσεων της δεν μπορεί να γνωρίζει τι είναι ο ίδιος, ούτε τι είναι το σύμπαν. Εάν του αποκρύψουμε όλες αυτές τις πληροφορίες, δεν θα είναι ικανός να αιτιολογήσει την ίδια του τηνπαρξη'. Έτσι η ορθή δράση βρίσκεται στην ανακάλυψη της αόρατης φσης του κόσμου διότι 'όλα τα πράγματα συνδέονται το ένα με το άλλο με έναν ιερό δεσμό και σπάνια το ένα είναι απομονωμένο από το άλλο. Όλα είναι συντονισμένα, τα πάντα συνδέονται γιά να δώσουν μορφή στο ένα σμπαν". Είναι η αρμονία του σμπαντος που γεννά την ανθρώπινη κοινότητα. Γιά τους Στωικός, οι άνθρωποι δεν είναι απλά μέλη μιας συγκεκριμένης πόλης αλλά κάτοικοι ολοκλήρου του κόσμου. Η ανθρώπινη κοινότητα δεν είναι απομονωμένη από την αρμονία της βιόσφαιρας, αλλά αποτελεί την ζώσα ενσωμάτωση της κοσμικής τάξεως.

ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ ΑΕΙΓΝΗΤΟΣ

ΑΝΟΙΞΗ 1996

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ;

Έτσι ο Κόσμος αποτελεί την ωραιότητα ενός συνόλου σε οργανική τάξη με όλα του τα μέρη να συνδέονται, Είναι ένα "σύνολο συνόλων", η απόλυτος κοινότητα, που ενσωματώνει όλες τις κοινότητες. Στον παγκόσμιο ιστό των σχέσεων, κάθε άνθρωπος αποτελεί ενσωμάτωση μιας ευρύτερης ζώσας τάξεως: η ανθρώπινη ζωή ενσωματώνεται στη βιόσφαιρα, η βιόσφαιρα στη δυναμική του ηλιακού συστήματος, το ηλιακό σύστημα στην δυναμική του γαλαξία και όλοι οι γαλαξίες στην δυναμική του σύμπαντος.

Υπάρχει ένας αρμονικός δεσμός που συνδέει όλα
τα πράγματα και συγκρατεί το σύμπαν και έτσι
επιτρέπει στον κόσμο να αποκαλυφθεί με τον σωστό
τρόπο, Οι σύγχρονοι αστροφυσικοί ανακαλύπτουν
πως το ίδιο το σύμπαν, όπως και κάθε άλλος
ζωντανός οργανισμός, εξαρτάται από αδιόρατες
εξισορροπητικές παραμέτρους. Έτσι

συνειδητοποιούν πως εάν η επέκταση του σύμπαντος γινόταν ένα τρισεκατομμύριο του ενός τοις εκατό γρηγορότερα ή βραδύτερα, οι γαλαξίες δεν θα εδημιουργούντο ποτέ. Ο μαθηματικός κοσμολόγος Μπράιαν Σουίμ, γράφει: "Το σύμπαν βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού. Εάν αυξήσει την ισχύ επέκτασης, θα εκραγεί, εάν την μειώσει θα συρρικνωθεί. Διατηρούμενο σ' αυτήν την κόψη ξετυλίγει την ωραιότητα του. Το ίδιο συμβαίνει με τον γαλαξία. Εάν αυξήσει το μέγεθος του, οι αστέρες θα συγκρουστούν με άλλους γαλαξίες. Εάν το μειώσει, οι συγκρούσεις θα γίνουν εντός του. Διατηρώντας σε εξισορρόπιση τις τάσεις, επιτρέπει στις πλανητικές δομές να ανθίσουν".

ΕΠΑΝΑΚΑΜΠΤΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΧΑΜΕΝΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ

Προσωποποιώντας η Ελληνική φιλοσοφία της έννοιας της ωραιότητος του σύμπαντος δημιούργησε την Ουρανία Αφροδίτη και την απεικόνισε με γυμνό σώμα μιας Ελληνίδος, δηλαδή, με την αποκεκαλυμένη ωραιότητα.

Η μελέτη της αρμονίας αποκαλύπτει την ομορφιά των μορφών της φύσης. Η φύση ενσωματώνει κάθε οργανική αρμονία. Όπως ο Πλάτων συνειδητοποίησε, το καλό, από την φύση του εκπέμπει την ουσία της ομορφιάς. Η ανεπάρκεια, η σπατάλη και η ασχήμια (ανυπαρξία σχήματος, μορφής) είναι το αποτέλεσμα των έργων που είναι ενάντια στην αρμονία της φύσεως. "Ωραίος" είναι ο χρονικά κατάλληλος. Τους τελευταίους αιώνες, ο απομακρισμένος από την Ελληνική σκέψη βιομηχανικός ψευδοπολιτισμός, βασισμένος σε μία μηχανιστική αντίληψη του κόσμου, στηρίχθηκε στην α-νόητη θεωρία πως η ανθρωπότης υπάρχει ξεχωριστά από το σύμπαν και πως η φύση αποτελεί μία "φυσική πηγή" που βρίσκεται στην διάθεση της εκμετάλλευσης με σκοπό το ανθρώπινο όφελος. Έτσι ολόκληρη η φύση απετέλεσε το μέσον ανθρωπίνων επιδιώξεων και διώξεων. Ενώ η οικονομία της φύσης είναι κυκλική και περιορισμένη, το Δυτικό οικονομικό σύστημα βασίστηκε στην φαντασίωση μιας "απεριόριστης ανάπτυξης", η οποία δεν είναι εφικτή μέσα σε ένα κλειστό σύστημα φυσικών πηγών. Σε μία φυσική οικονομία όπου τα απορρίματα του ενός οργανισμού είναι τροφή του άλλου, πολλά από τα τοξικά υποπροϊόντα του βιομηχανικού πολιτισμού δεν μπορούν να μεταβολισθούν αποτελεσματικά από

έναν πλανητικό οργανισμό.

Έχουμε φθάσει σ' ένα σημείο πολιτισμικής και οικολογικής κρίσεως, διότι, αγνοώντας τα διδάγματα της Ελληνικής φιλοσοφίας αδυνατούμε να κατανοήσουμε το σύμπαν. Σύμφωνα με τους Στωικούς, πρέπει πρώτα να κατανοήσουμε την τάξη και την αρμονία της φύσεως γιά να μπορέσουμε έπειτα να ζήσουμε ωραίες, καλές και ολοκληρωμένες ζωές, Έτσι όπως ο θείος Όμηρος παρατηρεί, "Είμεθα ανόητοι διότι μαθαίνουμε από τα σφάλματα μας", και ενώ τα κείμενα των πατέρων μας, αν και σε θλιβερά σπαράγματα, υπάρχουν, οδηγήσαμε την ανθρωπότητα σε αδιέξοδο. Οι σύγχρονοι οικολόγοι, καλλιτέχνες και επιστήμονες ανακαλύπτουν ξανά αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν διατυπώσει με σαφήνεια: πως κατοικούμε σε μια κοσμο-πολη στην οποία όλες οι ζωές αλληλοεπηρεάζονται. Δεν είμεθα γρανάζια σε κάποια μεγάλη μηχανή, αλλά ζωντανά μέλη μιας μεγάλης κοινότητος.

Η ιδέα του κόσμου είναι σημαντική διότι συμβιβάζει τις έννοιες των δεδομένων και της αξίας, Δεν κατοικούμε σε ένα σύμπαν αντικειμενικών δεδομένων από την μία και υποκειμενικών αξιών από την άλλη. Ο κόσμος δεν είναι μία απλή συλλογή ασήμαντων μερών, αλλά ένα δίκτυο αλληλοεπιρρεαζομένων φαινομένων που ενσωματώνουν την ομορφιά. Και η ομορφιά του κόσμου είναι γεγονός και ταυτόχρονα μία βαθιά έκφραση της αξίας, Από την άποψη μιας βαθιάς αισθητικής προοπτικής, ο κόσμος δεν είναι μία χωρίς έννοια ενσωμάτωση μερών, αλλά ένα σύνολο αξιών και νοημάτων που δεν μπορούν ποτέ να εκφρασθούν με λέξεις. Η ζωή χάνει το νόημα της μόνον όταν απομακρυνόμεθα από το κοσμικό σχέδιο και διακόπτουμε την άνθιση της πραγματικής κατάστασης του ανθρώπου.

Έτσι στον κόσμο ο στόχος της ζωής δεν είναι η εκμετάλλευση των άλλων αλλά η καλλιέργεια και ο σεβασμός της ίδιας της ζωής. Σ' ένα ν κόσμο υπάρχει ο θάνατος, ο πόνος, υπάρχει όμως και η χαρά, η δημιουργικότητα και η ωραιότητα. Στον κόσμο υπάρχει η ελευθερία μέσα στα όρια της φύσης, η δυνατότητα γιά όλα τα όντα να ολοκληρωθούν και ευκαιρία να ζήσουμε πάνω από το επίπεδο της απλής επιβίωσης άσχετα από τα περιορισμένα μέσα που διαθέτουμε. Έτσι, γιά εμάς τους Έλληνες το αρχαιοελληνικό γλυπτό είναι το άγαλμα, κάτι δηλαδή που αγάλει και

όχι το Δυτικοερωπαϊκό Στατυθ, κάτι που στέκεται

Αθηνά Πολυδάμαντος

Περισσότερα... »
12:03
Στην πολυκατοικία "Κλασσικής Ελλάδος 9" βρίσκονται όλοι οι φίλοι μου
» Afaia

Περισσότερα... »
11:52
Υποστολή της Ελληνικής σημαίας στην πρωτεύουσα της Ελλάδος.
» Afaia

Περισσότερα... »
11:44
Τα καλτσόν αφαιρέθηκαν
» Afaia

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.

Περισσότερα... »

Σελίδες: 1 2 3 4

Annaevi Photoshop Tutorials →

skip to content Thessaloniki Blogs » Afaia
Τα καλύτερα blogs της Θεσσαλονίκης με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Thessaloniki Blogs » Afaia

Feeds

Afaia (100)