Δεν ξέρω πως μπορεί ένας άνθρωπος να χάσει τα λογικά του μια για πάντα. Γνωρίζω όμως πως μπορεί μια ηλιόλουστη μέρα να μετατραπεί σε Κόλαση. Στην εποχή των λεγόμενων εαρινών καταιγίδων που διανύουμε, εγώ είχα σήμερα τη δική μου "σφοδρή καταιγίδα".
Υστερα από περίπου ένα δεκαήμερο απόλυτης γελοιοποίησής μου στις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες, όπου προσπαθούσα να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, ότι είμαι ένας απλός άνθρωπος και επαγγελματίας κι όχι ένα νούμερο, ένας κωδικός κι ένα όνομα σε κάποιο χαρτί, πέταξα από πάνω μου τα βάρη επτά ετών και προκειμένου να βρεθώ στην εντατική ενός νοσοκομείου αποφάσισα να φύγω.
Είπα "όχι άλλο κάρβουνο", έκλεισα την πόρτα κι έφυγα όπως μπήκα: ως κύριος. Θα ρυθμίσω τις όποιες εκκρεμότητές μου αύριο και θα κλείσω ένα κεφάλαιο επτά ετών, κατά τα οποία διαπίστωσα ότι υπήρξα ένας ακόμη ηλίθιος που εξυπηρετούσε ένα σάπιο σύστημα δουλεύοντας σκληρά και δίχως τον παραμικρό σεβασμό από τους γύρω του. Εκείνους που ευεργέτησα με τη στάση και τη δουλειά μου, εκείνους που βοηθούσα καθημερινά, εκείνους που με κορόιδευαν κι εγώ έκανα τα στραβά μάτια ή πραγματικά δεν έβλεπα τον εμπαιγμό τους, εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους μάγκες με το να σέρνονται σαν τα φίδια στο χώμα, εκείνους που θεωρούν την κλοπή ικανότητα, εκείνους που μισοκλείνουν τα μάτια και επιχειρούν να σε κάνουν συνένοχο για να σε κρατάνε όμηρο δίνοντάς σου ψίχουλα από το μεγάλο φαγοπότι, εκείνους που επιδίδονται για μια ζωή σε έναν πόλεμο για το βραβείο του πιο ξύπνιου.
Μέχρι σήμερα είχα τη λογική πως όλοι αυτοί είναι έτσι κι αλλιώς αναλώσιμοι, είναι ξεβράσματα από τον πάτο της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι λαμόγια και άρπαγες που έχουν ξεπουλήσει κάθε ηθική υπόσταση κάθε αξιοπρέπεια για φτήνιες και ξεδιαντροπιές, είναι ανάξιοι προσοχής και σημασίας, είναι φελλοί και σκουπίδια, που ζουν τη ζωή τους στη φτιασιδωμένη πρόστυχη πλευρά της κοινωνίας. Μέχρι σήμερα είχα τη λογική πως ένας άνθρωπος ο οποίος εργάζεται σκληρά, αποδίδει ποιοτικό έργο, είναι παραγωγικός και ικανός, ένας άνθρωπος που είναι έξυπνος, δε χρειάζεται ούτε πτυχία για να το αποδείξει, ούτε χειροκροτήματα, ούτε πλάγιες μεθόδους, ούτε επιβράβευση, ούτε συναλλαγές κάτω από το τραπέζι, ούτε τυπικούρες. Μέχρι σήμερα πίστευα στον άνθρωπο. Μέχρι σήμερα πίστευα πως υπάρχουν μερικοί φαιδροί τύποι, που αμαυρώνουν την εικόνα όλων μας και πως υπάρχει δικαιοσύνη (θεϊκή ή μη δεν έχει σημασία), πως όλα εδώ πληρώνονται και πως ό,τι σήμερα τους κάνει να χαίρονται κάποια στιγμή θα το βρουν μπροστά τους και θα λυπηθούν.
Για να μη σε κουράζω, μέχρι σήμερα πίστευα σε λάθος πράγματα. Στον τόπο αυτό βασιλεύει ένας άλλος θεός. Και οι πιστοί του, όλοι αυτοί που μαγαρίζουν την εικόνα του απλού ανθρώπου, είναι η πλεοψηφία. Είναι οι περισσότεροι κι εγώ ως μειονότητα οφείλω να παραμερίσω μπροστά στο δέος που σου προκαλεί το καλοστημένο σύστημα εξυπηρέτησης των πολλών.
Δεν έχω θέση ανάμεσα στους "σωστούς", στους τυπικά σωστούς, στους "λάτρεις της νομιμότητας". Χωρίς να είμαι παράνομος, οφείλω να αποδείξω πως δεν είμαι ένοχος. Οφείλω να αποδείξω στους πονηρούς και τους ύπουλους ότι είμαι νόμιμος. Δεν τους αρκεί το ηθικός...
Βίωσα το ανέκδοτο: τελωνειακός σταματά μια γριούλα και τη ρωτάει τι έχει να δηλώσει. Ενα πορτοφόλι όλο κι όλο, απαντά αυτή. "Αφήστε το στον πάγκο παρακαλώ", λέει ο τελωνειακός. Το αφήνει η γριούλα, ο τελωνειακός συγκεντρώνεται στο πορτοφόλι κι αρχίζει να το ψάχνει εξονυχιστικά. Βρίσκει ένα χαρτονόμισμα των δέκα ευρώ, μια κάρτα Τράπεζας, μια απόδειξη από σούπερ μάρκετ, τρεις φωτογραφίες από την οικογένεια της γριούλας και μια τσίχλα. Αρχίζει τις ερωτήσεις στη γριούλα: "Που βρήκατε το δεκάρικο;", "η κάρτα είναι δική σας;", "συνδικαιούχοι στο λογαριασμό υπάρχουν;", "πότε ψωνίσατε τελευταία φορά από σούπερ μάρκετ;", "ποιο ήταν το σούπερ μάρκετ από το οποίο ψωνίσατε;", "πόσο κόστισαν τα πράγματα που αγοράσατε;", "πείτε μου τέσσερα από τα έξι είδη που πήρατε", "στη φωτογραφία αυτή ποιος απεικονίζεται;", "ο σύζυγός σας είναι εν ζωή;", "ο γιος σας έχει οικογένεια;", "πόσα εγγόνια έχετε;", "την τσίχλα από που την αγοράσατε;", "πόσο σας κόστισε;", "απόδειξη έχετε;", "αχ, δεν έχετε; Κυρία μου δε ζείτε εσείς σ' αυτή τη χώρα; Δεν έχετε ακούσει τίποτα για φοροδιαφυγή; Μα είναι δυνατόν να συνεχίζετε ύστερα από τόσα και τόσα, ύστερα από την καταστροφή της χώρας, να μην πέρνετε αποδείξεις; Να ντρέπεστε", "που είναι η ταυτότητά σας; Γιατί δεν την έχετε στο πορτοφόλι; Και τι κατάσταση είναι αυτή; Δεν έχεις κυρά μου πέντε ευρώ να πάρεις ένα καινούργιο πορτοφόλι; Σκίζεται από εδώ, πετούν κλωστές από εκεί... Τι να πω ρε παιδί μου".
Η γριούλα βγάζει από την τσέπη την ταυτότητα. "Κοίτα χάλι. Κυρά μου θέλεις να σε βάλω μέσα; Φιρί φιρί το πας. Τι άλλο έχεις στις τσέπες σου για άδειασέ τες". Η γριούλα απαντά πως δεν έχει άλλο τίποτα. "Τέλος πάντων, αν και έπρεπε τώρα να έχω κινήσει διαδικασίες, άντε να σου τη χαρίσω. Αλλά την επόμενη φορά θα βρεθεί κυρία μου κανένας στραβός και δεν ξέρω κι εγώ που θα βρεθείς... Και να βγάλεις καινούργια ταυτότητα. Αυτή που έχεις σαν τα μούτρα σου έγινε". Η γριούλα μαζεύει υπομονετικά τα πράγματά της, λέει "ευχαριστώ" και αποχωρεί. "Στο καλό", απαντά μέσα από τα δόντια του ο τελωνειακός.
Το ερώτημα είναι τι είδε η γριούλα κατά τον έλεγχό της στο τελωνείο; Από το διάδρομο πίσω από την πλάτη του τελωνειακού είδε να περνούν μια πολυτελής Μερσεντές, τρία σκάφη, 12 κοντέινερ, τρεις κούτες με ναρκωτικά, ένα συρόμενο με δέκα ΙΧ, 20 άτομα με μαύρες σακούλες, 60 πολίτες με ασήκωτα μπαγάζια...
Ο τελωνειακός έκανε τη δουλειά του και σεβάστηκε τα χρόνια της γιαγιάς, χαρίζοντάς της τις επιπτώσεις από τις τραγικότατες παραλείψεις της. Η γιαγιά έφυγε ευτυχισμένη που δεν υπέστη τις βαρύτατες συνέπειες του νόμου. Και το κράτος στο οποίο κι οι δυο κοιμήθηκαν το βράδυ ήταν ήσυχο πως η νομιμότητα τηρείται από άκρη σε άκρη.
Ε, λοιπόν εγώ κάτι τέτοιο βίωσα και μάλιστα χρειάζομαι να γράψω περισσότερα από όσα για να καταθέσω το ανέκδοτό μου για να σου δώσω να το καταλάβεις. Μάταιο να ψάχνεις για σωτηρία. Την καταδίκη μου την υπέγραψες εσύ και τη δική σου ο διπλανός σου.
Εγώ θα μείνω με την εσωτερική προσωπική ικανοποίηση ότι δεν υπέγραψα -κι ό,τι και να γίνει- και δε θα υπογράψω την καταδίκη κανενός.
Οσο με παίρνει να συνεχίζω θα συνεχίζω. Ενας ακόμη ηλίθιος που τον εκμεταλλεύεται κάθε εξυπνάκιας, κάθε αναξιοπρεπής, κάθε λαμόγιο. Ενας ακόμη βλάκας που μπροστά στην ηθική και τη δουλειά του δε βάζει τίποτα άλλο. Που μπορεί να ξεχνά την οικογένειά του, την υγεία του, την ευχαρίστησή του, την ξεκούρασή του, τα προβλήματά του, τη διατροφή του, αρκεί να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του απέναντι σ' εκείνους που του δίνουν να φάει, πληρώνοντάς τον.
Σήμερα, είμαι βέβαιος ότι από τη σύγχυση που πήρα στέρησα κάποια χρόνια από τη ζωή μου. Δεν επιτρέπω όμως να στερήσει κανένας άλλος, ούτε εγώ ο ίδιος άλλα. Αλλωστε, δε νομίζω ότι έχω και πάρα πολλά. Βλέπεις έχω την αυτογνωσία ότι ο καρκίνος είναι κληρονομικός και μάλιστα οι δυο προηγούμενοι του "δένδρου" έφυγαν σχεδόν στην ίδια ηλικία. Εγώ είμαι ο επόμενος και τελευταίος στη σειρά κατά τα φαινόμενα. Επιμένω να καπνίζω τις πίπες μου και είμαι ευτυχής που ένας φίλος με σκέφτηκε και μου έφερε εκ Βρυξελλών τον υπέροχο Kentucky Bird. Και βλέπω από την ηλικία των 41 εκείνη των 54 - 56 πολύ κοντά. Αποφάσισα λοιπόν να μην τη φέρω πιο κοντά από ό,τι ήδη είναι, αλλά να ζήσω το μεσοδιάστημα, με λιγότερα ή περισσότερα δεν έχει σημασία, αλλά με τιμή, με ηρεμία και με πράγματα που με ευχαριστούν και δεν ενοχλούν κανέναν άλλο.
Θέλω να ζητήσω συγνώμη από όλους εκείνους τους υπαλλήλους που με ταλαιπώρησαν και σκέφτηκα άσχημα πράγματα γι' αυτούς και σε μια περίπτωση τους φέρθηκα απαράδεκτα ξεφτυλίζοντας και φωνάζοντας εναντίον τους. Λυπάμαι πραγματικά. Δεν ήμουν ο ίδιος άνθρωπος που γνωρίζουν όλοι. Γύρισαν τα μάτια μου, θόλωσε το μυαλό μου, υπερέβαλα και τέλος πάντων φέρθηκα απαράδεκτα. Συγνώμη, συγνώμη, χίλια συγνώμη. Και η μεγαλύτερη συγνώμη είναι στον εαυτό μου που του επέτρεψα να γίνει ένα με αυτούς που προσέβαλε.
Εμένα μου αρκεί να με θεωρούν έναν καλό άνθρωπο. Μου αρκεί να είμαι υπομονετικός και ταπεινός, να κάνω καλά τη δουλειά μου, να έχω κάποιο χρόνο για το pet και τη γυναίκα μου, να περνάω καλά στις τρεις εβδομάδες που κάνω διακοπές κάθε καλοκαίρι, να έχω υγεία όπως και οι οικείοι μου και να με εκτιμούν οι φίλοι μου. Εσένα πάλι μπορεί να σου αρκεί μια εγγυητική καλής εκτέλεσης από μια οποιαδήποτε Τράπεζα...
ΥΓ: Και τι στενοχωριέμαι; Ασε που θα έχω επιτέλους και περισσότερο χρόνο για το blog.
Περισσότερα... »
