Thessaloniki Blogs » Sadness in her eyes » Τα επιλεγμένα μπλογκ της Θεσσαλονίκης με μια ματιά

Expand/Collapse

Sadness in her eyes (41)

Θεσσαλονίκη, 22.01.2012
09:01
Χρόνος ληγμένος
» Sadness in her eyes

Έρχεσαι πάντα αναπάντεχα,
ανάμνηση τις ώρες που η ζωή ξεψυχάει τις ώρες που η ζωή παραμονεύει.Κι όμως πάλι θα σε αναβάλλω,θα σε ματαιώσω,θα σε απομακρύνω,καμιά φορά θα σε ανακυκλώσω κιόλας. Χρόνος ληγμένος. Ανάμνηση μπολιασμένημ’ ένα μόνο φιλίκαταμεσήμερο Οκτώβρη.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 14.01.2012
19:22
Πλάσε με
» Sadness in her eyes

Πλάσε με.
Πηλός είμαι.Υγρός, γκρίζος, άμορφος.Τα χέρια σου περιμένωνα πάρω μορφή,την ανάσα σουνα ζωντανέψω,το αίμα σου χρώμα ν’ αποκτήσω.Πλάσε με.Χώμα και νερό είμαι,που περιμένει να ενσαρκωθεί μέσα από σένα,με σένα, για σένα. Πλάσε με ξανά και ξανά,για να μεταμορφωθώ,να γίνω κάτι άλλο από πηλός,να γίνω έρωτας.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 08.01.2012
23:57
Επτά γυναίκες
» Sadness in her eyes

Ερχόταν κάθε τόσο το κοράκι
κρατώντας πότε κομμάτια σάρκας στο ράμφος του και πότε φιδοτόμαρα.Με κομμάτια μοναξιάς με τάιζε στο στόμα,ώσπου γέννησα επτά γυναίκες,πεινασμένες , ρακένδυτες, εξαθλιωμένες.Συνωστίζονται εντός μου,συνουσιάζονται ξεδιάντροπα,ασελγούν,εκπορνεύονταιδολοφονούν.Ύστερα αποκαμωμένες από την ολονύχτια ακολασία κατασπαράσσουν η μια την άλληλύκαινες λυσσασμένες, Μαινάδες,για να ξαναγεννηθούν την αυγή και να επαναλάβουν την ίδια διαδρομή θανάτου.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 25.11.2011
18:08
Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε
» Sadness in her eyes

Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε,
Ν’ ακούσω μονάχα θέλω τους χτύπους της καρδιάς κι εκείνο το τικ που κάνει τη καρωτίδα να εκρήγνυται σε κάθε άγγιγμαΘέλω ν’ ακούσω μονάχα βαριές ανάσεςκάθε που η συνουσία γίνεται βίαια αχόρταγη κάθε που το φιλί απαιτεί ένα ακόμα κάθε που το χάδι διεκδικείένα ακόμα.
Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε . Θέλω μονάχα να χαϊδέψω με τα μάτια το φεγγάρι κι ύστερα να ‘ρθω ν’ αποθέσω όλο του τ’ ασήμι πάνω στο στέρνο σου,να μαζέψω τ’ αλάτι από τη θάλασσακαι ν αλείψω τα χείλη μου για να ‘ναι κάθε φιλί αρμύρα Κι εσύ… Εσύ να ξεδιψάς μονάχα σαν βρίσκεσαι εντός μου.
Απόψε δε θέλω να μιλήσουμε…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 12.11.2011
20:25
Μ΄ακούς;
» Sadness in her eyes

«Θα τη πολεμήσω τη μοναξιά.»
Μ’ ακούς ;«Με τα όπλα της Άρτεμης, με τη σοφία της Αθηνάς, με το λευκό νυφικό της Οφηλίας.»«Θα την κυνηγήσω.»Μ’ ακούς ; Στα νερά της Στυγός θα τη πνίξω.Μα είναι άτρωτη η γαμημένησ όλα μου τα όπλα.Σ’ εκείνο το σ αγαπώ που ακόμα μένει επτασφράγιστο στα χείλη,στην απουσία που γίνεται θηλιάκαι στις λέξεις που στοιχειώνουν το χαρτί. Στην ηχώ από τις κραυγέςστ’ αυτιά,στις αστραπές μνήμης παλιάςστα μάτιακαι σ’ ένα όνειρο τατουάζ στη πλάτη…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 27.10.2011
16:52
Άλφα
» Sadness in her eyes

Σ ένα Α συρρικνώθηκε η ζωή μου.
Στο Αγαπώ , στην Απουσία, στο Α στερητικό. Ακόμα και τ’ όνομά μου ένα Α που το Αρνήθηκα πεισματικά από παιδί. Αρκούμαι. Αρνιέμαι.Απορρίπτω, Απορρίπτομαι. Ρήματα σε παθητική ή ενεργητική φωνή που απελπιστικά Aπερημώνουν το εντός μου.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 25.10.2011
22:58
Αλάτι...
» Sadness in her eyes

-κουράστηκαν τα μάτια να συγκρατούν τα δάκρυα-μη κλαις κάποτε θα έρθουν τα πουλιά να ξεδιψάσουν -μα τα δάκρυα έχουν αλάτι και τ αλάτι μένει ,σκουριάζει τη ψυχή όπως σκούριασαν τα χέρια να τα συγκρατώ, να τα φυλάω νερό αμίλητο-αλάτι - δίψα - ζωή......- σκουριά...ερήμωση... θάνατος-αλάτι - όνειρο που μένει κρεμασμένο στον κόρφο ...-δίψα - ένα ποτάμι παγωμένο στο κέντρο του ήλιου...-ζωή - κρατώ ακόμα την ψυχή ενωμένη με το σώμα......μ' ακούς;-αλάτι...φιλί ματωμένο κι ένας κόμπος στο λαιμό -αλάτι...βλέμμα διψασμένο που άρμεγε τη μορφή σου καθώς χανόσουν-κόμπος ομίχλης κι ένα λευκό μαντήλι σύμβολο μνήμης , λήθης- αλάτι....έλα- αλάτι .... έγινα... είμαι... ήρθα -αλάτι... νιώθω......- αλάτι …ξέρω.... -αλάτι...απόσταγμα της ψυχής μου...-αλάτι - σε περίμενα..- αλάτι έλιωσα κι έγινα θάλασσα...- αλάτι - θα αρμενίσω πάνω σου- αλάτι σκουριά μεσοπέλαγα...- αλάτι - θα ανασύρω το ναυάγιο από τα σπλάχνα σου κι όταν σ αποζητήσω πάλι τα μεσάνυχτα... -αλάτι μ έκαψες- αλάτι και μέλι μαζί........- μέλι από τη κερήθρα της ψυχής μου κι αλάτι από τα χείλη- μη μου τα φέρεις στις χούφτες σου μονάχα ... μπορεί να μπω στο πειρασμό να τα γευτώ να εθιστώ να υποκύψω- φίλα με τώρα- φίλα με αργά σαν μαγνήτης, σα να έλκονται τα κύτταρα, σαν πόλοι αντίθετοι να πάλλονται τα χείλη- εκεί στις άκρες των χειλιών....εκεί- κίνηση ανεπαίσθητη φιλιού...- το νιώθεις; σχεδόν ψιθυρισμένο σ αγαπώ σχεδόν -Νιώθω; Δε νιώθω. Όλα τα σκότωσε τ αλάτι.- ήταν τόσο παράξενα όμορφο- όνειρο ήταν ... κράτα το...- στον κόρφο μου θα το κρατώ για να έχω κάτι να προσμένω την αυγή,να έχω μια ελπίδα να ονειρεύομαι, ένα κόσμο να προσμένω..- μια ζωή σε περίμενα ... ακόμα περιμένω...θα ρθεις;- θέλεις;- πάντα το ήθελα δε το ένιωσες- στ' αλήθεια, όχι-τότε δε μ αγάπησες μ άφησες να γίνω θάλασσα, να γίνω αλάτι-.....μη μου θυμώνεις…- θυμώνει ποτέ η θάλασσα;- πολλές φορές- για λίγο μόνο για μια στιγμή όσο κρατάει ένα φιλί στ ακροχείλι - αλάτι....έλα- αλάτι .... έγινα... είμαι... ήρθα

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 29.09.2011
21:08
Ρίζα...
» Sadness in her eyes

Ρίζα στο κύτταρό σου,
ξερό κλαδί και στάχυ ώριμο,ζώο πληγωμένοαλυχτά μέσα στη νύχτα.Άγγιγμα του φουστανιούκαι μια κίνηση ανεπαίσθητητόσο όσο ν’ αφήνει ακάλυπτους τους ώμους, το στήθος.Θηλάζεις πόθους αχόρταγα καταμεσήμερο.Κάποτε θα ερμηνεύσεις το όστρακο που κρύβω στη παλάμη,θ’ ανοίξεις τα δάχτυλα,θα τα μετρήσεις καιθα τα βρεις σωστά. Τόσο σε περίμενα,τόσο έκαναν’ αφανίσω τα σημάδια, να ενώσω τα νήματανα πλέξω φως.Τόσους χειμώνες άντεξανα φυλακίζω τα όνειρά μου κι ύστερα να πετάω τα κλειδιά.Μα πάντα με οδηγούσαν εκεί που δεν έπρεπε να πάω…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 19.09.2011
19:41
Το περβάζι του χειλιού
» Sadness in her eyes

Φύκι κρεμάστηκε
στο περβάζι του χειλιούκαι οι δυο λαβωμένες μνήμεςγίνονται λιοπύρι.Άσφαλτος δεν υπάρχει για να κάψειμονάχα τους καθρέφτες λιώνεινα μη φαίνονται τα είδωλα,να μη φαίνεται η σκουριά στα μάτια.Ύστερα παίρνεις το κουπί-ένα μονάχα-και χτυπάς τη θάλασσα,να ξυπνήσουν τα ναυάγιακι οι πνιγμένοικι οι ζωντανοί που άθελά τους βυθίστηκαν.Κι εκεί με το φύκι κρεμασμένο φυσάς πνοή ανέμουστο κοχύλι,μα μη λησμονήσεις να στύψεις απ’ τη πέτρα το λιοπύρι,να το πιεις, να δώσεις και σε μένα και στους νεκρούς και στους ζωντανούς που άθελά τους βυθίστηκαν και στα ναυάγια. Μόνο έτσι θα καούν τα όνειρα και τα φιλιά τα ξεχασμένακαι τα παρθένα χάδιαΈτσι θα ξερνούν φωτιάκι οστά από στάχτες οι περασμένοι έρωτες.Και μη ξεχάσεις σαν ξημερώσεινα ξεριζώσεις τα φύκια από το στήθοςνα τα κρεμάσεις στο περβάζι του χειλιούκαι στο σφαλισμένο βλέφαροαλλιώς τα μάγια θα λυθούν κι οι περασμένοι έρωτες θα γίνουν θάλασσα…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 08.09.2011
19:50
Αλυσοδεμένες κραυγές
» Sadness in her eyes

Δε λέει να κοπάσει
τούτος ο άνεμος,παρασέρνει όλο το αλάτι και γδέρνει τους τοίχους, σπρώχνει όλα τα κύματα στο βράχο μου , σ εκείνο το βράχο, που χρόνια τώρα έχω καρφώσει τα πόδια μου. Πότε-πότε σηκώνω τη φούστα μου αφήνοντας να φανεί ο ορίζοντας, μήπως και δελεάσω τον αχθοφόρο του λιμανιούγια να μου επιστρέψει τις αλυσοδεμένες μου κραυγές από τη προβλήτα.Άλλοτε πάλι γονατίζω και μαζεύω όσα βότσαλα μπορώ για να τον πετροβολήσω. Κατάκοπη τελικά τον αφήνω να με υποτάξει ,να εισχωρήσει παντού να με αλώσεικι ας ξέρω ότι αυτός φταίει που δε έπιασε πάλι λιμάνι το καράβι…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 03.09.2011
08:20
Ξεχασμένες σαγιονάρες
» Sadness in her eyes

Θάλασσα γεννήθηκα θυμάσαι;Κι εσύ από φόβο με πετροβολούσες
κάθε που φούσκωνα περήφανα
και γινόμουν κύμα.
Θάλασσα γεννήθηκα
και φορτώθηκα
με τις επιθυμίες και τα όνειρα
των καραβοτσακισμένων.
-«Δεν έχω άλλα ναυάγια,
δεν υπάρχουν άλλοι
που να θέλουν να σωθούν»,
φώναξα
Υποτάχθηκαν.
Κούμπωσαν τα κουμπιά
απ το παλτό τους,
σήκωσαν το γιακά
και χρέωσαν τη σάρκα τους
με ακόμα μια πευκοβελόνα.
Τύλιξαν σφιχτά
το πλεγμένο από φύκια κασκόλ
θηλιά πια στο λαιμό.
Δε μπόρεσαν να κρεμαστούν
απ’ τα αλμυρίκια,
δεν έμειναν λεύτερα κλαριά.
Ήταν γεμάτα
από χαμένους οργασμούς,
κι αποτυχημένες συνουσίες
γεμάτα από φρούδες ελπίδες
και μολυσμένα όνειρα.
Κι εκεί στη ρίζα πάντα
ένα ζευγάρι σαγιονάρες
ξεχασμένες απ το καλοκαίρι…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 30.08.2011
08:31
Ο γυρισμός, γυρισμό δεν έχει
» Sadness in her eyes

Εκεί τη πρωτοείδαν.Σα μαρμαρωμένο άγαλμα,απαραίτητο ντεκόρ στην ενάλια σύνθεση, ανθισμένο γεράνι πλάι στη θάλασσαδίπλα στις ομπρέλες της παραλίας, κάτω από το αλμυρίκι. Στο μπράτσο χαραγμένη είχε μια θάλασσα,στα τσίνορα κρέμονταν δυο όστρακα,στα χείλη είχε δυο ψάρια και στα μαλλιά της φύκια .Ερχόταν απ’ το πουθενά και στο πουθενά χανόταν. Πλάσμα παράξενο,αλλόκοτο, αμίλητο.Την αυγή ερχόταν και καρφωνόταν πάντα στο ίδιο σημείο,σα να πρόσμενε κάτι, κάποιον.Το δειλινό χανότανκάθε που ήλιος βυθιζόταν.Κάποτε παρέδωσε τις ενοχές της στα πυρακτωμένα κύματακαι ψιθύρισε στον αέρα:Ο γυρισμός, γυρισμό δεν έχεικαι χάθηκε…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 23.08.2011
22:44
Δυο φτερά από έρωτα
» Sadness in her eyes

Περιφέρομαι σώμα άυλο
στις πτυχές των σεντονιών,γίνομαι μυρωδιά κι ιδρώτας,κλέφτρα κίσσα τρυπώνωμόνο για να κλέψωδυο φτερά από έρωταπου έχεις κατάσαρκα κρυμμένα.Αφήνομαι χρόνος σταματημένοςτη στιγμήπου η νύχτα γδέρνει τους τοίχουςστο «αχ» της προσμονής.Σου είπα πως σε προσμένω;Σου είπα πως οι νύχτεςδεν είναι πια σεμνέςκαι πως τα αστέρια έγινανξεδιάντροπα προκλητικά;Δε ντύνομαι πια τη μοναξιά του μαύρου,μα φοράω κόκκινα.Βάφω τα χείλη κόκκινα.Είναι το χρώμα που πότισεςτα κύτταρά μου τη νύχτα,το χρώμα που έβαψες το σώμα μουσαν ξάπλωσες πλάι μου.
Το κράτησα το κόκκινο.Μου ταιριάζει το κόκκινο.Μέσα από το κόκκινογίνομαι ζωή,μήτρα,έρωτας.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 22.08.2011
00:11
Αναλφαβητισμός
» Sadness in her eyes

Πάει καιρός
που δε μπορώ
να γράψω
ούτε ένα ποίημα,
να ενώσω τα γράμματα,
να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά
να φτιάξω προτάσεις.
Λες και
ξαφνικά ο αναλφαβητισμός
μου χτύπησε τη πόρτα,
λες και
ξέχασα όλα τα γράμματα,
έσβησαν από
τη μνήμη
ορισμοί και σημασίες.
οι εικόνες
από το «Λόλα να ένα μήλο»
ξεθώριασαν,
ο συλλαβισμός έγινε έννοια άγνωστη,
ακόμα κι
αυτή μου η άρθρωση
κατακρεουργήθηκε
Δε ξέρω
ούτε πως , ούτε γιατί.
Ίσως το χάος
καταβρόχθισε
τα πάντα
ακόμα κι αυτή μου
την ικανότητα να μιλώ….

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 03.07.2011
08:23
Στάχτες
» Sadness in her eyes

Ήρθε χθες ο καπνοδοχοκαθαριστήςκαι μου χτύπησε τη πόρτα.
-Μα δεν έχω καπνοδόχο να καθαρίσεις.
-Κι όμως κοίτα γύρω σου.Είναι γεμάτο στάχτες.Τούτες ήρθα να καθαρίσω.
Κοίταξα τριγύρω.
-Μα αυτές είναι οι στάχτες μουΕίναι οι δικές μου στάχτεςαπ’ ό,τι έκαιγα τόσα χρόνιαλίγο-λίγο για να ζεσταθώ.Είναι ό,τι απανθράκωνα,για να φωτίσω το σκοτεινόδωμάτιο της Σταχτοπούτας.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 29.06.2011
22:15
Δίχως νόημα
» Sadness in her eyes

«Στο στόμα μου σαπίζει το φιλί σου»

είπε η Χιονάτη.Δε ξέρω πως, ούτε γιατί.Μπορεί να είναι εκείνοτο καταραμένο μήλοπου μου έδωσε η μάνανα δαγκώσωσαν ήμουνα μικρήή το ζαχαρένιο σπίτιτου Χάνς και της Γκρέτελ,που έτρωγα λίγο-λίγο.Δε κατάλαβα ποτέπως ξεψύχησαντα παραμύθια μες στη χούφτα μου,δε κατάλαβα ακόμα-ακόμαπως ο πρίγκιπαςμεταμορφώθηκε σε βάτραχοκι εσύ ψάχνεις για νόημασε πράγματα δίχως νόημαφορώντας ακόμα το γάντζοτου Κάπταιν Χουκ στο χέρι.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 10.06.2011
22:14
Μεγάλωσα
» Sadness in her eyes

Του είπα πως θα βγω πάλι.
Θα βάλω το στενό μου τζινκαι τη μπλούζα που αγόρασα πριν λίγες μέρες και θα πάω να τους ακούσω,θα χαμογελάσω, θα μιλήσω δυνατά -τόσο όσο να ακουστώ-θα προσποιηθώ ,θα πλήξω.Ύστερα θα πάρω το δρόμο της επιστροφής-το πιο μακρινό-και θα οδηγήσω με το τσιγάρο στο ένα χέρι και το άλλο στο τιμόνι.Η επιστροφή δεν έχει κανένα νόημα πια.Μεγάλωσα.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 09.06.2011
07:03
Απεταξάμην
» Sadness in her eyes

Μάταια προσπάθησα να προσπεράσω
την αμαρτωλή μου φύση, όλα τα όχι και τα μη τις αδυναμίες και τα πάθη τα πρέπει και τα θέλωπου εντός μου μπεκροπίνουνσ’ εκείνο το χαμαιτυπείο που συχνάζω από παιδί.
Έτσι, άλλαξα φουστάνι, έβαψα τα μαλλιά μου κόκκινα,φόρεσα μαύρα γυαλιά,για να είμαι αγνώριστη σε γνώριμους παλιούς,μα εκείνοι πάντα με ακολουθούσαν, πάντα μ αναγνώριζαν ανάμεσα στο πλήθος.
Προσπάθησα την αμαρτωλή μου φύση ν’ αποτάξω μα κατέληξα να φωνάζω απεταξάμην στο φανοστάτη που καίει ολονυχτίς, και στους παλιούς μου γνώριμους και σε σας φωνάζωΑπεταξάμην…
( Κατάλαβα στο τέλος πως ακόμα και τον ίδιο μου το εαυτό ήθελα να αποτάξω μα στο τέλος κατάφερα να προσθέσω ένα ακόμα αγκάθι στο πετσί μου)

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 18.05.2011
20:55
Ζωή δια αντιπροσώπου
» Sadness in her eyes

Με μονόπρακτα θλιβερά
και ατάκες ξεχασμένες,με αυλαίες κλειστέςκαι προβολείς σβησμένους,με ρόλους δεύτερουςκαι υποβολείς άχρηστους, με κοστούμια φθαρμένακαι σανίδια σαπισμέναέμαθε να ζει.
Κάποιοι το αποκάλεσανζωή δια αντιπροσώπου.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 08.05.2011
21:07
Αθόρυβα
» Sadness in her eyes

Έφυγε όπως ήρθε.Με το βλέμμα καρφωμένο στο αστερισμό του Κενταύρου. Δεν ήξερε τι αναζητούσε,τον εαυτό του ή όσα έχασε.Γεύτηκε απαγορευμένους καρπούς,ασπάστηκε θρησκείες ξένες,αρπάχτηκε από εφήμερες μέρεςκαι σκουριασμένα δειλινά,θυσίασε και θυσιάστηκε,παρέδωσε και παραδόθηκε,υπέταξε και υποτάχτηκεκι ύστερα χάθηκε έτσι απλά,όπως ήρθε:Αθόρυβα.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 07.05.2011
23:42
Ξύλινη κούκλα
» Sadness in her eyes

Θυμάμαι να σκάβω με τα νύχια μου
το χώμα να τη θάψω.Στο τέλος απογοητεύθηκα .Τη παράτησα στην άκρη ενός βούρκου.Το λευκό της φουστάνι μισοσκισμένο,τα σοσόνια της βρώμικα,η ξύλινη κούκλα της αγκαλιά.Πιπιλούσε μετά μανίαςτον αντίχειρά της.
Μα δε τη λυπήθηκα.Δε την αναζήτησα.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 19.04.2011
22:04
Τέσσερα χάικου για το Πάσχα
» Sadness in her eyes

Εσταυρωμένοςχαράζει τη πορείαΑναμάρτητος
Με το αίμα Τουκόκκινες παπαρούνεςβάφει εις μνήμη
Απ' τα πάθη Τουπροσδοκώ Ανάστασηψυχής γαλήνη
Πάσχα Ελλήνωνφιλί αγάπης δίνωοσμή άνοιξης

Πίνακας του δικού μας Δομίνικου Θεοτοκόπουλου

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 18.04.2011
08:36
Στο ταξί
» Sadness in her eyes

Είπα στο ταξιτζή
να πάει από τη πιο μακρινή διαδρομή.Στο δρόμο,παρακαλούσανα μας πιάσουν όλα τα φανάρια κόκκινα,να πέσουμε πάνω σε μποτιλιάρισμα,να έχουν κλείσει οι δρόμοιαπό κάποια πορεία,να βρεθεί έστω κάποιο εμπόδιονα μας καθυστερήσει.Δε βιαζόμουννα φτάσω στο προορισμό μου,γιατί ότι μισούσα, ότι αγαπούσα ήταν εκεί και με περίμενε…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 10.04.2011
09:21
Να υπάρξω όπως εγώ ορίζω
» Sadness in her eyes

Ώρες μετράω κι αντοχές.
Αρπάζω το κουζινομάχαιροπου τη κουζίνα μου διαφεντεύει,το γρονθοκοπώ,το συντρίβω , το εξαφανίζω.Λες κι αυτό είναι η αιτία των δεινών μου,αφού μου ματώνει τα χέριακάθε φορά ,που καθαρίζω πατάτεςή που κόβω λάχανο σαλάτα.Θέλω να απαλλαγώ απ’ αυτόκι από τα άπλυτα πιάτα, που αλλεπάλληλα συσσωρεύονται κι από τη μυρωδιά του κρεμμυδιού στα μαλλιά μου.
Θέλω να γράψω ποιήματα,στην άκρη της θάλασσαςκι ας πνιγούν μετά στ’ αλάτι.Να γράψω για λέξεις που κραυγάζουν, για έρωτες που γεννιούνται και πεθαίνουν το δειλινό,να ζωγραφίσωεκείνο το πρώτο φιλί δίχως να ντρέπομαιπου σου το έκλεψα,να τραγουδήσω όλα τα τραγούδια που έχω γραμμένα στη παλιά κασέτα .Να υπάρξω θέλω.Αυτό μονάχαμα όπως εγώ ορίζω.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 30.03.2011
21:56
Άνανθη άνοιξη
» Sadness in her eyes

Προσπάθησα σαν άνοιξη ν’ ανθίσω,μα άφυλλα κλαδιά γεννάω, ξεφυτρώνουν ανεξέλεγκτα από τα μάτια, τα χείλη, τα χέρια.Ένα κοράκι έρχεται κάθε τόσοντυμένο στα μαύρα προμηνύοντας τον ερχομό σου,μα πάντα ψεύδεται.Εκεί, στη μέση του πουθενά, ανάμεσα στην ερημιά και στη μοναξιάανάβω μικρά κεριάσημάδι μιας άνανθης άνοιξης, που μάταια περιμένει τον καιρό της.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 18.03.2011
06:09
Το τέλος της διαδρομής
» Sadness in her eyes

Τα κλειδιά
πληγώνουν τις χούφτεςτο τσιγάροκαίει τα χείλη,τα όνειραγκρεμίζονται οι χτύποι της καρδιάς στο κόκκινο,η ψυχή πάλι διψασμένη μένει.
Λένε πως αν κοιτάξεις πίσω υπόσχεσαι,έτσι προτίμησα ν’ αφήσω τη σιωπή να μπει ανάμεσά μας, προτίμησα να βαδίσω μόνη,να μείνω μόνη.
Η διαδρομή έφτασε στο τέλος της!

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 15.03.2011
08:04
Όλα όπως πρέπει
» Sadness in her eyes

Πάντα καρφωμένη
σ’ εκείνη τη πολυθρόναπλάι στο παράθυρο.Σκέφτομαι:τα κλειδιά πίσω από τη πόρταθα είναι αιτία,αυτή η άθλια κουρτίνα.Μπορεί να ξέχασε την οδό,να έχασε τον αριθμό,να μην έχει κάρτα να τηλεφωνήσει…
Ξέχασα το λόγοαυτής μου της καθήλωσης.Παραλυσία,αστασία,τρόμος…
Δε θυμάμαιπότε ήταν να έρθει,ούτε γιατί δε φάνηκε.
Το καλώδιο του τηλεφώνου κόπηκε,οι κλειδαριές ασφαλίστηκαν,τα παραθυρόφυλλα ερμητικά κλειστά.Είσοδος αδιάβατη,απροσπέλαστη,απρόσιτη.Όλα όπως πρέπει.
Πότε πέρασαν οι εποχές;

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 13.03.2011
09:42
Σαν γλυκό του κουταλιού
» Sadness in her eyes

Αυτό της έλεγαν όλοι!
Πως ήταν γλυκιά,σαν γλυκό του κουταλιού.
Δείτε πόσο ψηλά είναι τοποθετημένο!Έπρεπε να μείνει ανέπαφο,ανέγγιχτο, απρόσιτο!Θαρρείς πως η μάνα θα σε μάλωνε,αν έβαζες μέσα το μικρό σου δαχτυλάκι.Θαρρείς πως φοβόταν,ότι το γλυκό θα ζαχάρωνεκαι δε θα το ήθελε κανείς.
Ήταν μόνο για εξαιρετικές περιπτώσεις.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 10.03.2011
21:20
Παγωμένη άνοιξη
» Sadness in her eyes

Επιζητώ τη παγωνιά του χειμώνατα γκρίζα σύννεφα, τη βροχήτην αστραπή που σαν μαχαίρι χαράσσει το κόκκινο παλτό το χιόνι που σκεπάζει τα μαλλιά τη βροντή που προσπαθεί να τρυπώσει εντός μου.
Αδυνατώ να μυρίσω τ’ άνθη που σθεναρά φυτρώνουν στην ακροθαλασσιά.
Ντύνομαι βασίλισσα του χιονιού με μικρά κομμάτια γυαλιού στα μάτια με παγωμένα δάχτυλα κρατώ τ’ ανοιξιάτικα όνειρα,τρέφομαι με μικρές ελπίδες,τις παγώνω!
Οι πεταλούδες μου βίαια πεθαίνουν, θηράματα γίνονταιόλων των ανοσιουργημάτων σου.
Την άνοιξη δεν αντέχω!

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 03.03.2011
06:34
Εμπόδια
» Sadness in her eyes

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 24.02.2011
00:15
Παρουσίαση
» Sadness in her eyes

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 19.02.2011
22:35
Κάποτε...
» Sadness in her eyes

Κάποτε πρέπει να περπατήσω
κι εγώ πάνω σε τούτη τη γη.
Όμως, τα πόδια έγιναν οχληρά,
παρασιτικά, ενοχλητικά ανυπάκουα,
μα στα δικά σας δεκανίκια
βασίζομαι να βαδίσω.
Να περιπλανηθώ στο κόσμο σας,
να πλανηθώ και να εξαπατήσω.
Εκούσια να σκάψω σε χώμα άνυδρο
και με τα νύχια να ξεδιψάσω.
Κάποτε πρέπει
να λησμονηθούν οι αλησμόνητοι
για να μάθουν τα πόδια
σε όρθια στάση να περπατούν.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 16.02.2011
22:09
Όταν έφυγες
» Sadness in her eyes

Την είδα να ξεμακραίνει
καθώς έστριβες το στενό.Δε θα τη ξανάβλεπα ποτέ,δε θα ερχόταν τις νύχτες στο μαξιλάρι μου σαν μάνα να μου χαϊδέψει τα μαλλιά,να μου στεγνώσει τα δάκρυα,να μου διώξει τους εφιάλτες,να μου ξημερώσει μέρες ηλιόλουστες.
Την έχασα όταν έφυγες,όταν μ’ άφησες…
Από τότε έχω να ζήσω…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 12.02.2011
21:51
Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ
» Sadness in her eyes

Με χρώματα αγάπης,
θα χαρακώσω το μαύρο τ’ ουρανού,ύστερα θα αφήσω τη φωνή μου να σκαρφαλώσει στο κρεβάτι του συναισθήματος σου.
Έτσι, θ’ αγγίξεις τη μέθη της αγάπης
πριν γίνει γεύση μοναξιάς...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ!
Ιωάννα Κικκίδου
Τις νύχτες, αγάπη μου, θα κρατάω τις εύθραυστες ανάσες σου με τα σπασμένα μου φτεράκι η φωνή μου νανούρισμα γλυκό σαν μάνας φίλημα.Προστατευμένος να είσαι, κι αλώβητος να προσπερνάς,όσα μπορούν να σε πληγώσουν. Δεν υπάρχει τίποτα, αγάπη μου, που να μην έκανα για σένα στο κόσμο αυτό, μα και στον άλλο...

Κοιμήσου...εγώ είμαι εδώ.
Λία Νικολαϊδη

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 05.02.2011
20:45
Όνειρο ανέγγιχτο
» Sadness in her eyes

Σφράγισαν τα χείλη
μ’ εκείνο το φιλί,που είχε τη γεύση των δακρύων.Ύστερα έμειναν τα χείλη ορφανάνα σιγοψιθυρίζουν ερημιάκαι να πεθαίνουν μισάνοιχτα… Δεν ήταν τόσο το φιλί του που λαχταρούσε.Τη ματιά του αναζητούσε για να τρυπώσει εντός της και να μείνει εκεί,να γίνει χτύπος της καρδιάς τουκαι αίμα στις φλέβες τουκύτταρο στο κορμί του και όνειρο ανέγγιχτο.Μα ναι, σκέφτηκε, τα όνειρα δεν αγγίζονται,δε ψεύδονται, δε πονάνε μόνο θρέφουν για να μπορεί να αντέχει ο άνθρωπος, για να μπορεί να κάνει πως ζει.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 01.02.2011
20:56
Γκρι στο κόκκινο
» Sadness in her eyes

Τον είδε να ξεμακραίνει κι αναρωτήθηκε…
Πόσο γκρίζο, Θεέ μου,κουβαλάει στις πλάτες τουκαι πόσο κόκκινο εκείνη στα στήθη της;Άραγε είναι ταιριαστάτα χρώματα όταν οι σκιέςγεμίζουν το φόντοτου μισό-κατεστραμμένου πίνακαπου πριν λίγες ώρες είχαν περιεργαστεί μαζί;Πως εισχωρεί το γκρι στο κόκκινο,χωρίς να το αλλοιώσει,χωρίς να το αλλάξει;
Δε γίνεται μάτια μου.Σαν μπερδευτούν τα χρώματα ,αλλάζουν.Βάφουν τα χέριαμε τις αποχρώσεις ενδείξειςτης αποδοχής, της παραδοχήςμα και της ενοχής. Σαν ενωθούν,οι ζωγραφιές παίρνουν ζωή,χορεύουν, πάλλονται, ερωτεύονται,παίζουν, πράττουν καθώς βούλονται.Ο ζωγράφος απλάυπακούει, υποτάσσεται ,υποκύπτειαποτυπώνοντας κάθε τόσοτις αλλαγές μα και τις μεταλλάξειςπου προκαλούνται αμετάκλητα.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 31.01.2011
20:19
Ερωτικοί διάλογοι
» Sadness in her eyes

Μου είπες:
Κάνε πράξη όσα μαζί μου δε μπόρεσες.
Άρχισα τότε να γράφω ματωμένα ποιήματα και να τ αναρτώ στις κενές σελίδες της ψυχής μου.Ποτέ κανένα τυπογραφείο δε δέχτηκε να τις τυπώσει, ίσως γιατί χρειάζονταν κομμάτια από τη σάρκα σου κι αίμα από τις φλέβες μου. ( που να τα βρει κανείς αφού γίναμε παρελθόν )
Μου είπες:Βάλε στη μουσική μου στίχους .
Μα όλες οι λέξεις μου ήταν χρωματιστές πως αντέξουν τόσο μαύρες νότες.
Μου είπες: Γίνε ατρίνα να πετάξουμε μαζί.
Μα μόλις τα κατάφερα,σε λύκο μεταμορφώθηκες χτυπημένος ίσως από μια πανάρχαια κατάρα .Χίλια φεγγάρια πέρασαν κι ακόμα χώρια μας κρατά η άτιμη .
Μου είπες:Θέλω τα σημάδια μου ν αφήσω στο κορμί σου .
Δεν ήξερες πως κάθε νύχτα το σώμα μου γεμίζει από αυτά κι η ανατολή πάντα λαίμαργα τα καταπίνει μαζί με το ψεύδοςτων μεταμεσονύχτιων οργασμών ;
Σου είπα: Ένα φιλί δεν αρκεί , θέλω μια θάλασσα να πνιγώ .
Κι εσύ μου χάρισες ωκεανούςαπό εφήμερες στιγμές και ξέρες από αέναες προσμονές .
( Ακόμα τα μάτια μου τσούζουν απ το αλάτι κι η ψυχή μου καταβροχθίστηκε από τα τέρατα που κατοικούν στο βυθό σου .)

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 21.01.2011
06:38
Ο θάνατος του φιλιού
» Sadness in her eyes

Ποτέ δε πένθησα
ένα φιλί περισσότερο.Ποτέ δε θρήνησαενα χάδι περισσότερο.Ισως,γιατί,ήξερα,πως όταν επέρχεται ο θάνατοςείναι αμετάκλητος!
Δεν υπάρχει πισωγύρισμα,δεν υπάρχει επιστροφήσε o,τι έχει φύγει...Κι όταν ο χρόνος του πένθους παρέλθεικαι οι μνήμες ξεθωριάσουνη ψυχή ακόμα θα σ'αναζητά,κι η καρδιά...και μόνο στο άκουσμα του ονόματός σου,ακόμα θα χτυπάει.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 16.01.2011
09:12
Νόθες στιγμές
» Sadness in her eyes

Κάπως έτσι
βιώνεις τις στιγμές:αναμασώντας, μηρυκάζονταςλες κι είναι το τελευταίο πράγμαπου θα κάνεις στη άχαρη ζωή σου.
Στάσου όμως!Εσύ ακόμα μετράς μια-μια τις ουλές, μνημονεύεις ένα-ένα τα σημάδια.Όχι! Δε στέκεσαι πια σε τίποτα. Το τίποτα έγινε εσύκι εσύ ένα με το τίποτα.Οι στιγμές έγιναν ανάμνηση,οι αναμνήσεις ερημιά !Έφυγα!Έφυγες!Σ’ άφησα!Μ’ άφησες!Σκέφτεσαι πως τα δυο ρήματα δε ξέρουν πως αλλιώς να κλίνονται,μονάχα σε δυο πρόσωπα στο εσύ και στο εγώ.Δε ξέρουν πως αλλιώς να επιβιώνουν,μονάχα μέσα από νόθες στιγμές και διάττοντες παθογένειες.Δε ξέρουν γιατί απλά έμαθαν να συνυπάρχουν στο κενό.

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 14.01.2011
12:00
Νυχτερινές προσδοκίες
» Sadness in her eyes

Θέριεψαν κι απόψε οι άνεμοι
φουρτούνιασε η θάλασσα της ψυχής μου κι όσα κοχύλια είχα περίσσεμαξεβράστηκαν στην ακρογιαλιά σου.
Δεν ήταν τόσο το φιλί σου που προσδοκούσα,μήτε εκείνο το ντροπαλό χάδι, το διστακτικό που γλιστρούσε δειλά στους λαγόνες μουμα εκείνη η ματιά η καθαρή,η σχεδόν παραδομένηπου μίλαγε με χίλιες μιλιές,που έλεγε χιλιάδες λέξειςπου έταζε , που ορκιζότανπου χανόταν…
Μην απορείς λοιπόνμήτε για το θέριεμα των ανέμωνμήτε για τις φουρτούνεςείναι που κάθε τόσο μες τη νύχταμε ξυπνούν για να γευτώόσα η μέρα απαγορεύει…

Περισσότερα... »
Θεσσαλονίκη, 09.01.2011
07:45
Εξόριστα φεγγάρια
» Sadness in her eyes

Επέστρεψαν οι μέρες
που η σιωπή αλώνιζε.Βλέπετε το παρόν παγίδες φτιάχνειαπό ραγισμένα φιλιά και διλήμματα.Ασελγεί σε ότι τα όνειρα πλέκουν τις νύχτεςκαι συνωμοτείμε τυφλή ορμή και αλώνειόσα η χθεσινή νύχτα αποκάλυψε.‘Έτσι εξορίστηκαν το φεγγάρια…Με βαρβαρότητα.Έτσι περίσσεψαν οι άγγελοι…Με συνομωσία.Έτσι πάντα χάνω ότι ονομάζω…Ξαγρυπνώντας.

Περισσότερα... »

← Pliatsiko News Scary Greeks →

Last Update: 05.02.2012 04:56:00	To ThessalonikiBlogs.gr είναι συναθροιστής των τοπικών blogs. Όλα τα κείμενα που αναδημοσιεύονται εδώ ανήκουν στους συγγραφείς και δεν εκφράζουν απαραίτητα τους διαχειριστές του ThessalonikiBlogs.gr. Αν κάποιο άρθρο σας θίγει με οποιονδήποτε τρόπο, παρακαλώ ειδοποιήστε μας ώστε να το αφαιρέσουμε αμέσως.
	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Διαφημιστείτε εδώ!	Επισκεφθείτε επίσης Pass Free Internet Hotel Philoxenia Κeramoti Data Recovery 24 Βάλτε το link σας εδώ!

Thessaloniki Blogs » Sadness in her eyes

Feeds

Sadness in her eyes (41)